Δεν ξέρω πως πέρασε απαρατήρητη η προσπάθεια προσηλυτισμού στη μουσουλμανική θρησκεία του Μουαμάρ Καντάφι, που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτή την εποχή στην Ιταλία με την ανοχή βέβαια αυτού του κλόουν της πολιτικής Μπερλουσκόνι. Τη στιγμή μάλιστα που ο γείτονας του Σαρκοζί ξεκίνησε ένα κυνήγι μαγισσών και τσιγγάνων χαρτοριχτρών...

Φυσικά ο Καντάφι ήταν και είναι πάντα ένα γραφικός τύπος κι έτσι δεν εκπλησσόμαστε από τις «τρελές» εμπνεύσεις του. Όμως οι αποφάσεις του, καθώς κι αυτές του Μπερλουσκόνι –αυτοί οι δυο συμμάχησαν στην καραγκιοζοποίηση της πολιτικής- είναι αποφάσεις κρατών στο παγκόσμιο πολιτικό στερέωμα του 21^ου αιώνα κι αυτό είναι από ανησυχητικό μέχρι επικίνδυνο.

Φυσικά το να πηγαίνει ένας αρχηγός κράτους σε άλλη χώρα και να δωροδοκεί για να κάνει κηρύγματα και προσωπικές εκκλήσεις προσηλυτισμού στη θρησκεία του, ξεπερνάει τα όρια της ελευθερίας έκφρασης, του διπλωματικού πρωτόκολλου και του σεβασμού μεταξύ κρατών, πολιτισμών και θρησκειών. Η Ιταλία εκτός από μία ελεύθερη χώρα είναι και μέλος της ΕΕ και κατ’ επέκταση τέτοιες «πολιτικές», θίγουν και ανησυχούν ολόκληρη την Ευρώπη και το λαό της. Ειδικά όμως οι ανταγωνισμοί θρησκειών, η επίσημη αρπακτική επίθεση της μίας προς την άλλη εμπεριέχει κίνδυνο –έστω και σημειολογικά- για τη σταθερότητα στην περιοχή και γαι τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, ειδικά μάλιστα όταν αυτή η θρησκεία είναι η μουσουλμανική με την αφοριστική αλλά και επιθετική της πλευρά που έχει σφραγίσει τη γενική της εικόνα.

Ο Καντάφι πουλάει τους λαθρομετανάστες: [www.tovima.gr] Λίγος σεβασμός και ανθρωπιά. Όχι στον οικονομικό εκβιασμό με ομήρους τα θύματα της χώρας του και γενικότερα της Αφρικής.

[www.ethnos.gr] Οι Ιταλοί έπρεπε να ξεσηκωθούν όταν ψήφιζαν τον "καβαλιέρε" τους κι όχι τώρα που βρήκε τον όμοιό του. Σε λίγο θα διοργανώσουν στο κολοσσαίο μονομαχίες μοντέλων -αδυναμία και των δύο- που η νικήτρια θα τιμάται επιλεγόμενη στο χαρέμι τους για μια νύχτα.

[www.tovima.gr] Το μόνο που μας έλειπε είναι να νιώσουμε και κολακευμένη που ο ...Μουαμάρ σαγηνεύτηκε από μία δική μας!

Την ξέρετε την κυρία της φωτογραφίας; Ναι την έβγαλαν με γερανό από το σπίτι για να πάει στο νοσοκομείο κι εκείνη είναι ευτυχής που μετά από τρία χρόνια βγήκε έξω από την φυλακή της.

Πριν από πολλές δεκαετίες, ένας γείτονας πήρε κι έφτιαξε μέσα στο σπίτι του –όχι μπιλιάρδο μη με πειράζετε- μια βάρκα! Όταν επιτέλους η βάρκα «χτίστηκε» , ανακάλυψε ότι η πόρτα δεν την χωρούσε... Τότε θυμούμενος το κόλπο των Τρώων με τον Δούρειο Ίππο, αποφάσισε να μη χαλάσει τη βάρκα που με τόσο κόπο έχτισε αλλά την πόρτα...

Κλείνεσαι λοιπόν στον κόσμο σου, μπροστά στην τηλεόραση και δίπλα στο ψυγείο και αποκοιμιέσαι με ανοιχτά μάτια. Πιστεύεις ίσως ότι δεν θα πληρώσεις ποτέ το λογαριασμό. Ίσως και να μη πιστεύεις απολύτως τίποτα, απλώς... δεν σκέφτεσαι. Και κάποια ώρα χτυπούν την πόρτα σου –αυτή που δεν μπορείς πλέον να ανοίξεις- για το λογαριασμό.

Μήπως κλειστήκαμε σαν έθνος, σαν οικογένειες, σαν πολίτες στον κόσμο, πείθοντας τον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει τίποτα απ’ έξω ή κι αν υπάρχει ότι δεν μας ενδιαφέρει καθόλου; Μήπως αφήσαμε τον εαυτουλισμό μας να γίνει υπερτροφικός; Μήπως αυτό όμως στο τέλος στρέφεται εναντίον μας. Μήπως επιπλέον στο τέλος αρχίζουμε τις συνωμοσιολογικές καταγγελίες ότι το αποτέλεσμά μας δεν ευθυνόμαστε εμείς αλλά κάποια παγκόσμια συνωμοσία που μας παγίδευσε;;;

Απλώς λέω μήπως!

ΥΓ Τελικά την ξέρετε την κυρία της φωτογραφίας; Αν όχι, τότε φαίνεται ότι σ’ αυτό τον τόπο έσπασαν όλοι οι καθρέφτες...

Όλοι γελάσαμε με την είδηση των εισακτέων σε ΤΕΙ με βαθμό κάτω από... 1! [www.madata.gr] , [www.cosmo.gr] , [www.argoliki.gr] , [www.iskra.gr] .

Αν μη τι άλλο όμως αυτό είναι ένας καθρέφτης της ποιότητας της παιδείας μας που βγάζει παιδιά με γνώσεις... 0,9. Τα αντίστοιχα παιδιά όμως λοιδορήθηκαν πολύ από όλους μας και καθώς διανύουν μια ευαίσθητη ηλικία, θα ήθελα να στραφώ σ’ αυτά και να τους πω να μην ακούν αυτά που λέμε εμείς οι «έξω από το χορό», που το παίζουμε τζάμπα μάγκες.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους κάποιος μπορεί να πάρει 0,9:

1. Κάποιοι πάνε να γράψουν για να πάρουν πχ άδεια από το στρατό και παραδίνουν λευκή κόλλα. Ε κάποιος από αυτούς βαρέθηκε να περιμένει μία ώρα μέχρι να παραδώσει την κόλλα και έγραψε και δύο γραμμές που άξιζαν το 0,9...
2. Δεν ήθελε το παιδί να διαβάσει και φυσικά πήγε απροετοίμαστο. Ποιες όμως είναι οι πραγματικές αιτίες που το παιδί δεν κατάφερε η εκπαίδευση να το κερδίσει; Μήπως αδιαφορία από το σχολείο; Μήπως ανισορροπίες της εφηβείας που για τους καθηγητές-παιδαγωγούς(;) είναι ψιλά γράμματα;
3. Υπάρχει όμως και η κατηγορία των παιδιών που δουλεύουν ή η οικογένειά τους –μπορεί πχ. να είναι τσιγγάνοι- δεν τα προωθούν, ίσως και τα αποτρέπουν από το διάβασμα. Παιδιά εγκαταλειμμένα από γονείς και χωρίς καθοδήγηση που κανείς δεν στάθηκε δίπλα τους κι ούτε λόγος για πληρωμή φροντιστηρίων.
4. Τέλος σκέφτομαι και τα παιδιά με τα μαθησιακά προβλήματα που κι αν θέλουν ακόμα δεν μπορούν να γράψουν τίποτα, αφού το εκπαιδευτικό σύστημα δεν τους παρέχει εξειδικευμένη διδασκαλία αλλά τα αφήνει μόνα τους να παλεύουν στα βαθιά με αναμενόμενο αποτέλεσμα να πνιγούν. Το ίδιο λοιπόν το σύστημα που φταίει, αντί να απολογείται τα λοιδορεί κι από πάνω...

Τέλος αναρωτιέμαι γιατί τόσο όψιμα ασχοληθήκαμε όλοι με το θέμα, καθώς επί δεκαετίες αυτός ήταν ο κανόνας κάθε χρόνο στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Όχι δεν μιλάμε για ένα φετινό φαινόμενο. Με εξαίρεση τα τελευταία 2-3(;) χρόνια που επιβλήθηκε η βάση του δέκα από την υπουργό Γιαννάκου, πάντα έτσι ήταν τα πράγματα και κανείς δεν μιλούσε. Άλλωστε το θέμα είναι να κρύψουμε τα παιδιά του 0,9, ώστε να μη μας βγαίνουν στη μόστρα των αποτελεσμάτων ή να τα βοηθήσουμε να ξεκολλήσουν; Τελικά τι θέλουμε για τα παιδιά αυτά, να τα τιμωρήσουμε κλείνοντάς τους την πόρτα ή να τους δώσουμε μια ευκαιρία σε ένα ΤΕΙ που καλώς ή κακώς το έχουμε, το πληρώνουμε αλλά δεν πάει κανείς σ’ αυτό να σπουδάσει; Αν το παιδί πάρει την απόφαση να διαβάσει, θα πάρει πτυχίο, αν όχι απλώς δεν θα πάρει!

Συγκινητική η είδηση της Αυστραλής που γέννησε αγοράκι –της είπαν ότι είναι νεκρό- κι εκείνη όταν το πήρε στην αγκαλιά της εκείνο άρχισε να αναπνέει και άνοιξε τα μάτια του. Πραγματικά σκέφτεσαι ότι η μητρική αγκαλιά δίνει ζωή και... ανασταίνει κι από τους νεκρούς! Όλα αυτά με μια δόση συναισθηματικής υπερβολής.

Εγώ όμως έμεινα στην άλλη πλευρά του συμβάντος κι η οποία δεν είναι αισιόδοξη κι ελπιδοφόρα αλλά απογοητευτική και ανησυχητική. Άλλωστε πρόσφατα στην Τουρκία μάθαμε ότι νεκρός που θάφτηκε, δεν ήτανε νεκρός διότι φώναζε εις ώτα μη ακουόντων από τον ...τάφο του! [alkaioslarsinos.blogspot.com]

Πώς γίνεται γιατροί να χαρακτηρίζουν νεκρό κάποιον που δεν είναι! Είναι τόσο λεπτά τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου; Κι όμως η απόστασή τους είναι χαώδης, καθώς οι δύο καταστάσεις είναι ο ορισμός της αντιθετικότητας. Φταίει κάποια επιπολαιότητα των υπευθύνων ή πράγματι η επιστήμη σηκώνει τα χέρια σε τέτοιες καταστάσεις; Αν σήμερα γίνονται τέτοια, τότε στο παρελθόν με το χνωτισμένο καθρεφτάκι, πόσοι άνθρωποι πρέπει να θάφτηκαν ζωντανοί; Υπάρχουν μελέτες ποσοστών τέτοιας ιατρικής αστοχίας; Δηλαδή πόσες επί τοις εκατό πιθανότητες υπάρχουν να κάνει λάθος ο γιατρός που μου αναγγέλλει το θάνατο του παιδιού μου!

Πανζουρλισμός με τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων όπως κάθε χρόνο. Τα αποτελέσματα ανάγονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες σε εθνικό θέμα και κορυφαίο θέμα της κοινωνικής μας επικαιρότητας. Όσοι δεν πέρασαν νιώθουν ότι το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον τους κι ότι έχασαν τα πάντα, ενώ βέβαια δεν είναι καθόλου έτσι. Μια μάχη έχασαν όχι τον πόλεμο. Μάλλον όμως τα τελευταία χρόνια όλοι περνάνε, το θέμα είναι απλώς ΠΟΥ περνάνε.

Όσοι πέρασαν έχουν να λένε ότι... «ΠΕΡΑΣΑΝ!» Από μόνο του αυτό είναι μια επιτυχία. Είναι;;;; Δηλαδή ο στόχος είναι απλώς να σπουδάσεις κάτι –οτιδήποτε- και κάπου –οπουδήποτε-; Γιατί; Για να πεις απλώς στους γύρω σου ότι ΠΕΡΑΣΕΣ! Περαστικά! Για να πείσεις τον εαυτός σου ότι κάτι κατάφερες; Μα είναι μία ουτοπία! Αξίζει να σπουδάσεις κάτι που θέλεις και αγαπάς. Για τους γονείς αξίζει να ξοδέψουν για να σπουδάσουν κάτι χρήσιμο τα παιδιά τους κι όχι για να πουν στους συγγενείς και φίλους ότι τα παιδιά τους πέτυχαν, ούτε για να κάνουν απλώς τα παιδιά τους «φοιτητική ζωή» δηλαδή αραλίκι, καφέ και ελεύθερη –από τη γονική επίβλεψη- ζωή ενήλικου!

Λίγη ψυχραιμία και απλή λογική δεν βλάπτει αυτές τις μέρες της έξαψης!

70χρονος ο ένας, 41χρονος ο άλλος. Παιδόφιλος ο ένας, παιδόφιλος, βιαστής και φονιάς ο άλλος. Και οι δύο γνωστοί της οικογένειας και ως εκ τούτου υπεράνω πάσης υποψίας. Έλληνας ο ένας, αλλοδαπός ο άλλος. Έτσι βρήκαν την ευκαιρία οι «υπερπατριώτες» να εξαπολύουν μύδρους ενάντια στους ξένους που διαφθείρουν τη χώρα μας. Αποσιωπώντας παράλληλα ότι και το θύμα του αλλοδαπού ήταν γόνος αλλοδαπής οικογένειας.

Φταίει η ζέστη, ο πανσεξουαλισμός, ο κορεσμός από φυσιολογικό σεξ που υπάρχει παντού αφειδώς στη διάθεσή μας διά της πορνογραφίας, ώστε να ωθούμαστε σε πιο ακραίες και διεστραμμένες μορφές;

Ας προβληματιστούμε όλοι. Μήπως όλοι γινόμαστε σιγά-σιγά υποψήφιοι δράκοι; Ποιο κοινωνικό, ψυχολογικό «μικρόβιο» είναι αυτό που δουλεύει μέσα μας κι ανάμεσά μας; Πάντως τόσο πόνο δεν τον αξίζουν οι γύρω μας –μικροί ή μεγάλοι-. Και τόσο ξεπεσμό δεν τον αξίζει η προοδευμένη εποχή μας, ο πολιτισμός μας.

Συγκλονιστική η κακία που εκδηλώθηκε από κάποιους ανθρώπους που έβγαλαν τα ζωώδη –πανθηρικά- ένστικτα τους.

Δεν πήραν ποτέ το μηχάνημα να περιποιηθούν τον κήπο της ανήμπορης γειτόνισσας αλλά έκαναν τόση δουλειά, φαντάζομαι θα ίδρωσαν –μέρες Αυγούστου που διανύουμε- για να καταστρέψουν ένα γήπεδο και μάλιστα το δικό τους γήπεδο! Δεν ξέρω αν συσχετίζεται με τις γροθιές των άλλων στον δικό τους προπονητή! Όμως δέστε η κακία πόσους μπορεί να κινητοποιήσει για να υψώσουν ανάχωμα στους «εχθρούς»! Οι εχθροί αυτοί όλοι ξέρουμε ότι είναι άνθρωποι της ίδιας υπερπόλης, απλώς υποστηρίζουν άλλη ομάδα με άλλα χρώματα. Πολύ περισσότερο δε, που αυτή η ομάδα θα παίξει με μια ξένη εκπροσωπώντας τη χώρα μας. Την χώρα όλων μας...

Άλλοι βγάζουν το άχτι τους σε τράπεζες, κάδους, φανάρια, άλλοι σε τοίχους, άλλοι στους συνανθρώπους τους αδιακρίτως κι άλλοι σε πάγκους, γκολπόστ και γκαζόν... Μήπως τρελαθήκαμε; Μήπως σαν κοινωνία χάσαμε κάθε έννοια ηθικής αγάπης στους γύρω μας και κοινωνικής συνείδησης;

Συμπολίται γρηγορείτε! Δεν ξέρω τι σημαίνει και πού μπορεί να φτάσει, αλλά εγώ «ανησυχώ», σαν τους αμέτρητους ανησυχούντες πολιτικούς των τηλεοπτικών παραθύρων.

Προεκλογική περίοδος και οι δήμαρχοι φυτεύουν γήπεδα. Στην Τερψιθέα όμως που ανήκει στο Δήμο Λάρισας υπάρχει γήπεδο μπάσκετ, βόλλευ, τέννις κτλ. Αλλά εκεί φυτρώνουν αγριόχορτα μέσα στο... ασφαλτοστρωμένο τεραίν!!!

Βρε Δήμαρχε, ούτε τώρα που πλησιάζουν οι εκλογές δεν ευαισθητοποιείστε! Ο εξοπλισμός έχει σκουριάσει, τα πάντα έχουν χορταριάσει, τα μπάζα από την προηγούμενη τετραετία ακόμα δεν έχουν απομακρυνθεί από τη ρακέτα της μπασκέτας, τα φιλέ έχουν εξαφανιστεί αφήνοντας μερικά ξεφτισμένα κουρέλια. Ποιος πιστεύει πραγματικά ότι ένα γήπεδο ανοιχτό στο κοινό μπορεί να συντηρείται... μόνο του! Όσο πολιτισμένη χρήση κι αν του κάνουν οι κάτοικοι, είναι φύσει αδύνατο. Τουλάχιστον μια φορά το χρόνο!

Αυτή τη στιγμή το αίτημά μου βέβαια είναι για μία φορά την τετραετία και βλέπουμε για ετήσια συντήρηση.

// Φτάνουν αυτές οι να βάλω κι άλλες. Διότι και πριν από δύο χρόνια που είχα αναρτήσει παρόμοιες φωτογραφίες, δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Αλλά τότε δεν είχαμε εκλογές. Θα μου πείτε βέβαια ποιος -από το Δήμο- διαβάζει τα blog των δημοτών, για να τα δει! Τουλάχιστον ας έκαναν μια βόλτα ως τη γειτονιά μας.

// Καμία απάντηση από το Δήμο όλων των Λαρισαίων;

ΥΓ. Ίσως εμμέσως να μας λένε να πάμε στο ιδιωτικό sport center της Τερψιθέας. Κλέφτες θα γίνουν οι άνθρωποι!

Εκτός όμως από την αντίδραση της στιγμής καταλύτες στην εκρηκτική αντίδραση γίνονται άνθρωποι που έχουν μάθει να μη σέβονται την τάξη, τη νομιμότητα, τις αρχές, την ηθική και τελικά το διπλανό τους. Αυτοί είναι συνήθως παιδιά που μεγάλωσαν από γονείς που ήταν τέτοιοι και οι οποίοι τους έκαναν όλα τα χατίρια, ώστε τελικά να νιώσουν ότι αυτοί είναι το κέντρο του σύμπαντος κι όλοι οι άλλοι οφείλουν να κάνουν στην μπάντα για να περάσουν -μέριασε βράχε να διαβώ...-.

Στο χθεσινό αγώνα υπήρχε ένταση για εθνικούς, προσωπικούς λόγους, λόγω της ζέστης και λόγω της έντασης ενός πολωμένου αγώνα. Εκεί βρέθηκε κι ένας αρχηγός –ο προπονητής της Σερβικής ομάδας- να διδάξει στους υφισταμένους του ανυπακοή και περιφρόνηση προς τους θεσμοθετημένους «άρχοντες του γηπέδου» παρά την υποτιθέμενη ωριμότητα της ηλικίας του. Δεν εξετάζω αν ήταν δίκαιες οι ενστάσεις του προς τη διαιτησία –άλλωστε δεν είδα τον αγώνα- αλλά το πώς οφείλει να φέρεται ένας «επαγγελματίας» προπονητής σε δύσκολες στιγμές. Αυτό πέρασε το μήνυμα στους νεότερους –κι άρα πιο επιπόλαιους και θερμόαιμους παίκτες- να φερθούν κι εκείνοι οπαδικά. Την ευκαιρία δεν έχασε ο νεαρός Τεόντοσιτς, ο οποίος ήταν ο άνθρωπος – καταλύτης που λέγαμε προηγουμένως. Όλη την προηγούμενη χρονιά παρατήρησα ότι ο χαρακτήρας αυτού του παιδιού είναι ότι απεχθάνομαι. Τον έχουμε πιάσει σε αργή κίνηση στο περσινό πρωτάθλημα, να χτυπάει ύπουλα κοιτώντας αλλού και να απομακρύνεται κάνοντας τον ανήξερο στη συνέχεια ή προσποιούμενος το θύμα –ζητώντας και τα ρέστα δηλαδή- ή ακόμα προσποιούμενος τον ιππότη, σπεύδοντας να σηκώσει αυτόν που επίτηδες και δόλια έριξε κάτω σαν αυτός να μην είδε τίποτα... Αυτή η γλοιώδης , ύπουλη συμεριφορά –ανεξάρτητα από μπασκετικό ταλέντο- νομίζω ότι είναι κάτι που απωθεί και εκνευρίζει όλους μας.

Σε παρόμοιες περιπτώσεις μπροστά σε τέτοιους ανθρώπους είναι δυνατό να βρεθούμε όλοι μας, ώστε «εκεί που σου χρωστούσαν, να σου πάρουν και το βόδι» που λέει κι η αγροτικής έμπνευσης παροιμία. Αυτή η αηδιαστική και ιταμή συμπεριφορά είναι δυνατό να σου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι και να βρεθείς και στη φυλακή, πράγμα που σίγουρα μετά θα μετανιώσεις. Έτσι τα ΜΜΕ έπειτα περιγράφουν ένα έγκλημα «δια ασήμαντον αφορμήν»! Αλλά στην πραγματικότητα δεν φταίει το ψύλλου πήδημα μιας στραβοτιμονιάς, ενός άστοχου λόγου ή ενός λανθασμένου μαρκαρίσματος αλλά η προσωπική περιφρόνηση λόγω και έργω που είναι προσβλητική για την απαραίτητη αξιοπρέπειά μας αλλά και για τον απαραίτητο αυτοσεβασμό μας. Με ενοχλεί που σε τέτοιες περιπτώσεις στο τέλος δεν μένει ότι ο Α επιτέθηκε στον Β αναιτίως, αλλά ότι ο Α και ο Β πιατήκανε στα χέρια σαν τα κοκόρια... κι εμεί οι υπόλοιποι παρακολουθούμε χλευάζοντες και κρατώντας ίσες αποστάσεις... Συχνά αυτή η υπεραπλουστευτική ισοπεδωτική αντιμετώπιση, αδικεί τον αδικημένο και δυστυχώς όψιμα μετανοημένο εγκληματία.

17/08/2010 | 13:35 Τελευταία Ενημέρωση 13:36 17/08/2010

ενώ στη Ρωσία ο καύσωνας αντικαθίσταται από τις καταιγίδες ( [www.ethnos.gr] ). Μάλλον δεν πάμε καθόλου καλά!

Νέα επίθεση, εναντίον παιδιών, πάλι στην Κίνα, σημειώθηκε πριν από λίγες μέρες στην πόλη Ζίμπο της επαρχίας Σαντόνγκ. Οι τοπικές αρχές και η αστυνομία αρνήθηκαν κάθε σχόλιο. Επίσης δεν υπάρχουν πληροφορίες από τα νοσοκομεία της πόλης. Σύμφωνα με τους κατοίκους της πόλης, τρία ή τέσσερα παιδιά σκοτώθηκαν και αρκετά τραυματίστηκαν.

Από τον Μάρτιο ως τον Μάιο, 17 άτομα--τα 15 παιδιά--σκοτώθηκαν σε επιθέσεις εναντίον σχολείων στην Κίνα. Στις επιθέσεις αυτές τραυματίστηκαν περισσότεροι από 80 άνθρωποι.

Δύο από τους δράστες καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, ενώ άλλοι δύο αυτοκτόνησαν μετά τις επιθέσεις.

Τι γίνεται μ' αυτούς τους Κινέζους. Μάλλον δεν θα τους καταλάβουμε ποτέ εμείς οι δυτικοί. Τρώνε έμβρυα -εκτός από φίδια σκορπιούς κι άλλα συμπαθή ζωύφια-, σκοτώνονται ομαδικά κατά χιλιάδες και εσχάτως επιτίθενται ομαδικά στα σχολεία των βλασταριών τους! Κατά τα άλλα αγόρα σαν την volvo, είδη κατέχουν το εμπόριο παγκοσμίως σε πολύ ανταγωνιστικές τιμές και προμηθεύουν δυτικές βιομηχα΄νιες αιχμής στην τεχνολογία.

Τι γίνεται αυτές τις μέρες! Βομβαρδιζόμαστε με ειδήσεις για θεομηνίες σε πολλά σημεία του πλανήτη μας.

Η Ρωσία καίγεται με τις περιβαλλοντικές αλλά και διατροφικές συνέπειες να γίνονται αντιληπτές σ’ όλο τον πλανήτη.

Ο κόλπος του Μεξικού μαύρισε από την ατίθαση πετρελαιοπηγή που μας εκδικήθηκε.

Στο Πακιστάν και στην Κίνα πολύνεκρες πλημμύρες.

Στην Γερμανία και την Πολωνία πλημμύρες

Στις Σκανδιναβικές χώρες... καύσωνες!

Εκτεταμένες ξηρασίες παντού...

Όλα αυτά εν μέσω οικονομικής κρίσης –θεομηνία κι αυτή, γιατί όχι- και σπίθες ανάφλεξης στην Μέση Ανατολή και στην Κορέα...

Θυμάμαι πριν από λίγα χρόνια που οι επιστήμονες προέβλεπαν ακραία καιρικά φαινόμενα για τα επόμενα χρόνια και να τώρα που τα «επόμενα χρόνια» έφτασαν! Τότε άλλοι τους αμφισβητούσαν ως κινδυνολόγους, με το επιχείρημα ότι έπρεπε να γίνουν πολυετείς μελέτες για να είναι επαρκώς τεκμηριωμένα τα συμπεράσματα, αλλά φαίνεται ότι δεν έχουμε αυτό το περιθώριο χρόνου. Μέχρι να μελετήσουμε τα φαινόμενα αυτά θα μας έχουν προσπεράσει, αν όχι αφανίσει.

Μήπως έφτασαν οι μέρες της «Μεγάλης θλίψης» της «Αποκάλυψης του Ιωάννη»;

Αποτροπιασμό, θλίψη και οργή από τον live προπηλακισμό του συμπαθούς –ή για άλλους- αντιπαθούς, αδιάφορο, Ντούσαν Μπάγιεβιτς.

Είναι ένας μεγάλος άνθρωπος, ένας εργαζόμενος, ή αν θέλετε απλά ένας άνθρωπος που χτυπιέται βίαια για τη θέση του, για τον τρόπο δουλειάς του, ή για τις απόψεις του. Κι αυτό είναι ανεπίτρεπτο. Πολύ δε περισσότερο στο χώρο του αθλητισμού που θα έπρεπε να υπήρχε ευγενικό πνεύμα άμιλλας.

Εύχομαι να μη ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στη χώρα μας, σε κανένα τίμιο αθλητικό παράγοντα και μάλιστα από φίλους της δικής του ομάδας, αλλά και σε κανένα μας για κανένα λόγο.

Ο Κωστάκης μοιάζει με μικρό παιδί που μουλάρωσε γιατί η μαμά του δεν του κάνει όλα τα καμώματα, έπεσε κάτω λοιπόν και δεν το κουνάει αν δεν του κάνουν το χατίρι!

-«Δεν μιλάω, δεν μιλάω! Που να χτυπιέστε από κάτω εγώ δεν μιλάω». «Δεν θα μου πείτε εσείς πότε θα μιλήσω εγώ θα το αποφασίσω». Είμαι ολόκληρος άντρας, μέχρι πότε θα μου λέτε τι να κάνω!

-Λίγο προτού να σε ψηφίσουμε όμως κε Κωστάκη, ήσουν λαλίστατος κι εμείς ήμασταν όλο χαρές. Μετά πήρες το χρίσμα και κάθισες στο θρόνο-κρεβάτι –όπως λέμε πολυθρόνα-κρεβάτι-, και συνέχισες ακάθεκτος κι όλοι χαίρονταν. Τώρα τι άλλαξε ξαφνικά κε Κωστάκη; «Μίλα μας και μη μας αγαπάς» που λέει κι ο Βασίλης! Έχουμε σκάσει από την περιέργεια πώς μπορεί να πέσαμε έξω που σε βάλαμε σηκωτό στο θρόνο.

Στ’ αλήθεια είναι έτσι; Έχει ηθικό δικαίωμα ο Κωστάκης μας να κρατάει το στοματάκι του πεισματικά ραμμένο;

1. Μία εκδοχή είναι ότι δεν έχει τι να πει και κάνει την πάπια υπονοώντας ότι έχει πολλά να πει αλλά «άντε τώρα να μην ανοίξω το στόμα μου γιατί...» Και σ’ αυτή την περίπτωση καλά κάνει και δεν μιλάει –για τον εαυτό του-, αλλά για μας και την αλήθεια, μάλλον δεν κάνει καλά. Άλλωστε πάντα όταν δεν είχε τι να πει την ίδια τακτική ακολουθούσε. Όταν έσκαγαν τα σκάνδαλα εκείνος δεν μιλούσε, απαξιώνοντας τις κατηγορίες και δίνοντας την εντύπωση ότι δεν τρέχει τίποτα, άλλωστε καλά είναι να μην ανακατώνεις... αυτά που βρωμάνε. Όταν δεν είχε τι να πει για την Κύπρο κρύβονταν στο ξενοδοχείο να μη τον βρει κανείς στο διάδρομο.

2. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι έχει πολλή δουλειά προς ώρας, ή ότι είναι πολύ κουρασμένος από τις δύο προηγούμενες τριετίες.

3. Τέλος υπάρχει και η εκδοχή να είναι τόσο ευγενής και διακριτικός ώστε στωικά να υπομένει τα βέλη των άτιμων που σκυλεύουν την πεσμένη δρύ, για να μη εκπέσει στο... δικό τους επίπεδο.

Δε θέλω να σας επηρεάσω, διαλέξτε τη δικιά σας εκδοχή.

Είναι ένα τεστ αντικειμενικότητας του αυτονόητου για όλους μας. Ξέρετε αυτά που λένε αν συμπλήρωσες 10 βαθμούς είσαι επαγγελματίας βλάκας. Αν 20 είσαι demi! Αν 30 παίρνεις τη βάση κι αν 50 είσαι Αϊνστάιν. Ψηφίστε λοιπόν κι εσείς και μετά βγάζουμε τα αποτελέσματα...

768.009 δημόσιοι υπάλληλοι μισθοδοτούνται από το ελληνικό κράτος!

Για κάθε 15 από εμάς –βρέφη, παιδιά ενήλικες υπερήλικες- αναλογεί 1 δημόσιος υπάλληλος! Με τέτοια αναλογία θα έπρεπε το κράτος να μας έχει στα πούπουλα. Θα έπρεπε να εξυπηρετούμαστε προτού προλάβουμε να ανοίξουμε το στόμα μας για να το ζητήσουμε.

Από την άλλη πλευρά αυτό σημαίνει ότι 15 από εμάς, με τα έσοδά από τον κόπο τους, τη δουλειά τους, πρέπει να μισθοδοτήσουμε αυτόν τον ένα που υποτίθεται ότι μας υπηρετεί -μάλλον γελάει με τα κορόιδα που του σέρνουν το άρμα του (μάλλον κρεβάτι του)-. Φυσικά αυτός ο υπολογισμός δεν είναι σωστός, διότι εμείς οι 15 δεν δουλεύουμε όλοι. Άλλοι από εμάς είναι συνταξιούχοι άλλοι ..μωρά, νήπια, μαθητές φοιτητές κι άλλοι άνεργοι. Ζήτημα είναι αν μένουν 5 που με τη δουλειά τους πρέπει να μισθοδοτήσουν αυτό τον "αφέντη " που έβαλαν στο κεφάλι τους.

Ούτε αυτός ο υπολογισμός όμως δεν είναι σωστός, διότι οι μισθοδοτούμενοι από το δημόσιο δεν είναι μόνο αυτοί που έβγαλε η απογραφή. Αν συνυπολογίσουμε και τους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ΔΕΚΟ ΟΤΑ κτλ θα πρέπει να προσεγγίζουν το ένα εκατομμύριο!!! Δηλαδή η αρχική αναλογία θα πρέπει να αναθεωρηθεί και να γίνει 1:10!!! Φου ξανά από την αρχή οι υπολογισμοί. Λύνοντας το πρόβλημα το αποτέλεσμα μας βγαίνει άτοπο, διότι φτάνουμε σε μια αναλογία 1:1!!! Δηλαδή ένας από εμάς να μισθοδοτεί έναν δημόσιο υπάλληλο. Που σημαίνει ότι ο καθένας από εμάς δίνει ΟΛΟ το μισθό του σε έναν δημόσιο υπάλληλο!!! Πράγμα που βέβαια δεν συμβαίνει κι ούτε θα μπορούσε να συμβαίνει. Τότε πώς λειτουργούσε το σύστημα τόσα χρόνια; Μα με δανεικά. Η κάθε κυβέρνηση μεγάλωνε το χρέος ελαφρά τη καρδία, σκεφτόμενη: Άσε να βγάλουμε εμείς την 4ετία και οι επόμενοι ας βρουν μόνοι τους τη λύση.

Μα χρειάζονταν απογραφή για να μάθουμε αυτό που πάνω κάτω ξέραμε όλοι; Φυσικά όχι. Η απογραφή απλώς το επιβεβαίωσε για εκείνους τους λίγους που ήθελαν να το αμφισβητούν προς ίδιον όφελος, χαρακτηρίζοντας την κοινή αίσθηση ιδεοληψίες. Και βέβαια η εκάστοτε κυβέρνηση με το νούμερο ανά χείρας, μπορεί πλέον να πάρει τις αποφάσεις της, χωρίς να κρύβεται πίσω από ένα πέπλο αοριστίας.

Καθαρείστε τους σταύλους του Αυγείου!!!

Πλησιάζουν Δημοτικές εκλογές. Είναι φανερό καθώς κουρεύονται τα χόρτα, ξαναβάφονται οι οδικές διαγραμμίσεις και μπαλώνονται λακκούβες. Πεζοδρόμια ανακατασκευάζονται και διαπλατύνονται. Στο πρόγραμμα μπαίνουν βέβαια και οι διμοφιλείς πεζοδρομίσεις. Υπερβάλλων ζήλος σε εκδηλώσεις, «άρτον και θέαμα» αρχοντοχωριατών. Ό,τι παράπονα έχετε, τώρα είναι ο σωστός χρόνος. Μετά τις εκλογές (14 Νοεμβρίου), «ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά της απομακρύνσεως εκ του ταμείου».

Ένας εξωγήινος μεταξύ μας θα νόμιζε ότι ξαφνικά ενέσκηψαν ένα σωρό προβλήματα στην πόλη μας, ώστε τα συνεργεία να τρέχουν και να μη φτάνουν! Ποια είναι τα προσχήματα, όταν μέχρι πριν από λίγους μήνες δεν κινούνταν φύλλο και τώρα ξαφνικά οργασμός δημιουργίας μας αφήνει σύξυλους; Έργο, έργο, δείξτε έργο, φωνάζει με την τουτούκα ο εκάστοτε δήμαρχος λίγους μήνες πριν από τις δημοτικές εκλογές. Έργο κι ας είναι προσόψεις μόνο σκηνικών ταινίας του χόλιγουντ...

Κάθε τετραετία το ίδιο παραμύθι, το οποίο φαίνεται ότι πιάνει: Λίγο ασβέστωμα στα γκρεμίσματα και λίγη στάχτη στα μάτια μας. Βρε πατριώτες, μέχρι πότε θα τσιμπάμε;

Το κοινωνικό φαινόμενο της απεργίας, πρέπει να το πάρουμε απόφαση επιτέλους ότι όσο κι αν προσπαθούμε να το νομιμοποιήσουμε, είναι εκ της φύσης του παράνομο και αντικοινωνικό. Δεν μπορεί να μπει σε φόρμες, καλούπια και κανόνες. Όσο μπορούν να υπάρχουν όρια στον πόλεμο (συνθήκη Γενεύης) άλλο τόσο μπορεί να φορμαριστεί η απεργία.

Όχι δεν προτείνω τίποτα. Μόνο να ξεκαθαρίσουμε ότι η απεργία πρέπει να χρησιμοποιείται με φειδώ, αλλιώς ευτελίζεται. Όταν ο άλλος παίρνει τα όπλα και βγαίνει στους δρόμους ενάντια στην εξουσία, το κράτος, το υπουργείο, ή δεν ξέρω ποιον άλλο, δεν είναι δυνατό να μη συμβούν ακρότητες. Δεν είναι δυνατό να μη προσπαθήσει να πιάσει «όμηρους» τους συνανθρώπους του απειλώντας και εκβιάζοντας τον υποτιθέμενο αδικούντα τον. Σ’ αυτή την περίπτωση ο «επαναστάτης» θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπιστεί αναλόγως κι όχι με ροδοπέταλα.

Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι η απεργία είναι μια διελκυστίνδα, με την εκάστοτε εξουσία, ένας επιθετικός εκβιασμός, που είναι εξορισμού βίαιος και σκληρός και δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί, παρά μόνο αν έχει τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Αντίθετα οι κάθε είδους συντεχνιακές διεκδικήσεις ελαχιστοτάτων ανθρώπων, που κάθε μέρα αναστατώνουν κι από μια μερίδα συνανθρώπων μας, προκαλούν στην καλύτερη περίπτωση την ενοχλημένη αδιαφορία μας. Φυσικό είναι οι εκάστοτε απεργούντες να πιστεύουν ότι έχουν δίκιο και δυστυχώς σχεδόν πάντα έχουν την αντίληψη ότι δεν έχουν άλλο τρόπο να διεκδικήσουν το υποτιθέμενο δίκιο τους από το να πιάσουν ένα τυχαίο περαστικό ως όμηρο -κι αυτός είναι εσύ κι εγώ- να του βάλουν το πιστόλι στον κρόταφο και να πουν στην εκάστοτε κυβέρνηση: Αν δεν μου κάνεις το χατήρι θα του τινάξω τα μυαλά...

Και δεν λέω τίποτε για την αντίληψη των απεργών και των συνδικαλιστών τους ότι όποιος δεν απεργεί -είτε επειδή δεν συμφωνεί, είτε επειδή έχει ανάγκη τα λεφτά- είναι προδότης, κηφήνας, δοσίλογος κι εκμεταλλευτής και του αξίζει σχεδόν η κρεμάλα, αφού περιπολούντες με λοστούς κι άγριες διαθέσεις αναλαμβάνουν να επιβάλλουν δια της βίας τη διασφάλιση της συμμετοχής.

Κάποτε οι απεργούντες -το έκαναν σε ακραίες περιπτώσεις- ήταν έτοιμοι να διωχθούν, σήμερα οι αγωνιστές της πεντάρας το πήρανε σκοινί - κορδόνι κι είναι για γέλια ή για κλάματα, διαλέγετε!

Εδέησε και η απεχθής «Σέχτα» -τουλάχιστον το απεχθές της όνομα της πάει γάντι-, να αναλάβει «επισήμως» την ευθύνη της δολοφονίας.

Τι να σας πω δεν τη διάβασα κι ούτε σκοπεύω να το κάνω. Συμφωνώ με την απόφαση των εφημερίδων να περάσουν την προκήρυξη στα ψιλά. Δεν έχω καν την περιέργεια να μάθω τις αιτιάσεις μιας παρέας αρρωστημένων αρνητών των πάντων , που ζουν στο δικό τους νοσηρό κόσμο και εννοούν να μας μπάσουν κι εμάς σ’ αυτόν. Όχι δεν εκπροσωπούν κανέναν, εκτός από τον εαυτό τους και τις μικρές περιθωριακές παρέες τους. Είμαι βέβαιος ότι στην προκήρυξή τους δεν θα λένε τίποτα παραπάνω από τις συνήθεις φλυαρίες για τον καπιταλισμό για την αδικία της κοινωνίας κτλ, κτλ.

Όχι δεν παίρνω θέση υπέρ του δημοσιογράφου και bloger Γκιόλια, τον οποίο δεν ξέρω και με τον οποίο δεν ασχολήθηκα ποτέ. Μπορώ όμως να πάρω το μέρος του πατέρα Γκιόλια, της γυναίκας του και των δύο παιδιών του. Μάλλον βρήκαν ένα εύκολο θύμα και το εκτέλεσαν για να στήσουν βήμα πάνω στο άψυχο κορμί του και να μας κάνουν να ασχοληθούμε μαζί τους. Είναι φανερά ανασφαλείς και χαίρονται να κάνουν σαματά, ώστε η περιθωριοποιημένη αφεντιά τους να διεκδικήσει λίγο σεβασμό από την κοινωνίας μας.

Αυτό όμως που δεν μπορούν να εξηγήσουν με τίποτα είναι το ότι διεκδικούν ελευθερία γνώμης μόνο για τον εαυτό τους. Όποιος δε τολμήσει να έχει αντίθετη άποψη –δικαίως ή αδίκως- του το κλείνουν για πάντα. Ειδικά το τελευταίο θύμα τους δεν ήταν ούτε «το σύστημα», ούτε κανένα αφεντικό που εκ του ασφαλούς δυνάστευε ή ποδηγετούσε τον απλό λαό... Μια επίδειξη τζάμπα μαγκιάς ήταν. Μια παράπλευρη απώλεια για να στήσουν τον συμβολισμό τους.

Τέτοια ιδεολογία να τη χαίρεστε!!!

Γνωστή ρήση από το παζαριώτικου τύπου εμπόριο, όπου υποτίθεται ότι ο υπεύθυνος του μαγαζιού σε μια κρίση τρέλας, τα δίνει όλα τζάμπα! Αλλά και στο σύγχρονο εμπόριο, ένα υπερκατάστημα στο ξεκίνημά του θα κληρώσει ένα αυτοκίνητο, θα μοιράσει δωρεάν διακοπές και κάποια προϊόντα κράχτες, θα τα διαθέσει σε εξευτελιστική τιμή προσπαθώντας να πείσει το κοινό ότι δεν νοιάζεται τόσο για το δικό του κέρδος αλλά για το κέρδος του... αγοραστή και πελάτη του.

Το νέο αφεντικό που «παίζει» αυτές τις ημέρες στα ΜΜΕ είναι ο Μαρινάκης. Παλιά πετούσαν σοκολάτες και καραμέλες από το μπαλκόνι για τους μικρούς και κέρματα για τους μεγάλους. Ακόμα πιο παλιά από το θρόνο του θεωρείου του ο Καίσαρας, χόρταινε το αδηφάγο κοινό των υπηκόων με δωρεάν άρτο και θέαμα. Ο Μαρινάκης είναι υποχρεωμένος να παίξει με την ίδια συνταγή. Μεγάλα ονόματα του ποδοσφαιρικού στερεώματος, πολλά λεφτά που να θαμπώνουν και να ζαλίζουν. Το αφεντικό τρελάθηκε, το αφεντικό μας τρέλανε, το αφεντικό τα δίνει όλα. Εκατομμύρια ευρώ σφυρίζουν πάνω από το κεφάλι μας, ενώ στις διαπραγματεύσεις με το νέο παίκτη και τον μάνατζέρ του μια μικρή διαφορά ...500.000€, σίγουρα θα γεφυρωθεί. Ο καλός μπαμπάς-πρόεδρος θα μας κάνει το χατίρι. Εμείς θέλουμε αίμα στην αρένα.

Το μόνο που μένει είναι να δούμε από το απέναντι μπαλκόνι ο Κωνσταντόπουλος αν θα μπορέσει να απαντήσει με το ίδιο νόμισμα για να κρατηθούν οι ισορροπίες.

Ενώ εμείς οι επαρχιώτες, πρέπει να βολευτούμε με τον Πηλαδάκη που κάνει κι αυτός ό,τι μπορεί, καθώς το ρεύμα του προκληστικού πλούτου σε περίοδο οικον. κρίσης τον παρασέρνει στη δίνη του και βολευόμαστε στην αναμφισβήτητη μοίρα της κατωτερότητάς μας –φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι-.

Ενώ εμείς οι φτωχοί 1.000€ θέλουμε να ξοφλήσουμε το δάνειο προτού μας πάρουν το σπίτι –δεν μας πέσαν λαχεία τυχεροί δεν σταθήκαμε-, όσο για τα 2 εκατομμύρια συν τα μπόνους ή τα 20 εκατομ. του συμβολαίου και της Λίβερπουλ, δεν μπορούμε ούτε καν να τα υπολογίσουμε, μη χάσουμε και το μυαλό μας!

Ραγιάδες όλης της χώρας ενωθείτεεεε!!!

Όσο κι αν το σκέφτομαι, ακόμα δεν μπορώ να το χωνέψω. Ο Κωνσταντόπουλος από πρόεδρος του Σύριζα, πρόεδρος του Παναθηναϊκού! Θα μου πείτε βέβαια και τι σε κόφτει εσένα ποιος θα είναι πρόεδρος του Παναθηναϊκού. Αφού όχι μόνο δεν είμαι Παναθηναϊκός, αλλά ούτε καν ποδοσφαιρόφιλος.

Άλλωστε ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει «είμαι Παναθηναϊκός», «είμαι Ολυμπιακός» κοκ. Αυτά είναι σωματεία κι εγώ δεν έχω μετοχές του, δεν είμαι παίκτης της ομάδας, δεν είμαι από την πόλη της ομάδας, αφού κι αυτοί οι ίδιοι οι παίκτες δεν είναι από την ...πόλη της. Σίγουρα επίσης το «είμαι Παναθηναϊκός» δεν σημαίνει ότι πιστεύω πώς αυτή η ομάδα είναι η πιο ικανή, καθότι οι ομάδες μετασχηματίζονται κάθε χρόνο στο μεταγραφικό παζάρι, άλλωστε οι οπαδοί τις υποστηρίζουν ακόμα κι όταν παίζουν χάλια. Οι ομάδες την μία ανήκουν στον Κόκκαλη και την άλλη στο Μαρινάκη! Εκτός κι αν αποδεχτούμε τη μεταφυσική ερμηνεία του «Ο Ολυμπιακός είναι... ΙΔΕΑ»!Η μόνη απάντηση στο ερώτημα που μέχρι τώρα απαντάει έστω και εν μέρει στην... απορία μου, είναι ότι εμείς οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη να ανήκουμε σε ένα σύνολο, από πατρίδα, μέχρι ιδιαίτερη πατρίδα, στο δικό μας μουσικό γκρουπ, στο δικό μας φαν κλαμπ, κόμμα κοκ ώστε να νιώθουμε μέλος μιας οικογένειας. Είναι γνωστή άλλωστε η αντιπάθεια μεταξύ των μερσεντάκηδων και των ΜπεΕμΒεάκηδων! Είναι η ανάγκη μας να έχουμε κάτι να υποστηρίζουμε που να είναι «δικό μας»(;), ώστε να είναι δυνατό στη συνέχεια να ορίσουμε και το ποιοι είναι οι εχθροί μας, για να εκτονωνόμαστε σε φανταστικές μάχες, χωρίς τις οποίες αδυνατούμε να ζήσουμε.

Αλλά ας τα αφήσω αυτά που μοιάζουν υπαρξιακές φλυαρίες. Το αρχικό ερώτημα ήταν τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι κι ο Νίκος στους Βάζελους. Έτσι από απλή περιέργεια αναρωτιέμαι, όπως όταν πέφτουμε σε μια δύσκολη ερώτηση στο σταυρόλεξο που μας γίνεται έμμονη ιδέα. Γιατί δηλαδή να μην είναι αντί του Κωνσταντόπουλου, μια μεταγραφή από το εξωτερικό, ο Γκορμπατσώφ ας πούμε! Δεν ξέρω ιδέες δίνω. Γιατί να μην είναι ο Σημίτης που εσχάτως δεν έχει πόστο. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να είναι δικηγόρος, καλός είναι και ο ... άντρας της Λάσκαρη! Αν έπρεπε να ανήκει στη συνομοταξία των πολιτικών, έχουμε και τον Κωστάκη που είναι και ποδοσφαιρόφιλος. Προσωπικά θα τον προτιμούσα από τον χώρο του θεάματος. Ρουβάς ας πούμε που είναι και όμορφος και θα φέρει και τις γυναίκες στο γήπεδο, άλλωστε δεν έχει και πολύ δουλειά αυτό το πόστο, για τις κάμερες είναι και καμιά συνεδρίαση πού και πού. Α και να βλέπει και κανένα ματς στο γήπεδο. Από το χώρο του θεάματος μάλιστα εμπειρία έχει και η Καρύδη που πρόσφατα ενσάρκωσε το ρόλο κι άρα έχει και προϋπηρεσία! Έχω κι άλλες ιδέες θέλετε να σας τις πω; Αλλά τι νόημα έχει τώρα αφού η θέση πιάστηκε και μάλιστα από άτομο άνευ προϋπηρεσίας.

Αν ξέρει πάντως κανείς ας με φωτίσει κι εμένα... γιατί τώρα και με τις ζέστες δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ αφού το μυαλό μου δεν λέει να ξεκολλήσει από αυτό το δύσκολο κουίζ: Πώς σκέφτεται άραγε ένα μυαλό ανθρώπων σαν τον Βαρδινογιάννη, των ανθρώπων που δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους.

ΥΓ Όσο για την πολυμετοχικότητα, αποδείχτηκε ότι δεν είναι στο DNA ημών των Ελλήνων. Εμείς δεν τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας, με ολόκληρη χορωδία μετόχων θα τα καταφέρουμε!

Επανέρχομαι στο θέμα του μπιλιάρδου, που ξέρω ότι με πολλή αγωνία περιμένετε όλοι ... να μάθετε νέα του(!)

[alkaioslarsinos.blogspot.com]

Αρχικά μετά από πολλή σκέψη πήρα –δυστυχώς- την απόφαση να το κατασκευάσω μέσα στο γκαράζ μου και να μείνει εκεί, καθώς κανένα άλλο δωμάτιό μου δεν έχει το χώρο που απαιτείται για ένα τόσο μεγάλο έπιπλο, καθότι κανείς πρέπει να υπολογίσει εκτός από τον όγκο του επίπλου κι ένα περιθώριο από τους τοίχους γύρω στο 1,5 μέτρο για κάθε πλευρά!

Έφτιαξα λοιπόν ένα πολύ απλό σιδερένιο πλαίσιο και τώρα είμαι στη διαδικασία ενίσχυσής του, διότι καταλαβαίνω ότι το βάρος θα είναι πολύ και δεν πρέπει να κουνιέται «παίζει» αλλά να είναι απόλυτα σταθερό, μια στιβαρή κατασκευή.

Έτσι κόλλησα κι άλλες νευρώσεις στο αρχικό πλαίσιο. Κι έπειτα αυτό πρέπει να βαφεί. Κάτω από τα πόδια θα κολληθούν και βίδες για τη δημιουργία ρυθμιζόμενου ποδιού ώστε να είναι αλφαδιασμένο σε κάθε δάπεδο. Πιστεύω ότι μέχρι το βράδυ θα έχει βαφεί και θα είναι έτοιμο.

Πρέπει βέβαια να σας παραδεχτώ ότι συνήθως τα τραπέζια αυτά δεν γίνονται πάνω σε μεταλλικά πλαίσια. Η παράδοση είναι τα πλαίσια να είναι ξύλινα, σαν γνήσια παραδοσιακά έπιπλα. Δείτε μερικές δουλειές άλλων που ξεκίνησαν το εγχείρημα πριν από εμένα αλλά με άλλο σκεπτικό και άλλο προϋπολογισμό: [www.google.com]

Εγώ όμως έχω ένα συγκεκριμένο στόχο-πρόκληση: Να το κατασκευάσω ο ίδιος –χειροποίητο-, με κατά το δυνατό αμελητέο κόστος! Κι όχι να κάνω το καλύτερο δυνατό με κάθε δυνατό μέσο και τα πιο εξειδικευμένα υλικά. Για να επιτευχθεί αυτό λοιπόν χρησιμοποιώ κυρίως υλικά που ήδη έχω. Φυσικά δεν διαθέτω ξυλεία επιπλοποιίας. Αν διαθέσω χρήματα για την αγορά της το αποτέλεσμα θα είναι αρκετά ακριβό και δεν το θέλω εν μέσω περιόδου κρίσεως. Αλλά και σε καλή περίοδο αν βρισκόμουν, δεν θα το σήκωνε η συνείδησή μου να ξοδέψω τόσα χρήματα για κάτι που δεν το έχω πραγματική ανάγκη και είναι σίγουρα μια πολυτέλεια. Τα σίδερα λοιπόν τα είχα αρκετούς μήνες τώρα, καθώς τα είχα αγοράσει –είναι πολύ φτηνά- για μια... περίφραξη με συρματόπλεγμα, η οποία έμεινε ημιτελής. Όταν μου τέλειωσε το απόθεμα μάλιστα, αντί να αγοράσω μερικά ακόμα, αφαίρεσα μερικά από την... περίφραξη, καθώς αυτή δεν χρειάζονταν πλέον.

Γελάστε όσο θέλετε. Ναι με σίδερα περίφραξης, μπιλιάρδο! Φυσικά αφού ολοκληρωθεί το κυρίως τραπέζι –το τμήμα που είναι καλυμμένο με τσόχα, θα προσπαθήσω να βρω -όχι να αγοράσω- ξύλα επιπλοποιίας για να ντύσω όλη αυτή τη σιδεροκατασκευή, ώστε να δείχνει και όμορφο εκτός από λειτουργικό. Αλλά αυτός είναι ένα μεσοπρόθεσμος κι όχι ένα βραχυπρόθεσμος στόχος.

Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι ότι ως εδώ το συνολικό κόστος είναι ΜΗΔΕΝ ΕΥΡΩ. Αφού τα σίδερα τα είχα, την ηλεκτροκόλληση και τα ηλεκτρόδια τα είχα. Ακόμα και την μπογιά και το πινέλο τα έχω από άλλη δουλειά.

ΥΓ 1 Επειδή σας βλέπω που γελάτε, να σας θυμίσω ότι γελάει καλά όποιος γελάει τελευταίος!

ΥΓ 2 Κ...και ναι φίλε μου δεν θα γέρνει σαν τα Γερμανικά υποβρύχια, διότι θα έχει ρυθμιζόμενα καθ’ ύψος πόδια!!! Ευχαριστώ για τις ευχές και το ζεστό σου σχόλιο.

Πώς γίνεται να πέφτει κάποιος σκοντάφτοντας στο πεζοδρόμιο και να μένει στον τόπο, ενώ ο 4χρονος που έπεσε από τον 6^ο όροφο, γλίτωσε με ένα κάταγμα μόνο;

Ποιος ορίζει τη διαφορετική τύχη του καθενός από τα δύο αδέλφια, που αν και οδηγήθηκαν και τα δύο στον ίδιο δρόμο, αν και μεγάλωσαν μαζί και μάλιστα από τους ίδιους γονείς, κατέληξαν τελικά σε εντελώς αντίθετες επιλογές και κατευθύνσεις! Όχι δεν έχω τις απαντήσεις, μόνο τα ερωτήματα.

Ποιος ορίζει αυτές τις εκβάσεις; Η τυχαιότητα –τι είναι αυτό;- οι νόμοι των πιθανοτήτων –ποιος είναι ο νομοθέτης;- ή η θεωρία του χάους (μιλάει για χαοτικά συστήματα μεν, συστήματα δε);

[www.skai.gr]

Με στοίχειωσε η είδηση του νεκρού ενταφιασμένου Τούρκου, που όμως ήταν μόνο ενταφιασμένος αλλά όχι νεκρός. Με στοίχειωσε η φρίκη του να ξυπνάς μέσα σε ένα μνήμα και να πεθαίνεις άδικα εκεί, μάλιστα καταδικασμένος από τα αγαπητά σου πρόσωπα που θα το φέρουν βάρος πάνω τους μια ζωή ότι έθαψαν ζωντανό τον αγαπημένο τους. Η τραγικότητα της ανάμνησης της χαροκαμένης μάνας που εύχονταν πάνω από το μνήμα αν θα ήταν δυνατό να ανοίξει τα μάτια ο νεκρός της, καθώς αργότερα ανακαλύπτει ότι τα μάτια του ήταν ανοιχτά κι εκείνη ήταν που άθελά της του τα έκλεισε...

http://gr.hadnews.com/Τουρκία-Ο-νεκρός-που-φώναζε-απο-τον-τάφ.htm

Παρόλη την μακάβρια φρίκη του θανάτου, πάντα μου έκανε εντύπωση η φαιδρή μας προσέγγιση του. «Σύγχρονος Λάζαρος» σχολίασαν τα πρωτοσέλιδα το παραπάνω περιστατικό. «Τα τίναξε», λέμε μειδιώντας ειρωνικά για κάποιον που πέθανε. Και ποτέ μου δεν μπόρεσα να δώσω μια ικανοποιητική εξήγηση γι’ αυτή την ιλαρή στάση μας απέναντι στην απευκταία φρίκη του θανάτου.

- Δείχνει διάθεση εξορκισμού του θανάτου από εμάς, καθώς έτσι παίρνουμε την ανιστόρητη και παράλογη θέση ότι ο θάνατος είναι μόνο για τους άλλους κι όχι για εμάς.

- Εκφράζει τη χαρά μας που δεν ήμασταν εμείς στη θέση του νεκρού, ο οποίος σε αντίθεση με εμάς, δεν κατόρθωσε να αποφύγει τα μοιραία βέλη του χάρου ενώ εμείς του τη φέραμε...

- Απλώς προσπάθεια αποφόρτισης από το άγχος του μη αναστρέψιμα επικείμενου θανάτου.

Δεν ξέρω... Καλούνται ειδήμονες ψυχολόγοι, φιλόσοφοι, στοχαστές να συνεισφέρουν τη γνώμη τους.

...Και ω του θαύματος, η δίκαιη δικαιοσύνη (ΣτΕ) έκρινε εν έτει 2010 ότι ο νόμος του 1938-39, που επιβάλλει μέχρι και σήμερα ετερόδοξους να ζητούν την άδεια του Υπουργείου Θρησκευμάτων και του οικείου... Ορθόδοξου μητροπολίτη για να χτίσουν ή απλώς να νοικιάσουν το λατρευτικό τους χώρο, είναι αντισυνταγματικός!!! Χρειάστηκαν 70 και πλέον χρόνια και βαθιές νομικές γνώσεις(!) για να καταλήξουν στο αυτονόητο που από την αρχή ήξεραν...

Ας μη ξαναμιλήσουμε για τους μουλάδες της Τεχεράνης ή για τη Σαρία του Ισλάμ, εφόσον στην Ευρωπαϊκή Ελλάδα του 20^ου και του 21^ου αιώνα και του ένδοξου 5^ου πΧ αιώνα της δημοκρατίας του Περικλή, γίνονται τέτοια και πολύ περισσότερα που θεωρούνται ταμπού ακόμα και να συζητιούνται...

Καταπιέστηκαν και διώχθηκαν από το Ελληνικό κράτος με την απαίτηση της συγκυβερνούσας Κρατικής Εκκλησίας, γενιές ολόκληρες ανθρώπων διότι «αλλαξοπίστησαν», διότι απλώς πιστεύουν αλλιώς κι άρα είναι υποκινούμενοι από ξένα συμφέροντα και ανθέλληνες(!) 70 και πλέον χρόνια παράνομης και αντισυνταγματικής συμπεριφοράς τους κράτους. Πώς θα δικαιωθούν όλοι αυτοί οι δεδιωγμένοι για τα θρησκευτικά τους φρονήματα; Πώς θα τιμωρηθούν οι διώκτες 70 και πλέον χρόνων; Πολλά ζητάω!!!

Από 9/7/10 ΤΑ ΝΕΑ ζητούν συνδρομή για την ανάγνωση της εφημερίδας τους σε μορφή PDF (όπως στο χαρτί).

Απλώς φίλοι μου μη τη διαβάσετε καθόλου! Το ίδιο έκανε και το ΒΗΜΑ και δεν το ξανακoίταξα, μέχρι που αναγκάστηκαν να μου προσφέρουν δωρεάν συνδρομή επειδή έχω λογαριασμό στην ... Εθνική Τράπεζα!

Λυπάμαι κύριοι των Νέων, δεν λέω κι εσείς έχετε τα οικονομικά σας ζόρια, αλλά μάλλον με λάθος τρόπο κι από λάθος κοινό ψάχνετε να τα λύσετε!

ΜΠΛΟΚΑΡΕΤΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΧΡΕΩΝΟΥΝ! Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές...

Πριν από λίγες μέρες ένας αγώνας τένις κράτησε τρεις μέρες, καθώς πήγαιναν πόντο –πόντο και γκέιμ-γκέιμ. Τελικά κατάφερε ο ένας με οριακή διαφορά να πάρει το ένα σετ και λυτρώθηκαν κι οι δύο. Κανείς δεν θα θυμάται αυτό τον αγώνα για την ποιότητά του ή για το τέλειο παιχνίδι ενός από τους δύο. Όλοι όμως θα το θυμούνται για τη διάρκειά του κατά τα άλλα «ουκ εν τω πολλώ το ευ». [www.thebest.gr]

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ένα θεατρικό έργο κράτησε 12 ώρες! Αν αυτό μοιάζει φυσικό εφόσον πρόκειται για τους δαιμονισμένους του Φ. Ντοστογιέφσκι, σε κάθε περίπτωση είναι άθλος και για τους συντελεστές, αλλά και για τους θεατές που άντεξαν τον θεατρικό μαραθώνιο. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4556458 Είπα μαραθώνιο και θυμήθηκα την μαραθωνοδρόμο που έτρεξε έγκυος και τερμάτισε σε 45’ τα 10χλμ! [www.sport.gr]

Να δούμε όμως αυτό το θέατρο του παραλόγου που ζούμε όλοι μας στην Ελλάδα πόσες πράξεις έχει ακόμα και πότε θα τελειώσει, καθώς το μπαλάκι πηγαίνει αενάως από το ένα τερέν στο άλλο: Ασφαλιστικό, εργασιακά, εκείνοι κι εμείς.

Ένα ολόκληρο έθνος σε κατάσταση σοκ από τον Πάουλ. Ο Πάουλ πρόβλεψε –χωρίς να τον ρωτήσουν- ότι στον αποψινό ημιτελικό του μουντιάλ δεν θα κερδίσει η Γερμανία αλλά η Ισπανία. Οι Γερμανοί απειλούν να τον δολοφονήσουν. Όμως το ερώτημα είναι: Ο Πάουλ διαμορφώνει το αποτέλεσμ ώστε να έχει νόημα η δολοφονία ή απλώς το προ-βλέπει. Επίσης, με ποια κριτήρια ο Πάουλ έκανε αυτή την πρόβλεψη. Σύμφωνα με τα στατιστικά των ομάδων, σύμφωνα με το ρόστερ που διαθέτουν, ή την ψυχολογία τους; Είναι απλώς διαίσθηση ή έχει εσωτερική ενημέρωση;

Το βράδυ θα ξέρουμε αν θα επαληθευτεί η πρόβλεψη του Πάουλ, όπως επληθεύτηκαν κι όλες οι προηγούμενες, ή αν αυτή τη φορά πέσει έξω. Αλλά τα παραπάνω ερωτήματα θα μείνουν αναπάντητα κι ο καθένας θα έχει τις δικές του συνωμοσιολογικές απαντήσεις, καθώς ο Πάουλ είναι κρυψίνους και μυστικοπαθής και δεν πρόκειται να ρίξει φως στο μυστήριο.

Όλοι ξέρετε βέβαια ότι ο Πάουλ δεν είναι παρά ένα χταπόδι που προτιμάει να πάρει την τροφή του από το δοχείο με την Ισπανική σημαία κι όχι μ’ αυτό της γερμανικής. Όλοι ξέρουμε ότι ο Πάουλ δεν ξέρει ποια είναι η γερμανική και ποια η Ισπανική, αφού δεν ξέρει τι είναι σημαία, ούτε καν τι είναι Γερμανία και Ισπανία. Όμως το παιχνίδι πουλάει. Κι εμείς πειστήκαμε να αναρωτηθούμε: Βρε μπας και... Αλλά εδώ πιστεύουμε ότι η ημερομηνία γέννησής μας και τα αντίστοιχα άστρα –πλανήτες- εκτός από το να ταξιδεύουν στο άπειρο σύμπαν ασχολούνται και με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας και του μέλλοντός μας, στον Πάουλ θα σταθούμε!

Μήπως η εξυπνάδα και η ορθολογική απελευθέρωση ημών των δυτικών μετεξελίσσεται σε συνεχείς μεταλλάξεις σε μια ιδιόμορφη ιδεοληψία ζούγκλας Αμαζονίου; Δεν ξέρω, πρέπει να ερευνηθεί από κοινωνιολόγους, ανθρωπολόγους και ψυχιάτρους.

Αν πίσω από τον Πάουλ δεν κρύβονται υπερφυσικές δυνάμεις, τότε η όλη υπόθεση είναι μια πατάτα που καλύτερα για μας θα ήταν να μη τη φάμε, διότι κάποιοι θα γελάνε μ’ εμάς πίσω από την πλάτη μας.

...και οι πρώτοι έσσονται έσχατοι! Τα φαβορί απογοήτευσαν, οι αστέρες του ποδοσφαίρου ένας, ένας έφυγαν από το μουντιάλ χωρίς να αποδώσουν τα αναμενόμενα. Αν μη τι άλλο αυτό το μουντιάλ επιφύλαξε μέχρι τώρα εκπλήξεις, τονώνοντας έτσι το ενδιαφέρον πολύ περισσότερο απ’ ότι οι προβλέψιμες εξελίξεις. Ποδοσφαιριστές αστέρες και προπονητές γύρισαν στο σπίτι τους άλλοι κλαίγοντας γοερά κι άλλοι με συμπτώματα κατάθλιψης. [www.sport.gr] Να μην πούμε τίποτα για τους οπαδούς της Βραζιλίας που προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν με υπνωτικά χάπια...

Σημεία των καιρών όλα αυτά, καθώς το καθόλα συμπαθές ομαδικό άθλημα του ποδοσφαίρου γίνεται εθνικό σύμβολο, λόγος ύπαρξης και στόχος ζωής, όχι μόνο γι’ αυτούς που το παίζουν –οι οποίοι αθλούνται τουλάχιστον- αλλά και για του παρακολουθούντες από καναπέδες ή κερκίδες μεγαλώνοντας τις κοιλιές τους.

Τείχος των δακρύων στην Ιερουσαλήμ, μήνας των δακρύων ο Ιούλιος φέτος. Δίπλα στους ποδοσφαιρικούς αστέρες που δεν πέρασαν στις εξετάσεις τους, οι αποτυχόντες μαθητές των πανελλαδικών εξετάσεων. Βλέπετε παιδιά δεν κλαίνε μόνο οι ανήλικοι μαθητές, αποτυχίες και δάκρυα έχουν ακόμα και οι αστέρες. Για τι αξίζει να ζεις, για τι αξίζει να κλαις;

Στον αντίποδα ως έντονο κοντράστ οι κοπέλες τους Ιράν που δεν θέλουν να πεθάνουν ή να αυτοκτονήσουν, που περιμένουν να λιθοβοληθούν ζωντανές δημοσίως, επειδή κάποιος τις βίασε...

[edition.cnn.com]

Ρωτήστε τες δεν ξέρω τι λένε αυτές για την χαμένη ευκαιρία, του επιθετικού, για την απόκρουση του πέναλτι, για τα φαλτσοσφυρίγματα των διαιτητών ή για τη χαμένη ποδοσφαιρική τιμή ενός έθνους. Μήπως χάσαμε το μέτρο για το τι είναι σοβαρό και τι όχι;;;

Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν «αχ το καημένο»! για το μωρό βέβαια. Αυτός ο ευείδης, αλλοπαρμένος νεαρός, να έχει την αποκλειστική κηδεμονία του μωρού... Φρίκη! Ποιος θα το μεγαλώσει, ο Κριστιάνο; Ανάμεσα στα μεθύσια του και τις θαυμάστριες που κάνουν ουρά έξω από την κρεβατοκάμαρά του; Ή με κάποια ακριβοπληρωμένη νταντά και χωρίς μαμά;

Κανένας νόμος να προστατεύει τα δύστυχα και απροστάτευτα βρέφη;;;

[www.kathimerini.gr]

[www.yupi.gr]

Η ποδοσφαιρική ομάδα της Λάρισας τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει μία τάξη κι έναν επαγγελματισμό που δεν είναι συνήθη στην ελληνική πραγματικότητα και δη την επαρχιακή. Τα νοικοκυρεμένα οικονομικά, το νέο γήπεδο, η οργάνωση της ομάδας, κατάστημα, site κτλ.

Στο τελευταίο όμως ήθελα να σταθώ. Παρόλη την ενδιαφέρουσα παρουσία του, δεν έχει συνεχή ροή νέων της ομάδας. Ίσως η καλοκαιρινή ραστώνη και η εναγώνια ενασχόληση με την πλήρωση του ρόστερ να είναι μία εξήγηση, αλλά η νέα εποχή με σύγχρονο ρόστερ και ιδιόκτητο γήπεδο, δεν μπορεί να δεχτεί ως επαρκή αυτή τη δικαιολογία. Οι φωτογραφίες είναι παλιές, τα νέα είναι ξεπερασμένα, ενώ θα έπρεπε να δίνει τον τόνο στην κινητοποίηση κι ευαισθητοποίηση που επιδιώκει.

Το όνομα του γηπέδου τι έγινε; Καμία πληροφορία στον τύπο ή στο site. Υποτίθεται ότι θα διατίθεντο αυτό τον καιρό, τα πέντε επικρατέστερα προς ψήφιση από τους φιλάθλους.

Το πρώτο 5μηνο του 2010 ανακηρύσσεται στο θερμότερο –σε μέσες τιμές- όλων των αντίστοιχων από το 1880 που άρχισαν οι μετρήσεις και κρατούνται στατιστικά στοιχεία. Μάλιστα το τρίμηνο της άνοιξης που μας πέρασε, παρατηρήθηκαν θερμοκρασίες που δεν είχαν υπάρξει ποτέ τα προηγούμενα χρόνια, σε αντίστοιχους μήνες βέβαια!

Συνδυάστε το τώρα αυτό με το προηγούμενο αντίστοιχο άρθρο μας για το θερμότερο χειμώνα που ζήσαμε ποτέ και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. [alkaioslarsinos.blogspot.com] Κάποιοι λένε ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Μπρρρρ. Προτιμώ να ζήσω την πεζότητα της ρουτίνας, παρά τις κορυφές της ιστορίας που οδηγούν στο τέλος και στο θάνατο.

Κάποιοι άλλοι ακόμα αρνούνται να δουν την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη μας. Λένε δηλαδή ότι ναι μεν υπάρχει κάποια αύξηση τα τελευταία χρόνια, αλλά πάντα υπήρχαν τέτοιες διακυμάνσεις και πρέπει να περιμένουμε πολλές... δεκαετίες ακόμα για να μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα αν αυτή η αύξηση είναι μόνιμη ή παροδική και άρα τυχαία! Σωστά αν περιμένουμε μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, θα είμαστε σίγουροι, αλλά θα είναι λίγο... αργά!

http://tvxs.gr/news/περιβάλλον/οι-θερμότεροι-5-μήνες-από-το-1880

Το περασμένο Σάββατο βρέθηκα στην περιοχή Παπακώστα το Δήμου Μελιβοίας, όπου έγινε βάπτιση 6 ατόμων από Ευαγγελικές Εκκλησίες. Είχε ένα άρωμα απλότητας και γνησιότητας Χριστιανών του πρώτου μΧ αιώνα. Οι βαπτιζόμενοι βέβαια ήταν ενήλικες και εξήγησαν πώς και γιατί αποφάσισαν να γίνουν συνειδητοί Χριστιανοί μετά από τη διδασκαλία και καθοδήγηση των Εκκλησιών τους.

Η συγκεκριμένη πλαζ ως γνωστόν δεν είναι πολυσύχναστη και η εκδήλωση έγινε διακριτικά, μακριά από τους λουόμενους κοντά στα βράχια. Πολύς κόσμος μαζεύτηκε για να παρακολουθήσει την διαδικασία, άλλοι από περιέργεια, κι άλλοι με έκδηλο ενδιαφέρον, καθώς δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια πράγματα.

Κακή εντύπωση έκανε ότι κάποιοι κάλεσαν την... αστυνομία! Οι αστυνομικοί αφού εξακρίβωσαν το τι γίνονταν, έφυγαν διακριτικά. Πότε θα πάψουμε να είμαστε στενόμυαλοι; Πότε επιτέλους θα μάθουμε να είμαστε διακριτικοί στη διαφορετικότητα; Απλώς για να μη γελοιοποιούμαστε διαφημίζοντας την στενοκαρδία μας.

Καλό μήνα σ’ όλους τους καλούς φίλους και αναγνώστες.

Τι είναι για σας ο μήνας Ιούλιος; Για μένα μάλλον είναι συνδεδεμένος στο μυαλό μου με το κέντρο του καλοκαιριού, πολλές ζέστες και πιο πολλές βουτιές. Σιγά, σιγά όλοι αραιώνουμε και πέφτουμε στους χαυνωτικούς ρυθμούς του καυτού ήλιου. Πολλή έξαψη και πολλές νεανικές συγκινήσεις.

Βουτήξτε λοιπόν φίλοι μου ξεχνώντας το νέο ΦΠΑ, τις ανασφάλειες του ασφαλιστικού και τις εργώδεις εξελίξεις στα εργασιακά.

Χαιρετίστε εκ μέρους μου τον πλάτανο –της παραλίας σας εννοώ- κι εκ μέρους των πολιτευτών που καίγονται, των ποδοσφαιριστών που οι προπονητές τους χαίρονται να τους βγάζουν το λάδι στην προετοιμασία, των φοιτητών που δίνουν τα τελευταία τους μαθήματα.

Αρχιεπίσκοπος Αγγλικανικής Εκκλησίας έχει για σύντροφο... άντρα.

Ο πρόσφατα παραιτηθείς υπουργός οικονομικών της Βρετανίας, ήταν σπιτωμένος στο... σύντροφό του.

Τώρα η πρωθυπουργός της Ισλανδίας, παντρεύτηκε την αγαπημένη της, έτσι μετά από ένα σύζυγο, απέκτησε και μία σύζυγο!

Ευτυχώς που η Γαλλική βουλή μας έδωσε την άδεια να λέμε το αφύσικο, αφύσικο, με 30 ψήφους διαφορά. Αλλιώς όποιος έλεγε ότι αυτές είναι αφύσικες σχέσεις για το ανθρώπινο είδος, θα πήγαινε φυλακή και θα γελούσε μαζί μας όχι μόνο το παρδαλό κατσίκι αλλά όλη η συνομοταξία των θηλαστικών!

Όμως είναι βέβαιο ότι το νερό μπήκε στο αυλάκι και όλα τα παραπάνω μέρα με τη μέρα αποκτούν τη νομιμοποίησή τους.

Το κλίμα του πλανήτη τρελάθηκε, συμπαρασύροντας τα φυτά που δεν ξέρουν πότε να ανθίσουν αλλά και τα ζώα που δεν ξέρουν πότε να πέσουν σε χειμερία νάρκη! Μαζί τους όμως τρελάθηκε και το ανθρώπινο είδος που υπερβαίνει τη φύση του και κάνει ότι δεν το βλέπει.

Τα παιδιά μας έχουν αρχίσει να δείχνουν σημάδια αποπροσανατολισμού. Δεν ξέρω τι να τους πω πλέον... Να πιούμε καφέ με τη διπλανή οικογένεια που είναι δυο μπαμπάδες καμία μαμά κι ένα κοριτσάκι!!! Έπειτα πώς να εξηγήσω στην κόρη μου πως γεννιούνται τα μωρά; Τι να της διδάξω, ότι μπορεί να επιλέξει για σύντροφο της ζωής της και τη φιλενάδα της, άμα της αρέσει; Κι αν με ρωτήσει γιατί εγώ δεν διάλεξα έναν κούκλο άντρα για να τη γεννήσω τι να απαντήσω; Αν το πρότυπο της χώρας, ο πρωθυπουργός είναι παντρεμένος με υπουργό και υιοθέτησαν εξωτικό μαυράκι από την Κένυα –κατά τη μόδα- κι η δασκάλα είναι παντρεμένη με την κυρία της μεγαλύτερης τάξης, τι να διδάξω εγώ και πώς να κατευθύνω το άμοιρο παιδάκι μου μέσα σε ένα τόσο μπερδεμένο κόσμο.

Τέλος πάντων δεν με ενδιαφέρουν τα προσωπικά του καθενός. Ας κάνει ότι θέλει στην προσωπική του ζωή. Αλλά όχι και νομιμοποίηση κύριοι, όχι και αποδοχή από εμάς, όχι και απονομή της ετικέτας γνησιότητας! Ε όχι μη βιάζετε τη φύση μου!

Είναι ή δεν είναι η Εθνική ποδοσφαιρική ομάδα, αντιπροσωπευτική της εκάστοτε χώρας; Οι γνώμες διίστανται κι εγώ δεν το παίζω ειδικός, και μάλιστα στα ποδοσφαιρικά.

Νομίζω όμως ότι μπορείς να δεις τα χαρακτηριστικά των στερεοτύπων κάθε φυλής στην ποδοσφαιρική ομάδα τους κι όχι μόνο βέβαια. Νομίζω ότι όλοι βλέπουμε τη σιδερένια πειθαρχία, εργατικότητα και ομαδικότητα στους Ασιάτες –Κορεάτες, Ιάπωνες-. Ομοίως βλέπουμε το χορό και το πάθος στους Νοτιοαμερικανούς, το ψυχρό φλέγμα στους Βρετανούς κοκ.

Έτσι στην Ελληνική ομάδα είδαμε το "χύμα" στην αρχή, και το φιλότιμο αυτών που το πήραν προσωπικά στη συνέχεια.

Αυτό όμως που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι η γηραιά ήπειρος. Η οποία αν και μητέρα του δυτικού κόσμου και πνεύματος που μονοπωλεί την πρόοδο στην υφήλιο του σήμερα, δείχνει μεταμοντέρνα. Κουρασμένη, βαριεστημένη, αποσυντονισμένη. Είναι φανερό στις ομάδες της ότι απαρτίζονται πλέον από καλοταϊσμένους και κορεσμένους παίκτες χωρίς πάθος. Δεν τους κινούν αξίες, πατρίδας, τιμής. Είναι κορεσμένοι από τη ζωή που τους τα δίνει όλα, έτσι δεν ονειρεύονται κάτι άλλο μεγαλύτερο. Η φιλαυτία που τείνει να μη σέβεται το σύνολο παρά μόνο την προσωπική ικανοποίηση στην καθημερινή μας ζωή, παρέα με την έλλειψη αξιών, είναι εχθρός του ομαδικού πνεύματος αλλά και του πνεύματος αυτοθυσίας.

Αποτέλεσμα: Ήδη η Ευρώπη έμεινε ουσιαστικά με δύο εκπροσώπους σε αντίθεση με τα μέχρι τώρα αουτσάιντερ που ανακάμπτουν. Τα μεγάλα της ατού, χάθηκαν από το προσκήνιο ζαλισμένα από το χαστούκι. Το κέντρο βάρους σε όλους τους τομείς κι όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, μεταφέρεται πλέον αλλού. Οι αριστοκράτες ευρωπαίοι κάνουν στην άκρη για να περάσουν μπροστά οι ρακένδυτοι Αφρικανοί, Κινέζοι, νοτιοαμερικανοί και λοιποί καταφρονεμένοι του πλανήτη. Νέες εποχές ή τέλος εποχής;

Ωραίες είναι οι γιορτές και τα Χριστούγεννα και οι Απόκριες και το Πάσχα και ό,τι άλλο σκαρφιστεί κανείς για να το ρίχνουμε έξω πού και πού. Μόνο που όταν τελειώνουν, κανείς δεν έχει όρεξη να μαζέψει τα απομεινάρια τους.

Πέρασαν τα Χριστούγεννα, αλλά οι φωτοσωλήνες έμειναν τυλιγμένοι στις κολόνες φωτισμού με τα αντιαισθητικά τους περιτυλίγματα τύπου σελοτέιπ. Δέντρα έχουν ακόμα τα καλώδια της διακόσμησής τους με λαμπάκια να κρέμονται σαν ξέφτια μιας βίαιης αποκαθήλωσης. Τα πιο πολλά από αυτά βέβαια είναι σβηστά αν και μπορεί να βρει κανείς και τις εξαιρέσεις τους αναμμένες ακόμα... Παλιά οι δήμοι δεν ξόδευαν για Χριστουγεννιάτικη διακόσμηση εκτός ίσως από μια φάτνη κι ένα δέντρο στην πλατεία. Τα τελευταία χρόνια είχαμε μια έκρηξη Χριστουγεννιάτικης διακόσμησης και από τους ιδιώτες και από τους δήμους, με τη μερίδα του λέοντος στους φωτοσωλήνες. Ο ανταγωνισμός μεταξύ ιδιωτών και δήμων, μας γέμισε κιτς φωτάκια που κρέμονται από παντού αντιαισθητικά.

Οι Απόκριες μας αφήνουν κάποια εναπομείναντα άρματα έξω από το δημαρχείο και το Πάσχα κάποιες ψησταριές με τις στάχτες τους μέσα στη μέση γιατί πού να τις βάλεις όταν μένεις σε ένα διαμέρισμα...

Μαζεύτε τα, μαζεύτε τα, οι γιορτές περνάνε, άλλες θα ‘ρθουν απαξιωμένες από τα μπαγιάτικα στολίδια. Τώρα η γιορτή λέγεται πλαζ, βουτιές, παιχνίδια παλιμπαιδισμού και γυμνά κορμιά που μας παρασέρνουν σε ανύπαρκτες πραγματικότητες από τις οποίες ξυπνάμε κατά το Σεπτέμβρη σε κατάσταση βέρντιγκο.

Και πού είστε! Φεύγοντας να μαζεύετε τα ενθύμια του περάσματός σας από την πλαζ. Αν τα Χριστούγεννα αφήνουν πίσω τους φωτοσωλήνες και οι Απόκριες χαρτοπόλεμο, οι θερινές διακοπές αφήνουν κουτάκια μπύρας, αποτσίγαρα στις πλαζ και συντρίμμια στις πληγωμένες σχέσεις. Για του λόγου το αληθές ψάξτε το: Ποια είναι η εποχή των χωρισμών; (Κουίζ).

Ας πληροφορήσει κάποιος κι εμένα τον αδαή και ανυποψίαστο: Γιατί η πολιτική ηγεσία –η κυβέρνηση- δεν δίνει εντολή στα όργανα της τάξης να επιβάλλουν τις αποφάσεις των δικαστηρίων στα λιμάνια κι όπου αλλού καταπατείται το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας από μικρή αλλά δραστήρια ομάδα συνδικαλιστών;

Δεν μπορεί; Δεν κατανοώ το γιατί!

Φοβάται το πολιτικό κόστος; Μα μάλλον η κοινωνία δεν στηρίζει τους αντάρτες.

Είναι στρατηγική της επιλογή; Μα είναι αντισυνταγματική, αντικοινωνική κι ενάντια στα συμφέροντα της χώρας: Τουρισμός, εμπόριο, κοινωνία!

Κι επί τη ευκαιρία, αυτό το κόμμα, το κόμμα του ΠΑΜΕ, που αυτοανακηρύχτηκε ο φύλακας άγιος των εργατών ερήμιν αυτών, μήπως τα τελευταία χρόνια δεν παίζει με τους κανόνες της προεδρευομένης Δημοκρατίας της χώρας. Κάποτε ήταν στην παρανομία –κακώς-, νομιμοποιήθηκε –καλώς- και τώρα επιστρέφει στην παρανομία όντας νομιμοποιημένο!!! Δεν γεμίζουνε ταξί κι όμως έχουν το θράσος να αυτοανακηρύσσονται εκπρόσωποι των εργατών της χώρας. Θέλει πολύ θράσος και αυθαιρεσία που δεν τους λείπει.

Όμως παρόλα αυτά δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι στρέφονται εναντίον τους. Έχουμε νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση που πρέπει να μας υπερασπιστεί απέναντι στην αυθαιρεσίες τους. Γιατί τους χαϊδεύουμε και τους παρακαλάμε να φύγουν;

Αν αυτό το κόμμα δεν αποδέχεται εμπράκτως τους κανόνες της Δημοκρατίας μας, ας φύγει μόνο του στην παρανομία κι αν δεν το κάνει η Δημοκρατία μας έχει την υποχρέωση να το κάνει.

Αν τα λιγοστά στελέχη αυτού του κόμματος κάτω από τη σημαία του ΠΑΜΕ, δεν συμμορφώνονται με τις δικαστικές αποφάσεις, τους νόμους και το σύνταγμα, γι’ αυτό υπάρχουν τα όργανα της τάξης, για να περιφρουρούν τη νομιμότητα κι όχι βέβαια για πολιτικές διώξεις.

Η τελική ευθύνη είναι της κυβέρνησης που όμως φαίνεται να διακατέχεται από ένα σύνδρομο Ερινυών...

Πόσο γρήγορα αλλάζουν πια τα τοπία, της ανθρωπογεωγραφίας καθώς κάποιοι πιο παλιοί μας αφήνουν αποδημώντας από αυτό το μάταιο κόσμο.

Πόσο γρήγορα αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής μας καθώς η τεχνολογία αλλάζει τα δεδομένα της ζωής μας, τόσο που μας είναι δύσκολο να αναπροσαρμοζόμαστε τόσο συχνά. Δίνοντάς μας μια απογοητευτική αίσθηση παλαιότητας από τα νιάτα μας ακόμα. Πριν από λίγο καιρό μία υπέργηρη κυρία πέθανε μόλις 122 χρονών. Γεννήθηκε προτού να υπάρχει αυτοκίνητο και τώρα έχουμε αεροπλάνα και πυραύλους. Γεννήθηκε προτού να υπάρχει ραδιόφωνο και τώρα έχουμε ίντερνετ, κινητά, λάπτοπ κοκ. Ο άλλος βγήκε από τη φυλακή μετά από 30 χρόνια εγκλεισμού και βρήκε έναν κόσμο στον οποίο δεν μπορεί να προσαρμοστεί πια. Πώς να παραγγείλεις σε ένα ταχυφαγείο να σκεφτείτε μόνο, όταν ήξερες μόνο από τα παλιά εστιατόρια και τα μεταπολεμικά καφενεία...

Πόσο αλλάζει η κοινωνίας μας, όταν μέχρι πριν λίγα χρόνια η σεξουαλική συνεύρεση πριν από το γάμο, ήταν αιτία βεντέτας, ενώ σήμερα είναι κανόνας και το αντίθετο μάλλον αντιμετωπίζεται με καχυποψία.

Στην εποχή μας λοιπόν έχει αναπτυχθεί μια δικτατορική καταπίεση της νεότητας προς τις μεγαλύτερες ηλικίες.

Συχνά από επιχειρήσεις, στελέχη που περνούν τα 35 τους χρόνια θεωρούνται κουρασμένα, έτσι ώστε να απολύονται για να προσληφθούν στη θέση τους πιο φρέσκοι και ορεξάτοι νεαροί.

Το πρότυπο του ευτυχισμένου ανθρώπου όπως μάλιστα παρουσιάζεται και από τις διαφημίσεις, είναι νεαρός ή νεαρή στην ηλικία.

Έτσι οι γυναίκες ξοδεύουν ένα σωρό λεφτά για πλαστικές εγχειρήσεις, για καλλυντικά, για γυμναστήρια και κέντρα αδυνατίσματος αλλά και για ένδυση, ώστε να μοιάζουν πολύ νεαρότερες. Έτσι ώστε ενώ το πρόσωπό τους δείχνει 20άρα, τα χέρια τους δείχνουν 50άρα!!! Και να μην πούμε τίποτα για το τι κρύβεται κάτω από τα ρούχα.

Δεν περνούν λοιπόν σήμερα οι μεσήλικες και πολύ περισσότερο οι ηλικιωμένοι. Μόνο οι νεαροί. Πρέπει να γίνεται όλοι σας νεαροί, πάση θυσία. Αλλιώς η κοινωνία σας βάζεις το περιθώριο κι ενίοτε σκοτώνει τα γερασμένα άλογα. Πολύ διαφοροποιημένη αυτή η θεώρηση από εκείνη του παρελθόντος, όπου οι νεαροί ήταν ανώριμοι γι’ αυτό τους κρύβαμε στα μετόπισθεν μέχρι να μάθουν και να ωριμάσουν, ενώ το πρότυπο ήταν οι ηλικιωμένοι, τα άσπρα μαλλιά, οι σοφοί της ζωής και οι αξιοσέβαστοι... Η εποχή μας προτιμά τους αναμφίβολα πιο άπειρους, αλλά σίγουρα πιο μαχητικούς, όμορφους και σεξουαλικούς. Η ιστορία θα δείξει το μέλλον της επιλογής της.

Όχι, όχι να μη ψηφίσουμε, διότι οι νεαροί σίγουρα θα διαλέξουν το σύγχρονο σενάριο, ενώ οι μεγάλοι θα υπερασπιστούν το παλιό. Αχ αυτό το χάσμα των γενεών...

Τα κεφάλια μέσα τώρα. Τι λέμε καλό χειμώνα από τώρα; Από σήμερα οι μέρες μικραίνουν και μικραίνουν, σαν τη ζωή μας. Μετά το θερινό ηλιοστάσιο, που όπως μαθαίναμε στο σχολείο είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, κάθε μέρα είναι λίγο πιο μικρή από την προηγούμενη και κάθε νύχτα λίγο πιο μεγάλη. Η νύχτα νικάει σιγά, σιγά και αδιόρατα. Πορευόμαστε μέρα τη μέρα προς τη μεγαλύτερη νύχτα του έτους, το θρίαμβο του... σκότους το Δεκέμβριο. Αφού βέβαια περάσουμε από τη φθινοπωρινή ισημερία που η νύχτα και η ημέρα θα είναι ισόπαλες.

Αυτά τα φυσικά φαινόμενα από παλιά έθελγαν τους ανθρώπους που τα συνέδεαν με θεότητες και μυστηριακές δυνάμεις. Μέχρι και σήμερα αυτή η γοητεία παραμένει, τουλάχιστον σε μερίδα του κόσμου.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΙΣΟΓΕΜΑΤΟ:

Είμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, Χαρείτε το φως, τον ήλιο, τη ζέστη και τη δροσιά της θάλασσας, έχετε ακόμα καιρό μπροστά σας.

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΜΙΣΟΑΔΕΙΟ

Η λαμπερή μέρα νομοτελειακά πορεύεται προς τη νύχτα, προς τις μουντές χειμωνιάτικες μέρες της παγωνιάς.

Μάλλον το θερινό ηλιοστάσιο μας μάγεψε και βλέπουμε τις οφθαλμαπάτες μας στα παιχνίδια του ήλιου σαν τους νεοπαγανιστές στο Στόουνχέντζ!

Νομίζω ότι τώρα πια όλοι μάθαμε για το εγχείρημα του Μαρκ Μπόιλ. Το κίνημα free money που παραπέμπει σε πιο ανθρώπινες κοινωνίες, με προϋπόθεση την εμπιστοσύνη και την αγάπη.

Ο Μαρκ Μπόιλ, ένας οικονομολόγος στο Μπρίστολ της Μεγάλης Βρετανίας, πήρε την απόφαση να ζήσει χωρίς χρήματα, σε ένα τροχόσπιτο που κάποιος δεν το ήθελε, τοποθετώντας το σε αγροτική περιοχή , σε χώρο που του επέτρεψαν να χρησιμοποιήσει. Ζει βοηθώντας τους γύρω ανθρώπους με τους οποίους ανέπτυξε σχέσεις εμπιστοσύνης, βοηθώντας τους σε δουλειές, κάνοντας θελήματα, εργατικές εργασίες, μαθήματα κτλ. Ομοίως οι άλλοι τον υποστηρίζουν σε ότι εκείνος δεν έχει. Προσπαθεί όλα όσα χρησιμοποιεί να είναι οικολογικά και παρμένα από τη φύση. Η μόνη του επαφή με την τεχνολογία είναι το τηλέφωνο, το ίντερνετ και ένα ηλιακό λάπτοπ, για να επικοινωνεί με τον κόσμο και να διαδίδει τις ιδέες του μέσω αυτού.

Πολύς λόγος έγινε για τον Μπόιλ που κατάφερε να κάνει γνωστό το πείραμά του, καθώς μάλιστα το βιώνει ο ίδιος στο πετσί του. Όμως εγώ νομίζω ότι πολλοί το έχουν κάνει στο παρελθόν αλλά και τώρα που μιλάμε, απλώς δεν διαφημίστηκαν αναλόγως. Στην Ελλάδα υπάρχουν τέτοιες ιδέες όπως οι freeconomists που δημοσιεύουν «τα Νέα». [images.tanea.gr]

Δεν μου αρέσει όμως η παρουσίαση του εγχειρήματος ως πείραμα. Αξίζει αυτό το κίνημα για τους ανθρώπους που αγαπούν τον φυσικό τρόπο ζωής και θέλουν να ζήσουν πιο ανθρώπινα και με λιγότερο άγχος που μας φόρτωσε η σύγχρονη κοινωνία. Επίσης αν αυτό καταλήξει σαν ένα ψυχρό πάρε-δώσε, δεν θα διαφέρει στο τέλος και πολύ από το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο ζούμε. Έχει αξία αυτό το εγχείρημα στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που σέβεται αυτόν τον τρόπο ζωής, διότι σε αντίθετη περίπτωση, θα πρέπει να δημιουργηθούν κοινωνικές δομές, όπως η καταστολή! Αυτή η κοινωνία πρέπει να έχει ως αρχές της την ανιδιοτέλεια της προσφοράς αλλά και τη διάθεση για δουλειά για τις φυσικές καθημερινές ανάγκες της επιβίωσης.

Επίσης δεν μπορούμε να απορρίψουμε ολοσχερώς το σύγχρονο μοντέλο που ζει όλος ο δυτικός τουλάχιστον κόσμος. Πάνω σ’ αυτόν στηρίχτηκε η σημερινή πρόοδος. Όμως μπορεί εναλλακτικά να διδάξει τα σημερινά μέλη της κοινωνίας πράγματα που ποτέ δεν βίωσαν και που ούτε καν υποψιάζονται. Αν αυτοί στη συνέχεια θελήσουν να επιστρέψουν στην κονσερβοποιημένη κοινωνία, αν μη τι άλλο θα μπορούν να δουν με άλλη ματιά τα πράγματα, φωτισμένοι και με διευρυμένους ορίζοντες. Μπορούμε έτσι να μάθουμε να μη κατασπαταλάμε πόρους της φύσης. Να μάθουμε ακόμη ότι μπορούμε να ζήσουμε πιο απλά κι ανθρώπινα, χωρίς να πιέζουμε τους εαυτούς μας στα όριά τους για την απόκτηση αγαθών που δεν χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα.

Θα σας ενδιέφερε να ζήσετε σε μια τέτοια κοινωνία;

[www.guardian.co.uk]

Αγαπητό μου ημερολόγιο.

Σήμερα δεν θα γράψω τίποτα, δεν θα πω τίποτα. Απλώς γιατί τίποτα δεν έχω να πω, τίποτα δεν σκέφτομαι. Ένα λευκό γύρο μου, από το θάμβος του καλοκαιρινού ήλιου. Είμαι κουρασμένος, νυστάζω και θέλω μόνο να καθαρίσω το μυαλό μου, να το αποτοξινώσω, να κάνω μια αγρανάπαυση. Να δω πώς είναι να μη σ’ ενδιαφέρει τίποτα, παρά μόνο να δεχτείς την ύπαρξή σου έτσι σαν αυτονόητη.

Η γνώση στις μέρες μας σίγουρα έχει πληθυνθεί και μαζί της και η πληροφόρηση. Από αυτή την εξέλιξη όμως προκύπτει ένα πρόβλημα: Οι ανεξέλεγκτες φήμες και οι ανεύθυνες δημοσιεύσεις. Η εποχή μας λοιπόν πρέπει να απαντήσει επαρκώς με τη θέση που θα πάρει, μεταξύ της ασύδοτης ενημέρωσης από το φόβο της πιθανής λογοκρισίας και του φιλτραρίσματός της για πιο υπεύθυνη ενημέρωση.

Διάβαζα πρόσφατα στον τύπο ότι οι χειρουργοί πάντα συστήνουν μετά τη χειρουργική επέμβαση, να μη βρέχουμε την περιοχή της επέμβασης, τουλάχιστον για 48 ώρες. Όμως ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ έδειξαν ότι δεν υπάρχει στατιστικά μεγαλύτερος κίνδυνος επιμόλυνσης της τομής σε περίπτωση που τα ράμματα θα βραχούν πρόσκαιρα για τοπική καθαριότητα.

Συχνά στις εφημερίδες βγαίνουν άρθρα του τύπου «10 μύθοι» για τη διατροφή, για την υγεία κοκ.

Και διαβάζουμε ότι ο γνωστός ως κακός συνδυασμός ψάρι-αυγό δεν είναι παρά ένα μύθος, ενώ άλλοι επιμένουν ότι ισχύει πάντα κατά την παραδοσιακή αντίληψη.

Όταν τρώμε το βράδυ παχαίνουμε περισσότερο από το αν τρώγαμε την ίδια ποσότητα το πρωί; Έτσι λέει η παραδοσιακή αντίληψη. Όμως ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ λένε ότι αυτό είναι μύθος. Αυτό που μετράει είναι το συνολικό ποσό των θερμίδων που προσλαμβάνουμε μέσα σε ένα 24ωρο!

Αφήστε τον βομβαρδισμό εκατέρωθεν ανακοινώσεων για το αν κάνει καλό ή κακό ένα ποτηράκι κρασί ή ένα φλιτζάνι καφέ την ημέρα ή την εβδομάδα, για την καρδιά, για το στομάχι ή για τον... καρκίνο.

Χθεσινή μόλις ενημέρωση έλεγε ότι σύμφωνα με ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ η εκτεταμένη έκθεσή μας στον ήλιο μας κάνει καλό και δεν είναι επικίνδυνη για την υγεία μας όπως επέμενε μονότονα η ιατρική μέχρι τώρα, επισείοντας την απειλή καρκίνου του δέρματος...

Εγώ προσωπικά σηκώνω τα χέρια ψηλά... Ποιος ξέρει! Μπορεί έτσι, μπορεί κι αλλιώς. Επιστήμονας λέει το ένα, επιστήμονας και το άλλο. Στο τέλος κάνε ότι σου κατέβει, ότι σου αρέσει, ότι νομίζεις κατά τη δική σου εκτίμηση.

Μα έτσι δεν ακυρώνεται η πλούσια πληροφορία και η γνώση; Περάσαμε από την εποχή της λιγοστής γνώσης και της ακόμα πιο μικρής ενημέρωσης κατά την οποία κάναμε ότι μας άρεσε, έχοντας ο καθένας τη δικιά του... προσωπική θεωρία, στην εποχή της πλούσιας γνώσης και της ασταμάτητης ενημέρωσης, κατά την οποία... απλώς ο καθένας μας αναγκάζεται να κάνει πάλι ότι του γυαλίζει καλύτερα! Και με τη επίκληση μάλιστα σχετικής ανακοίνωσης, σχετικού άρθρου!

Ξέρω ότι η πρώτη πληρωμένη απάντηση είναι η διασταύρωση της πληροφορίας και η υπευθυνότητα της πηγής. Μα είναι δυνατό εγώ ο άμοιρος κοινός πολίτης, ο ιδιώτης –με όποια έννοια θέλετε πάρτε το- να ελέγχω τη βασιμότητα κάθε πληροφορίας στα άδυτα της υπεύθυνης επιστημονικής έρευνας, που κι αυτή ως γνωστόν συχνά έχει τις αντίμαχες παρατάξεις της;

Μήπως –λέω εγώ- θα ήταν καλύτερα, να συσταθούν φορείς ανά αντικείμενο, που θα συλλέγουν όλες αυτές τις πληροφορίες που πέφτουν στο ποτάμι του ίντερνετ κι από εκεί στις διάφορες φυλλάδες και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ, ώστε στη συνέχεια να τις αντικρούουν με το κύρος των ειδικών, εφόσον βέβαια αποδειχτούν παραπλανητικές; Ας βγει ο Ιατρικός σύλλογος, ή η Ακαδημία η ίδια, που κρύβεται πίσω από πέπλα αρτηριοσκληρωτικού μυστηρίου, να κάνει ανακοινώσεις υπεύθυνες και ευθυγραμμισμένες με τις πιο πρόσφατες γνώσεις, για το καλό όλων! Να πίνω ένα ποτηράκι κρασί ή θα πάθω καρκίνο του στομάχου;;;

Όλα τα έχουμε δει πλέον...

Κάποιοι «νοικιάζουν το παρών»!

Άλλοι νοικιάζουν συγγενείς και φίλους για τη γαμήλια τελετή τους. Όπως μια νύφη από την Ανατολική Ευρώπη στο Λονδίνο που έβαλε αγγελία για «αξιοπρεπείς καλεσμένους» μια κι ο μέλλων σύζυγος θα έχει πολλούς καλεσμένους, ενώ εκείνη ούτε καν τους γονείς της. Η συμπαθής η κοπέλα που δεν θα έχει κανένα δικό της στο γάμο, αλλά λύνεται το πρόβλημα με ενοικιαζόμενους; Όταν επιβλέψεις στα πρόσωπά τους για μια ανθρώπινη ματιά στην κορυφαία στιγμή της ζωής της, τι θα δει εκτός από αδιαφορία;

Αλλά θα μου πείτε ότι τουλάχιστον αυτή δεν νοίκιασε και το... γαμπρό, ενώ σε άλλα σημεία του πλανήτη γίνεται κι αυτό. Για να πάρει κανείς την πράσινη κάρτα πρέπει να παντρευτεί αυτόχθονα. Έτσι οι ενδιαφερόμενοι καταφεύγουν σε ειδικά γραφεία που τους... νοικιάζουν σύζυγο –σε λευκό γάμο βέβαια, που στις ταινίες μπορεί και να πάρει ακόμα και ροζ χρώμα-, για το ελάχιστο χρονικό διάστημα που απαιτεί ο νόμος. Έτσι την επόμενη μέρα βγαίνει ένα το ίδιο τυποποιημένο διαζύγιο και χωρίζουν ικανοποιημένοι και οι δύο. Ο ένας γιατί πήρε την άδεια παραμονής κι ο άλλος γιατί τσέπωσε ένα ανέλπιστο ποσό, χωρίς να κάνει κάτι ιδιαίτερο.

Τι πιο πρόσφατο κι άρα επίκαιρο παράδειγμα ενοικίασης και μάλιστα περιενδεδυμένο με μουντιαλικό μανδύα είναι οι νοικιασμένοι Κινέζοι οπαδοί της... Βόρειας Κορέας. Το ειδυλλιακό καθεστώς της Πιον Γιανγκ , φοβούμενο μη χάσει κανένα ...υπήκοο εκεί στους μαύρους δολοφόνους(!) της Νότιας Αφρικής, απαγόρευσε υπερπροστατευτικά τα ταξίδια στο Μουντιάλ. Αλλά ένα τέτοιο καθεστώς πρέπει να διαφυλάξει την καλή έξωθεν μαρτυρία! Έτσι μίσθωσε φίλους Κινέζους, να γίνουν ο μισθοφορικός στρατός φιλάθλων της... Οι πληροφορίες λένε ότι θα ήθελαν να νοικιάσουν και παίκτες μη γίνει καμία «στραβή» και μ’ αυτούς, αλλά δεν τους το επέτρεψε η FIFA κι έτσι προτίμησαν τα δικά τους παιδιά που τα φυλάνε με μαντρόσκυλα για να είναι σίγουροι... Τι αχάριστοι(!) που είναι αυτοί οι Βορειοκορεάτες υπήκοοι, δεν εκτιμούν τα όσα κάνει ο Μεγάλος Αδελφός τους –ή πατερούλης τους;- Κιμ Γιονγκ Ιλ και σκαρφίζονται τρόπους να το σκάσουν από την... στοργική αγκαλιά του! Κάτι μου θυμίζει από την πάλαι ποτέ Ανατολική Γερμανία.

[www.sentragoal.gr]

Έχω μεγάλο σπίτι, φαίνεται ότι έχω και μεγάλη καρδιά και μάλλον θα μπορούσα να χαρακτηριστώ από αφελής μέχρι καιροσκόπος. Πάντα όταν ήθελα να κλείσω μια δουλεία –για το καλό του σπιτιού- τραπέζωνα, φιλοξενούσα, υποσχόμουν, έκανα τα πάντα.

Στο ίδιο πνεύμα έμαθαν και τα παιδιά. Για να κάνουν φίλους, για να μπουν σε παρέες, όλα τα πάρτι στο σπίτι μας γίνονταν. Κάθε μέρα ταΐζαμε ξένα στόματα και κοιμίζαμε φίλους σ’ όλα τα δωμάτια... Στους διαδρόμους του σπιτιού πέφτω συνεχώς πάνω σε μισοκοιμισμένους λεβάντες και λεβέντισσες που δεν ξέρω καν ποιοι είναι. Στην κουζίνα γίνεται ακατάπαυστο πανηγύρι και στο σαλόνι ο χορός δεν σταματά ούτε μια ώρα του 24ώρου.

Κάποια στιγμή, μας έπεσε και η οικονομική κρίση, είπα στον εαυτό μου ότι αυτό πρέπει να σταματήσει δεν πάει άλλο. Έπιασα τη γυναίκα και τα παιδιά και τους προειδοποίησα για τον κίνδυνο. Δεν πάει άλλο θα βουλιάξουμε οικονομικά. Πού πάνε τόσα λεφτά που βγάζουμε. Λίγο φαγητό φτιάχνουμε, δεν φτάνει, περισσότερο φτιάχνουμε, πάλι δεν φτάνει. Όσα λεφτά και να δώσω στη γυναίκα το πρωί, ποτέ δεν φτάνει, όσο χαρτζιλίκι και να δώσω στα παιδιά πάντα άφραγκα και παραπονεμένα είναι. Όση βενζίνη κι αν βάλω στα οικογενειακά μας αυτοκίνητα, πάντα άδεια τα βρίσκω. Τέλος πάντων τους είπα δώστε μου κάποια νούμερα να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε και πώς να εξορθολογίσουμε την κατάσταση! Πόσα χρήματα ξοδεύετε ημερησίως και πού, πόσοι τρώνε κάθε μέρα στο τραπέζι μας, πόσα χιλιόμετρα κάνουν κάθε μέρα τα αυτοκίνητα και για πού. ας ξεκινήσουμε από τη γνώση της υπάρχουσας κατάστασης και βλέπουμε μετά να μπορούμε να κόψουμε κάτι κι από πού! Τι ήταν να το πω, έπεσαν να με φάνε! Είσαι δικτάτορας τύραννος, θέλεις να ελέγχεις τη ζωή μας, είσαι τσιγκούνης, είσαι άκαρδος, στυγνός τεχνοκράτης.... και τι δεν άκουσα! Όλα αυτά ματαίωσαν το σχέδιό μου.

Από χθες όμως το κουδούνι της εξώπορτας χτυπάει ακατάαπαυστα κι είναι περισσότερο για χρέη παρά για νεοφερμένους. Τώρα που άρχισαν οι κατασχέσεις, αναγκάστηκα να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου: Πρώτα να μάθουμε ΠΟΣΟΙ τρώνε! ΚΑΝΕΙΣ ΝΕΟΣ δεν μπαίνει στο σπίτι χωρίς δικό μου έλεγχο. Δεν δίνω ούτε λεπτό μπρούτζινο αν δεν έχω επαρκή εξήγηση και ...απόδειξη!

Κάποιοι θα πείτε ότι είμαι τύραννος. Εγώ θα πω ότι είναι το αυτονόητο που έπρεπε να κάνω από την αρχή για να μη φτάσει η κατάσταση εδώ που έφτασε.

ΜΙΑ ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΣΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ!

ΥΓ Φυσικά μη πιστεύετε τίποτα από τα παραπάνω όσον αφορά εμένα. Για το Δημόσιο όμως δεν ξέρω, αποφασίστε εσείς.

ή

Έχουμε μια τάση εμείς οι Έλληνες, τον κακό μας τον καιρό να τον δικαιολογούμε. Βλέπουμε την κακή μας νοοτροπία, το ρουσφέτι, την κλεψιά, τα φακελάκια, τον τσαμπουκά και όλα τα άλλα μαργαριτάρια της φυλής μας και της κοινωνίας μας που ζέχνει από το πεζοδρόμιο μέχρι το στόμα μας μόλις αυτό ανοίξει με τα πολλά μ... και γ.... να περισσεύουν. Όμως στο τέλος πάντα γελάμε! Μήπως μας γαργαλούν, μήπως μας καθαρίζουν αυγά; Όχι! Λέμε το αμίμητο «έτσι είναι ο Έλληνας μωρέ», γι’ αυτό είμαστε άνθρωποι, όχι σαν τους ψυχρούς τους βόρειους... Και προσπαθούμε να το ρίξουμε στο φιλότιμο. Μα προσωπικά δεν με καλύπτει αυτό το πνεύμα αυτοδικαίωσης. Πρέπει δηλαδή να καπνίζουμε σαν φουγάρα στα μούτρα του άλλου, να πετάμε τις γόπες και τις ροχάλες στα πόδια των περαστικών για να δείξουμε πόσο τσαμπουκάδες είμαστε και πόσο... αισθητά θερμή είναι η θορυβόδικη παρουσία μας! Να μισούμε το διάβασμα και τη δουλειά, λιώνοντας τον καναπέ της τηλεόρασης... Να ανοίγουμε το παράθυρο του αυτοκινήτου και να εκσφενδονίζουμε εκστασιασμένοι ποτηράκια και λοιπά εις –άκια για να επιβάλλουμε το θερμό μεσογειακό και αναιδές μήνυμα του «είμαι εδώ εγώ τώρα, εσύ κάνε στη μπάντα»... και να κυκλοφορούμε μέσα στα εμμετικά σκουπίδια μας για να νιώσουμε την ικανοποίηση της μοναδικά(;) πολιτισμένης φυλής μας!!!

«Έτσι είναι ο Έλληνας και δεν φοβάται, τρελοί αγγέλοι πάνω του όταν κοιμάταιι...» επαναλαμβάνει και ο τραγουδιστής και βαυκαλιζόμαστε στην αυτοϊκανοποίηση της κατάντιας μας.

Έτσι είναι ο Έλληνας λέμε όταν μάθουμε για ρουσφέτια

Έτσι είναι ο Έλληνας λέμε όταν μαθαίνουμε για πονηριές και απάτες.

Κι αφού έτσι είναι ο Έλληνας γιατί επαναστατεί όταν του δείχνουν στον καθρέφτη το πρόσωπό του που βέβαια δεν είναι καθόλου κολακευτικό. Γιατί το ρίχνουμε στην ανάδελφη φυλή μας και την παγκόσμια συνωμοσία ενάντια στη μοναδικότητα της φυλής μας(;) που κανείς δεν μπορεί να χωνέψει(!)

Η επίκληση της συλλογικότητας αντί της ατομικής μας ευθύνης, νομίζουμε ότι μας καλύπτει μέσα στο σύνολο. Η επίκληση των εθνικών μας γονιδίων είναι ένα κουτοπόνηρο εφεύρημα που προσπαθεί να νομιμοποιήσει ή ακόμα και να εξιδανικεύσει τις μπερμπαντιές στο πνεύμα των γνωστών πια Ζωνιανών.

Αν ο Έλληνας είναι από μεγάλη φύτρα, ας το δείξει στην κοινωνία που δημιουργεί. Ας το δείξει σε κατορθώματα πνεύματος και γνώσης. Σε επιτεύγματα δημιουργίας κι όχι στην επιστήμη της λούφας, του φραπέ και της νυχτερινής ζωής των σπασμένων πιάτων!

Αν ο Έλληνας είναι πάντα ελεύθερος και δεν σκύβει ποτέ το κεφάλι, τότε να μη χρωστάει για να το κρατάει ψηλά. Όταν χρωστάει και επιδεικνύεται κιόλας με ξένα κόλλυβα, ας μη τα βάζει με τους πιστωτές του που τάχα έχουν υποχθόνια σχέδια για να τον... υποδουλώσουν. Γιατί τότε θα έχουν δικαίωμα να μας αποκαλέσουν αντί για ήρωες, τζάμπα μάγκες.

Αμάν βρε παιδιά αυτές οι βουβουζέλες, πώς τις αντέχουν; Πώς αντέχουν αυτό το συνεχή βόμβο οι ίδιοι οι χρήστες και θεατές!

Πώς αντέχουν τα νεύρα των παικτών, να πρέπει να δώσουν τον καλύτερο εαυτό τους μέσα σ’ αυτό θόρυβο του ιλίγγου!

Πώς μπορείτε και παρακολουθείτε τα ματς από την τηλεόραση με αυτό τον τελετουργικά υπνωτικό θόρυβο να μεταδίδεται πολλαπλασιαζόμενος σ’ όλη την υφήλιο! Εγώ είπα να δω ένα ημίχρονο για να πάρω μια γεύση από μουντιάλ και σύγχρονο ποδοσφαιρικό θέαμα και στην αρχή νόμισα ότι κάποιο μηχάνημα δουλεύει μέσα στο σπίτι ή έξω από αυτό, έτσι άρχισα να ψάχνω! Όταν κατέληξα στην ανακάλυψη ότι ο θόρυβος έρχονταν από τα ηχεία της τηλεόρασης, φοβήθηκα ότι ο ενισχυτής της βγάζει θόρυβο κι άρα είναι στα πρόθυρα του να καεί. Τότε όμως –τι κάνει η ενημέρωση- μου ήρθε η φώτιση, η λέξη βουβουζέλα που όταν την πρωτοάκουσα με έκανε να γελάσω, έλαμψε μπροστά μου. Ναι αυτό είναι, οι βουβουζέλες κάνουν αυτό το συνεχή θόρυβο, καθώς από χιλιάδες στόματα δεν φαίνεται ποτέ να σταματά. Όταν σταματάει ο ένας αρχίζει ο άλλος κι έτσι αυτό το συνεχές στρώμα θορύβου σκεπάζει αποπνικτικά όλο το στάδιο. Καλό το πανηγύρι, καλά τα ποδοσφαιρικά έθιμα, αλλά εγώ και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος να ήμουν, δεν θα έμενα εκεί πάνω από 24 ώρες. Και σας το δηλώνω δεν θα ξανακάνω το λάθος να παρακολουθήσω άλλον αγώνα, ούτε από περιέργεια! Τα θέλω τα νεύρα μου.

Ξέρω ότι δεν συμφωνείτε όλοι μαζί μου, άλλωστε άλλοι δίνουν και τη ζωή τους γι’ αυτό το γεγονός. Κάποιος ξεκίνησε από το Βόρειο ημισφαίριο για να φτάσει εγκαίρως στη Ν. Αφρική με τα... πόδια! Μάλλον τον κατάπιε ο δρόμος. Άλλος με ποδήλατο, άλλος με ωτοστόπ και κάποιοι με ταξί κατά τη διαφήμιση. Όμως στη Σομαλία έχουμε είδη τους δύο πρώτους οσιομάρτυρες του ποδοσφαίρου, καθώς Ισλαμιστές αντάρτες μπουκάρουν στα σπίτια κι έτσι και σε βρουν αν παρακολουθείς αυτό το άχρηστο, επικίνδυνο δυτικό θέαμα, σε σκοτώνουν επί τόπου. Δύο νέοι λοιπόν είναι ήδη νεκροί. Δεν ξέρω πώς νιώθουν οι ποδοσφαιριστές στην ιδέα και μόνο ότι όσο αυτοί έπαιζαν, δύο εκτελέστηκαν επειδή τους παρακολουθούσαν από το γυαλί! Ίσως η FIFA πρέπει να τους αφιερώσει ενός λεπτού σιγή και μαύρα περιβραχιόνια, ξεκινώντας ως άλλο Βατικανό ή Πατριαρχείο την καθιέρωση της αγιοποίησης οσιομαρτύρων στο βωμό της μεγάλης «ιδέας»(!) Εκεί βλέπετε οι φανατικοί της θρησκείας –μουσουλμάνοι- πρέπει να έχουν λόγο ακόμα και για το τι κάνεις πίσω από την κλειστή πόρτα σου! Και μάλιστα επί ποινή θανάτου!

Στην Κιργιζία πάντως σοβάρεψαν τα πράγματα. Όταν ακούς αυτό το εις –ία, το εις -ιστάν κτλ, προσπερνάς σκεφτόμενος ότι εκεί είναι κάτι σαν έθιμο το να σκοτώνονται και δεν κάνει αίσθηση σε κανένα. Λες κι εκεί δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχουν χαροκαμένες μάνες, ορφανά, χήρες κι όλα αυτά τα καλά(;) του πολέμου και του μίσους. Οι πρώτοι έχουν βουβουζέλες που σκοτώνουν τα αυτιά και τα νεύρα, ενώ των δεύτερων τα μακριά καριοφίλια, σκοτώνουν καρδιές. Τι σου είναι αυτά τα έθιμα. Εγώ πάντως λέω να του δίνω από παντού γιατί αρκετά προβλήματα έχω κι από μόνος μου. Το σκέφτομαι μάλιστα σοβαρά, τι θα πάθω κι αν δεν έχω την καθημερινή τρέχουσα ενημέρωση; Μήπως θα είναι καλύτερα; Αντέχω νομίζετε να σηκώνω τον πόνο όλου του κόσμου! Όσο για σας, δεν θα σας γράφω για ποδόσφαιρα και φόνους, αλλά για τα καθημερινά μου αισθήματα και τις μικροχαρές της καθημερινότητας που είναι ότι καλύτερο μπορούμε να ζήσουμε στη μικρή και πρόσκαιρη ζωή μας.

Προβληματίζομαι τελευταία, τι σημαίνει ηθικό και τι ανήθικο αν δεν υπάρχει θρησκεία. Φυσικά όλοι είμαστε υπέρ της χειραφέτησης της Εκκλησίας από το κράτος αλλά και του κράτους από την Εκκλησία. Φυσικά όλοι υποστηρίζουμε ένα κράτος που δεν θα είναι υπέρ μιας θρησκείας ή δόγματος αλλά ένα κράτος μπροστά στο οποίο όλοι οι πολίτες ανεξαρτήτου θρησκείας θα είναι ίσοι κι είναι σαφές ότι αυτό δεν ισχύει αυτή τη στιγμή.

Όμως προσπαθώ να μπω στη θέση ενός νομοθέτη μ’ αυτά τα δεδομένα: Ένας πολίτης εξαπατά το διπλανό του και κερδίζει εις βάρος του, γιατί πρέπει να διωχθεί γι’ αυτό; Του ‘πε ένα ψεματάκι, του ‘πε επένδυσε τα λεφτά σου εδώ κι όχι εκεί κι εκείνος τον πίστεψε και το έκανε. Δεν άσκησε βία εναντίον του! Θα μας έλεγε ο εξαπατών: Ας πρόσεχε, ας μη με πίστευε, αυτός τα επένδυσε... κι έχασε, εγώ κέρδισα γιατί είμαι έξυπνος!

Σε μια κοινωνία που η αγάπη δεν βρίσκει λόγο ύπαρξης, που δεν αποτελεί κοινό τόπο και που φυσικά δεν μπορεί να επιβληθεί διά της βίας, πολλά πράγματα αποενοχοποιούνται και αποποινικοποιούνται. Όλα το νομικό μας σύστημα χρήζει αναθεώρησης. Ποια αξία της σύγχρονης κοινωνίας μπορεί να εμπνεύσει ήθος και αρμονική συμβίωση μεταξύ των μελών της; «Αν δεν υπάρχει Θεός τότε όλα επιτρέπονται» θυμόμαστε να συμπεραίνει ο Φ. Ντοστογιέφσκι δεκαετίες πριν. Κανένα κοινωνικό σύστημα, καμία πολιτική αρχή, δεν μπορεί να εμπνεύσει ηθική. Χωρίς ηθική καταπίπτει κάθε προσπάθεια αυτοοργάνωσης ενός κοινωνικού συνόλου. Βγάζοντας το Θεό και την ηθική που οι αρχές του μας εμπνέουν, χάνουμε τις αρχές μας και χωρίς αρχές αφού όλα επιτρέπονται αυτοδιαλύεται το σύστημα. Μήπως είμαστε κοντά στο τέλος του πολιτισμού μας που διαλύεται εκ των έσω; ΟΙ χριστιανικές αρχές ενέπνευσαν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες. Τώρα πια σταδιακά αλλά με γεωμετρική πρόοδο όχι πια. Έμειναν τα μουσουλμανικά κράτη αλλά και κάποιες άλλες κλειστές κοινότητες να κρατούν ακόμα τις κοινωνίες τους σε ισορροπία.

Πέστε μου δεν ξέρω, ποιες είναι οι αξίες του κόσμου που επιβάλλουμε στην ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια, μετά από όλη αυτή την τεχνολογική και κοινωνική έκρηξη που βιώνουμε! Αν το δεδομένο είναι ο ατομισμός, το να περάσουμε καλά όσο ακόμα είμαστε νέοι κι όσο ακόμα έχουμε καιρό, το «φρόντισε για τον εαυτό σου και μη νοιάζεσαι για τους άλλους, κανένας δεν θα σου δώσει να φας αν εσύ δεν έχεις», τότε πολλά «μη» και «απαγορεύεται» καταρρέουν. Γιατί να υπερασπιστώ την πατρίδα μου, γιατί να υπερασπιστώ τον κινδυνεύοντα συνάνθρωπό μου, γιατί να προσφέρω στο κοινό καλό, γιατί να είμαι δίκαιος σήμερα και τι σημαίνει δικαιοσύνη, γιατί πολύ περισσότερο να είμαι ελεήμων, γιατί, γιατί... Το σλόγκαν κερδίζει έδαφος, τουλάχιστον στην πατρίδα μας «κοίτα την πάρτη σου».

Ο κος Μαντέλης στην κοινωνία μας έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να παίρνει ως «χορηγία» τα 200.000€ από τη siemens κι άλλα 250.000 που... δεν ξέρει ποιος του τα ‘βαλε, -ας είναι καλά ο άνθρωπος-, αφού κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτά τα χρήματα άλλαξαν την απόφασή του ως υπουργού για το σε ποια εταιρία θα ανατεθεί τελικά η τάδε προμήθεια! Κι όπως βλέπουμε, για το μόνο που διώκεται αυτή τη στιγμή είναι για τη μη δήλωση αυτών των ποσών, τα οποία ως μαύρα επενδύονται από αυτόν, χωρίς να φορολογούνται!

Η Κα Αλεξανδράτου –αυτό το κυρία πια, έχει χάσει εντελώς το νόημα του και την αξία του- μπορεί τσίτσιδη να μας δείχνει τις όποιες προσωπικές της στιγμές και τα απόκρυφα του σώματός της, τα κατορθώματά της με μπουκάλια, σαμπάνιες ή άνδρες, σαν ζογκλέρ κι εμείς πρέπει να την αποκαλούμε κυρία, σοβαρή επαγγελματία και εξέχων μέλος της κοινωνίας μας κι ας εξευτελίζει την ανθρωπιά μας, το φύλο της και τις χάρες του, τους συγγενείς της, τους καλλιτέχνες και τη χώρα της... Οι πεσόντες του τελευταίου απελευθερωτικού αγώνα της πατρίδας μας, έπεσαν για να έχει την ελευθερία η κα Αλεξανδράτου να ...(μπιπ) δημοσίως κι όχι για να μη βιαστούν οι γυναίκες τους από τους εισβολείς!

Τελικά όλα μετριούνται σε λεφτά. Η υπέρτατη αξία μας είναι τα λεφτά μεταξύ του ζημιώνομαι και του κερδίζω. Αν κάποιος μπορεί να αποδείξει ότι ζημιώθηκε από μια ενέργειά σου ή παράλειψή σου, κερδίζεις στο δικαστήριο λεφτά. Ακόμα κι ο φόνος σε λεφτά αποτιμάται, καθώς κάποιος ζημιώθηκε από την απώλεια ενός προσώπου. Είναι γνωστό το «ο ρυπαίνων πληρώνει»! όσο μπορείς να πληρώνεις λοιπόν, ρύπαινε! Ρύπαινε, τα πεζοδρόμια, τους τοίχους, τις θάλασσες, τον αέρα που αναπνέουμε, τα αυτιά μας, τα μάτια μας, την αισθητική μας, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, την νοημοσύνη μας, την ηθική μας, αρκεί να πληρώνεις!

Να η νέα παγκόσμια σταθερά. Να η νέα παγκόσμια αξία. Να το νέο σημείο αναφοράς του πολιτισμού μας, της ανθρωπότητας, του είδους μας! Η επανάσταση τέλειωσε. Όλοι είμαστε νικητές αλλά και πεθαμένοι από τις παρενέργειες της ελευθερίας, της νίκης μας.

Δεν ξέρω να απαντήσω σ’ αυτά τα ερωτήματα. Πάντα ήταν δύσκολο να κρίνεις τον εαυτό σου και ενίοτε υποκειμενικό, όταν μάλιστα δεν υπάρχει η αποστασιοποίηση του χρόνου.

Αν μας δω πίσω από τα γυαλιά των άλλων ή αν μας κρίνω εκ του αποτελέσματος μάλλον πρέπει να παραδεχτώ το όχι, αν κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου.

Παλαιότερα το όνομα και μόνο της Ελλάδας προκαλούσε δέος. Μιλάμε για... πολύ παλιότερα! Έπειτα το δέος μετατράπηκε σε ρομαντική συμπάθεια για τους απογόνους των πρωτοπόρων του πολιτισμού και του πνεύματος.

Τις τελευταίες δεκαετίες ήμασταν μια καθαρά βαλκανικού τύπου χώρα, αδύναμη και εσωστρεφής, που είχε φιλοδοξίες να μπει στα σαλόνια των μεγάλων της ηπείρου μας και του κόσμου μας.

Τα τελευταία όμως χρόνια είμαστε το παράδειγμα προς αποφυγή. Είναι παιδιάστικα εύκολο να διείδει κανείς μια παγκόσμια συνωμοσία ενάντια σε μας τον ανάδελφο, περιούσιο λαό του κόσμου! Λογικό είναι; Όταν ήμουν νεότερος με συγκινούσε και με εξόργιζε αυτό που περιγράφει το τραγούδι «έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε». Μια ρητορική που απευθύνεται στο συναίσθημα.

Σήμερα αν ανοίξει κανείς τον διεθνή τύπο θα δει ότι όλοι μας έχουν μάθει όχι για τον πολιτισμό μας, τα κατορθώματα και την πρόοδο, αλλά για την κατάντια μας.

Πριν από τις εκλογές οι Βρετανοί πολιτικοί έδειχναν την Ελλάδα ως μια κατάντια που πρέπει να τους συνετίσει για να δεχτούν να περιορίσουν το έλλειμμα τους. Και το μήνυμα ελήφθη από το λαό.

Η Ουγγαρία όταν φάνηκε να μπαίνει πλάι στην Ελλάδα στις διεθνείς αξιολογήσεις, επαναστάτησε για την... προσβολή.

Μέχρι και οι Ιάπωνες προχθές, στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου, μας έβαλαν στο στόμα τους ως ακραίο παράδειγμα προς αποφυγή.

Η Ισπανία και η Πορτογαλία διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στη σκέψη και μόνο ότι μπορεί να είναι οι επόμενοι που θα ακολουθήσουν την Ελλάδα στο μοναχικό δρόμο του αποδιοπομπαίου...

Κάποτε είμασταν οι πρωταθλητές, τώρα μας αφαίρεσαν ακόμα και τον τίτλο του επίτιμου μετά από τόσες υποτροπές.

Να ‘παιζε καλά και η Εθνική στο Μουντιάλ, θα παίρναμε το αίμα μας πίσω. Πάντα υπάρχει ελπίδα αλλά όχι χωρίς ήρωες και θυσίες. Και τα δύο μας είναι τελευταία είδη εν ανεπαρκεία!

Στην εποχή της σκανδαλολογίας που διανύουμε, καθώς όλοι μας μπλεχτήκαμε αναπόφευκτα με τη λάσπη, επιτρέψτε μου να παρατηρώ και να σχολιάζω.

Μου κάνει εντύπωση λοιπόν που όλες οι κοινωνικές ομάδες της χώρας μας, όταν τα άπλυτά τους έρχονται στη φόρα επαναλαμβάνουν σαν συνεννοημένοι μεταξύ τους το ίδιο ρεφραίν: «Δεν είμαστε όλοι ίδιοι».

Φυσικά είμαι ο πρώτος που θα σταθώ ενάντια σε κάθε είδους υπεραπλουστευτικό οδοστρωτήρα, που εξομοιώνει τους πάντες και τα πάντα, τιμωρώντας μαζί με τους φταίχτες και τους αθώους. ΤΙ πιο εξοργιστικό και άδικο να τιμωρείσαι για κάτι που δεν έκανες, επειδή κάποιοι σε συμπεριέλαβαν ελαφρά τη καρδία με τους γύρω, στην ίδια κατηγορία, έστω κι αν εσύ απλώς ... περνούσες!

Όμως από την άλλη πλευρά, αυτή η κατά τα άλλα δίκαιη αιτίαση, λειτουργεί συχνά αντιστρόφως, καλύπτοντας τους ένοχους ανάμεσα στους αθώους, σαν τους κουκουλοφόρους μέσα στο πλήθος της πορείας. Διότι είναι σαφές σε όλους μας ότι σχεδόν όλοι οι δικηγόροι, οι γιατροί, οι έμποροι κοκ, φοροδιαφεύγουν. Όταν όμως βγεις να το πεις δημοσίως, πέφτουν πάνω σου όλοι τους με ένα συντεχνιακό πνεύμα, να σε εγκαλέσουν διότι δεν μπορείς να αποδείξεις το αυτονόητο. Κι όταν ακόμα ανάμεσα στις χιλιάδες από δαύτους αποδείξεις την ενοχή μερικών δεκάδων ή και εκατοντάδων, οι υπόλοιποι με ένα στόμα θα επαναλάβουν: Δεν είμαστε όλοι ίδιοι!!!

Ας αφήσουμε όμως τις σοφιστείες. Έστω κι αν δεν έχει εξατομικευτεί η ευθύνη της ενοχής, σε μία ομάδα όταν το σύνολο φαίνεται από τους αριθμούς ότι είναι διεφθαρμένοι, τότε μπορούμε να το πούμε χωρίς επιφύλαξη. Όταν ο υπολογιστής μπορεί να βγάλει κατά μέσο όρο τι πληρώνουν οι δικηγόροι ως επαγγελματική ομάδα ή οι έμποροι ως επαγγελματική ομάδα στην εφορία και βλέπεις ότι δηλώνουν κάτι λίγο πιο κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν νομίζω ότι μπορείς να διστάσεις να πεις ότι ναι αυτή η ομάδα είναι διεφθαρμένη. Εύχομαι εσύ προσωπικά που ανήκεις σ’ αυτή την ομάδα να μην είσαι και δεν μπορώ να σε κατηγορήσω προσωπικά ότι είσαι. Όμως δεν είναι άδικο να μιλήσω με τους νόμους της στατιστικής και των πιθανοτήτων και να πω ότι η ομάδα είναι διεφθαρμένη κι εσύ προσωπικά δεν ξέρω τι είσαι απλώς έχει 70-80% πιθανότητες να είσαι! Λυπάμαι! Είναι απολύτως λογικό και το «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» παρότι είναι σωστό δεν μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα. Κι εγώ ανήκω σε μια από τις προαναφερθείσες ομάδες, θέλω να δουλεύω τίμια και νομότυπα, αλλά στο γενικό συμπέρασμα δεν μπορώ να πω όχι, όσο κι αν αυτό με θίγει προσωπικά. Είμαι βέβαιος επίσης ότι ανάμεσα στους δικηγόρους υπάρχουν και οι καινούργιοι που δεν μπορούν αν βγάλουν ούτε ένα ενοίκιο, ανάμεσα στους γιατρούς υπάρχουν και οι καινούργιοι που παίρνουν έναν πενιχρό μισθό από το ΕΣΥ κι ανάμεσα στους εμπόρους είναι εκείνοι που ήδη έχουν πτωχεύσει αλλά συνεχίζουν να ονειρεύονται πουλώντας τα ασημικά της οικογένειας, αλλά αυτή η μερίδα δεν μπορεί να κατεβάσει το μέσο όρο του τόσο ώστε να εμφανίζονται στη φορολογική δήλωση ως επαίτες!

ΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ανήκετε στην κατηγορία των διεφθαρμένων και μη κάνετε τους ανήξερους.

ΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΕΦΟΡΙΑΚΟΙ ανήκετε σε μια επαγγελματική ομάδα διεφθαρμένη ως το κόκαλο. Για σένα προσωπικά δεν μπορώ να πω τίποτα με ασφάλεια, αλλά για την ομάδα που ανήκεις το συμπέρασμα είναι ασφαλές.

ΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑΣ ανήκετε στην πιο διεφθαρμένη ομάδα της ελληνικής κοινωνίας και ισχύουν τα παραπάνω και για σας. Μη διανοηθείτε να καλυφτείτε πίσω από το ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ

ΝΑΙ ΚΥΡΙΟΙ ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ, ΓΙΑΤΡΟΙ, ΕΜΠΟΡΟΙ, ΑΥΤΟΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΙ κοκ είστε διεφθαρμένοι ως το κόκαλο και μη μας ρίχνετε στάχτη στα μάτια, φτάνει πια!

Αλλού τα ψέματα! Μεταξύ μας τώρα, όλοι εμείς οι Έλληνες ξέρουμε ότι όλοι φοροδιαφεύγουν, ή ότι όλοι «θα τα πάρουν» αν μπορέσουν στη χώρα μας. Φωνάζουν όλοι αλλά φωνάζουν για τους... άλλους. Φωνάζουν επίσης αυτοί που δεν μπόρεσαν «να τα πάρουν». Έχουν δικαίωμα να φωνάζουν μόνο εκείνοι που ανήκουν στην ομάδα του 10% του πληθυσμού, οι οποίοι είναι εκ φύσεως και παιδείας τίμιοι και υπεύθυνοι και δεν μπορούν να το κάνουν αυτό στον εαυτό τους και τους άλλους και που οι επιτήδειοι τους κοροϊδεύουν ως ηλίθιους. Δέστε για παράδειγμα τους δημόσιους υπαλλήλους που στο μεγαλύτερό τους ποσοστό δεν φοροδιαφεύγουν. Γιατί, είναι πιο ευσυνείδητοι στον όρκο τους; Όλοι ξέρουμε ότι δεν είναι αυτός ο λόγος. Απλώς είναι πιο δύσκολο να κρύψουν από το κράτος τα χρήματα που παίρνουν, διότι απλώς αυτό τους τα δίνει!

Το δυστύχημα είναι ότι σ’ αυτή την εθνική συνωμοσία συμμετέχει και το κράτος και οι πολιτικοί μας, ως καθρέφτης της κοινωνίας μας άλλωστε! Όταν βρεθεί μια κυβέρνηση ν αλυτρώσει το 10%, να επιβάλλει την ηθική, την τάξη και το δίκαιο, έχουμε ελπίδες να σωθούμε όλοι. Μέχρι τότε θα τρώμε τις σάρκες μας, μέχρι να μας φάνε οι άλλοι, οι απ’ έξω.

Ποια είναι η μεγαλύτερη γιορτή του χρόνου;

-Τα Χριστούγεννα -βοηθούμενα κι από την Πρωτοχρονιά- διαρκούν 15 μέρες για τα σχολεία, το εμπόριο και την αντίστοιχη διακόσμηση εσωτερικών και εξωτερικών χώρων.

-Το Πάσχα πάλι 15 ημέρες για τα σχολεία και μία περίπου εβδομάδα για τους υπόλοιπους.

-Ο Δεκαπενταύγουστος μία μέρα κι αν πέσει πριν ή μετά από Σαββατοκύριακο ένα τριήμερο, αλλά εθιμικώ δικαίω συμπαρασύρει και το επόμενο δεκαπενθήμερο λόγω μαζικών αδειών. Ας μη πούμε τίποτα για τις φτωχές εθνικές γιορτές που διαρκούν μία μόνο ημέρα...

Η γιορτή της μπάλας

...όμως που ξεκίνησε σήμερα, θα διαρκέσει ένα μήνα! Όπως έχουμε την ημέρα της μητέρας, του πατέρα, της τρίτης ηλικίας, της Ελένης και του Κώστα κοκ, έτσι έχουμε και τ

η γιορτή της μπάλας. Είναι η γιορτή κατά την οποία βγαίνει στη σέντρα όλος ο πλανήτης. Για να ακριβολογούμε όλος ο αντρικός πληθυσμός του πλανήτη και λιγότερο ο γυναικείος.

Τι ακριβώς γιορτάζουμε σ’ αυτή τη γιορτή;

Γιορτάζουμε το μέγεθος της «θεάς» -πάντα το μέγεθος μετρούσε- που πρόσφατα της έκαναν λίφτινγκ με συζητήσιμα αποτελέσματα.

Όμως όλοι τη λατρεύουν και στη θέα της σκιρτά η καρδιά τους. Ίσως γι’ αυτό να ευθύνονται οι καμπύλες της κι όλοι λιώνουν να την κατακτήσουν, να την κάνουν δικιά τους!

Όλοι οι λαοί έβγαλαν τα πρωτοπαλίκαρα τους που ξέρουν να τη γητεύουν, για να δείξουν τις ικανότητες τους σ’ αυτό ή αν θέλετε τους αρρενωπούς στο κυνήγι της γοητευτικής κόρης που όλο δεν θέλει αλλά πάντα ονειρεύεται τον πρίγκιπα στο άλογο με το σπαθί στο χέρι!

Να δείξουν επίσης την παλικαριά τους και την ανδρεία τους στο κυνήγι της στρογγυλής αλεπούς.

Αν θέλετε να επιδείξουν τις αρετές τους, στην πολεμική τέχνη, στην προσπάθεια να επιδράμουν στο αντίπαλο στρατόπεδο, όπου με τον πολιορκητικό κριό τους θα παραβιάσουν τη βάση του «εχθρού». Γι’ αυτό χρειάζεται εξυπνάδα Οδυσσέα, «τσαμπουκά» Αχιλλέα κι έναν καλό αρχιστράτηγο που να εγγυάται την ομαδικότητα σαν τον Αγαμέμνονα.

Όλοι θέλουν να στήσουν τη σημαία τους στο κυριευμένο οχυρό του εχθρού και στο τέλος να χρισθούν παγκόσμιοι αυτοκράτορες, κοσμοκράτορες δηλαδή.

Να λοιπόν που σε καιρό ειρήνης, ονειρευόμαστε τον πόλεμο και τις δοξασμένες νίκες.

Όλοι στο παζάρι! Κλόουν, καραμούζες και διασκέδαση.

Όλοι στο παζάρι για να δείξουμε ότι πάντα είμαστε παιδιά. Παιδιά «εις τας φρένας» αλλά όχι «κατά την καρδία».

Όλοι στο παζάρι για να δείξουμε για μια ακόμα φορά ότι δεν αντέχουμε τη ρηχή ύπαρξή μας και προσπαθούμε με κάθε τρόπο να ξεφύγουμε από την επίμονη ματιά του βλοσυρού εαυτού μας.

Και του χρόνου, αλλά μετά το τέλος τι έχουμε; `δεν αντέχουμε μόνοι! Μην αργήσετε, βάλτε κάτι άλλο. Η φύση απεχθάνεται το κενό!

Σας αγαπώ φίλοι μου. Σας αγαπώ και μας λυπούμαι καθώς κουνάμε συνεπαρμένοι τις άχρωμες σημαίες μας!

Προχθές λέει στη Θεσσαλονίκη, μετά τις μπόρες που έπεσαν, το λιμάνι της πόλης γέμισε ψόφιους.... αρουραίους! Να το ακούς και να σου σηκώνεται η τρίχα, πού να το βλέπεις κιόλας. Τα ορμητικά νερά που κατέληξαν στο σύστημα αποχέτευσης ομβρίων της πόλης, έπνιξε τους αμέριμνους αρουραίους –αυτοί ακόμα δεν ενεργοποίησαν σύστημα πρόγνωσης τσουνάμι- με αποτέλεσμα να βγουν τα.. άπλυτα στη θάλασσα που είναι η βιτρίνα της πόλης με Λευκό Πύργο και έκθεση βιβλίων σε λειτουργία.

Αυτό που με ανησυχεί εμένα όμως δεν είναι οι αρουραίοι των υπονόμων, μ’ αυτούς ας ασχοληθούν οι φιλοζωικοί σύλλογοι... εμένα με ανησυχούν οι αρουραίοι που ζουν στα «εκτός-νόμου» της κοινωνίας μας. Αυτοί που εκεί στα ανήλιαγα κέντρα αποφάσεων, διαφεντεύουν όλους μας. Πότε θα γίνει ένας κατακλυσμός, ώστε να αρχίσουν οι χαβούζες να ξερνούν σαπίλα. Η ατιμωρησία έχει καταστήσει όλους αυτούς βέβαιους για τον εαυτό τους.

Οι υπόνομοι έγιναν αυθαίρετες βίλες και γκέτο επιτήδειων. Οι επιτήδειοι μεταμορφώθηκαν σε πανάκριβα χάμστερ. Μέχρι πότε τα χάμστερ της δικιάς μας φάρμας των ζώων θα είναι "πιο ίσα από εμάς τα υπόλοιπα... ζώα"; Μια ξαφνική βροχή μπορεί να καθαρίσει το σύστημα. Δεν βλέπω όμως τη βροχή και οι υπομονή των καταπιεσμένων αρχίζει να εξαντλείται...

Σήμερα το πρωί ξύπνησα, ντύθηκα, πλύθηκα, -ή ανάποδα, δεν θυμάμαι- πήρα την τσάντα μου και πήγα στο... σχολείο, λέγαμε στις παιδικές μας σχολικές εκθέσεις. Στη δουλειά, λέω εγώ σήμερα. Από το πρωί στο σκοτσέζικο ντουζ. Ξεκίνησα με με συννεφιά, στο δρόμο άρχισε να ψιχαλίζει, όταν έφτασα έπεφτε βροχή με τα όλα της και τώρα πάει προς καύσωνα. Είπα και μερικά καθόλου κολακευτικά για τις μετεωρολογικές προγνώσεις και τώρα σκέφτομαι μήπως πρέπει να ανοίξω το πρώτο air condition της φετινής θερινής περιόδου.

Βροχή όμως κι από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου που αράδιαζε τους σημερινούς πρωτοσέλιδους τίτλους του τύπου: Βουλιάζουμε, πτωχεύουμε, γυρνάμε στη δραχμή, πηδήξτε από το τρένο προτού συγκρουστεί... ήταν αυτό που μου έμεινε από τη θύελλα των εντύπων ΜΜΕ.

Τι να κάνω πέστε μου εσείς που ξέρετε περισσότερα; Να πάω στο Τιμπουκτού, να στήσω μια αχυροκαλύβα στα βουνά και να ζω με αγγουράκια, ραπανάκια και ψάρια της θάλασσας ή χρειάζεται και άδεια από την πολεοδομία και το λιμενικό; Να μεταναστεύσω στη Γερμανία ή στις ΗΠΑ του μεσοπολέμου; Να περάσω στην παρανομία ή να μπω στην ουρά των Αλβανών εργατών;

Είμαι εδώ και περιμένω εναγωνίως μιαν απάντηση. Ζούμε κοσμογονία ή Αρμαγεδόνα; Μούσκεψα από τη βροχή, μούσκεψα από τη ραδιοφωνική αγωνία και ψάχνω εναγωνίως ένα πουκάμισο να αλλάξω. Ευτυχώς πάντα έχω ένα στην τσάντα μου γιατί που λεφτά για αποσμητικό Gillette που «αιχμαλωτίζει την κακοσμία του ιδρώτα αντί απλώς να την καλύπτει.

Δικάζουνε λέει κι εκείνο το παλικάρι πώς το λένε... που το άφησαν να παίζει με το κομπιούτερ κι εκείνο το αθεόφοβο κόντεψε να βουλιάξει ολόκληρη την societe generale. Μα καλά πού ήταν οι κηδεμόνες του; Ευτυχώς που του αναγνώρισαν το ελαφρυντικό ότι δεν κέρδισε τίποτα ο ίδιος, έχασε η τράπεζα και δεν κέρδισε κανείς! Ούτε στη ρουλέτα των καζίνο δεν γίνονται αυτά! Ελπίζω τουλάχιστον το παιδί όταν κάποτε βγει από τη φυλακή να το περιμένουν οι προϊστάμενοι με μια λιμουζίνα για να του δώσουν για φιλοδώρημα ένα μέρος της μπάζας που αποκόμισαν.

Αυτά διαβάζω και μετά βλέπω εφιάλτες, γιατί ο Ομπάμα λέει, ψάχνει να βρει ποιον πισινό να κλοτσήσει και πολύ φοβάμαι μην τυχόν η CIA του δείξει κατά ‘δω μπάντα και μελανιάσει ο δικός μου. Αφού δεν μπορώ να αποκρύψω ότι μερικές φορές έβαλα BP στο ρεζερβουάρ μου –υπάρχουν και τα τιμολόγια χωρίς μπλάνκο- κι αυτό μπορεί κανείς να το θεωρήσει μίζα για το διώξιμο του κόλπου του Μεξικού –λες να είναι ένα colpo grosso;- Ναι , ναι, τώρα βλέπω το κουβάρι να ξετυλίγεται: Θα μπαζώσουν τον κόλπο με πίσα κατά το πρότυπο της διαφήμισης του Baccardi. Θα στήσουν εκεί το Γκουαντάναμο που όλο φεύγει από την Κούβα. Αν έτσι έχουν τα πράγματα η σύλληψη είναι φοβερή. Το κολαστήριο θα μετονομαστεί σε κόλαση και θα βάλουν τα καζάνια με την πίσσα που διέρευσε από την πετρελαιοπηγή να βράζουν για όλους τους εχθρούς της νέας τάξης πραγμάτων.

Κόλαση έγινε η ζωή μας. Λέω να... την κάνουμε. Το για πού με προβληματίζει. "Γι' άλλες πολιτείες αλαργινές" με προτρέπει το λαϊκόν άσμα ή "για τρέλες στις Σεϋχέλλες" το πιο σύγχρονο. Εγώ όμως επιμένω κλασικά: "Θα κάτσω σπίτι, θ' αράξω σπίτι, σεισμός να γίνει δεν πρόκειται να βγω..."

Η απογοήτευσή μας γι’ αυτούς που εμπιστευτήκαμε εκφράστηκε πολλάκις με το «τα λεφτά μας πίσω»!

Τα λεφτά μας πίσω λοιπόν για το πολιτικό σύστημα, ή καλύτερα το σύστημα των πολιτικών που τους ψηφίσαμε, τους ανεχτήκαμε, μερικοί –δυστυχώς- βγήκαμε ως ανεγέφαλοι χειροκροτητές, στην τουτούκα και την αφισοκόλληση... Τίτλοι τέλους.

Τα λεφτά μας πίσω και για τους παράγοντες του αθλητισμού μετά από το φιάσκο του 4^ου τελικού Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, final four του χάντμπολ, Της ανύπαρκτης Α1 όπου οι μόνες ομάδες είναι οι δύο προαναφερόμενες και οι άλλες απλώς κομπάρσοι... Α ναι και για τον παραγοντισμό της παράγκας και τις τελευταίες ίντριγκες Κόκκαλη και σία για Ολυμπιακό και τον πολυπαραγοντισμό του Παναθηναϊκού.

Τα λεφτά μας πίσω για τους πετρελαιάδες που σκοτώνουν τις θάλασσές μας.

Πρόσφατα ένας δυστυχής σύζυγος –γιατρός δε- στην Νέα Υόρκη ζήτησε πίσω το νεφρό του που είχε δωρίσει στη σύζυγό του όταν το χρειάστηκε μετά τη διαπίστωση της απιστίας της και το επικείμενο διαζύγιο. Εμείς μπορούμε να στήσουμε λαϊκό δικαστήριο για το αν έπρεπε να ζητήσει το νεφρό του πίσω ο απατημένος σύζυγος, καθώς αυτό δεν είναι καθόλου ανθρώπινο και δεν τον τιμάει καθόλου, ή αν αντίθετα έχει κι ένα δίκιο να αντιδράει έτσι σε μία σύζυγο που απίστησε και πρόσβαλλε την εμπιστοσύνη του άντρα που της έσωσε τη ζωή. Μάλλον η όλη ιστορία αφορά το μοίρασμα της περιουσίας μετά το διαζύγιο, όπου το νεφρό αποτιμάται περί το 1,5 εκατομμύρια δολάρια... Ας αφήσουμε όμως εμείς τους δικηγόρους τους και τους δικαστές να τραβούν τα μαλλιά τους ή τις... περούκες τους!

Η συνέχεια... με το δικηγόρο μου!

Ένας άθλος συντελέστηκε πριν από μία ώρα, από ένα 57χρονο Τρικαλινό ποδηλάτη το Στέλιο Βάσκο. Επειδή φαίνεται ότι τα μεγάλα ΜΜΕ δεν το κάλυψαν πήρα την απόφαση να γράψω εγώ γι’ αυτό.

Υπάρχουν χορηγοί που υποστηρίζουν την προσπάθεια και τα έσοδα θα πάνε σε ίδρυμα ΑΜΕΑ των Τρικάλων.Ξεκίνησε στις 3 Ιουνίου από τα Τρίκαλα, έφτασε Μέσω Σόφιας στην Ανδριανούπολη της Τουρκίας κι από εκεί, επιστρέφει στα Τρίκαλα. Η διαδρομή είναι πολύ μεγάλη και απορεί κανείς πώς μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ένας άνθρωπος. Όμως το επίτευγμα γίνεται ακόμα πιο ασύλληπτο αν σκεφτεί κανείς ότι έπρεπε αυτή η διαδρομή να καλυφθεί σε 60 περίπου ώρες! Τελικά βέβαια χρειάστηκε ένα 24ωρο παραπάνω. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και χωρίς να κατέβει από το ποδήλατό του, ούτε για τις σωματικές του ανάγκες –είναι διασωληνωμένος-, ούτε για να φάει –τρέφεται με φρυγανιές και υγρή τροφή και χωρίς βέβαια να ξεκουραστεί ή πολύ περισσότερο να κοιμηθεί!

Καταβλήθηκε προσπάθεια να προβληθεί το γεγονός ως άθλος της Ελληνικής ψυχής! Προσπαθούν να τον προβάλουν ως άθλο που μόνο Έλληνες ημίθεοι είναι δυνατό να κάνουν. Οι φανατισμοί κάποιων τους γελοιοποιούν ως παιδιαρίζοντες...

Προσωπικά υποθέτω όμως ότι ο Στέλιος Βάσκος δεν το έκανε για τα χρήματα του ιδρύματος. Θα μπορούσε να βρει σίγουρα άλλους τρόπου χρηματοδότησης του, λιγότερο επικίνδυνους... Σκεφτείτε ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο νοσοκομείο και υποβάλλεται σε εξετάσεις και θεραπείες, κάτι που όμως ήταν αναμενόμενο και προγραμματισμένο. Το έκανε γιατί κάτι έβραζε μέσα του και ήθελε να παλέψει με τον εαυτό του. Εμείς οι άνθρωποι θέλουμε να δημιουργούμε αγώνες, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν, για να τους κερδίσουμε. Παλεύουμε με τον εαυτό μας και προσπαθούμε να τον νικήσουμε. Είναι μια ανάγκη μας για να επιβιώσουμε όταν κάτι μεγαλύτερο δεν γεμίζει τη ζωή μας. Το καταλαβαίνω διότι έχω κι εγώ αυτό το μικρόβιο της υπέρβασης των ορίων μου και πολλές φορές έχω αναρωτηθεί γιατί το κάνω κι αν αξίζει.

Έκαστος εν ω ετάχθη λοιπόν και συγχαρητήρια στο Στέλιο, ο οποίος κανείς δεν πιστεύει ότι τώρα λέει «νυν απολύεις το δούλος σου δέσποτα»! Τέτοιοι άνθρωποι αύριο θα ονειρεύονται κάτι μεγαλύτερο, μια κορφή ψηλότερη. Κι εδώ θυμάμαι τον Κωστή Παλαμά: «...και στην κορφή σαν φτάστε την κατάψηλη, πάλι θα καταλάβετε πως βρίσκεστε σαν πρώτα κάτω απ’ όλα τ’ άστρα»!

Τι ανιαρή που είναι η ζωή χωρίς μάχες!

Τέλειωσε βλέπετε το πρωτάθλημα της super league και δεν έχουμε τι να κάνουμε, με τι να ασχοληθούμε! Τέλειωσε και το πρωτάθλημα Α1 στο μπάσκετ αλλά έχουμε ακόμα την ολυμπιακοπαναθηναϊκή κλωστοπατινάδα εν εξελίξει, αύριο μη το χάσετε! Μας τέλειωσε και η Eurovision όμως ευτυχώς έπεται το mundial. Θα μου πείτε τώρα ότι εκτός από θέαμα το μουντιάλ δεν έχει για μας κανένα πολεμικό ενδιαφέρον, καθότι η Ελλάδα –μεταξύ μας- δεν διεκδικεί τίποτα, οπότε... Τουλάχιστον από τον Αλκαίο είχαμε μερικές εθνικές ελπίδες παραπάνω στην προσπάθειά μας να ανασκευάσουμε τη γύμνια μας στην ηθική –λαμογιές-, στην εργατικότητα –μας πήρανε χαμπάρι ότι είμαστε της λούφας- και στην τάξη –το είπε και ο πρωθυπουργός μας ότι θα μας πάρουν με τις πέτρες. Ο ίδιος ο Αλκαίος βγήκε με τη σημαία της συγγνώμης, διότι λέει το πήραμε απόφαση να αφήσουμε τα ψέματα και να αλλάξουμε «βάζω μια φωτιά σ’ όλα τα παλιά»... αλλά οι κουτόφραγκοι ούτε που συγκινήθηκαν.

Μα δεν γίνεται ζωή χωρίς μάχες, δώστε μας μάχες, τι θα κάνουμε χωρίς μάχες; Θα αναμετριόμαστε με τη ρουτίνα της καθημερινότητας; Και πώς θα ξεπεράσουμε την κατάθλιψη της επιβίωσης εν μέσω Εθνικής πτώχευσης!

Βλέπετε οι μάχες –οποιασδήποτε μορφής- παίζουν το ρόλο «άρτου και θεάματος» για τους απολυτάρχες προς τους υπηκόους τους αλλά και αντίδοτου στα υπαρξιακά μας προβλήματα για τους παραχορτασμένους της δημοκρατίας και της καλοπέρασης. Νιώθουμε την ανάγκη να συνταχτούμε με μια μερίδα και απαιτούμε αίμα στην αρένα από τους αντίπαλους που μεταμορφώνονται στα μάτια μας σε εχθρούς. Φαίνεται ότι χωρίς εχθρούς δεν μπορούμε να αντέξουμε την ύπαρξή μας.

Κάτι τέτοιες εποχές έχουμε μια παράδοση εμείς οι άνθρωποι να δίνουμε μια κλωτσιά στην καρδάρα και να χύνουμε όλο το γάλα. Κάτι τέτοιες εποχές βρίσκουν έδαφος οι στοχοποιήσεις: Κάψτε τους Εβραίους, σκοτώστε τους ανθέλληνες, αναπτ΄ρψτε τις παγκόσμιες συνωμοσίες κοκ. Μήπως βαρεθήκαμε την ειρήνη και ονειρευόμαστε πόλεμο; ...Χτύπα ξύλο, δάγκωσε τη γλώσσα σου!

Τι σημαίνει σήμερα έχω τα γενέθλιά μου.

Μάλλον νιώθουμε ότι σήμερα είναι η μέρα μας. Η δικιά μας μέρα. Υπάρχει στο ημερολόγιο η μέρα του ΟΗΕ, η μέρα κατά του καπνίσματος, κατά του AIDS, ε λοιπόν αυτή η μέρα είναι η δικιά μου και όλη η ανθρωπότητα οφείλει να σταθεί προσοχή, σε ένδειξη τιμής της ανεπανάληπτης ύπαρξής μου, εμού του ιδίου. Εμού που είμαι ο παρατηρητής αυτού του κόσμου κι αν πάψω να υπάρχω εγώ ο παρατηρητής –για μένα τουλάχιστον- παύει να υφίσταται ολόκληρος ο κόσμος.

Κι όσο σκέφτομαι ο άμοιρος ότι πριν από 44 ολόκληρα χρόνια δεν υπήρχα, αναφωνώ πώς είναι δυνατό να υπάρχει ο κόσμος χωρίς εμένα!

4 Ιουνίου λοιπόν η μέρα μου, μαζί με μερικά άλλα και δευτεροκλασάτα γεγονότα της Αμερικανικής ιστορίας. 4 Ιουνίου, γίνομαι 44. Τρία τεσσάρια στη σειρά, τυχαίο; Δεν νομίζω!

Να τα εκατοστίσω λοιπόν!

Ε όχι να γίνω και αιωνόβιος ξεκούτης!

"Επιτέλους βουλώστε αυτή την αναθεματισμένη τρύπα στον κόλπο του Μεξικού, που ξερνάει πετρέλαιο εκεί που δεν το θέλουμε!" Αυτή ήταν η έκφραση οργής του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα για τη συνεχιζόμενη διαρροή πετρελαίου στο βυθό της θάλασσας. Αλλά βλέπετε παρότι το 'πε κοτζάμ πλανητάρχης, δεν έγινε τίποτα ακόμα. Αποδείχτηκε ότι δεν ήξερε το συνθηματικό "σουσάμι άνοιξε" κι η πετρελαιοπηγή συνεχίζει απτόητη. Κοτζάμ ΗΠΑ, κοτζάμ ΒP, κοτζάμ σύγχρονη τεχνολογία και μια πηγή μας βγάζει τη γλώσσα -και πολύ μαύρη γλώσσα- κάπου στη φλούδα της γης στο Αμέρικα.

Βουλώστε την τρύπα της εξεταστικής που αναδίδει ανωριμότητα δημοκρατίας και κομματικό τακτικισμό, αντί για άνεμο ηθικής και ακεραιότητας! Είπαμε να μας βγάλει καθαρό πετρέλαιο δημοκρατίας και δικαιοσύνης, όχι ασχημοσύνης συνεχιζόμενα κακής κομματικής νοοτροπίας!

Βουλώστε αυτή την τρύπα της αιμορραγίας τουρισμού με ZENITH κι άλλα συμπαθή πλεούμενα που το κράτος –ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;- δεν μπορεί να να εγγυηθεί τον κατάπλου τους, παρότι εκείνοι μάλλον το θέλουν! Δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, ούτε της διαφυγής ολίγων εκατομμυρίων ευρώ!

Βουλώστε αυτή την τρύπα οικονομικής αιμορραγίας του Δημοσίου που ούτε καν ανακόπηκε προς το παρών! Όσους φτωχούς και να φορολογήσετε, όσες προβληματικές κι αν αποκρατικοποιήσετε, αν δεν κλείσετε τις τρύπες που "χάνουν" από παντού, -προμηθευτές νοσοκομείων, κουμπάροι, μπατζανάκηδες και όλα τα συμπαθή συγγενίδια- οι πίθοι των Δαναΐδων δεν πρόκειται να γεμίσουν ποτέ!

Άργησα αλλά έπρεπε να ξεκαθαρίσω ότι κάθε σχέση με τον συνονόματο Γιώργο Αλκαίο είναι εντελώς συμπτωματική. Άλλωστε για εκείνον είναι επώνυμο ενώ για εμένα είναι όνομα. Ξέρω με καταλάβατε, περίμενα μήπως και νικήσει για να βγω και να πω ότι κάτι κέρδισα κι εγώ στη σκιά του, τώρα όμως που καταποντίστηκε στην 8^η θέση, είμαι ελεύθερος να κάνω τη διευκρίνιση, διότι όπως ξέρετε την πατρότητα της νίκης την διεκδικούν πολλοί, ενώ η ήττα είναι πάντα ορφανή! Ενώ πάντα κοντά στο βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα.

Και σοβαρά τώρα νομίζω ότι η θέση του είναι καλή και μάλλον όχι άδικη αν και θα την περίμενα τρεις βαθμίδες παραπάνω.

Στην παρακάτω διεύθυνση θα βρείτε για να κατεβάσετε όλα τα τραγούδια της φετινής Eurovision: [www.agrino.org]

Τι να υποθέσουμε όμως ότι σημαίνει η εγκατάλειψη της λίμνης Κορώνειας από τα βατράχια της;

Άλλοι θυμήθηκαν τη μία από τις δέκα πληγές του Φαραώ, ενισχύοντας την εικόνα της κρίσης, όχι μόνο ως οικονομικής αλλά πρωτίστως ως οργή του ανώτατου Κριτή επί της γης της αδικίας.

Τέτοια μέρα σήμερα –επέτειος άλωσης της Πόλης-, άσχημοι συνειρμοί μας ζώνουν κι εμείς έχουμε ακόμα την τάση να τα ρίχνουμε στις κερκόπορτες, ωσάν να μην είναι προδιαγραμμένο το τέλος.

[www.tanea.gr]

Ένα, δύο, τρία, πάμε! Οι βάτραχοι «την κάνουν» «με ελαφρά πηδηματάκια» και δεν ξέρει κανείς ποιον να θρηνήσει, τους άμοιρους βάτραχους που γίνονται λιώμα πάνω στην άσφαλτο της Εγνατίας οδού ή τους δυστυχείς οδηγούς που βρέθηκαν να φρενάρουν πάνω στο γλιστερό τους κινούμενο χαλί!

Ένα κύμα μετανάστευσης ετοιμάζει τις αποσκευές του, φοιτητές, πτυχιούχοι, καλλιτέχνες, ποδοσφαιριστές, επιχειρηματίες «γι’ άλλες πολιτείες αλαργινές!» Μια εθνική αφαίμαξη;

[pulse.gr]

Θα δείξει! Πρώτη όμως προτεραιότητα είναι να μην επαληθευτεί η πρόβλεψη ότι το καράβι θα βουλιάξει. Γιατί είμαι βέβαιος ότι για ένα ενδεχόμενο ναυάγιο, δεν θα φταίνε οι μανταρισμένες τρύπες στα ύφαλα, αλλά οι πειρατές επιβάτες του που όταν βλέπουν τον κίνδυνο Αστερίξ από μακριά, βγάζουν το τσεκούρι και το βουλιάζουν αυτοχειρικά μόνοι τους –κάλλιο Τουρκικό καφτάνι παρά Φράγκικη τιάρα-!

Θα δείτε σήμερα τον τελικό της eurovision;

Τι είναι για σας η eurovision:

1. Ένα καλλιτεχνικό γεγονός, όπως μια συναυλία;

2. Ένας διαγωνισμός, όπως π.χ. τα καλλιστεία;

3. Ή μια εθνική μάχη; Όπως π.χ. οι αγώνες της εθνικής ποδοσφαίρου στο Μουντιάλ;

Φυσικά σ’ αυτές τις περιπτώσεις η εύκολη απάντηση είναι: Όλα αυτά μαζί. Αυτή η απάντηση όμως δεν βοηθάει. Τι από αυτά είναι για σας περισσότερο η Eurovision. Ένα μόνο, το πρώτο και κυριότερο.

Αν έχουμε αυτή την απάντηση μπορούμε να κρίνουμε τους εαυτούς μας που την παρακολουθούν σε τόσο υψηλά ποσοστά τηλεθέασης αλλά και να αποφασίσουμε αν πρέπει και του χρόνου να συμμετέχουμε σαν χώρα.

Κάποιοι αποφαίνονται ότι η θεαματικότητα αυτού του γεγονότος αποδεικνύει το χαμηλό μας πολιτισμικό επίπεδο. Κάτι σαν το "άρτον και θέαμα" που έρριχναν οι Ρωμαίοι στον όχλο για να τον κρατούν ήσυχο και ικανοποιημένο. Κάποιοι άλλοι αντίθετα βρίσκουν αυτό το διαγωνισμό ως μια προσέγγιση των λαών της Ευρώπης και ως μια ειρηνική εκδήλωση που προάγει την καλλιτεχνική δημιουργία και την ανάδειξη νέων καλλιτεχνών.

Φαντάζομαι μάθατε ότι η κυβέρνηση μελετάει την αποχή της του χρόνου από τη διοργάνωση, θεωρώντας προφανώς ότι δεν αξίζει εθνικά η συμμετοχή μας δεδομένου του κόστους της.

Περιμένω απαντήσεις...

Το πήρα απόφαση φίλοι: «Θα κάτσω σπίτι, θ’ αράξω σπίτι, λοιπόν απόψε δεν πρόκειται να βγω». Έξω κυκλοφορεί στους δρόμους η εθνική μας μελαγχολία. Οι άνθρωποι λίγοι κι αυτοί σκυθρωποί. Βγήκα σήμερα το πρωί αλλά η βενζίνη είχε τελειώσει. Πήγα να βάλω και το κοντέρ της αντλίας στο βενζινάδικο, μου έσπαγε τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο. Πανικόβλητος του ‘πα του ανθρώπου να σταματήσει. Σε λίγο θα έπρεπε να πλένω πιάτα –ή αυτοκίνητα; -για το λογαριασμό! Λίγο παρακάτω συναντήθηκα με έναν ιππέα καβαλάρη. Στην πόλη που έχει για έμβλημά της το άλογο ζω, αλλά τέτοιο πράγμα δεν είχα ξαναδεί από τότε που ο δήμαρχος είχε τη φαεινή ιδέα να κάνει τη δημοτική αστυνομία ιππικό. Αλήθεια τι έγινε εκείνο το πρόγραμμα; Τώρα που η βενζίνη ακρίβυνε θα συνηθίσουμε το «στ’ άλογα, στ’ άλογα...» και στην ιδέα ότι είμαστε ιππότες της Αττικής τραπέζης. Διότι όταν στη συνέχεια πέρασα από την τράπεζα να πάρω το μπλοκ των επιταγών που είχα παραγγείλει μου είπαν ότι αν δεν αγοράσω ένα ασφαλιστικό τους πρόγραμμα δεν μου το δίνουν!

Γι’ αυτό σας λέω «θα κάτσω σπίτι, σεισμός να γίνει δεν πρόκειται να βγω», ακόμα κι ο καιρός ήταν συννεφιασμένος σήμερα παρότι το θερμόμετρο του αυτοκινήτου μου έδειχνε 38^oC υπό συννεφιάν!

Κάποτε βγαίναμε για shopping therapy, σήμερα μόνο για melancholy douche, καθώς από τη μία περνάς μπροστά από σκηνές υποψήφιων αυτοχείρων πείνας, από την άλλη από έρημα καταστήματα, με το περυσινό εμπόρευμα και το «κλείνουμε όλα στη μισή τιμή».

Αλλά και στο σπίτι «όταν χτυπάει το τηλέφωνο θα το κοιτάζω και δεν θα απαντώ γιατί όταν χτυπάει το τηλέφωνο εννιά φορές στις δέκα είναι για κακό». Γιατί ποιος άλλος μπορεί να με θυμηθεί εκτός από τους πιστωτές; Σίγουρα κάποια τράπεζα θα είναι που θα θέλει να μου θυμίσει –ή να με απειλήσει- για κανένα ξεχασμένο(;) δάνειο.

Σας αφήνω τώρα γιατί πάω να «τηγανίσω κάνα αυγό» κι έπειτα «να βάλω βίντεο και ν’ αποβλακωθώ».

ΥΓ Αν κανείς σας πει ότι με βοήθησε το παλικάρι που εμείς οι Λαρισινοί κάναμε γαμπρό στην Αννούλα μας, ο Λουκιανός που κελαηδάει, μη τον πιστέψετε. Κάθε ομοιότητα είναι και πάλι εντελώς συμπτωματική!

[www.youtube.com]

Οι περιπτερούχοι στην κεντρική πλατεία της Λάρισας που κάνουν απεργία πείνας, αντί για ένα ενδιαφέρον χάπενινγκ, συνιστά ένα ακόμα μνημείο της εθνικής μας κατάθλιψης. Νομίζω ότι μας χρειάζεται λίγη ψυχραιμία. Όχι παλικαριές με το θάνατο παιδιά! Κι αν χάσουμε τη δουλειά μας, το περίπτερό μας, ο εαυτός μας έχει μεγαλύτερη αξία από όλα αυτά. Ειδικά όταν το διακύβευμα είναι οι φόροι στα... τσιγάρα που είναι ο χάρος αυτοπροσώπως.

Την εποχή της φτώχειας που όλες οι ελπίδες καταρρέουν, η τελευταία ελπίδα –που πάντα πεθαίνει τελευταία- είναι το λαχείο και όλα τα συναφή τυχερά παιχνίδια. Σκέφτεται κανείς: Εδώ που φτάσαμε μόνο ένα λαχείο θα μας σώσει. Έτσι φαίνεται ότι τα τυχερά παιχνίδια δεν παρασύρθηκαν από την καθίζηση της αγοράς, απεναντίας μάλιστα. Άρα τι; Να κλείσουμε τα περίπτερα και να ανοίξουμε ΠΡΟΠΟτζίδικο;

Σκεφτείτε όμως ότι υπάρχουν και χειρότερα από... το να κερδίσεις το λόττο. Ο 79χρονος Donald Peters από το Κονέκτικατ των ΗΠΑ, κέρδισε το λόττο τη μέρα που έχασε τη μάχη με το θάνατο. Λίγες μέρες μετά η χήρα του η Σαρλότ, ζήτησε να της τσεκάρουν τα δελτία του συγχωρημένου, οπότε διαπιστώθηκε η ευτυχής ειρωνία! 10 εκατομμύρια δολάρια λοιπόν για να ξεκινήσει μια νέα ζωή...Μπρρρρ.

Τι λέτε να κερδίζει κανείς ή να μη κερδίζει;

Γίνομαι δέκτης καθημερινά διαφόρων μηνυμάτων. Τελευταία ανάμεσα στα άλλα και δύο ανορθόδοξων οικονομικών λύσεων για την τραγική κατάσταση στην οποία οδηγηθήκαμε όλοι μας, καθώς δεν έχω τη μανία του «απαγορεύονται τα διαφημιστικά έντυπα»!

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Τι σας πειράζουν φίλοι μου τα διαφημιστικά; Ενημερωθείτε και μετά πετάξτε τα! Εγώ αντίθετα επαναλαμβάνω, παίρνω ηλεκτρονικά και έντυπα μηνύματα από όλους, διαβάζω όσα νομίζω ότι με ενδιαφέρουν και πετάω όσα δεν προλαβαίνω να ανοίξω ή αυτά που νομίζω ότι δεν με ενδιαφέρουν. ΚΛΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ.

Έλεγα λοιπόν ότι μου έρχονται μηνύματα κάποιων που προτείνουν ανορθόδοξες οικονομικές λύσεις. Δεν τις προωθώ, ούτε όμως και τις καίω στην πυρά ως «αιρετικές» μιας και δεν είμαι ειδικός για όλα, ώστε να έχω μια επαρκώς τεκμηριωμένη κρίση επ’ αυτών. Συγχωρείστε με αν σας απογοητεύω...

1. Μία πρόταση έλεγε να κηρύξει πτώχευση η Ελλάδα, να μην πληρώσει σε κανέναν και να τα βρει με την Αργεντινή και τη Ρωσία για ένα διάστημα. Στη συνέχεια να κρατικοποιήσει την τράπεζα της Ελλάδας και να κόψει δικό της νόμισμα –βγαίνοντας προφανώς από την ΟΝΕ- ανάλογα με τις ανάγκες της σε πληρωμές και να κρατήσει εκεί αυτό το ποσό για μια νομισματική σταθερότητα. Κατά τον εμπνευστή αυτού του σχεδίου όλες οι κεντρικές τράπεζες των σύγχρονων κρατών είναι ιδιωτικές –ανήκουν στους μετόχους τους- και αναφέρονται στους λίγους Κροίσους του πλανήτη, βλ. Σόρος, Ροκφέλερ & σία. Κακώς λοιπόν τα κράτη δέχονται να χρωστάνε σε ιδιώτες, οι οποίοι πού τα βρήκαν τα χρήματα; Προφανώς παίζουν με χρήματα που δεν υπάρχουν...

2. Μια άλλη πρόταση πιο πρόσφατη, μας καλεί να αποσύρουμε όλοι τις καταθέσεις μας από τις τράπεζες και να τις βάλουμε κάτω... από το στρώμα μας! Αν το κάνουμε όλοι συγχρόνως, οι τράπεζες θα καταρρεύσουν γιατί δεν έχουν δικά τους λεφτά αλλά τα δικά μας. Τα παίρνουν από εμένα τον καταθέτη και τα δίνουν σε εσένα τον δανειολήπτη. Μεγάλο μέρος αυτών που οι τράπεζες δανείζονται είναι οικονομικές αξίες που δεν έχουν τυπωθεί σε τραπεζογραμμάτια, λεφτά αέρας δηλαδή.

Αν ρίξουμε λοιπόν το τραπεζικό σύστημα μ’ αυτό τον καθόλα νόμιμο τρόπο θα πάψουν οι τράπεζες να υφίστανται και μαζί τους και τοι οφειλές μας προς αυτές. Όταν έτσι καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα της Ελλάδας θα συμπαρασύρει και τον Down Jones και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα μαζί του. Κι εμείς θα ζήσουμε καλά κι εκείνοι χειρότερα...

Δεν ξέρω βρε παιδιά... Αυτό που φοβάμαι είναι οι ανεύθυνες διαδόσεις. Συνταγές μη δοκιμασμένες... Λέω απλώς όχι στην ανευθυνότητα και στο συναισθηματισμό που στοχεύουν κάποιοι πολεμοκάπηλοι. Δεν ξέρω πώς είναι δυνατό να γκρεμίσουμε την πολυκατοικία και το δικό μας διαμέρισμα να μείνει ανέπαφο!

Τέτοιες κινήσεις πρέπει να γίνουν συντονισμένα καθώς ό,τι κι αν κάνουμε εγώ κι εσύ, εμείς οι δυο θα χάσουμε όχι το σύστημα. Αλλά αν βρεθεί κάποιος συντονιστής που –πράγμα μη ρεαλιστικό- τον αποδεχτούμε όλοι, πώς θα ξέρουμε εμείς ότι αυτός δεν αποβλέπει σε κάποια ιδιοτελή εξέλιξη; Σε κάθε περίπτωση μία έκρηξη κατεδάφισης πρέπει να είναι ελεγχόμενη κι όχι σαν αυτές των τρομοκρατών. Αν είναι να κάνουμε πόλεμο για τον πόλεμο, όχι ευχαριστώ! Αν αυτές είναι δόκιμες λύσεις, γιατί δεν βγαίνει να τις υποστηρίξει κανένα οργανωμένο κόμμα, από την αριστερά της Παπαρήγα του «ανυπακοή», μέχρι την άκρε δεξιά... Όλοι ανήκουν στο σύστημα και συνεννοήθηκαν μεταξύ τους για το καλό του Σόρος;

Όλοι μας μάθαμε για το καινούργιο επίτευγμα της βιολογίας: Τη δημιουργία συνθετικής ζωής! Δεν είμαι ειδικός επί του θέματος γι’ αυτό δεν σχολιάζω την βιολογική πλευρά του επιτεύγματος.

Δόθηκε όμως η εντύπωση ότι ο άνθρωπος, μέσα από αυτή την επιτυχία, δημιούργησε ζωή, έγινε δημιουργός ζωής, άρα έγινε Θεός. Δεν είμαστε μακριά δηλαδή από την γνώση του καλού και του κακού της Εδέμ ή τον πύργο της Βαβέλ. Ας προσέξουμε όμως, γιατί μέσα στους γενικούς πανηγυρισμούς παρασυρόμαστε σε λανθασμένα συμπεράσματα:

Πόσο δημιουργοί γίναμε, τη στιγμή που πήραμε το κύτταρο ενός βακτηρίου –δεν το δημιουργήσαμε- και του εμφυτεύσαμε DNA. Το DNA μας είναι αυτό που είναι συνθετικό. Αυτό το DNA λοιπόν θα δώσει στο κύτταρο τη δική του «προσωπικότητα», ιδιαιτερότητα. Μέχρι τώρα χειραγωγούσαμε τη ζωή εκ των υστέρων, τώρα τη χειραγωγούμε από την αρχή της. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Με δικές μας οδηγίες σε κύτταρα, φτιάχνουμε αφύσικους οργανισμούς που σε λίγο –έστω και λίγοι από αυτούς- θα αναδειχτούν εχθροί της ανθρωπότητας. Από εδώ και πέρα η μέχρι τώρα επιστημονική φαντασία δίνει τη θέση της στην πραγματικότητα.

Γιατί βάζουμε το χέρι μας σαν μωρά στην πρίζα;

Τέλος ας ξεχωρίσουμε άλλο πράγμα είναι η δημιουργία ζωής –μάλιστα απλούστατης μορφής- κι άλλο η δημιουργία όντων με προσωπικότητα και αυτοσυνειδησία, όπως είναι ο άνθρωπος και μόνο αυτός σ’ όλο το υλικό σύμπαν, από όσο ξέρουμε μέχρι τώρα!

Όλοι ευχόμαστε η σπίθα του πολέμου στην Κορέα να μην οδηγήσει σε πυρκαγιά, σε μια μάλιστα τόσο εύφλεκτη περιοχή.

Να πιστέψουμε στην έκθεση εμπειρογνωμόνων ή να μιλήσουμε για προβοκάτσια; Οι εμπειρογνώμονες ήταν μία ομάδα πολυεθνική κι όχι Εθνική –Νοτιοκορεατική-. Έπειτα δεν φαίνεται να συμφέρει στην Νότια Κορέα η ανάφλεξη ενός πολέμου. Μάλιστα από την πρώτη στιγμή κράτησε συνετή και ψύχραιμη στάση. Αντίθετα το σκοτεινό κι απρόβλεπτο Βορειοκορεατικό καθεστώς, που διαρηγνύει τα ιμάτια του και συνεχίζει να εκτοξεύει απειλές προς πάσα κατεύθυνση, αναρωτιέται κανείς γιατί να μην είναι ύποπτο!

Όπως και να ‘χει, αναρωτιέμαι τι θα κάναμε εμείς, αν μας είχανε τορπιλίσει μια καινούργια Έλλη οι Τούρκοι αυτή τη φορά! Οι οποίοι λέει, δεν έχουν που να κάνουν τα γυμνάσια των αεροσκαφών τους και τα κάνουν ανερυθριάστως πάνω από τα δικά μας κεφάλια!!!

Όχι εγώ δεν θα μπω στη ουσία της υπόθεσης. Όταν λέγονται τόσο πολλά μια ακόμα φωνή ενισχύει την οχλοβοή αντί να ρίχνει φως. Άλλωστε ούτε εισαγγελέας είμαι, ούτε καν δημοσιογράφος. Μόνο δύο σημεία ήθελα να ξεχωρίσω, να τονίσω, να αναδείξω:

1. Η δικαιοσύνη μας στα χέρια ειδικών και μάλιστα επιστημόνων, χρειάζεται στοιχεία για να ξεκινήσει τις διαδικασίες και μάλιστα η δικαιοσύνη μας αυτή είναι ανεξάρτητη από το κράτος!

Συμφωνούμε ότι πρέπει να υπάρχουν στοιχεία επαρκή που να «στοιχειοθετούν» τις κατηγορίες, ώστε να μη την πληρώνουν και αθώοι λόγω του εκδικητικού πνεύματος κάποιων που θέλουν το κακό τους. Όμως συχνά αυτό λειτουργεί ως άλλοθι κι ενώ όλοι σχετικοί ή άσχετοι ξέρουμε τι έχει συμβεί, Η δικαιοσύνη δηλώνει αδύναμη να διακρίνει αν κάτι έχει συμβεί και τότε είναι πραγματικά τυφλή!!! Διότι αν και ο τελευταίος Έλληνας ξέρει τι έγινε εκεί στο Βατοπέδι, η ανεξάρτητη δικαιοσύνη δύο –τουλάχιστον- χρόνια τώρα, αδυνατούσε να πιάσει το νήμα και να ξεκινήσει! Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε βάλει την υπόθεση στο αρχείο και η ανεξάρτητη(!) δικαιοσύνη κόντρα στο κοινό περί δικαίου αίσθημα σφύριζε αδιάφορη. Ποιος πιστεύει ότι αν δεν είχε αλλάξει η κυβέρνηση σήμερα θα ακούγαμε τις σπαρταριστές περιγραφές της κας Μαντέλη!

2. Πήραμε μια γεύση για το τι γίνεται στα γραφεία των υπουργείων σε πραγματικό χρόνο: Οι επισκέψεις εκλεκτών των υπουργών στους υπαλλήλους, τα τηλέφωνα που «πέφτουν» παρακαλώντας με το καλό ή απειλώντας με το άγριο, η ανάμειξη συγγενών των πρωταγωνιστών –αδελφών ή συζύγων- και στο τέλος το αποτέλεσμα: Στην πλήρη ακινησία να προχωρούν μόνο τα ύποπτα και ιδιοτελή...

3. Τέλος είδαμε για μία ακόμα φορά την εικόνα του παπαδαριού με τα κινητά, τα λάπτοπ και τους φακέλους να είναι «το κράτος» κινώντας τα νήματα τάχα για το καλό του έργο του Θεού (οἱ γὰρ τοιοῦτοι τῷ κυρίῳ ἡμῶν Χριστῷ οὐ δουλεύουσιν ἀλλὰ τῇ ἑαυτῶν κοιλίᾳ, καὶ διὰ τῆς χρηστολογίας καὶ εὐλογίας ἐξαπατῶσιν τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων –από την Προς Ρωμαίους Επιστολή του Απ. Παύλου κεφ. 16 στιχ. 18).

Δεν είμαι με την Γκερέκου, ούτε με τον Τόλη της. Την Γκερέκου ως όνομα μόνο την ήξερα και τον Τόλη δεν τον άκουγα ποτέ. Εντάξει γούστα είναι αυτά... Επίσης δεν αποδέχομαι την ιδέα να γίνεται κάποιος βολευτής κι ακόμα περισσότερο υπουργός, απλώς επειδή είναι ωραίος και διάσημος. Να γίνονται οι ικανοί μόνο.

Όμως ας μην ισοπεδώνουμε ως άλλοι οδοστρωτήρες τα πάντα. Γιατί πάντα βάζω τον εαυτό μου στη θέση του θύματος κατά τον χρυσό κανόνα που δίδαξε ο Ιησούς Χριστός: «Πάντα οὖν ὅσα ἐὰν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οῖ ἄνθρωποι οὕτως καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς οὗτος γάρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται” (Ματθ. 7:11).

Στη θέση της θα ένιωθα αδικημένος διότι:

1. Καλούμαι να πληρώσω για λάθη του/της συζύγου μου.

2. Κι αν δεχτούμε ότι η δήλωση είναι οικογενειακή και θα έπρεπε να είναι ενημερωμένη, πάλι ο ίδιος ο σύζυγός της δεν φαίνεται να ελέγχεται από το νόμο διότι με νομότυπους τρόπους κατάφερε να πάρει αναβολές, έτσι ώστε μέχρι τώρα να μην έχει καμία καταδίκη εναντίον του. Αν δεν υπάρχει καταδίκη από δικαστήριο, τότε για ποιο πράγμα εγκαλείται ο Κος «Τόλης» και πολύ περισσότερο η σύζυγός του; Φυσικά και καταλαβαίνω ότι ο Κος «Τόλης» χρωστάει και προσπαθεί να ξεφύγει από την τσιμπίδα, αλλά όσο οι θεσμοί είναι ελαστικοί, όταν τα δικαστήρια επιτρέπουν μια υπόθεση να σέρνεται 13 χρόνια στα όρια της αρνησιδικίας, όλοι οι Τόληδες θα εκμεταλλεύονται την κατάσταση. Θα είναι δηλαδή και φοροφυγάδες –μεταξύ μας- και αθώοι μέχρι αποδείξεως του εναντίου κατά το νόμο.

Βέβαια όταν σε έχουν ρίξει στη φωτιά σαν μάγισσα, είναι μάταιο να ζητάς ψυχραιμία και δικαιοσύνη. Ας μην παρασυρόμαστε όμως όλοι, γιατί αύριο θα βρεθούμε εμείς στις φωτιές του μισητού ΜακΚάρθυ!

Κάποιος νόμος πρέπει να ερμηνεύει κι αυτά τα φαινόμενα που εμφανίζονται στη διεθνή επικαιρότητα με μορφή επιδημίας! Μαθηματικοί της στατιστικής και των πιθανοτήτων, ανθρωπολόγοι, ψυχίατροι κοινωνιολόγοι, ενωθείτε!

Πώς εξηγείται η ξαφνική επιδημία στην Κίνα Ηρώδηδων –γιατί να μην έχουν πληθυντικό τα κύρια ονόματα;- που εισβάλλουν σε νηπιαγωγεία σκορπώντας το θάνατο; Κάποιο πρόγραμμα της τηλεόρασης τους κούρδισε όλους αυτούς συγχρόνως; Εκτός κι αν το κλειστό Κινεζικό καθεστώς μέχρι τώρα απέκρυπτε τη συνήθεια(;) των Κινέζων να σκοτώνουν τα νήπιά τους στα νηπιαγωγεία και τώρα ξαφνικά αποφάσισαν να τα δημοσιοποιήσουν όλα μαζί!!!

Ξέραμε –ξέρατε;- μέχρι τώρα μόνο ότι οι Κινέζοι πλούσιοι πληρώνουν όσο-όσο για μια σούπα ανθρώπινου εμβρύου, η οποία λένε ότι είναι πεντανόστιμη, εκτός των θεραπευτικών και αντιγηραντικών της ιδιοτήτων.

Πώς εξηγείται η επιδημία πτώσεων αεροσκαφών που τις τελευταίες μέρες μας βομβαρδίζει η επικαιρότητα με την αντίστοιχη ανατριχιαστική οδύνη;

Επιδημία πτώσεων αεροσκαφών με εκατοντάδες νεκρούς.

1. Ξεκινώντας από αυτό της Λιβύης στις 12 Μαΐου, με ένα παιδάκι μόνο διασωθέν και πάνω από 100 νεκρούς, δηλαδή πριν από 10 μόλις ημέρες.

2. Συνεχίζοντας με αυτό του Αntonov στα ορεινά του Αφγανιστάν χωρίς διασωθέντες από τους 43 επιβαίνοντες, πέντε μόλις μέρες μετά.

3. και με τελευταίο –ας ελπίσουμε να μην υπάρχει συνέχεια- το σημερινό στην Ινδία με 7 διασωθέντες (λένε οι μέχρι τώρα πληροφορίες).

Αν εξαιρέσουμε τους 6 νεκρούς της πτώσης μονοκινητήριου αεροσκάφους στον Αμαζόνιο της Βραζιλίας και μόνο με τα προηγούμενα, το κακό τρίτωσε! Να πιστέψουμε προλήψεις, σύμπτωση, ή μήπως πάλι οι μαθηματικοί, τεχνικοί και υπόλοιποι εις –κοι έχουν κάποια εξήγηση. Έκκληση κάνω!

Δεν θέλω να πάρω θέση για το κίνημα των κόκκινων πουκάμισων της Ταϊλάνδης . Δεν ξέρω τα πραγματικά δεδομένα από κοντά: Γιατί ζητούν την παραίτηση μιας νόμιμης(;) –αν και διορισμένης- κυβέρνησης. Έχουν δίκιο να υποστηρίζουν τον εκδιωχθέντα εκλεγμένο πρωθυπουργό; Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος διαμαρτυρίας σε μία δημοκρατία. Αν υπήρχαν κι άλλοι πιο δημοκρατικοί τρόπου που δεν χρησιμοποιήθηκαν. Δεν ξέρω ποιος φταίει για την προκλητική εικόνα πλουτισμού της χώρας σε κοντράστ με την ακραία φτώχεια του μισού και πλέον πληθυσμού. Τα ΜΜΕ λίγα μας λένε επ’ αυτών.

Θέλω μόνο να πω ότι τα ΚΟΚΚΙΝΑ ΠΟΥΚΑΜΙΣΑ ΚΕΡΔΙΣΑΝ ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΜΟ ΜΑΣ με τον ηρωισμό τους, την συντεταγμένη και ηθική τους αντίσταση, τη στιγμή που τα θύματα από τις τάξεις τους ήταν δεκάδες νεκροί κι εκατοντάδες τραυματίες.

-Το σύμβολο του κόκκινου πουκάμισου έδειξε φαντασία.

-Οι ειρηνικές τους κινητοποιήσεις χωρίς δολοφονίες και λεηλασίες – εκτός της τελευταίας μέρας- δίνουν μαθήματα στους δικούς μας αντάρτες πόλεων... απέναντι μάλιστα σε δολοφόνους που πυροβολούσαν στο ψαχνό άοπλο πλήθος.

-Ο ηρωισμός των αρχηγών τους που παραδόθηκαν για να μην αιματοκυλιστεί το πλήθος που τους υπάκουε, διδάσκει ήθος και σεβασμό στη ζωή.

Προσωπικά εύχομαι να μην πολέμησαν για ένα πουκάμισο αδειανό. Εύχομαι μια νέα, πιο δίκαιη χώρα να ξεπηδήσει μέσα από την απογοήτευση της υποχώρησης και τις στάχτες των καμένων κτηρίων.

Εύχομαι κάθε Τιεν αν μεν να παραμένει μνημείο ελεύθερου πνεύματος κι όχι μνημείο καθεστωτικό για τους τουρίστες.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=332247&dt=18/05/2010

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=12800947

Δεν ξέρω γιατί παραδοσιακά οι άντρες αγαπούν το ποδόσφαιρο, τη στιγμή που οι γυναίκες το μισούν. Ίσως οι άντρες να είναι πιο πολύ της δράσης από τις γυναίκες. Ίσως εδώ ακριβώς να αναφαίνεται η ιδιαιτερότητα του αντρικού φύλου ως κυνηγού, μαχητή ήρωα, καθώς παθιάζονται για σκληρή, ηρωική, παλικαρίσια μάχη! Σε αντίθεση με τη γυναίκα που πάντα αναλαμβάνει εκτός από τη... διακόσμηση τους σώματός της και τη διακόσμηση του σπιτιού, τη φροντίδα και το στόλισμα των παιδιών αλλά και όλες τις κοινωνικές σχέσεις, που κυριολεκτικά τις παθιάζουν! Τώρα η γνωστή απάντηση περί στερεοτύπων δεν νομίζω ότι λέει κάτι όταν η πραγματικότητα μιλάει μόνη της.

Ξέρω ότι αν το θέσουμε σε συζήτηση τα κορίτσια και τα αγόρια θα ξεθάψουν το τσεκούρι του πολέμου φωνάζοντας: «Αγόρια ιππότες, κορίτσια...», «κορίτσια Ελλάδα, αγόρια...» κοκ. Όχι έλεος σταθείτε!

Ούτε εγώ δεν είμαι επί των ποδοσφαιρικών αν και συχνά πιάνω τον το ακοίμητο αρσενικό μέσα μου να στήνει αυτί σε «αθλητικά» νέα.

Αυτό που ήθελα εδώ ήταν μόνο να σχολιάσω την απόφαση του Σάντος να αφήσει τον ΠΑΟΚ:

Ο προπονητής λοιπόν του ΠΑΟΚ ονόματι Σάντος, όταν κατάφερε μετά από τρία χρόνια να ανεβάσει την ομάδα από τα Τάρταρα στην πρώτη θέση των play off, σηκώθηκε και έφυγε. Αυτό είναι κάτι που λίγοι έχουν την παλικαριά να κάνουν. Όχι δεν το έβαλε στα πόδια, θα λέγαμε κάτι τέτοιο αν τους παρατούσε σε ώρα απογοήτευσης και αδυναμίας. Τους έφτασε σε μία αξιοζήλευτη κορυφή και μετά είπε: Παιδιά κουράστηκα, έκλεισα τον κύκλο μου. Δεν νομίζω ότι έχω κάτι άλλο να προσφέρω εκτός από κορεσμένα αναμασήματα. Χρειάζονται άλλοι καινούργιοι, να εμφυσήσουν νέο πνεύμα, αέρα ανανέωσης, να βάλουν νέους στόχους. Αν μείνω δεν θα το ευχαριστηθώ, είμαι άνθρωπος κι εγώ και θέλω νέες προκλήσεις να με κρατήσουν ζωντανό. Άλλωστε εσείς βλέπετε το όνομά μου ως ποδόσφαιρο μόνο. Εγώ όμως ξέρω ότι είμαι ένας άνθρωπος με σάρκα και οστά που έχει οικογένεια, αγαπημένα πρόσωπα, προσωπική ζωή κι όλα αυτά για μένα είναι μια μεγάλη αξία. Γειά σας τώρα που είμαστε αγαπημένοι!

Σας το συστήνω. Μη το ξεχνάτε, κάντε το. Μη περιμένετε ποτέ να σας πετάξουν από το θρόνο με τις γκλίτσες, φύγετε μόνοι σας, αξιοπρεπείς, στην ακμή σας, με το κεφάλι ψηλά! Όταν κλείνει ο φακός και οι προβολής τους δικούς σας ανθρώπους θα έχετε δίπλα σας κι όχι τους θαυμαστές. Έτσι κερδίζετε και την υστεροφημία του παρελθόντος και τη λυτρωτική ανανέωση του παρόντος και πολλούς φίλους έναντι λίγων εχθρών στο μέλλον!

Κάντε το ΣΑΝ ΤΟ ΣΑΝΤΟ!!!

Έγινε αυτή τη φορά –την περασμένη Πέμπτη- η απεργία με την αντίστοιχη πορεία της, χωρίς να ανοίξει μύτη.

Να που αυτή τη φορά οι συνδικαλιστές κατάφεραν να κάνουν πορεία χωρίς νεκρούς και τραυματίες. Είναι μια απόδειξη αυτό ότι αν ήθελαν μπορούσαν και την πρώτη φορά, που κατέληξε με το θάνατο τριών αθώων συνανθρώπων μας, αλλά φαίνεται να το ήθελαν και λίγο...

Γιατί όλοι μας από τις κυβερνήσεις, τους συνδικαλιστές μέχρι τον καθένα από εμάς θέλουμε πρώτα να γίνει το κακό και μετά να βάλουμε μυαλό. Δεν γίνεται να προνοούμε;

Αγαπητοί μου φίλοι.

Έμεινα μια εβδομάδα μακριά από αυτό το blog, αποστασιοποιημένος από την καθημερινή μας επικοινωνία, σκεφτόμενος, αναθεωρώντας αυτά που στη συνήθεια της καθημερινής χρήσης θεωρώ δεδομένα και επαναπροσδιορίζοντας τους στόχους μου.

Επανέρχομαι λοιπόν μετά την ολιγοήμερη μου αγρανάπαυση. Είμαι σίγουρος ότι δεν το κατάλαβαν πολλοί, αλλά κι από αυτούς που το κατάλαβαν δεν ήταν μεγάλη... έλλειψη.

Όχι δεν έχω να ανακοινώσω τίποτα αλλαγές, απλώς ξεκαθάρισα στον εαυτό μου –ξεκαθαρίζω εμμέσως και σε σας- τους στόχους μου μέσα από αυτό το «βήμα».

1. Το blog αυτό ήταν και θα παραμείνει πρωτίστως ένα προσωπικό ημερολόγιο που όμως δημοσιεύεται. Λόγω της κοινοποίησης φυσικά δεν περιέχει μη ανακοινώσιμα πράγματα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι ρόλο όμως έχει στο διαδίκτυο το προσωπικό ημερολόγιο του καθενός;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αρχικά απευθύνεται σε λίγους φίλους κι έπειτα σε όλους όσους θέλουν αν επικοινωνήσουν με άλλους.

-Γιατί με μένα συγκεκριμένα;

-Επειδή τους αρέσει ο τρόπος μου, η προσωπικότητά μου όπως αυτή αναδύεται μέσα από τις καθημερινές μου περιγραφές και σκέψεις. «Σ’ όποιους αρέσουμε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε!»

2. Εκτός από ημερολόγιο, θα μπορούσε κανείς να δει αυτό το blog ως σχολιασμό:

α. Της επικαιρότητας, Ελληνικής και διεθνούς

β. Της καθημερινότητας ημών των ανωνύμων αλλά «ζωντανών» και αντιπροσωπευτικών ανθρώπων της πλειοψηφίας του «ανθρώπινου είδους».

Φυσικά αυτός ο σχολιασμός δεν ταιριάζει με αυτούς των επαγγελματιών δημοσιογράφων. Δεν είναι ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος, απλώς είναι διαφορετικός. Αλλά και τα θέματα που επιλέγονται να σχολιαστούν, σίγουρα δεν είναι αυτά που θα επέλεγε ένα επαγγελματίας. Από μόνη της αυτή η σταχυολόγηση έχει τη δική της συνταγή, τη δική της προσωπικότητα.

3. Τέλος μπορεί να δει κανείς αυτό το blog ως μια έκθεση των δικών μου σκέψεων, του δικού μου προβληματισμού, τις δικές μου ιδέες δηλαδή, για όσους «επιμένουν να σκέφτονται τα αυτονόητα» κατ’ εμέ.

Εγώ θα συνεχίσω να το κάνω πρωτίστως για μένα. Φυσικά ελπίζω να δημιουργηθεί μια παρέα φίλων με παρόμοιο σκεπτικό αλλά όχι απαραίτητα με ταυτόσημες γνώμες. Πάντα χαιρόμουν τις αντίθετες απόψεις όταν αυτές διατυπώνονταν πολιτισμένα, με σεβασμό στην αλήθεια και χωρίς προσωπικές επιθέσεις.

Μη διστάσετε λοιπόν να γράψετε ό,τι και όποτε θέλετε.

ΣΥΝΟΨΙΖΟΝΤΑΣ:

// Για μένα αυτό το blog, κατάθεση ψυχής είναι και χρόνου –μην το ξεχνάτε-, μεράκι είναι.

// Ανάγκη αδήριτη επικοινωνίας είναι.

// Και λιγότερο είναι ενημέρωση. Κι όταν είναι τέτοια θα είναι από τα «ψιλά» των εφημερίδων.

Ο Χριστιανισμός από τότε που έγινε καθεστώς, άρχισε να μιμείται τους ειδωλολάτρες. Η εξουσία πάντα διέφθειρε. Το «άρτος και θέαμα» ήταν πάντα μια προσφιλής και αποδοτική αρχή των εχόντων την εξουσία.

Κάποτε οι Κορίνθιοι γιόρταζαν τα «Ίσθμια», οι Ελευσίνιοι τα «Ελευσίνια», οι Αθηναίοι τα «Παναθήναια» κοκ. Σήμερα οι όψιμοι αντιγραφείς της Θεσσαλονίκης γιορτάζουν τα «Δημήτρια» και της Λάρισας τα «Αχίλλια»! Χάρη λοιπόν ενός πεθαμένου παπά ή δεσπότη, όσο άγιος κι αν ήταν αυτός, διοργανώνονται καλλιτεχνικές εκδηλώσεις –ο Θεός να τις κάνει καλλιτεχνικές-, αθλητικοί αγώνες –του επαγγελματικού αθλητισμού μάλιστα- και πανηγύρια με σουβλάκια, πατατάκια, ποπ κορν... με τα απαραίτητα μπουζούκια! Τι βλέπει ο Θεός από εκεί πάνω!!! Ή επί το λαϊκότερον: Αν ο Θεός έχει τέτοιους φίλους, τι τους θέλει τους εχθρούς; Από την εποχή του προφήτη Ησαΐα έλεγε ο Θεός στους τότε εφησυχασμένους, τυπικούς λατρευτές του: « Μη φέρνετε πλέον μάταιες προσφορές· το θυμίαμα είναι σε μένα βδέλυγμα·
τις νεομηνίες σας και τα Σάββατα, το συγκάλεσμα των συνάξεων, δεν μπορώ να υποφέρω, ανομία και πανηγυρική σύναξη. Τις νεομηνίες σας και τις διαταγμένες γιορτές σας μισεί η ψυχή μου· είναι φορτίο σε μένα· βαρέθηκα να υποφέρω.” (Ησ. α’ 13-14).

Ρίχνοντας μια ματιά στο πρόγραμμα του φετινού εορτασμού των «Αχιλλίων», αυτό που μου μένει είναι απογοήτευση. Δεν υπάρχει φαντασία στο πρόγραμμα. Δεν υπάρχει ουσία στο περιεχόμενο. Δεν έχουν κληθεί άνθρωποι εγνωσμένης αξίας, ποιότητας και κύρους να συμμετέχουν, ώστε να δούμε κάτι που να αξίζει σ’ αυτά τα 30ήμερα και πλέον «Αχίλλια»! «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Το πρόγραμμα εξάλλου αποτυπώνει μια βαθιά πολιτισμική πενία του λαού μας και ιδιαίτερα της Λάρισας, αν πραγματικά αντανακλά τις προτιμήσεις των συμπολιτών μας. Αν ο σκοπός ήταν να αναδειχτεί η εντόπια δημιουργία, πού είναι αυτή, υπάρχει;

Δείτε μόνοι σας την προχειρότητα και την πενία που αποπνέει το πρόγραμμα είτε από την πλευρά του Δήμου, είτε από την πλευρά της Μητρόπολης:

- Ερασιτεχνικά μουσικά και χορευτικά σύνολα... λεσχών πολιτισμού του Δήμου. Κάτι σαν σχολική επίδειξη δηλαδή.

- Πολύς χορός με δημοτικά και λαϊκά τραγούδια –το "άρτος και θέαμα" που λέγαμε-.

- Τίποτα από ποιοτική τέχνη. Δεν αγαπούν την τέχνη στη Λάρισα; Μόνο χορό μετά ψητών και ποτών;

- Οι συντελεστές των πιο πολλών εκδηλώσεων είναι σχολικού επιπέδου. Δεν λέω ονόματα για να μη θίξω κανένα. Μακάρι δηλαδή να είχαμε και σχολεία φυτώρια τέχνης υψηλού επιπέδου.

- Για να γεμίσει ασφυκτικά το πρόγραμμα προβάλλοντας «έργο» επιστρατεύτηκε η... φιλαρμονική –Γιώργο μου σ’ εκτιμώ, αλλά όλοι ξέρουμε ότι αυτές οι φιλαρμονικές έχουν άλους και συγκεκριμένους λόγους ύπαρξης-. Επιστρατεύτηκε ακόμα ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς –τι σχέση έχει ο Άγιος Αχίλλειος, με την εργατική ή την ανθοστέφανη Πρωτομαγιά, το θέμα είναι και ολίγον παρεξηγήσιμο-!

-και τέλος επιστρατεύτηκαν διάφορες άλλες αδιάφορες καλλιτεχνικές ή «καλλιτεχνικές» εκδηλώσεις που θα μπορούσαν να είχανε γίνει πιο πριν, να συμπέσουν αυτή την περίοδο, για να δώσουν την εικόνα του καλλιτεχνικού πλούτου –ή μήπως νεό-πλουτου;-

Τι λένε γι’ αυτά οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου –αν υπάρχουν ακόμα τέτοιοι-;

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα που εμείς εδώ «αργούμε», καθώς ένα ταξιδάκι με φέρνει κοντά σε φίλους άλλων περιοχών, το διασκεδάζω με την έκπληξη -και το...φθόνο- που τους προκαλώ. Πού να ξέρει ο κόσμος τον Αχίλλειο της Λάρισας και την εξ αυτού αργία μας! Και φυσικά δεν παρεξηγώ την επιθυμία τους να ήταν κι εκείνοι για μια μέρα Λαρισαίοι –κατά προτίμηση την 15^η Μαΐου!

Ο Αχίλλειος Λαρίσης λοιπόν, φαίνεται να ήταν μια πραγματική γνήσια μορφή του Χριστιανισμού στην εποχή του (4^ος μΧ. Αιώνας). Μια φωτεινή σελίδα της πανάρχαιας πόλης μας που φαίνεται ότι κατοικήθηκε αρχικά από προέλληνες (Πελασγούς).

Σήμερα εμείς οι μεταμοντέρνοι Έλληνες «γιορτάζουμε» τη μνήμη αυτού του ανθρώπου αδιαφορώντας γι’ αυτόν. Ουσιαστικά γιορτάζουμε ταξιδεύοντας για κάποιον προορισμό μας επαγγελματικού ενδιαφέροντος ή απλώς για διασκέδαση. Φυσικά αυτό δεν αφορά μόνο τον Άγιο Αχίλλειο αλλά κάθε γιορτή που στις μέρες «γιορτάζεται» δια της εξαφάνισής μας στας εξοχάς.

Κι εδώ μπαίνει ο δικός μου προβληματισμός: Αν θέλουμε απλώς να κάνουμε διακοπές, ας το πούμε ευθαρσώς και χωρίς προσχήματα. Εκμεταλλευόμενοι τη μέρα μνήμης κάποιων προσώπων ή γεγονότων ουσιαστικά τα υποτιμούμε αντί να τα τιμούμε. Γενικεύοντας το θέμα, για κάθε είδους εορτασμού, μήπως πρέπει να κάνουμε μια εκκαθάριση των πολλών εορτών που έχουν συσσωρευτεί; Αν μάλιστα θέλουμε να τονώσουμε την παραγωγικότητά μας που σίγουρα δεν μας τιμά εν μέσω οικονομικής ύφεσης! Ας είμαστε έντιμοι και γενναίοι με τις αποφάσεις μας. Να κρατήσουμε μόνο τις γιορτές που μας εκφράζουν. Τα γεγονότα ή τα πρόσωπα που πραγματικά θέλουμε να τιμήσουμε. Ας γίνουν δημοσκοπήσεις, δημοψηφίσματα, έρευνες από ειδικούς που θα δείχνουν ποιες γιορτές μας συν-κινούν. Αυτές μάλιστα να τις γιορτάσουμε! Κι ας βάλουμε ένα όριο στις ετήσιες αργίες. Ώστε αν στο μέλλον θέλουμε να προσθέσουμε κι ένα νέο εορτασμό, να αφαιρέσουμε παράλληλα έναν παλιό! Αλλιώς μοιάζει η κοινωνία μας με τις παλιές σοφίτες που γεμίζουν από άχρηστα αντικείμενα μιας ζωής, τα οποία κανείς δεν χρειάζεται, δεν χρησιμοποιεί, αλλά και κανείς δεν τολμά να εκκαθαρίσει, με κίνδυνο να ζούμε σε ένα αραχνιασμένο μουσείο που δεν μας εκφράζει ή να ...πέσει η παραφορτωμένη σοφίτα στο κεφάλι μας! Τα "κεκτημένα δικαιώματα" όπως ονομάσαμε τη λούφα μας, κάποια στιγμή γίνονται φορτίο για την κοινωνία και η όποια προσπάθεια εξορθολογισμού της, μοιάζει με τον Ηράκλειο άθλο των στάβλων του Αυγείου!

Το άλλο πρόβλημα που θέλω να θίξω αφορά μόνο τις θρησκευτικές εορτές. Πώς είναι δυνατό το κράτος ή γενικότερα οι δημόσιοι φορείς να αποφασίζουν και να επιβάλλουν έναν εορτασμό σε κάποιους που συνειδησιακά δεν εκφράζονται σ΄ αυτήν! Όσο το 95% του λαού μας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι οι πιο πολλοί είμαστε τέτοιοι κι οι υπόλοιποι καλά είναι να το ...βουλώσουν και να ακολουθήσουν το κοπάδι. Μήπως όμως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι; Μέχρι τώρα δεν είχαμε τέτοιου είδους προβλήματα, διότι απλώς κανείς δεν λέει όχι σε μια μέρα διακοπών, μια μέρα αργίας. Αν όμως βρεθεί ένας αντιρρησίας συνείδησης ο οποίος θελήσει να κάνει την επανάστασή του, όπως δικαιούται –θα πρέπει να ομολογήσουμε-, τι έχουμε να του απαντήσουμε ως δημοκρατική κοινωνία; Θα μου πείτε αν αυτός θέλει να δουλέψει ας δουλέψει. Δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα, διότι αν ανοίξεις το μαγαζί σου σε κυνηγάει η Νομαρχία με το πρόσχημα του αθέμιτου ανταγωνισμού, διότι δεν υπακούς στους νόμους του κράτους. Αν κάνεις εργασίες με προσωπικό –που αυτόβουλα εργάζεται- ή/και με εργαλεία(;) εκτός του ιδιόκτητου σπιτιού σου, σε παίρνει η αστυνομία στο αυτόφωρο!!! Αν μάλιστα ανατρέξει κανείς στο blog μου τον δεκαπενταύγουστο του 2009 θα θυμηθεί ένα τέτοιο περιστατικό που καταγγέλθηκε τότε.

Καταλήγω: Είναι δημοκρατικό πρόβλημα να επιβάλλονται εορτασμοί από δημόσιους φορείς, όταν μάλιστα αυτοί έχουν ιδεολογικό υπόβαθρο, όπως οι θρησκευτικοί εορτασμοί; Κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό σαν κοινωνία. Το οφείλουμε στη δημοκρατία, στις μειοψηφίες, στον εαυτό μας.

Χρειάζεται πραγματικά να κάνεις «ειδικούς ελέγχους» στον ΟΣΕ, για να διαπιστώσεις την άσχημη κατάσταση του οργανισμού;

Χθες επέστρεψα από την «πρωτεύουσα» στη Λάρισα και πλήρωσα 22,70€ παραπάνω για το δρομολόγιο των 7.29μμ που είναι προτεραιότητας. Δεν σήκωνε η τσέπη μου αυτή την απαράδεκτα υψηλή πρόσθετη δαπάνη, αλλά με ποιο να ερχόμουν; Το επόμενο ήταν το τρένο με τις κουκέτες και το μεθεπόμενο ξεκινούσε τα... μεσάνυχτα! Έβαλα λοιπόν το χέρι μου βαθιά στην τσέπη με τα... καβούρια και πλήρωσα το ποσό , επιπλέον της τιμής του εισιτηρίου (21,60+21,60 το μετ’ επιστροφής). Τουλάχιστον είχα την ψευδαίσθηση ότι θα έφτανα στην ώρα μου κι ότι θα έκανα βασιλικό ταξίδι. Τίποτα από τα δυο. Το ταξίδι ήταν απλώς ανεκτό, τουλάχιστον να έπιανε το κινητό μου κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θα ξεχνιόμουνα μιλώντας. Όσο για την ακρίβεια, ήρθα... 20’ καθυστερημένος. Στην Ελλάδα ζω, δεν θα περίμενα ακρίβεια προσέγγισης δευτερολέπτου που απολαμβάνουν στη Γερμανία, αλλά μέχρι πέντε λεπτά θα έκανα τα στραβά μάτια. Στο σταθμό με περίμεναν οι άνθρωποί μου με παιδιά μισή ώρα. Είχαν κάνει το λάθος κι αυτοί να έρθουν και 10’ πιο πριν. Μερικοί δεν λέμε να το συνειδητοποιήσουμε ότι μένουμε στην Ελλάδα! Θα πάρουμε τον καημό μας στον τάφο μας. Όχι δεν θέλω να κάνω μήνυση –μπορεί να πάρει και 7 χρόνια η Ελληνική αρνησιδικία- ούτε αποζημίωση θέλω, κουράστηκα, συμβιβάζομαι, παραδίνομαι!

Ακόμα μία τελευταία απορία κύριοι του ΟΣΕ: Στην είσοδο του σταθμού πάνω στο λιγδιασμένο τζάμι της άθλιας σιδερόπορτας, έχετε ένα αυτοκόλλητο που λέει ότι απαγορεύονται οι φωτογραφίες!!! Δηλαδή μια παρέα ενθουσιασμένων τουριστών που είχαν την φαενή ιδέα να επισκεφτούν την Ελλάδα, δεν θα μπορέσουν να στείλουν μια φωτογραφία τους στους φίλους τους με την άφιξή τους στο σταθμό Λάρισας; Μήπως πρέπει να πληρώσουν royalties γι’ αυτό; Ή θα μου πείτε ότι ο σταθμός έχει στρατιωτικό ενδιαφέρoν, αποτελεί στρατιωτικό στόχο γι’ αυτό πρέπει να τον φυλάξουμε από την... κατασκοπεία!!!

Εντάξει υπάρχει κι ο αντίλογος:

1.Και ποιος θέλει τώρα να βγάλει φωτογραφία αυτό τον εγκαταλειμμένο σταθμό; Χάρη θα μας έκανε, αλλά δεν μας αξίζει η τιμή!

2.Και ποιος θα επενέβαινε να βάλει στη θέση του τον παρανομούντα φωτογράφο; Αλλά λέμε τώρα...

Φτου να μη μας ματιάξουν!!!

Μου αρέσουν τα γκράφιτι, όταν όμως είναι σωστά χωροθετημένα. Σίγουρα θα πρέπει να έχουν και την συγκατάθεση των... άμοιρων τοίχων που τα φιλοξενούν ή τέλος πάντων των κηδεμόνων τους. Αλλιώς όσο όμορφα κι αν είναι αποτελούν συνέχεια και υπογράμμιση της υποβάθμισης του αστικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζούμε. Τα ατάκτως ερριμένα γκράφιτι, δεν είναι παρά μία ακόμα μουτζούρα, μέσα στον ορυμαγδό των μουτζούρων που μουτζουρώνουν καταθλιπτικά την αβάσταχτη ζωή μας.

Υπάρχουν ξέρετε και γκράφιτι, φιλοτεχνημένα από διάσημους καλλιτέχνες τους είδους, που κοστίζουν εκατομμύρια, και μιλάμε για την τέχνη μόνο χωρίς το... ντουβάρι. Ένα τέτοιο βάλθηκαν να βανδαλίσουν με υπερβάλλοντα ζήλο οι καθαριστές, χωρίς να ξέρουν την αξία του. Όταν το έμαθαν ήταν αργά.

Εδώ όμως στη δικιά μου... ενορία, τη Λάρισα, ένας έφηβος ανέβηκε σε ένα βαγόνι του ΟΣΕ για να το βανδαλίσει, σκανδαλίζοντάς μας και δυστυχώς τον χτύπησε το ρεύμα του καλωδίου ηλεκτροκίνησης των αμαξοστοιχιών. Τα χιλιάδες βόλτ, τον χτύπησαν χωρίς καν να ακουμπήσει το καλώδιο και τον πέταξαν κάτω από την οροφή του βαγονιού. Η συνέχεια στα νοσοκομεία όπου προσπαθούν να του σώσουν τη ζωή.

Καλά είναι τα μεράκια παιδιά, αλλά με νόμιμους κι όχι αντικοινωνικούς τρόπους και οπωσδήποτε προσέχοντας τη ζωή μας και τη σωματική μας ακεραιότητα. Η τέχνη είναι για μας κι όχι εμείς για την τέχνη!

Δυστυχώς η διαρροή πετρελαίου στον κόλπο του Μεξικού συνεχίζεται αμείωτη. Ο βυθός του ωκεανού με όλα τα έμβια όντα του συνεχίζει να μολύνεται, οι ψαράδες συνεχίζουν να κρατούν τα καΐκια τους δεμένα κι η αγωνία κορυφώνεται σε όσους ασχολούνται ακόμα με το θέμα. Βλέπετε εμείς μπορεί να ασχολούμαστε με την οικονομική κρίση, με το φάιναλ φορ του Ολυμπιακού, με τη Ρούλα κι όσα άλλα ντέρτια μας δέρνουν, αλλά το ηφαίστειο της Ισλανδίας επανέκαμψε δριμύτερο, κλείνοντας αεροδρόμια. Το πετρέλαιο δεν σταματάει να χύνεται στη θάλασσα αντί να χύνεται στα βαρέλια της ΒΡ. Μου κάνει εντύπωση που έχουν το θράσος να συζητούν ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο. Μα χρυσοί μου άνθρωποι το «μάρμαρο» δεν είναι τα χρήματα, είναι η μόλυνση που επιβαρύνει όλους μας και τους μακράν και τους πλησίον. Κι αν ακόμα η ΒΡ μας κάνει τη χάρη –που δεν θα την κάνει- να πληρώσει τα διπλά από την υπολογιζόμενη ζημιά –πώς υπολογίζεται εδώ η ζημιά;- σε τι θα βοηθούσε αφού η ζημιά θα είχε συντελεστεί, ούτως ή άλλως.

Απειλούμαστε εμείς οι ίδιοι οι κάτοικοι της γης με έξωση από τον πλανήτη μας, από το σπίτι μας. Αυτό το μάρμαρο ποιος νομίζει ακόμα ότι μπορεί να πληρωθεί με λεφτά!

ΓΙΑΤΙ ΑΦΙΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΑΣ ΣΕ ΚΑΤΙ;

Συγχωράτε με αλλά αρχικά δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο πρέπει κάθε μια από τις μέρες του χρόνου να τιμούμε πράγματα που έχουν μια αξία στη ζωή μας, όποια κι αν είναι αυτά. Η μέρα του έρωτα, η μέρα του καρκίνου, η μέρα του μπαμπά, η μέρα της μαμάς, η μέρα του περιβάλλοντος, η μέρα της φώκιας κοκ.

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ, ΤΟ ΘΕΣΜΟ

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, τιμούμε τον θεσμό της οικογένειας αλλά αυτό να το δούμε στην πράξη κι όχι στα λόγια ή στις γιορτές! Όχι λόγια, πράξεις! Τιμούμε την έννοια της μητρότητας, που ανήκει στη φυσιολογία του είδους μας, αλλά γιατί, κινδυνεύει;

Τιμούμε και τα πρόσωπα, τις γλυκιές μας μητέρες, αλλά αυτές είμαι σίγουρος ότι προτιμούν να το δουν στην καθημερινότητα κι όχι σε μια χαζοχαρούμενη μέρα με υποκριτικά μπουκέτα.

ΕΝΩ ΤΗ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΤΗ ΡΟΚΑΝΙΖΟΥΜΕ

Αν τιμούμε πραγματικά την έννοια της μητρότητας, ας αγωνιστούμε για την προσπάθεια αφιονισμού της. Διότι αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τελευταία τι είναι μητρότητα και τι όχι, αφού η πρόοδος της ιατρικής και της βιολογίας μας έχει μπερδέψει λίγο με τα κατεψυγμένα έμβρυα και τις παρένθετες μητέρες ή τις δότριες ωαρίου.

Έπειτα η κοινωνία μας «κάνει πλάτες» σε φαινόμενα όπως τέκνα δύο ανδρών ή δύο γυναικών –προφανώς υιοθετημένα-... Λυπάμαι που δεν είμαι τόσο προοδευτικός(;) αλλά αν μη τι άλλο αρχίζει να μου φαίνεται ότι η έννοια μητέρα αρχίζει να ξεφτίζει και να χρειάζεται επανακαθορισμό, έπειτα από την τεχνητή μας επέμβαση στους θεσμούς της φυσιολογίας με τους οποίους ο Θεός μας έφτιαξε. Σε όσους μάλιστα είναι αντίθετοι σε τέτοιες προοπτικές –όπως εγώ- επικολλάται η ετικέτα του «ομοφοβικού»(!) Ο όρος αυτός από μόνος του είναι μια απειλή κοινωνικής απομόνωσης για τους(...)φοβικούς. Όχι δεν λέει «αντιομοφυλοφιλικούς», ώστε να εκφράζει μια αντίδραση ή απλώς μια αντίθεση, αλλά λοιδορεί την αντίθετη γνώμη, αποκαλώντας την φοβία. Όπως τα παιδάκια που κοροϊδεύουν κάποια πιο συνεσταλμένα της παρέας, που δεν τολμούν να δείξουν τη μαγκιά τους(;) με ένα πρώτο τσιγάρο, αποκαλώντας τους φοβιτσιάρηδες και παιδιά της μαμάς. Για να μην πούμε τίποτα στην απειλή του νόμου ότι μπορεί να διωχθούμε για προσβολή της... προσωπικότητας, των ιδιαιτεροτήτων, των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων κάποιων, αλλά και για κοινωνικό αποκλεισμό!

Κάτω τα χέρια από την έννοια «μητέρα»!!!

Ας μην αλλοιώσουμε την ίδια μας τη φύση, την ίδια μας την ύπαρξη!!!