Larissa Blogs » Θεολογία και Κοινωνία

Feeds

18891 άρθρα από 80 πηγές

Aa - Zz (4437)

• AELnews (922)
• Alkaios Larsinos (170)
• Andreas Katsakos - Photo Diary (27)
• Aris Deslis Μία Ζωή Αγώνες (1029)
• Bicycle @ Larissa - Ποδηλάτες Λάρισας (76)
• Collect that muthafucker!.. (48)
• Common Sense (192)
• D. Z. Gougoulias Blog (187)
• Dimzacharakis Photo Diary (129)
• e-Γυναίκα (81)
• e-Πυξίδα (39)
• Hellenic American League of Larissa (167)
• Kiko (39)
• Kiko (61)
• Krinanthos Restaurant (44)
• Larissa City (33)
• Larissa press (375)
• Leonidas Anthoupoli Taekwon-Do I.T.F. (18)
• Mad @ Teilar (24)
• Mantri (177)
• MariosPress (73)
• Pasquals Bet Predictions (115)
• Serendipity (10)
• Sport Tirnavos (333)
• Stop στην αλητεία των Σούπερ Μάρκετ! (38)
• World Institute To Preserve Traditional Products (30)

Αα - Ωω (14454)

• 23ο Δημοτικό Σχολείο (49)
• 2410 Λάρισα (45)
• Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι... (117)
• H γωνιά μου στο δίκτυο (59)
• Έχω μάτια και βλέπω (1829)
• Ό,τι φας κι ό,τι πιεις (110)
• ΑΕΛ (1340)
• Αδιόριστοι εκπαιδευτικοί σερφάρουν και απαιτούν (128)
• Αθανάσιος Κουτσοκέρας,Υποψήφιος Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν.Λάρισας (7)
• Βιβλία και ξερό ψωμί (36)
• Γράφει ο: Αντώνης Γιάγκος -Write: Antonis Giagkos (25)
• Γιάννης Βασβατέκης (2)
• Δίχως Όνομα (11)
• Δίκτυο Ενημέρωσης για τον έλεγχο των παρασίτων (87)
• Διάφορα μικρά & μεγάλα της καθημερινότητας (70)
• Διαδρομές του νου και της ψυχής (39)
• Εκ-Παιδευτικά... Παιδέματα και άλλα Σοφίσματα (60)
• Ενωση θεολόγων ν. Λάρισας (221)
• Η φωτογραφία της ημέρας (50)
• Η Κουζίνα της mama (66)
• Η αθλητική Λάρισα (3)
• Θρησκευτικών Δίκτυο (238)
• Θεσσαλικά Νέα (2382)
• Θεσσαλική Αφύπνιση (662)
• Θεολογία και Κοινωνία (65)
• Κόκκινο Νερό (23)
• Κάποιοι μας δουλεύουν! (29)
• Καθημερινή τρέλα (126)
• Κοινον Βραχασίου (240)
• Λάρισα, κανένας για ψώνια στα μαγαζιά της (1666)
• Με Νταούλια και Ζουρνάδες (52)
• ΝΕ.Ο.Σ Κεντρικής Ελλάδος (285)
• Ο φωτογραφικός μου εαυτός (99)
• ΟΣΣΑ Λάρισας (23)
• Οικολόγοι Πράσινοι Λάρισας (541)
• Περιβάλλον (73)
• Στοχασμοί (23)
• Σωτήρης Π. Ζάχος (41)
• ΣΔΕ Λάρισας (40)
• Σκυριανό αλογάκι (32)
• Σκέτη Γλύκα (94)
• Τραγικός... (2507)
• ΤΕΙ Λάρισας blog (188)
• Τα παιδία παίζει... (89)
• Ταυτότητα Πόλης (73)
• Της Λαρίσης το... ανάγνωσμα (37)
• Το Περιβάλλον στη Λάρισα (13)
• Υγεία και Πρόληψη - Φάρσαλα (60)
• Φωτόνιον (27)
• Φάνης Χατζηγρίβας (146)
• Φιστίκι Κελυφωτό (37)
• Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός Σύλλογος (105)
• Χρήστος Μπέλτσιος (56)
• Ω τι κόσμος μπαμπά (29)

Θεολογία και Κοινωνία (65)

• Λάρισα, 03.07.2010
• 02:11

  Διεθνές οικουμενικό συνέδριο στη Μονή Bose της Ιταλίας

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  
  
  
  
  
  
  
  * Από 8 έως 11 Σεπτεμβρίου στο Τορίνο, με θέμα «Κοινωνία και ερημία» κατά τη χριστιανική παράδοση και με τη συμμετοχή ρωμαιοκαθολικών και ορθοδόξων θεολόγων
  
  
  Oι πνευματικές διαστάσεις από απορρέουν από τις έννοιες της κοινωνίας και της ερημίας («Communion and Solitude») θα τεθούν στο επίκεντρο του φετεινού, 18ου Διεθνούς Οικουμενικού Συμποσίου για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, που διοργανώνει σε συνεργασία με Ορθόδοξες Εκκλησίες η Ρωμαιοκαθολική Μονή του Μπόζε (Bose) στη βόρεια Ιταλία (κοντά στο Τορίνο), το τετραήμερο από τις 8 έως τις 11 του ερχομένου Σεπτεμβρίου.
  
  Στο συνέδριο θα μιλήσουν διακεκριμένοι ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι θεολόγοι, αναπτύσσοντας ενδιαφέρουσες εισηγήσεις αναφορικά με τις σχετικές διδασκαλίες της Αγίας Γραφής, ενώ τη διάσκεψη θα απασχολήσει και το θέμα του πνευματικού αγώνα των χριστιανών με σκοπό την ενότητα της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο.
  
  ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
  
  Σύμφωνα με το πρόγραμμα του Συνεδρίου θα παρουσιασθούν, μεταξύ άλλων, οι ακόλουθες εισηγήσεις:
  
  * «Κοινωνία και ερημία: αγιογραφικά στοιχεία», με εισηγητή τον καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, κ. Πέτρο Βασιλειάδη
  
  * «Κοινωνία και ερημία στο σύγχρονο κόσμο», Επίσκοπος Διοκλείας και καθηγητής του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, θεοφιλέστατος κ. Κάλλιστος Γουέαρ
  * «Εκκλησία και μοναχική εμπειρία», Μητροπολίτης Μπάτσκας (της Σερβικής Εκκλησίας) κ. Ειρηναίος (Μπούλοβιτς)
  
  * «Κοινόβιο και έρημος στη βυζαντινή μοναχική παράδοση», Κρίτων Χρυσοχοϊδης, διευθυντής του Ινστιτούτου Βυζαντινών Ερευνών
  
  * «Κοινωνία και ερημία στη σύγχρονη ελληνική ορθόδοξη θεολογία», Κωνσταντίνος Αγόρας, καθηγητής Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ)
  
  * «Ενας ησυχαστής του Αγίου Ορους στο κέντρο της πόλης: π. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης (1906 – 1991)», Αθανάσιος Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών
  
  * «Βίος εν κοινωνία, βίος εν ερημία», αρχιμ. κ. Δαμασκηνός Γαβαλάς, ηγούμενος της Ιεράς Μονής Προφήτου Ηλιού Σαντορίνης.
  
  - Εισηγήσεις θα αναπτύξουν και πολλοί άλλοι ανώτεροι κληρικοί και επιστήμονες, ρωμαιοκαθολικοί και ορθόδοξοι. Σημειώνεται ότι με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου στο συνέδριο θα εκπροσωπηθεί και η Εκκλησία της Ελλάδος
  
  Η ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
  
  H κοινότητα του Bose (Μπόζε, Biella, Βόρεια Ιταλία): Πρόκειται περί μιας, μεικτής και διομολογιακής μοναστικής κοινότητας, ενός τόπου μελέτης, συνάντησης και φιλοξενίας, που είναι ανοιχτός σε όλους και στον οποίο προωθείται ένας δυναμικός διάλογος ανάμεσα στις διαφορετικές χριστιανικές Εκκλησίες με στόχο την αναζήτηση της κοινής πνευματικής κληρονομιάς.
  
  Για το σκοπό αυτό η κοινότητα διοργανώνει κάθε χρόνο Διεθνή Οικουμενικά Συνέδρια για την Ορθόδοξη πνευματικότητα, προσφέροντας έτσι την ευκαιρία τόσο σε Ορθόδοξους μελετητές όσο και σε συναδέλφους τους άλλων χριστιανικών ομολογιών να συναντηθούν για να αναπτύξουν την κοινωνία ανάμεσα στις Εκκλησίες μέσω της αμοιβαίας γνωριμίας και της εμβάθυνσης στους πνευματικούς θησαυρούς που πηγάζουν από την ιδιαίτερη παράδοση του καθένα.
  
  Στα Συνέδρια αυτά συμμετέχουν, όχι μόνο πολυπληθείς αντιπροσωπείες από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά και μοναχοί από Ορθόδοξα Μοναστήρια, όπως της Μονής Πετράκη, της Μονής Προφήτου Ηλιού Πρεβέζης, της Μονής Μεταμορφώσεως Ναυπάκτου, της Μονής Πάτμου, της Μονής Αγ. Αικατερίνης του Σινά, από Μονές του Αγ. Ορους, κ.α.
  
  Πέρα από τα συνέδρια πολλές είναι οι δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό της κοινότητας, από τις πιο απλές, όπως η φροντίδα του λαχανόκηπου ή η παρασκευή μαρμελάδων, μέχρι τις πιο σύνθετες που απαιτούν μεγαλύτερη φροντίδα και προετοιμασία, όπως η παραγωγή εικόνων, η έρευνα στους τομείς της Βιβλικής Ερμηνευτικής, Πατρολογίας και Λειτουργικής, οι μεταφράσεις από αρχαίες και σύγχρονες γλώσσες.
  
  Η κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε το 1965, αποτελείται σήμερα από περίπου ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές που προέρχονται από επτά διαφορετικές εθνικότητες και είναι παρούσα, εκτός από το Bose, στα Ιεροσόλυμα και στο Ostuni (Brindisi). Ιδρυτής και ηγούμενος της μοναστικής κοινότητας είναι ο πατήρ Enzo Bianchi, ο οποίος γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1943 στο Castel Boglione in Monferrato (Asti). Αφού σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, το 1965 έφτασε στο Bose, σε μια εγκαταλελειμμένη κοινότητα του Δήμου Magnano (στην οροσειρά Serra της Ivrea) με σκοπό να ιδρύσει μια μοναστική κοινότητα. Το 1968, αφού κατέφθασαν οι πρώτοι μοναχοί και μοναχές, συνέταξε τον κανονισμό του κοινόβιου. Είναι μέχρι και σήμερα ηγούμενος της κοινότητας, η οποία περιλαμβάνει γύρω στα ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές, από επτά διαφορετικές εθνικότητες και είναι παρούσα εκτός από το Bose, στα Ιεροσόλυμα και στο Ostuni (Brindisi). Το 2000 το Πανεπιστήμιο του Τορίνο του απένειμε τιμητικά πτυχίο στην Εκκλησιαστική Ιστορία. Περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με το Συνέδριο και την Μονή του Bose οι ενδιαφέρομενοι μπορούν να βρούν στην ιστοσελίδα: [www.monasterodibose.it] .
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.06.2010
• 21:47

  Ενα βιβλίο - θησαυρός για τον Αγ. Δημήτριο Στομίου

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ Ο ΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΣΤΟΜΙΟΥ
  
  Eνα βιβλίο πνευματικός θησαυρός!
  
  Του Βαγγ. Ρηγόπουλου*
  
  Πνευματικό θησαυρό και καύχημα χαρακτήρισε τον τόμο «Άγιος Δημήτριος Στομίου. Ιστορία – Τέχνη – Ιστορική γεωγραφία του μοναστηριού και της περιοχής των εκβολών του Πηνειού» ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιος, χθες βράδυ (24/6/2010) στην παρουσίαση του βιβλίου στο ξενοδοχείο «Διβάνη». Ο τόμος εκδόθηκε από τη Ν. Α. Λάρισας σε συνεργασία με τα Γενικά Αρχεία Λάρισας και την 7η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, με επιμέλεια των κ. κ. Στ. Γουλούλη και Σταυρούλας Σδρόλια.
  
  Η αίθουσα αποδείχτηκε μικρή για να χωρέσει τόσο κόσμο, μέρος του οποίου ήταν όρθιος, αλλά άκουσε με μεγάλο ενδιαφέρον τα όσα σημαντικά ακούστηκαν για την ιστορία της μονής και της περιοχής. Ο κ. Ιγνάτιος χαιρέτισε πρώτος την παρουσίαση και σημείωσε:
  «Κι αυτό το αποδεικνύει το ενδιαφέρον το οποίο περικλείει αυτή η έκδοσή του, αλλά και τα κείμενα τα οποία με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και επιμέλεια συνέγραψαν οι αρχαιολόγοι της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων της περιοχής μας, προς τους οποίους αισθάνομαι πάντοτε υπόχρεος, διότι μας αντιμετωπίζουν με ένα συγκινητικό σεβασμό και ανυπόκριτη αγάπη. Και η προϊσταμένη κυρία Ασπασία Ντίνα και οι συνεργάται της αλλά και βέβαια η ευγνωμοσύνη μου επεκτείνεται και εις όλους τους συγγράψαντας τα κείμενα στο σύνθετο αυτό έργο και εξαντλείται έως και του τελευταίου, ο όποιος παντοιοτρόπως συνέβαλε στην έκδοσή του. Η υπομνημάτισις εξάλλου και η λεπτομερής βιβλιογραφία αναβιβάζουν εις ύψος τα κείμενά τους τα οποία επιβεβαιώνουν το κύρος των…»
  Ακολούθως η προϊσταμένη της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων κ. Ασπασία Ντίνα τόνισε ότι το μοναστήρι είναι το μεγαλύτερο της ανατολικής Θεσσαλίας και από τα μεγαλύτερα της χώρας και οι πρόσφατες ανασκαφές απέδειξαν ότι πράγματι είναι της Κομνήνειας περιόδου. Επίσης αναφέρθηκε και στη δουλειά του αρχιτέκτονα της υπηρεσίας που ασχολείται με στερεωτικές εργασίες στη μονή.
  
  Χαιρετισμό απηύθυνε στη συνέχεια ο ηγούμενος της μονής π. Πολύκαρπος, που ανέφερε ότι τα μνημεία παίρνουν διαστάσεις αιωνιότητας, όταν είναι «εν Θεώ ηργασμένα».
  
  Στη συνέχεια μίλησε ο νομάρχης Λάρισας κ. Λουκάς Κατσαρός, που επισήμανε:
  «Για τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λάρισας είναι πάγια πολιτική η ανάδειξη της μεγάλης θρησκευτικής παράδοσης του νομού, την οποία επιθυμούμε να καταστήσουμε κτήμα όλων, ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων. Το κάναμε με την ανακατασκευή των δρόμων που δίνουν πρόσβαση στις Ιερές Μονές. Στηρίζουμε και συνεργαζόμαστε σε προσπάθειες που κάνουν οι Μητροπόλεις του Νομού σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων για την αναστύλωσή τους. Δίνουμε έμφαση στο θρησκευτικό τουρισμό, ώστε όλος αυτός ο μνημειακός πλούτος να γίνεται πόλος έλξης επισκεπτών που επιζητούν την πνευματική ανάταση που μας χαρίζει το μοναστικό περιβάλλον αλλά και ερευνητών, διανοητών και επιστημόνων από όλο τον κόσμο. Γι’ αυτό προβήκαμε σε εκδόσεις με τα θρησκευτικά μονοπάτια του νομού μας.
  Ο ελληνικός λαός συνδέθηκε με την ορθοδοξία και αντλεί ζωή χιλιετίες τώρα από τα νάματα του χριστιανισμού. Τα μοναστήρια αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη της συμπόρευσης ορθοδοξίας και ελληνισμού στο διάβα της ιστορίας. Η ιστορική, αρχαιολογική, και επιστημονική αξία των μοναστηριών είναι τεράστια. Τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα κειμήλια, τα χειρόγραφα, οι βιβλιοθήκες τους, με σπάνια και ανέκδοτα βιβλία, αποτελούν πόλο έλξης. Η πολιτισμική τους συμβολή, η ξεχωριστή αρχιτεκτονική τους, οι μοναδικές αγιογραφίες, τα αριστουργηματικά τέμπλα, οι ιστορικές εικόνες αποτυπώνουν τη μεγάλη συνεισφορά της Εκκλησίας στην τέχνη και συνάμα αποκαλύπτουν τη δυναμική του βυζαντινού πολιτισμού».
  
  Η παρουσίαση του τόμου έγινε από τους τέσσερις βασικούς ομιλητές κ. Σταυρούλα Σδρόλια, αρχαιολόγο της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Ιωάννη Βλαχοστέργιο, αρχιτέκτονα της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, Σταύρο Γουλούλη, προϊστάμενο Γενικών Αρχείων Λάρισας, Ιωάννη Βαραλή, λέκτορα Βυζαντινής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
  Στο βιβλίο: Ιστορικό υλικό παρέχεται ή επαναδιαπραγματεύεται από τις μελέτες για την ιστορία της μονής Στομίου (Αικ. Κλαδίσιου, Σταύρος Γουλούλης), το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου (Χαρ. Βάγιας), τους τοπικούς αγίους (Θ. Ξυνογαλάς), τη μοναστική κοινότητα των Κελλίων (Στ. Γουλούλης), και το Τυπικό του όρους των Κελλίων (Μαρία Τατάγια). Επίσης για τον οικισμό του Οικονομείου και της Τραμουντάνας Στομίου (Ν. Κουκάρας), το βυζαντινό Λυκοστόμιο (Βασ. Νεράτζη-Βαρμάζη), τις μεσαιωνικές ονομασίες του Πηνειού (Γ. Ξυνογαλά, Στ. Γουλούλης), το εικονογραφικό θέμα της συνάντησης του Αγίου Αχιλλίου και του Αγίου Δημητρίου στα Τέμπη (Ιω. Παπάγγελος). Αναλύεται ακόμη το θέμα της περιφερειακής οργάνωσης της περιοχής (Δημ. Δρακούλης), η νέα τοποθέτηση των οικισμών της Αρχαιότητας (Β. Ηβΐΐν), οι αρχαίες λατρείες στην περιοχή (Σοφία Κραβαρίτου) και η «κλίμακα» του Αλεξάνδρου στα Τέμπη (81.
  Τα καινούργια αρχαιολογικά στοιχεία είναι: εντοπίσθηκε το αρχικό καθολικό του 11ου- 12ου αιώνα (Στ. Σδρόλια, Στ. Μαμαλούκος), ξανακτίσθηκε μάλλον ημιτελώς τον 14ο αι. (Βασ. Μεσσής), και ολοκληρώθηκε τον 16ο αι. (Χαρ. Μπούρας). Οι τοιχογραφίες είναι του 18ου αι. (Στ. Σδρόλια) και τα γλυπτά χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα και εξής (Βασ. Συθιακάκη), ενώ οι ελάχιστες εικόνες που σώθηκαν χρονολογούνται τον 16ο αιώνα κ.ε. (Αγγ. Στρατή). Μεταβυζαντινός είναι και ο κοιμητηριακός ναός της μονής (Π. Ανδρούδης). Άλλα αρχαιολογικά δεδομένα από την περιοχή αφορούν σε μοναστηριακά κατάλοιπα της Ανατολικής Όσσας (Όρους των Κελλίων) (Στ. Σδρόλια, Στ. Μαμαλούκος), το Καστρί Λουτρό στα Μεσάγγαλα (Ευ. Παπαθανασίου), μεταβυζαντινές εκκλησίες της Καρίτσας (Στ. Σδρόλια), το τέμπλο του Αγίου Νικολάου Στομίου (Αθηνά Τσιγκαροπούλου).
  
  Στην παρουσίαση παρέστησαν επίσης η έπαρχος Ελασσόνας κ. Μαρία Μαμάρα, η επικεφαλής της «Συμφωνίας Ευθύνης» στο νομαρχιακό συμβούλιο Λάρισας κ. Λίτσα Λιακούλη, ο αντιδήμαρχος Λάρισας κ. Χρήστος Κέλλας, δήμαρχοι του ν. Λάρισας, εκπρόσωπος της 1ης Στρατιάς, αντιπροσωπεία μοναχών της Ι. Μ. Αγίου Δημητρίου, η εκδότης - διευθυντής της «Ε» κ. Δανάη Δημητρακοπούλου και πλήθος ακροατών. Την εκδήλωση συντόνισε ο δημοσιογράφος – θεολόγος, κ. Χάρης Ανδρεόπουλος.
  
  * Ρεπορτάζ στην "Ελευθερία" (25/06/2010, σελ. 13)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.04.2010
• 02:00

  "Ανάστασις! Ανάστασις!.."

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου*
  
  Ξημέρωσε Πασχαλιά! Άλλη μέρα βρε παιδί μου! Αμ’ αυτή η Μεγάλη Παρασκευή, το βράδυ, με την πένθιμη μουσική της στρατιωτικής μπάντας να συνοδεύει τον Επιτάφιο, σου πιάνεται η καρδιά… Η λέξη «πένθιμη» που μήνες ψάχνει υπόσταση βρίσκει κάθε χρονιά την δικαίωση της στην Μεγάλη Παρασκευή. Κι’ αυτό το πένθιμο τροπάρι: «Η ζωή εν τάφω κατετέθης, Χριστέ, και αγγέλων στρατιαί εξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι την σήν...», …κόμπος στο λαιμό. Ομορφη και γλυκιά, προχθές, Μεγαλοπαρασκευή το βράδυ, η νύχτα στη Λάρισα, αλλά οι ψυχές συννεφιασμένες. «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;». Χαρμολύπη.
  
  Χθες, Μεγαλοσάββατο, βράδυ, πάντως, ξαναβρήκαμε τη χαρά μας, το χαμόγελό μας, ήρθε η Ανάσταση! Τι χαρμόσυνος παιάνας! «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατω πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος…». Και δώστου τσούγκρισμα κόκκινων αυγών (που τά’ χαμε φυλαγμένα στη τσέπη) και δώστου αγκαλιές, και δώστου φιλιά – το έθιμον βλέπεις κι’ η παράδοση: «Χριστός Ανέστη!», «Αληθώς Ανέστη!». Ολο το εκκλησίασμα μια οικογένεια, μια μεγάλη οικογένεια, ένα «σώμα», το «σώμα του Χριστού» » που λέει κι΄ ο Απόστολος Παύλος, αυτό το «σώμα» που συγκροτεί στη γλώσσα της χριστιανικής θεολογίας την Εκκλησία μας (A’ Koρ. 12, 27). Πανηγύρι πραγματικό, με χιλιάδες χαμόγελα, μέσα κι’ έξω απ’ το ναό, αναστάσιμα χαμόγελα, χαμόγελα λουσμένα στο αναστάσιμο φως από τις χιλιάδες λαμπάδες που λαμπυρίζουν φως πασχαλινό, σε μια έκταση χαράς και αγάπης. «Λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς. Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει…», κατά πως μας προστάζει κι’ η υμνωδία.
  
  Απαράμιλλο θεωρούσε το πανηγύρι αυτό της Ανάστασης κι’ ο Κωστής Παλαμάς, περιγράφοντας, στα μέσα του περασμένου αιώνα, πασχαλινή του ανάμνηση. Γράφει ο μέγας ποιητής και πεζογράφος: «Ποτέ δεν είχα παρασταθεί σε τέτοιο πανηγύρι, σαν την λειτουργία της Λαμπρής. Τίποτα από τα συνηθισμένα τυπικά. Ο κόσμος πυκνότατος, αστράφτοντας μέσα στα γιορτερά του, η ώρα, με τα πρώτα της αυγής θαμποχαράματα, το φέγγος από τις λαμπάδες, το φως, το ανέσπερο, που η λάμψη του δεν μοιάζει με κανέν’ από τα φώτα των άλλων ημερών και γιορτών, καθώς τα κόκκινα αυγά, που ξεχωρίζει ως και η ουσία τους από τα άλλα τα πεζά της καθημερινής ζωής τ’ αυγά, οι δέησες, οι ψαλμοί, από τα τροπάρια των παπάδων ίσα με τα παγκάρια των επιτρόπων, όλα λαμπριάτικα εκεί μέσα λαμπριάτικα φορούσανε και της ψυχής μου, καθώς ήτανε και το κορμί μου λαμπροφορεμένο.
  
  Όμως ο,τι ξεχωριστά με χαροποιούσεν ήταν η μεγαλόστομη πανηγυρική από το στόμα του λειτουργού, μέσ’ από την Ωραία Πύλη του ιερού ευχή· λυρικό συγχωροχάρτι, επί δικαίους και αμαρτωλούς, για την χάρη και την χαρά της Ανάστασης: «Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν». Καλοί, κακοί, ευλογημένοι. «Βάλτε να φάτε, φέρτε να πιούμε. Μακαρισμένοι και κολασμένοι, αδέρφια όλοι εμπάτ’ ελεύθεροι στην χαρά του Κυρίου, και μ’ εκείνην ευφρανθείτε». Έτσι τα εξηγούσα τα λόγια του παπά, τα εξαγγελμένα από τα ύψη της Ωραίας Πύλης. Χριστός ανέστη. Φιληθείτε. Μέσα στα βάθη της καρδιάς μου η δίψα ενός φιλιού, μαζί και αχώριστα μυστηριακού και σαρκικού, κρατιόνταν, αχόρταστη, άσβεστη...».
  Σε κάτι τέτοιες στιγμές μέσα στη πανηγυρική ατμόσφαιρα της γιορτής του Πάσχα, πάντα μου έρχεται στο νού κι’ ο επίκαιρος λόγος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ως ιδιαίτερος τρόπος ευχαριστίας, μια άλλη έκφραση δοξολογίας και ύμνου προς τον «αίτιον» της πανηγύρεως। Μου αρέσει το ύφος του κυρ - Αλέξανδρου γιατί ολόκληρο το έργο του χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ελπίδα και παρηγοριά, η οποία εμφανίζεται ως μήνυμα αναστάσιμο στα πασχαλινά του διηγήματα. Στα περισσότερα από αυτά η νύχτα της Αναστάσεως αντανακλά ένα ιλαρό ασυνήθιστο φως και μια άφατη χαρά. Η εκκλησιαστική εμπειρία εκφράζεται, εσχατολογικά, ως πρόγευση της αιώνιας ευφροσύνης και ως ανταύγεια του άχρονου φωτός, που εκ τάφου σωματικώς επέλαμψε, όπως, π॥χ στο διήγημα «Ο Λαμπριάτικος ψάλτης»: «…Αι δύο γυναίκες ήρχισαν να αναζωπυρώσι τα φυτίλια, να ρίπτωσιν έλαιον εις τας κανδήλας και να κάμνωσιν εγκαρδίους σταυρούς. Ησθάνοντο ανέκφραστον χαράν και γλύκαν εις τα σωθικά των. Ήτον Ανάστασις. Ανάστασις! Το πρόσωπον του Δεσπότου Χριστού έλαμπε με άγιον φως, δεξιά της Ιεράς Πύλης. Η μορφή της Δεσποίνης Θεοτόκου ήστραπτεν εξ αφάτου χαράς αριστερόθεν, κρατούσης το θείον βρέφος της. Η όψις του τιμίου Προδρόμου, με έναν βόστρυχον της κόμης φρίττοντα προς τα άνω, εσελαγίζετο εκ μυστικής ευφροσύνης παραπλεύρως εκείνου ού την φρικτήν κεφαλήν ηξιώθη να χειροθετήση. Και ο ηγαπημένος μαθητής ήτο ακόμη εκεί και συνέχαιρεν επί τη Αναστάσει…». Μέρα «λαμπρή», λοιπόν, η σημερινή, μέρα αγάπης, όπως μας την περιέγραψαν ο Παλαμάς κι’ ο Παπαδιαμάντης, αλλά και μέρα ελπίδας, όπως μας τονίζει και ένας από τους μεγαλυτέρους χριστιανούς θεολόγους και στοχαστές του 5ου αιώνα, ο Αγ. Αυγουστίνος, επίσκοπος Ιππώνος, λέγοντάς μας: «Resurrectio Domini, spes nοstra», δηλαδή «Η Ανάσταση του Κυρίου είναι η ελπίδα μας». Για να το καταλάβουμε, να το νιώσουμε αρκεί να αφήσουμε να μπεί λίγο φως Χριστού στη καρδιά μας. Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά!
  
  * O Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος - θεολόγος (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης του «Amen.gr» και καθηγητής Β/θμιας εκπ/σης (Γυμνάσιο Αρμενίου Ν. Λάρισας). To άρθρο δημοσιεύεται στην κυριακάτικη «Ελευθερία» της Λάρισας (Κυριακή του Πάσχα, 4/4/2010, σελ. 15, [www.eleftheria.gr] ) και στο "Amen.gr": [www.amen.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.03.2010
• 17:51

  To "έκκλητον", οι Κανόνες και οι Νόμοι

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  * Στηριγμένη «εις την αρχαία συνήθειαν και την σχετικήν κανονικήν παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας» η θεσμοθέτησή του στο Καταστατικό Χάρτη, σύμφωνα και με τον πολιτειακό νομοθέτη – Πως εφαρμόσθηκε από την ελλαδική Εκκλησία τη τελευταία 50ετία – Αναγνώρισαν και εφήρμοσαν, εν τέλει, το «έκκλητο» ακόμη και Μητροπολίτες που το πολέμησαν…
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου *
  
  Είναι δυνατόν άνθρωποι (λειτουργοί: επίσκοποι και πρεσβύτεροι) της καθ’ ημάς Εκκλησίας προς επίρρωσιν των αρνητικών επιχειρημάτων τους για το «έκκλητο» (εξ αφορμής της υπόθεσης του πρώην μητροπολίτου Αττικής και νυν μοναχού Παντελεήμονος Μπεζενίτη) να επικαλούνται τους νόμους της πολιτείας, ενώ ο ίδιος ο πολιτειακός νομοθέτης του «εκκλήτου» για να το θεσμοθετήσει επικαλέσθηκε τους κανόνες της Εκκλησίας;
  
  Kι’ όμως: ενώ τις τελευταίες ημέρες τινές (ελάχιστοι, αλλά θορυβούντες) επίσκοποι και λοιποί κληρικοί δεν προλαβαίνουν ν’ αραδιάζουν νόμους και διατάξεις της πολιτειακής νομοθεσίας αποσκοπώντας να στερήσουν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το κανονικό δικαίωμά του να δέχεται «έκκλητες» προσφυγές καταδικασθέντων αρχιερέων, την ίδια ώρα, αν ρίξει κάποιος μια ματιά στην εισηγητική έκθεση για τον ισχύοντα Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (ν. 590/1977) και ιδίως εις την παράγραφο 5, αρθ. 11 αυτής, δεν θα νιώσει παρά θαυμασμό για τον σεβασμό που τρέφει προς τον εκκλησιαστικό θεσμό ο νομοθέτης καθιερώνοντας εν προκειμένω (στο αρθ. 44, παρ. 2 του Κ.Χ.) το έκκλητο, βασιζόμενος, όχι σε νόμους και διατάξεις του Καίσαρα, αλλά «εις την αρχαία συνήθειαν και την σχετικήν κανονικήν παράδοσιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας»[1].
  
  Είναι φανερό ότι οι αντιρρήσεις των ενισταμένων δεν αφορούν μόνο, ούτε περιορίζονται στο θέμα του «εκκλήτου», αλλά επεκτείνονται στο ευρύτερο πλαίσιο των νομοκανονικών σχέσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Θα πίστευε κανείς ότι το «τραύμα» της περιόδου 2000 – 2004 θεραπεύθηκε με την απόφαση της Ιεραρχίας τον Μαϊο του 2004, όταν εν σώματι ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος και οι ιεράρχες (μειοψηφίσαντος – επί 80 αρχιερέων – ενός και μόνου, του Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου) υπερψήφισαν την θέση ότι η Εκκλησία της Ελλάδος «εν αγάπη Χριστού και σταθερώ πόθω ενότητος μετά της εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας διακηρύσσει τον σεβασμόν και την τήρησιν του Πατριαρχικού Τόμου του 1850 και όλων των διατάξεων της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως του 1928». Αμ δε…
  
  Τι κι’ αν ψήφισε τα παραπάνω η Εκκλησία της Ελλάδος με συντριπτική πλειονοψηφία των αρχιερέων – των 79 εκ των 80 - που απαρτίζουν την Ιεραρχία της; Ερχονται σήμερα τινές κληρικοί (ένιοι εξ αυτών φέροντες και τον επισκοπικό βαθμό) και λαϊκοί περί τα εκκλησιαστικά διατρίβοντες, σχολιαστές, κ.λ.π., για να ζητήσουν από τον Πατριάρχη «να μη επεμβαίνει στα εσωτερικά άλλης Εκκλησίας», «να μην επιχειρεί να επεκτείνει τα λεγόμενα κυριαρχικά του δικαιώματα εις βάρος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος», «ν’ αφήσει ήσυχη την αυτοδιοίκητη και αυτόνομη Εκκλησία της Ελλάδος» κ.ο.κ., αμφισβητώντας ευθέως τις δικαιοδοσίες και κανονικά δικαιώματα που προβλέπονται, βάσει του Πατριαρχικού Τόμου του 1850 και της Συνοδικής Πράξης του 1928, για το Πατριαρχείο, ως προς τη σχέση του με την Εκκλησία της Ελλάδος, μεταξύ των οποίων και το «έκκλητο».
  
  Ας δούμε, λοιπόν, πως ταλαιπωρήθηκε τη τελευταία 50ετία στην ελλαδική Εκκλησία ο θεσμός του «εκκλήτου», αλλά και πως, όχι απλά επιβίωσε ο σημαντικός για τη ζωή της Εκκλησίας μας αυτός θεσμός, αλλά αναβαθμίσθηκε, λαμβάνοντας την πολιτειακή νομοθετική επικύρωση από την πρώτη μεταπολιτευτική (1974- 77) κυβέρνηση του αειμνήστου Κωνσταντίνου Καραμανλή[2], ψηφισθείσης στο νόμο περί Καταστατικού Χάρτου (ν. 590/1977) της διατάξεως (αρθ. 44, παρ. 2) βάσει της οποίας «Το δικαίωμα εκκλήτου ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου κατά τελεσιδίκων αποφάσεων επιβαλλουσών ποινήν αργίας, εκπτώσεως από του θρόνου ή καθαιρέσεως, το οποίον παρέχεται δια του ΣΤ’ όρου της από 4.9.1928 Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως εις τους Μητροπολίτας των Νέων Χωρών, έχουν και οι Μητροπολίται της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος».
  
  ΑΠΟ ΤΟ ’65 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ…
  
  Ας κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή για την ταλαιπωρία που γνώρισε το «έκκλητο»:
  
  * 1965: Ο Μητροπολίτης πρώην Δράμας Φίλιππος μετά από καταδίκη του σε έκπτωση από το θρόνο, επικαλούμενος τη σχετική διάταξη (ΣΤ’ όρο) της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης του 1928 προσφεύγει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, όμως, η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος (με αρχιεπίσκοπο τον από Φιλίππων (Καβάλας), Χρυσόστομο Χατζησταύρου), κατακρατά και δεν διαβιβάζει τη προσφυγή στο Φανάρι, για τον λόγο ότι δήθεν «έπαυσε να υφίσταται δια το Οικουμενικό Πατριαρχείον το προνόμιον του «εκκαλείν» της μνημονευομένης Πράξεως του 1928 μη ούσης κεκυρωμένης δια νόμου». Εν άλλοις λόγοις, «ναί, υπάρχει η Πατριαρχική Πράξη του’ 28 που προβλέπει όντως το «έκκλητο», αλλά ο ν. 3615/1928 που την κυρώνει ουδέν διαλαμβάνει περί «εκκλήτου», άρα για μας «έκκλητο» δεν υφίσταται, άρα δεν δεχόμαστε ότι έχει δικαίωμα το Πατριαρχείο να επανακρίνει προσφυγή του Φιλίππου και κάθε ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος…». Αυτή ήταν, τότε, η (άκρως - και χωρίς κάν προσχήματα - πολιτειοκρατική) επίσημη θέση της Εκκλησίας της Ελλάδος για το «έκκλητο», εκφρασθείσα μάλιστα και υπό συσταθείσης προς τούτο Συνοδικής Επιτροπής, υπό την προεδρία του τότε μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος (Παπαγεωργίου). Την ίδια και σκληρότερη θέση απέναντι όχι μόνο στο «έκκλητο», αλλά σ’ όλα τα κανονικά δικαιώματα του Οικουμενικού Πατριαρχείου διετήρησε η Εκκλησία της Ελλάδος κατά τη επταετή περίοδο (1967 – 1973) της αρχιεπισκοπείας του μακαριστού Ιερωνύμου (Κοτσώνη). Ειδικά μάλιστα για το θέμα του «εκκλήτου» αυτό καταργήθηκε δια του αναγκαστικού νόμου 214/1967, του θεσμοθετήσαντος τα λεγόμενα «ιεροδικεία» και αφαιρέσαντος το δικαίωμα της εφέσεως («εκκλήτου») για όποιον καταδικαζόταν. Τελικώς, με την ανάρρηση (1974) του Σεραφείμ (Τίκα) στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο φάκελλος με την έφεση που είχε ασκήσει ο πρώην Δράμας διεβιβάσθη αρμοδίως υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος στο Πατριαρχείο, αναγνωριζομένου κατ’ αυτόν τον τρόπο (βάσει της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξεως του 1928 – ακόμη δεν είχε ψηφισθεί ο Καταστατικός Χάρτης (ν. 590/77) που προβλέπει σε άρθρο του το «έκκλητο») του δικαιώματος του Πατριαρχείου περί του «εκκαλείν»[3].
  
  1967: Η χρονιά της ανατροπής…. Ποιος καταθέτει προσφυγή στο Πατριαρχείο επικαλούμενος το «έκκλητο»; O Mητροπολίτης Θεσσαλονίκης επειδή τώρα γίνεται αυτός πρώην, δηλαδή κηρύσσεται υπό της «Αριστίνδην», προεδρευομένης υπό του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου (Κοστώνη), Συνόδου έκπτωτος από το θρόνο του επειδή. με βάση τον ν. 214/67 (με τον οποίο συστήθηκαν τα λεγόμενα «ιεροδικεία») κρίθηκε ότι «έχει απωλέσει την έξωθεν καλή μαρτυρία». Πρόκειται αναμφιβόλως για αντιφατική συμπεριφορά έναντι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, καθώς:
  
  * ο Παντελεήμων το 1965, υπό την ιδιότητα του προέδρου ad hoc Επιτροπής για το έκκλητο στο Πατριαρχείο, εισηγήθηκε ότι αφ’ ης στιγμής ουδεμία αναφορά περί εκκλήτου γίνεται στο ν. 3615/1928 δεν μπορεί να ισχύει η σχετική διάταξη ΣΤ’ της Πατριαρχικής και Συνοδικής Πράξης (ΠΣΠ) του 1928 περί της δυνατότητος προσφυγής ιεραρχών των Νέων Χωρών ενώπιον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και έτσι εισηγήθηκε αρνητικά στη διαβίβαση προς το Φανάρι της προσφυγής που είχε καταθέσει ο καταδικασθείς σε έκπτωση Μητροπολίτης πρώην Δράμας Φίλιππος.
  
  * όταν, όμως, καταδικάσθηκε ο ίδιος σε έκπτωση υπό του συνοδικού δικαστηρίου («ιεροδικείου») της «αριστίνδην» Συνόδου στις 28 Φεβρουαρίου του 1968, σε λιγότερο από μια …εβδομάδα (4.3.1968) προσέφυγε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ποιούμενος χρήση του υπό της ΠΣΠ του 1928 δικαιώματος, το οποίον προ διετίας είχε αρνηθεί στον πρώην Δράμας Φίλιππο[4]. Το Πατριαρχείο ζήτησε αναψηλάφιση της δίκης από την Εκκλησία της Ελλάδος, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό το 1974 από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, διενεργήθηκε αναψηλάφιση με την οποία αποκαταστάθηκε ηθικά ο Παντελεήμων, χωρίς, όμως να επανέλθει στη Μητρόπολη που κατείχε.
  
  1974: Προσέφυγαν στο Πατριαρχείο οι οκτώ εκ των δώδεκα «ιερωνυμικών» λεγομένων Μητροπολιτών, οι οποίοι είχαν κηρυχθεί έκπτωτοι, κατόπιν αποφάσεως της υπό τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ Ιεραρχίας, με την Συντακτική Πράξη 7/1974. Πρόκειται για τους τότε Μητροπολίτες, εκ μέν των Νέων Χωρών Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνου (Πούλου), Αλεξανδρουπόλεως Κωνσταντίου (Χρόνη), Θεσσαλονίκης Λεωνίδα (Παρασκευόπουλου) και Παραμυθίας Παύλου (Καρβέλη), εκ δε της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος τους Ζακύνθου Αποστόλου (Παπακωνσταντίνου), Δημητριάδος Ηλία (Τσακογιάννη), Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνου (Σακελλαρόπουλου) και Τρίκκης Σεραφείμ (Στεφάνου)[5]. Οι εν λόγω, δια κοινής εκκλήτου αναφοράς τους, ζητούσαν «να τεθή φραγμός εις τα αντικανονικάς πράξεις και αποκατασταθή εν τη σπαρασσομένη Εκκλησία της Ελλάδος η ποθητή ειρήνη…», επιδιώκοντας την αποκατάστασή τους στους θρόνους από τους οποίους είχαν, εν τω μεταξύ, κηρυχθεί έκπτωτοι.
  
  Το Πατριαρχείο καίτοι παρατήρησε ότι «ούτοι εν καιρώ ήσαν πρωτεργάται και συντελεσταί διαγραφής του δικαιώματος της εκκλήτου του Οικουμενικού Πατριαρχείου εκ του Καταστατικού Χάρτου της Εκκλησίας της Ελλάδος», υπέδειξε στους προσφυγόντες να υποβάλλουν το αίτημά τους, «κατά την τάξιν» μέσω της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπερ και εγένετο. Ο Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ «ομοφών αποφάσει» της περί αυτόν Δ.Ι.Σ. παρέπεμψε το θέμα «εις το αδιάβλητον κριτήριον του Οικουμενικού Πατριαρχείου», επκαλούμενος τους καθιερούντες το έκκλητον προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη ιερούς κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων γ’ της Β’, θ’, ιζ’ και κη’ της Δ’ και λστ’της Πενθέκτης, τις διατάξεις του Τόμου του 1850, «δια των οποίων προσδιορίζονται οι κανονικοί όροι ανακηρύξεως του Αυτοκεφάλου (της Εκκλησίας της Ελλάδος) και αι έναντι της Μητρός Εκκλησίας υποχρεώσεις αυτής», τον όρον Ζ’ της Πράξεως του 1928 και το άρθρο 3, παρ. 1 του ισχύοντος τότε Συντάγματος, και τούτο
  έτσι, ώστε η Εκκλησία της Ελλάδος να «τηρήση και επι του προκειμένου θέματος την υπό των ιερών κανόνων και των ιερών παραδόσεων επιβαλλομένην κανονικήν εκκλησιαστικήν διαδικασίαν»[6]. Τοιουτοτρόπως η έκκλητος αναφορά έφθασε στον αποδέκτη της (Οικουμενικό Πατριαρχείο) ακολουθηθείσης της οδού της νομοκανονικής – εκκλησιαστικής διαδικασίας.
  
  1980: Ο Μητροπολίτης Ιερισσού Παύλος (Σοφός) καταδικασθείς σε έκπτωση προσέφυγε εις την «έκκλητον ψήφον» του Οικουμενικού Πατριάρχου, ο δε Αρχιεπίσκοπος Σεραφείμ διεβίβασε τον όλο φάκελλο στο Φανάρι, του οποίου η Κανονική Επιτροπή εισηγήθηκε την επικύρωση της αποφάσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος για την έκπτωση του μητροπολίτου Ιερισσού, πράγμα που ενέκρινε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος και η περί αυτόν Ιερά Σύνοδος, κοινοποιώντας την απόφασή τους με επίσημο Πατριαρχικό Γράμμα στην Εκκλησία της Ελλάδος.
  
  To «έκκλητο» - η δυνατότητα που παρέχεται στους ανά την οικουμένη Επισκόπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας να προσφεύγουν στον Οικουμενικό Πατριάρχη για να διεκδικήσουν επανάκριση τυχόν καταδικαστικής γι’ αυτούς αποφάσεως της τοπικής Εκκλησία στην οποία ανήκουν - αποτελεί ένα από τα κορυφαία αρχαία κανονικά δικαιώματα του Πατριαρχείου, στο οποίο θεμελιώνεται η οικουμενικότητά του και αλλοίμονον, όπως επισημαίνει ο πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Τσέτσης, αν αυτή την οικουμενικότητα του συντονιστικού κέντρου της Ορθοδοξίας την υπονομεύουν εν έτει 2010 άνθρωποι από την όμαιμη και ομογενή Ελλάδα.
  
  «ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΗΜΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ»
  
  Και όπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου της Εκκλησίας της Κρήτης και καθηγητής Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο Α.Π.Θ., σεβασμιώτατος κ. Ανδρέας Νανάκης «στον 21ο αιώνα της πολυπολιτισμικότητας και της μετανάστευσης των λαών η εκκλησιαστική δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην ελληνική επικράτεια και η επιτροπική παραχώρηση των «Νέων Χωρών» στην αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ελλάδος, προπάντων, όμως, το πολιτιστικά όμαιμον και ομόγλωττον της αυτοκέφαλης εθνικής Εκκλησίας της Ελλάδος μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θεσμού διεθνούς και διαχρονικού, συνιστούν το μεγάλο προνόμιο ημών των Ελλήνων. Στη κρίση των σχημάτων και των ιδεολογιών της μετανεωτερικής εποχής ή της δεύτερης νεωτερικότητας, ο υπερεθνικός διεθνής και διαχρονικός θεσμός του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως σε συνάρτηση με την ελληνική πολιτιστική του παράδοση θα αποτελέσει και πάλι τη μήτρα που θα διαφυλάξει και θα διασώσει και πάλι την πνευματική μας παρακαταθήκη και την ιδιαιτερή μας παράδοση».
  
  * Αυτό το «προνόμιο ημών των Ελλήνων», είναι και η ευλογία που πρέπει να διαφυλάξουμε στη πνευματική μας σχέση με το Φανάρι. Μια σχέση αναφορικά με το «έκκλητο» η οποία και δικαστικά, θα λέγαμε, είναι κατοχυρωμένη, καθώς μπορεί να υπάρχουν επίσκοποι που το αμφισβητούν, αλλά υπάρχουν – δόξα τω Θεώ! - και δικαστές που, όχι μόνο το αναγνωρίζουν, αλλά το θεωρούν ως «ένα από τα μέσα με τα οποία εξασφαλίζεται και η συνταγματικά κατοχυρωμένη πνευματική ένωση της ελλαδικής Εκκλησίας με το Πατριαρχείο»[7].
  
  * ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» της Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων «amen.gr» και καθηγητής Β’/θμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσιο και Λύκειο Αρμενίου ν. Λάρισας).
  
  [1] Κ ο ν ι δ ά ρ η, Ιωαν. «Θεμελιώδεις διατάξεις σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας», εκδ. Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα, 1999, σελ. 115)
  
  [2] Η Εκκλησία της Ελλάδος με την ψήφιση του Καταστατικού Χάρτη του 1977 – με πρωθυπουργό της χώρας τον Κων/νο Καραμανλή και Αρχιεπίσκοπο τον από Ιωαννίνων Σεραφείμ - και την κατάργηση, πλέον, του κυβερνητικού επιτρόπου κατέστη ελεύθερη με την Ιεραρχία της να δύναται πλέον αυτοβούλως να συνέρχεται, να αποφασίζει και να εκλέγει τους αρχιερείς της, παρατηρεί ο καθηγητής της Νεώτερης Εκκλησιαστικής Ιστορίας στο ΑΠΘ, μητρ/της Αρκαλοχωρίου Κρήτης κ. Ανδρέας Νανάκης. Βλ. σχετ. Ν α ν ά κ η, Ανδρέα, Μητρ/του Αρκαλοχωρίου, «Εκκλησία εθναρχούσα και εθνική», εκδ. Βάνιας,Θεσ/νίκη, 2002, σελ. 214. Παρακολουθώντας κανείς την εκκλησιαστική πολιτική του Κων/νου Καραμανλή εκείνα τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια διακρίνει τη προσπάθειά του, για την αποκατάσταση τόσο της ενότητας στους κόλπους της ελλαδικής Εκκλησίας, όσο και της σχέσης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η οποία είχε σοβαρά διαταραχθεί κατά τη διάρκεια της αρχιεπισκοπείας του μακαριστού αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου (Κοτσώνη).
  [3] Βλ. σχετικώς την λίαν ενδιαφέρουσα στορική μελέτη του αρχιμ. (νυν Μητροπολίτου Φιλαδελφείας) κ. Μελίτωνος Κ α ρ ρ ά «Η περί της διοικήσεως των εν ταις Νέαις Χώραις Επαρχιών του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος Πατριαρχική και Συνοδική Πράξις του 1928 και η εφαρμογή αυτής», εκδ. Ι. Μητροπόλις Ελβετίας / Ιδρυμα για την Χριστιανική Ενότητα ATEF DANIAL, Γενεύη, 1989.
  
  [4] Βλ. «Κανονικήν εν Χριστώ έκκλησιν» Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης Παντελεήμονος (Παπαγεωργίου) προς τον Οικουμενικόν Πατριάρχην Αθηναγόρα, από 4.3.1968.
  
  [5] Βλ. Εκκλητον 7σέλιδον αναφοράν αυτών από 23.7.1974. Σημειωτέον ότι δεν προσέφυγαν στο Πατριαρχείο οι Αττικής Νικόδημος (Γκατζηρούλης), Λαρίσης Θεολόγος (Πασχαλίδης), Χαλκίδος Νικόλαος (Σελέντης) και Κιλκισίου Χαρίτων (Συμεωνίδης).
  
  [6] Βλ. Γράμμα Αθηνών Σεραφείμ προς τον Οικουμενικό Πατριάρχην Δημήτριον, 1791/9.4.1976
  
  [7] Βλ. την υπ’ αριθ. 825/1988 ιστορική απόφαση της ολομελείας του ΣτΕ, με πρόεδρο τον Θ. Κουρουσόπουλο και εισηγητή τον Γ. Κουβελάκη, δημοσιευμένη στη σειρά «Δίκαιο κα Πολιτική», τ. 15 (με αφιέρωμα στις σχέσεις κράτους και Εκκλησίας), εκδ. Παρατηρητής, Θεσ/νίκη, 1988, σελ. 293 – 296.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.02.2010
• 04:26

  "Η οικολογική κρίση, πρωτίστως κρίση πνευματική και ηθική"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  
  
  Ημερίδα Θεολόγων στο Στεφανοβίκειο Ν. Μαγνησίας
  * Καθοριστική η συμβολή του θρησκευτικού μαθήματος στην ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης
  
  «Η οικολογική κρίση της εποχής μας δεν είναι πρωτογενές φαινόμενο αλλά παράγωγο της ανθρωπολογικής κρίσης, γεγονός που σημαίνει ότι η κρίση αυτή είναι πρωτίστως κρίση πνευματική και ηθική».
  
  Στη παραπάνω διαπίστωση κατέληξε στα συμπεράσματά της η επιμορφωτική ημερίδα θεολόγων με θέμα «Θεολογία και Φύση» που διοργάνωσε προχθές Τετάρτη, στο Στεφανοβίκειο του Βόλου ο Σύμβουλος Θεολόγων ν. Μαγνησίας και Λάρισας κ. Απ. Ποντίκας σε συνεργασία με το παράρτημα Μαγνησίας της Πανελλήνιας Ενωσης Θεολόγων (ΠΕΘ), προτείνοντας, παράλληλα, ως μέτρο, για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσης το θρησκευτικό μάθημα, το οποίο λειτουργώντας, όπως τονίσθηκε, ως «αντίδοτο» έχει πολλά να προσφέρει.
  
  Εισηγητές στην ημερίδα ήταν: οι θεολόγοι καθηγητές κ. Στεφ. Μάργαρης (Γυμνάσιο Αγριάς ν. Μαγνησίας) ο οποίος αναφέρθηκε στη δημιουργική συνεργασία που αναπτύσσεται ανάμεσα στα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που υλοποιούνται στα σχολεία και στο θρησκευτικό μάθημα, o κ. Χάρης Ανδρεόπουλος (Γυμνάσιο Αρμενίου ν. Λάρισας, Μ. Sc. και υπ. δρ. Θεολογίας) ο οποίος αναπτύσσοντας το θέμα «Οικολογία και θρησκευτική εκπαίδευση» υποστήριξε την αναγκαιότητα ανάπτυξης του νέου κλάδου της «περιβαλλοντικής ηθικής», που αποτελεί μια νέα επιστημονική τάση για την ανάπτυξη οικολογικής συνείδησης στους μαθητές μέσω της διδασκαλίας και της στάσης ζωής που έχουν να προτείνουν για τη άρση του προβλήματος η ορθόδοξη θεολογία και οι άλλες θρησκευτικές παραδόσεις.
  
  Ο κ. Ανδρεόπουλος επεσήμανε ότι η ορθόδοξη θεολογία εστιάζοντας στην ηθική διάσταση του οικολογικού προβλήματος οφείλει να αναδεικνύει την πραγματική αιτία που το προκαλεί και που δεν είναι άλλη από την ανθρώπινη κατάχρηση, την οποία η Εκκλησία μας θεωρεί αμαρτία και για την οποία προσκαλεί όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις σε μετάνοια.
  
  Μίλησαν, επίσης, ο Σχολικός Σύμβουλος κ. Απ. Ποντίκας παρουσιάζοντας τον σημειολογικό – οικολογικό χαρακτήρα ορισμένων φυτών σε κείμενα της Π.Δ., και ο κ. Απ. Ζαχαρός (Μουσικό Γυμνάσιο Βόλου, δρ. Θεολογίας), ο οποίος, αφού επεσήμανε ότι η Εκκλησία τοποθετείται απέναντι στο οικολογικό πρόβλημα με θεολογική υπευθυνότητα, βασιζόμενη στην Αγία Γραφή και τη διδασκαλία των εξέθεσε τις δράσεις και πρωτοβουλίες της θεσμικής Εκκλησίας και κυρίως του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την αντιμετώπιση του οικολογικού προβλήματος.
  
  * Χαιρετισμούς απηύθυναν ο εφημέριος του Στεφανοβικείου και θεολόγος καθηγητής, πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Γρατσούνας, μεταφέροντας και τις ευχές του σεβ/του μητροπολίτου Λαρίσης κ. Ιγνατίου και ο πρόεδρος του παραρτήματος Μαγνησίας της ΠΕΘ κ. Τριαν. Πασιάς, ο οποίος συντόνισε και την εκδήλωση.
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.02.2010
• 03:02

  Σκέψεις μ' αφορμή "Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Σκέψεις με αφορμή «Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών και η εποχή μας», βιβλίο που έγραψε ο Ανδρέας Αργυρόπουλος
  
  Του Αλέξανδρου Σταθακιού,
  Θεολόγου - κοινωνιολόγου
  
  Πριν λίγες μέρες η Εκκλησία και η Εκπαίδευση γιόρτασαν για μία ακόμα φορά την γιορτή των «Τριών Ιεραρχών» (Βασίλειος Καισαρείας, Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός, Ιωάννης ο Χρυσόστομος). Είναι μια γιορτή που για τους μαθητές σημαίνει χάσιμο μαθημάτων, για πολλούς καθηγητές θρησκευτικών αντιγραφή «πανηγυρικών», οι περισσότεροι των οποίων γράφτηκαν σε μετεμφυλιακές εποχές, όταν η εκκλησία και πολύ περισσότερο η «χριστιανική» ιδεολογία των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων χρησιμοποιήθηκαν ως αντίβαρο στην αυξημένη πίεση του λαού και ιδιαίτερα της νέας γενιάς (βλέπε 114) για βαθιές πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές στη χώρα μας. Είναι μια γιορτή επίσης, που για τους υπέρμαχους του χωρισμού Εκκλησίας και Κράτους σημαίνει ευκαιρία πολεμικής «απέναντι σε ένα σχολείο που είναι κολλημένο στο παρελθόν», ενώ για τους απέναντι σε αυτή την άχαρη διελκυστίνδα είναι σημείο υπεροχής του γηγενούς πολιτισμού, που είναι στόχος «σκοτεινών κέντρων του εξωτερικού».
  
  Οι καταστάσεις αυτές είναι σίγουρο ότι θα απογοήτευαν τους ίδιους τους τρεις Πατέρες της Εκκλησίας. (Και μόνο η μετατόπιση από τον γεμάτο συναισθηματική αξία και σχεσιακή δυναμική τίτλο του «Πατέρα» στον εξωτερικό τίτλο του «Ιεράρχη» -κατά το «Στρατάρχης» ενδεχομένως- έχει το νόημά της).
  Στον Βασίλειο θα έδιναν ευκαιρία για λεπτή ειρωνεία και στοχαστική παρατήρηση των κοινωνικών ηθών.
  Στον ευαίσθητο ποιητή Γρηγόριο τον Θεολόγο, θα έδιναν την ευκαιρία να θεολογήσει «αποφατικώς»: Να επισημάνει δηλαδή το πόσο απέχει η περιγραφή της σχέσης από την ίδια τη σχέση.. ( Και πολύ περισσότερο όταν αφορά τη σχέση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό) . Στο δε Χρυσόστομο, θα έδιναν την ευκαιρία για «πύρινους» λόγους ενάντια στην υποκρισία πολιτικών και εκκλησιαστικών ηγεσιών.
  
  Είναι αλήθεια, ότι η εορτή η ίδια επιβλήθηκε από τα πάνω στο εκκλησιαστικό σώμα ως αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών στο ύστερο Βυζάντιο (βλέπε: Τσαούσης Δ. , «Πολιτικές διαστάσεις της εορτής των Τριών Ιεραρχών», περ. ΕΠΟΠΤΕΙΑ 67/1982).
  Αν και βέβαια βρήκαν καθιερωμένη τη γιορτή εντός του εκκλησιαστικού σώματος κατά την ανάδυση του νεοπαγούς Ελληνικού Βασιλείου, οι τότε πολιτικοί ηγέτες την είδαν πάλι σαν μια ευκαιρία, ξεκινώντας από τη νέα γενιά, για να προβάλλουν το Ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα και έτσι καθιερώθηκε σαν σχολική εορτή.
  Βέβαια, ενώ το Ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα εξυπηρέτησε πολλές ανάγκες της νέας χώρας και της κοινωνίας που ζούσε μέσα σε αυτή μέχρι και τις αρχές του προηγούμενου αιώνα (και βέβαια βρήκε κοινωνικές και πολιτισμικές βάσεις να «πατήσει»), όταν, περίπου με την μικρασιατική καταστροφή, άρχισε να μεταβάλλεται το κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο, αυτό συνέχισε ως συντηρητικό εργαλείο μέχρι και της γελιοποίησης του στον καιρό της Δικτατορίας των συνταγματαρχών.
  
  Η επιστημονική έρευνα έχει δείξει ότι η περίφημη Ελληνοχριστιανική σύνθεση, με τον τρόπο που την ευαγγελίζονται πολλοί πανηγυρικοί που έχουμε ακούσει τουλάχιστον ως μαθητές, υπήρξε μόνο ως ιδεολογία του προπροηγούμενου αιώνα.
  Αυτό που υπήρξε ήταν μια ανοιχτή (ακόμα και σήμερα) διαλεκτική συνάντηση του ρωμαλέου Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού με την Χριστιανική Οικουμενικότητα.
  Αυτό δηλαδή που υπήρξε αφ’ ενός ήταν ένας ανοιχτών οριζόντων Ελληνορωμαϊκός Πολιτισμός που μπόρεσε, να βρει σημεία διαλόγου και να συμπορευτεί εν τέλει με το αρχικά πολύ μακρινό του Ιουδαιοχριστιανικό πνεύμα, όπως μπορεί και σήμερα να συμπορευτεί με άλλες Παραδόσεις που εισβάλουν εντός του. Αφ’ ετέρου ήταν μια φιλάνθρωπη και ουσιαστική Εκκλησιαστική νοοτροπία και συμπεριφορά, που, παρ’ όλες τις εξαιρέσεις, μπόρεσε τελικά να παρουσιάσει το γεγονός της Παρουσίας του Χριστού εντός των ανθρώπων με άλλο πολιτιστικό κέλυφος.
  Αυτός ο διάλογος βέβαια δεν σταμάτησε , συνεχίζει ακόμα και σήμερα, είναι η Ορθοδοξία. Αλίμονο, αν σταματήσει, αν παγιωθεί σε μια στάση του στο παρελθόν, θα είναι για τα μουσεία και τότε οι «πανηγυρικοί της ημέρας» δεν θα έχουν να πουν σε κανένα τίποτα.
  Θα μου πείτε ποιο το νόημα όλων αυτών σε μια βιβλιοκριτική για «το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών»;
  
  Μα γιατί όλη αυτή επιμονή στο γεγονός ότι η παρουσία αυτών των τριών προσωπικοτήτων διευκόλυνε τον διάλογο ανάμεσα στον Έλληνα λόγο και το Χριστιανικό Ευαγγέλιο, τους αδικεί ως προσωπικότητες. Πόσοι, ας πούμε, αναφέρονται σε έναν λόγο που εκφωνείτε ενώπιον μαθητών και δασκάλων στο πως ο Βασίλειος προσεγγίζει την δημιουργία Κόσμου και Ανθρώπου; Στην «Ομιλίαν» του «εις την Εξαήμερον» και αλλού; Πόσοι λένε ότι αν είχαν κατανοηθεί ουσιαστικά οι απόψεις δεν θα είχε γραφτεί από Χριστιανικής πλευράς ούτε ένα "ιώτα" εναντίον του Δαρβίνου και της θεωρίας "της Εξέλιξης των Ειδών", αφού όλο το Σύμπαν για τον Βασίλειο προέρχεται από έναν “σπόρο”. Τα άστρα, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι, είμαστε βλαστοί που φύτρωσαν από τον ίδιο Αρχικό Σπόρο. Ο άνθρωπος δηλαδή προήλθε ως δυνατότητα της ίδιας της φύσης, την οποία, όσοι πιστεύουν, μπορούν να δεχτούν ότι την προίκισε ο Θεός με αυτή την δυνατότητα.
  Οι άνθρωποι αυτοί βέβαια ζούσαν έντονα την εποχή τους και τις δυνατότητές της. Επίσης δεν έγραφαν συνήθως επιστημονικά συγγράμματα, αλλά ομιλίες οι οποίες τις περισσότερες φορές είχαν ως αφορμή ένα γεγονός, το οποίο έπρεπε να αντιμετωπίσουν άμεσα και πρακτικά ως υπεύθυνοι μιας κοινότητας, της εκκλησιαστικής.
  Έτσι ουδόλως δεν χάνουν ως προσωπικότητες, αν παραδεχτούμε ότι σε κάποιες διατυπωμένες απόψεις τους, κοινωνικές, παιδαγωγικές, ψυχολογικές κάνουν λάθος, ή και δεν φαίνεται να μας βοηθούν σήμερα.
  
  Για παράδειγμα, ορισμένες προτάσεις του Ιωάννη του Χρυσόστομου για την ερωτική σχέση ανδρών και γυναικών, ενδέχεται να δημιουργούσαν μεγαλύτερο πρόβλημα στους σημερινούς νέους, από αυτό που θα προσπαθούσαμε να επιλύσουμε με την χρήση τους. Άσε, που ο Ιωάννης σε άλλους λόγους μιλώντας με άλλη αφορμή και άλλο στόχο, μπορεί να μην τα έλεγε έτσι ακριβώς.
  Και αυτή μας η συμπεριφορά δεν θα είναι μακριά από όσα και οι ίδιοι ουσιαστικά πίστευαν. Ο Βασίλειος, για παράδειγμα, τελειώνοντας τους Κανόνες του γράφει περίπου ότι όλους αυτούς τους έθεσε για την «σωτηρία των ανθρώπων», δηλαδή, αποκωδικοποιώντας την εκκλησιαστική γλώσσα, για την ειρήνευση των ανθρώπων με τον εαυτό τους, τους άλλους και τον Θεό. Και προτρέπει τους εκκλησιαστικούς λειτουργούς, αν διαπιστώσουν ότι ακόμα και οι δικοί του κανόνες σε κάποια περίπτωση δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε αυτή την κατεύθυνση, τότε να μην τους εφαρμόσουν!
  Μετά από όλες αυτές τις εξηγήσεις, νομίζω ότι μπορεί να αναδειχθεί η σημασία του βιβλίου που θέλω να σας παρουσιάσω: «Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών και η εποχή μας», του Ανδρέα Αργυρόπουλου Σχολικού Συμβούλου θεολόγων Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου.
  
  Ο κ. Αργυρόπουλος, εν προκειμένω, μας εισάγει στον Κοινωνικό Ριζοσπαστισμό και των τριών που είναι μάλλον το κύριο συνδετικό στοιχείο τους, εκτός βέβαια από την ιδιότητά τους ως εκκλησιαστικών ηγετών.
  
  Γράφει: «Χωρίς αμφιβολία η εποχή μας έχει πολλά κοινά, με αυτή των Τριών Ιεραρχών. Πόλεμοι, βίαιες συγκρούσεις, κοινωνικά αδιέξοδα, άλυτα οικονομικά προβλήματα, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, κοινωνικές διακρίσεις, θρησκευτικές διαμάχες, εξεγέρσεις κλπ. Το μήνυμα των Τριών Πατέρων της Εκκλησίας μας πάντα επίκαιρο και επαναστατικό, έρχεται να μας θυμίσει τη χριστιανική αυθεντικότητα, να προτείνει λύσεις και να δώσει κατευθύνσεις, που γεμίζουν ελπίδα και απελευθερώνουν.»
  
  Για τον αγώνα και των τριών για Κοινωνική Δικαιοσύνη έχουν μιλήσει και γράψει πολλοί, αλλά λίγες φορές σε ένα μεστό και εκλαϊκευτικό κείμενο, παρουσιάζεται αυτός τόσο καθαρά σε σχέση με προβλήματα που υπάρχουν και σήμερα και τα ζούμε δίπλα μας.
  Αναφερόμενος στον Χρυσόστομο σημειώνει: «Η επιμονή του μάλιστα να κτίσει το λεπροκομείο, όχι σε κάποια υποβαθμισμένη περιοχή της Κωνσταντινούπολης, αλλά στην πλουσιότερη συνοικία έξω απ' την πόλη, εκεί που ζούσαν μεγάλοι γαιοκτήμονες και οι οποίοι έβλεπαν την οικονομική αξία των πολυτελών οικημάτων να μειώνεται λόγω της γειτνίασης με το κτήριο αυτό, αποτέλεσε και την αφορμή για την οριστική δίωξή του, που θα τον οδηγούσε στην εξορία και στο βασανιστικό θάνατο.» Αυτή σημείωση έχει μεγάλη σημασία για τους μαθητές του –κατοίκους των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου- και τους γονείς τους. Είναι νησιά που δέχονται τους κοινωνικούς λεπρούς, τους λεγόμενους «λαθρομετανάστες», την ζωή των οποίων και σήμερα οι περισσότεροι συνεχίζουμε να μετράμε με βάση το αν κάνει ζημιά στο τουριστικό μας προϊόν.
  Και συνεχίζει «Οργανώνει συσσίτια για όλο το λαό προσφέροντας βοήθεια χωρίς καμιά διάκριση σε χριστιανούς, ειδωλολάτρες, Ιουδαίους και αιρετικούς σώζοντας χιλιάδες από βέβαιο θάνατο.»
  Αλήθεια εμείς δεν είμαστε που αντιδράμε στην επέκταση των Κέντρων Φιλοξενίας Προσφύγων, εμείς δεν είμαστε, ακόμα και κληρικοί, που αισθανόμαστε άσχημα από την παρουσία των μελαψών στο κέντρο των πόλεων;
  Η θεσμική εκκλησία, συχνά πιστεύει ότι έχει λόγο για θέματα παιδείας, οικογενειακού δικαίου κ.λ.π. και παρεμβαίνει, αλλά για την υπεράσπιση εργασιακών δικαιωμάτων σπάνια έχει παρέμβει δημόσια. Ο Βασίλειος ωστόσο, όπως επισημαίνει ο κ. Αργυρόπουλος , « με δυναμικό τρόπο ζητάει από τους άρχοντες την απαλλαγή των φτωχών από τη φορολογία, ενώ δεν παραλείπει να παρέμβει για τα συμφέροντα των εργαζομένων στα ορυχεία του Ταύρου.»
  Στην συνέχεια καταδεικνύει ότι η δράση του Βασιλείου και του Χρυσόστομου, δεν ήταν περιφερειακό γεγονός, δεν ήταν «φιλανθρωπία», του στυλ που έχουμε γνωρίσει από σημερινούς κεφαλαιούχους, αλλά οργανωμένη κοινωνική παρέμβαση: «Η επιστημονική έρευνα έχει καταδείξει ότι ο Βασίλειος και ο Χρυσόστομος είναι ουσιαστικά οι εμπνευστές ενός δημόσιου συστήματος υγείας που με την πάροδο του χρόνου απλώνεται σε ολόκληρη την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.»
  
  Και δεν θα μπορούσε να κάτι άλλο από κοινωνική παρέμβαση, γιατί όλη η πρακτική τους έχει θεωρητικό υπόβαθρο. Το καταδεικνύει ο συγγραφέας:
  «Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα Θεού», λέει ο άγιος Γρηγόριος «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο ...; Με την πτώση θρυμματίστηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς όμως, σαν χριστιανοί οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι στην κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού», (Περί φιλοπτωχίας PG 35, 892 Α-Β).
  
  Το βιβλίο επίσης αναφέρεται και στην εκπαιδευτική οπτική και των τριών, η οποία σύμφωνα με τον συγγραφέα στοχεύει, αντίθετα με ότι πιστεύουν οι πολλοί στην απελευθέρωση του ανθρώπου από όλα τα δεσμά και στην ανάπτυξη του κριτικού πνεύματος, ακόμα και αν αυτό αμφισβητήσει την ίδια την Εκκλησία και όχι να δημιουργήσει ακόλουθους της, που την ακολουθούν γιατί δεν μπορούν να την αμφισβητήσουν.
  Αυτό εξάλλου μπορεί να συναχθεί από την θέση των περισσοτέρων Πατέρων της εποχής τους, ότι η πίστη έχει τρεις μορφές:
  Αυτή «του δούλου» που πιστεύει επειδή φοβάται, του «μισθωτού», που πιστεύει επειδή περιμένει προσωπικά ανταλλάγματα και του «Ελεύθερου» που πιστεύει επειδή αγαπά, όχι μόνο τον Θεό, αλλά και την Οικουμένη ολόκληρη και η πίστη του δίνει νόημα στη σχέση που κάνει μαζί της.
  Η ένταξη του ανθρώπου στην Εκκλησιαστική Κοινότητα και η Παιδεία εντός της, κύριο στόχο έχει να τον βοηθήσει να περάσει από τις 2 πρώτες μορφές στην τελευταία.
  Συνεπώς, μετά από όλα αυτά, θεωρώ ότι αν μπορούσε να δοθεί ένας υπότιτλος σε αυτό το βιβλίο θα ήταν το ρητό του Γρηγόριου του Ναζιανζηνού που περιέχεται μέσα σε αυτό: «Μη τεντώνεις τα χέρια σου στον ουρανό αλλά στα χέρια των φτωχών. Αν εκτείνεις τα χέρια σου στα χέρια των φτωχών έπιασες την κορυφή του ουρανού».
  
  Και μετά από όλα αυτά τι γίνεται με τη γιορτή;
  Να καταργηθεί;
  Κοιτάξτε, αν τη θέλουμε μια γιορτή που να επιβάλλει από τα πάνω την Ελληνικότητα και την Χριστιανικότητα, νομίζω ότι θα δυσκολευτεί στον κόσμο που έρχεται.
  Αν τη θέλουμε μια γιορτή, που η ευκαιρία της ύπαρξης κάποιων τριών «παλαβών» από αγάπη για τον άνθρωπο, ακόμα και με τα μέτρα τα σημερινά, μας κάνει θυμόμαστε πόσο μακρινή είναι η ιστορία του ανθρωπισμού, τότε μάλλον θα επιζήσει.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 02.02.2010
• 01:45

  Το διαχρονικά ζωηφόρο μήνυμα των Τριών Μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Tου Παναγιώτη Τσαγκάρη,
  Θεολόγου - Υπευθύνου ΣΕΠ ΚΕΣΥΠ Καλλονής Λέσβου
  Προέδρου της Ένωσης Θεολόγων Νομού Λέσβου
  (Παράρτηματος της ΠΕΘ)
  ***
  Ομιλία που εκφωνήθηκε στο Δημοτικό θεάτρο Μυτιλήνης, στα πλαίσια της εκδήλωσης που οργάνωσε η Περιφερειακή Δ/νση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου για την σχολική εορτή των Τριών Ιεραρχών, στις 30 Ιανουαρίου 2010.
  ***
  «Τρισήλιον Φως τρεις άνηψεν ηλίους»(1), ήλιους ορθόδοξης θεολογίας, χριστιανικής φιλοσοφίας, οικουμενικής παιδαγωγίας, θυσιαστικής διακονίας, οιακόστροφης ποιμαντορίας, ανεπανάληπτης συγγραφικής και ποιητικής μεγαλουργίας, «Βασίλειον τον Μέγαν και τον Θεολόγον Γρηγόριον συν τω κλεινώ Ιωάννη τω την γλώτταν χρυσορρήμονι».(2)
  Τα παραπάνω υπερθετικά κατηγορήματα που ευλαβικά αποδώσαμε στους Τρείς Πατέρες της Εκκλησίας είναι αλήθεια, ας το ομολογήσουμε, ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως πομπώδη, μεγαλόσχημα και συντεχνιακά ενώ είναι βέβαιο ότι θα αξιολογηθούν ως ασήμαντα από πολλούς νεοέλληνες τους οποίους ακόμη και η εορτή των Τριών Ιεραρχών τους αφήνει ασυγκίνητους και κάποιους μάλιστα τους ενοχλεί. Γιατί; διότι «δεν μας συγκινούν πια ούτε η σοφία, ούτε η αγιοσύνη, διότι δεν εκτιμούμε πια ούτε τους Έλληνες προγόνους μας ούτε τους Πατέρες της Εκκλησίας. Άλλες αντιλήψεις, άλλα πιστεύματα, άλλα ιδανικά τώρα βρήκαν θέση μέσα μας»(3).
  Τα δυτικά ξυλοκέρατα των διαφόρων αθεϊστικών φιλοσοφικών ρευμάτων, ως πολιτιστικά υποπροϊόντα της Εσπερίας, εισήχθησαν από τα τέλη του 19ου αιώνα και στην καθ΄ ημάς εγχώρια πραγματικότητα προλειαίνοντας το έδαφος για τη συσσωμάτωση μας στην νέα παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.
  
  Στην πορεία αυτή της μεταμοντέρνας κοινωνίας μας, προς το «οικουμενικό χωριό», δεν αναγνωρίζουμε πλέον λόγο ύπαρξης στην αντικειμενική και απόλυτη Αλήθεια αλλά θεοποιούμε την υποκειμενικότητα και σχετικοποιούμε ακόμη και την πραγματικότητα.
  Και ως εκ τούτου αμφισβητούμε τα παλαιά, αποδομούμε τα δοκιμασμένα και θεοποιούμε τα νέα. Το ερώτημα που διαρκώς μας τριβελίζει το μυαλό, είναι πως θα πάμε μπροστά, πως θα προοδεύσουμε, σκεπτόμενοι όμως πάντα ωφελιμιστικά και χρησιμοθηρικά.
  Η νοοτροπία αυτή διαποτίζει όλο το είναι της ζωής μας. Αγγίζει ακόμη την Παιδεία και γιατί όχι και την Εκκλησία.
  
  Επενδύουμε έτσι, σε μια τεχνοκρατική και χρησιμοθηρική εκπαίδευση, η οποία αποθεώνει την ποσοτική πληροφόρηση και την εργαλειακή γνώση ως μοχλούς προσωπικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αδιαφορεί όμως επικίνδυνα για την κριτική σκέψη, την πνευματική καλλιέργεια, την αλήθεια. Από την άλλη, οι μετέχοντες του εκκλησιαστικού γεγονότος, με το να παρασυρόμαστε συχνά σε μια ακατάσχετη και ψευδώνυμη αγαπολογία, υποβαθμίζουμε την Αλήθεια και την Πίστη. Έτσι επέρχεται η λήθη της Αλήθειας και με αυτή τη νοοτροπία, δεν είναι καθόλου παράδοξο το γεγονός της λησμοσύνης του μεγέθους της προσφοράς των Τριών Ιεραρχών και της τιμής που οφείλουμε σ΄ εκείνους.
  
  Επίσης, είναι αξιοπρόσεκτο και το επισημαίνουμε, ότι στην συντριπτική πλειοψηφία των λόγων που εκφωνούνται προς τιμή τους, ενώ υπάρχει πληθώρα αναφορών στο παιδαγωγικό και κοινωνικό μήνυμα τους, απουσιάζει το όνομα Εκείνου που είναι το αίτιο της ύπαρξης τους. Εκείνου που κατά την πίστη τη χριστιανική είναι η όντως Αλήθεια. «Έστι δε η αυτοαλήθεια ο Θεός ημών»(4) θα πει ο Μέγας Βασίλειος. Απουσιάζει το υπέρ παν όνομα, το όνομα του σαρκωμένου Λόγου του Θεού, του Χριστού.
  Γιατί; Μήπως άραγε, επειδή, στον κοσμοπολίτικο κόσμο μας του life style, της ψηφιακής εικόνας, της virtual reality πραγματικότητας, της μοριακής βιολογίας, της νανοτεχνολογίας, το όνομα του Χριστού θεωρείται δεδομένο ή μήπως στερεότυπο, παράταιρο ή και απαγορευμένο;
  
  Στο δημόσιο διάλογο που τον τελευταίο καιρό διεξάγεται για την απομάκρυνση των θρησκευτικών(βλέπε Χριστιανικών) συμβόλων από τους δημόσιους χώρους, η ειρωνική έκφραση «Κυκλοφορεί στα σχολεία επικίνδυνος τις ονόματι Χριστός»(5), που ειπώθηκε για να καταδείξει το παράλογο του ζητήματος, μας προβληματίζει. Επιτρέψετέ μου λοιπόν σήμερα ταπεινά να θυμίσω στην αγάπη σας ότι ο Θεολόγος Γρηγόριος έλεγε χαρακτηριστικά, «Μνημονευτέον Θεού μάλλον ή αναπνευστέον»(6). Συχνότερα να θυμάσαι το Θεό, παρά να αναπνέεις.
  Το όνομα του Ιησού Χριστού βρισκόταν ανελλιπώς στα χείλη των Τριών Αγίων. Κι ακόμη περισσότερο, βιώνοντας ο μεγάλος άγιος της Καισαρείας, «Το ζην ημίν Χριστός» (Φιλιπ. 1, 21) (Για μας όλη η ζωή είναι ο Χριστός), τονίζει ότι κατά συνέπεια οφείλουμε: «Και ο λόγος μας να αναφέρεται στο Χριστό, και η σκέψη μας και κάθε πράξη μας να εξαρτώνται από τις εντολές Του και η ψυχή μας να μορφωθεί σύμφωνα με την προσωπικότητα του Χριστού»(7).
  Αυτό ήταν το πνεύμα των Τριών Πατέρων οι οποίοι δεν φιλοσοφούσαν, αλλά θεολογούσαν. Οι οποίοι επίστευαν, εβίωναν, ελάτρευαν, εκήρυτταν εσταυρωμένο και αναστημένο Χριστό. Και οι οποίοι ως Χριστοφόροι και Χριστοκήρυκες αναμόρφωσαν την Οικουμένη.
  Ακράδαντη πίστη τους ήταν πως δεν σώζει, ούτε λυτρώνει, ο επικριτικός, τυπολατρικός, φαρισαϊκός, πολιτικός, τεχνοκρατικός και φιλοσοφικός λόγος, αλλά ο Υιός και Λόγος του Θεού.
  Οι διάφοροι λόγοι τρέφουν και τέρπουν τον εγωισμό, την ιδέα της παντοκρατορίας του ανθρώπου, καλλιεργούν το σφετερισμό ιδιωμάτων ετέρου και υποδαυλίζουν την ελκυστική ιδέα της αντιποίησης αρχής δηλαδή της όντως αρχής της Ζωής, της Αλήθειας και του Φωτός, του Χριστού. Ο Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός λέει χαρακτηριστικά: «Την ανθρώπινη σοφία, τους ανθρώπινους λόγους τους εγκατέλειψα, γιατί ακολούθησα το λόγο του μεγάλου Θεού, που υπερκαλύπτει κάθε ευμετάβλητο, πολύπλοκο λόγο του ανθρώπινου νου»(8).
  Σήμερα ζούμε στην εποχή της βασιλείας του λόγου, αλλά παραθεωρούμε τον Υιό και Λόγο του Θεού. Μήπως εκλείπει η πίστη και γι΄ αυτό απουσιάζει και η ομολογία;
  Οι Τρεις όμως, σήμερα τιμώμενοι Άγιοι, ως αυθεντικοί «βλαστοί Ευαγγελίου»(9), «διατήρησαν το θεμέλιο της πίστεως στο Χριστό ασάλευτο»(10), διότι γράφει ο ιερός Χρυσόστομος «όποιος ξεφύγει από την πίστη, δεν στέκεται πουθενά αλλά κολυμπάει εδώ και εκεί έως ότου καταποντισθεί τελείως»(11). Αντίθετα, συνεχίζει ο ίδιος Πατέρας, «τα μέγιστα δια της πίστεως και ου δια λογισμών κατορθούνται»(12). Και ακόμη περισσότερο συνεχίζει: «Η πίστη αποδεικνύει τη γνησιότητα των πράξεών μας και από την ειλικρινή πίστη γεννιέται η αγάπη, γιατί εκείνος που πιστεύει αληθινά στο Θεό, δεν ανέχεται ποτέ να εγκαταλείψει την αγάπη»(13).
  Αλλά και η άσκηση της αγάπης οφείλει να συμβαδίζει με την ομολογία του ονόματος του Χριστού, ο οποίος είπε: «χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν»(Ιωαν. 15, 5).
  Αν δεν υπάρξει σύζευξη ορθοδοξίας και ορθοπραξίας, ο λόγος της ζωής γίνεται φιλοσοφικός και ειδωλοποιείται. Όταν λοιπόν, αλλοιώνεται η πίστη αλλοιώνεται και η ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια.
  Οι έμπειροι και πνευματοφόροι Πατέρες «έδιναν πάντα προτεραιότητα στην αλήθεια, προκειμένου να διασώσουν την καθολικότητα του νοήματος της ζωής»(14). «Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να πάθει κανείς είναι να χάσει την αλήθεια»(15) τονίζει εμφαντικά ο Βασίλειος.
  
  Ο συνδυασμός λοιπόν, «Πίστις δι' αγάπης ενεργουμένη» (Γαλ. 5, 6), όπως είπε ο Απόστολος Παύλος, οδηγεί στην επίτευξη του πρωτεύοντος στόχου, στην αγιότητα, στην σωτηρία.
  Είναι ξεκάθαρη η προτροπή του Χρυσοστόμου προς πάντας και ιδιαίτερα προς τα νιάτα: «Η παιδεία μετάληψις αγιότητος εστί»(16). Αυτή είναι και η πρόταση παιδείας( με την ευρύτερη έννοια της λέξης και όχι μόνο της εκπαίδευσης) των Τριών Ιεραρχών, καθώς οι ίδιοι δεν ήταν εκπαιδευτικοί αλλά παιδαγωγοί εις Χριστόν.
  «Κατ΄ αυτούς η παιδεία του κόσμου θεωρείται αντικειμενικώς μόνο μέσα από την παιδεία του Κυρίου»(17). Οραματίζονται την παιδεία ως τη διαδικασία που θα οδηγήσει τον άνθρωπο να «απελευθερωθεί, όπως εύστοχα παρατηρεί ο καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Κορναράκης, από την ψευδαίσθηση ότι η φύση του δικαιώνεται διαμέσου των γνώσεών του και να οικειωθεί την αυθεντικότητα της υπάρξεως πού δεν ορίζεται από το εκάστοτε σύστημα γνώσεων άλλα από τη δυνατότητα αυτογνωσίας και τέλος την κατάκτηση της αληθινής «θεογνωσίας»(18).
  Αλλά και με την στενότερη έννοια της εκπαίδευσης αν προσεγγίσουμε το έργο τους θα ωφεληθούμε, διότι θα διδαχθούμε από τη Χρυσοστομική γραφίδα και πάλι, ότι: «Ο άριστος όρος και σκοπός της διδασκαλίας είναι αυτός, το να οδηγούν οι δάσκαλοι τους μαθητές, με όσα πράττουν και με όσα λένε, στον ευτυχισμένο βίο πού όρισε ο Χριστός»(19).
  
  Είναι βέβαια τέτοια η έκταση του παιδαγωγικού χαρακτήρα του έργου των Τριών Ιεραρχών και τόσο πολυμερής η όλη διδακτική και παιδαγωγική μεθοδολογία τους, που ίσως θα έπρεπε να μελετηθεί η πρόταση, να συμπεριληφθεί ως μάθημα στα παιδαγωγικά τμήματα των πανεπιστήμιων μας.
  Οι πνευματικές τους παρακαταθήκες λοιπόν, είναι πολυτιμότατα κεφάλαια διότι υπενθυμίζουν σε όλους, ότι η αυτονόμηση του ανθρώπου από το Θεό, η πνευματική λοξοδρόμηση, είναι η γενεσιουργός αιτία της προσωπικής αλλά και της κάθε πολυεπίπεδης κρίσης που βιώνουμε διαχρονικά ως κοινωνία.
  Ο καθένας μας λοιπόν, προσωπικά και η κοινωνία μας συνολικά μπορεί να βρει την απάντηση στις προκλήσεις του παρόντος και του μέλλοντος, μέσα από τα σπλάγχνα της Ορθόδοξης χριστιανικής παράδοσης μας. Μέσα από την πρόταση της οικουμενικότητας, της καθολικότητας και της αλήθειας του μηνύματος των Πατέρων της Εκκλησίας. Αυτή «η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση μας αποτελεί το παρελθόν που ταυτίζεται με την ζωή, το βαθύτερο είναι μας και την προοπτική μας. Το Ορθόδοξο παρελθόν μας αποτελεί το δικό μας μέλλον και την ελπίδα του κόσμου»(20).
  Μια παράδοση που ζει την Πεντηκοστή ως ένα συνεχές παρόν στο διάβα των αιώνων, που σαρκώνεται στις μέρες μας, στα ιερά ασκητήρια του αγιασμένου Άθωνα, στα ταπεινά κελλάκια των οσίων Γερόντων του αιώνα μας και στις άσημες καμαρούλες-Ησυχαστήρια των πολυκατοικιών της πολύβουης Αθήνας.
  Μια παράδοση που λειτουργείται, στα (20)είκοσι μοναστήρια που ίδρυσε στις μέρες μας, στην έρημο της Αμερικής, ο φορτωμένος με την Αγιορείτικη πνευματική κληρονομιά, Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεΐτης(21), καθώς και σ΄ όλες τις Εκκλησιές και τα μοναστήρια της Ορθοδοξίας.
  Μια παράδοση που ομολογείται διακονικά «εν τω συνδέσμω της ειρήνης»(Εφ. 4, 3) και της αγάπης του Χριστού στην Αφρική και τις λοιπές χώρες της Ιεραποστολής και μαρτυρείται θυσιαστικά σε διάφορες χώρες, όπως στη σημερινή Ρωσία του σύγχρονου δεκαεννιάχρονου νεομάρτυρα Ευγένιου Ροντιόνωφ ο οποίος την ζωή του πρόσφερε «θυσία τω Θεώ»(Ψαλ. 50, 17) αρνούμενος την πολλοστή(16 φορές) προτροπή του Τσετσένου δημίου του να αφαιρέσει από το λαιμό του το βαφτιστικό σταυρουδάκι που φορούσε, για να σώσει τη ζωή του(22).
  Μια παράδοση που ζωοποιεί αυθεντικά στο παρόν, το μήνυμα που οι Τρεις αδάμαστες ψυχές της πίστης, οι σημερινοί εορταζόμενοι Πατέρες μας καταθέτουν. Μας οδηγούν σ΄ Αυτόν «ον ηγάπησεν η ψυχή τους»(Άσμα Ασμάτων Κεφ. 1, 7). Σ΄ Αυτόν τον τόσο γνωστό και τόσο άγνωστο, την Πηγή της Ζωής, τον Ζωοδότη Χριστό. Σ΄ Αυτόν τα λόγια του οποίου μας υπενθυμίζει ο Χρυσορρήμων Ιωάννης: «Εγώ είμαι πατέρας σου, εγώ αδελφός σου, εγώ νυμφίος της ψυχής σου, εγώ το σπίτι που μπορείς να καταφύγεις, εγώ η τροφή σου, εγώ το ένδυμα σου, εγώ η ρίζα σου, εγώ το στήριγμα σου, εγώ είμαι κάθε τι πού επιθυμείς· κοντά μου δεν θάχεις ανάγκη από τίποτε»(23).
  Για να μην έχουμε λοιπόν, από τίποτα ανάγκη, για να είμαστε αληθινά ελεύθεροι, εμείς και τα παιδιά μας και για να μην λυπούμε το Πνεύμα του Θεού με την απρόσεκτη βιοτή μας, εύχεσθε Σεβασμιώτατε, να μας φωτίζει ο Θεός όλους μας, καθώς και τον ομιλούντα, για να αποκτήσουμε την ίδια σχέση ζωής που είχαν και οι Τρείς αειλαμπείς Πατέρες, με την Πηγή της Ζωής, έτσι ώστε να ελπίζουμε στο έλεος Του για να αξιωθούμε της σωτηρίας.
  Άλλωστε δεν υπάρχει άλλος δρόμος, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, από το διαχρονικά ζωηφόρο μήνυμα των Τριών Μεγάλων Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Ένα μήνυμα το οποίο δεν είναι διαφορετικό από το μήνυμα των Προφητών, των Αποστόλων, των Οσίων, των Μαρτύρων, των Πατέρων της Εκκλησίας. Είναι το μήνυμα της πίστης και της αγάπης στο πρόσωπο της μοναδικής Αλήθειας, του Ιησού Χριστού και σ΄ όσα Εκείνος μας παρέδωσε.
  
  Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.
  
  Υποσημειώσεις:
  1.Ακροστιχίδα κανόνα σε ήχο β΄ που συνέθεσε προς τιμήν των Αγίων, ο Ιωάννης Μαυρόπους Μητροπολίτης Ευχαϊτων. Βλ. ΘΗΕ λήμμα «Τρείς Ιεράρχαι», σελ. 841.
  2.Από το Απολυτίκιον των Τριών Ιεραρχών.
  3.(†)Διονυσίου Ψαριανού, Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης (1983), Στους Τρεις Ιεράρχες. Βλ. Κωνσταντίνου Χολέβα (2008), Ελληνορθόδοξη Πορεία-Ανθολόγιο Κειμένων, Δομή, Αθήνα, σ. 59.
  4.Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 233, Αμφιλοχίω Επισκόπω ερωτήσαντι, 2, ΕΠΕ 1, 148 – ΒΕΠ 55, 282 – MG 32, 865, 868, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 324.
  5.Μάκη Δεληπέτρου, Επικίνδυνος τις, ονόματι Ιησούς, κυκλοφορεί στα σχολεία!. Βλ. εφημερίδα «Απογευματινή», 5-11-09. Επίσης βλ. [www.zoiforos.gr]
  6. Γρηγορίου του Θεολόγου Λόγοι, Θεολογικός πρώτος - Προς Ευνομιανοὺς προδιάλεξις. Βλ. [www.imka.gr]
  7. Βασιλείου του Μεγάλου, Επιστ. 159, Ευπατερίω και τη θυγατρί αυτού, 1, ΕΠΕ 3, 506 – ΒΕΠ 55, 182 – MG 32, 620, Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 615.
  8.Φ.(2010), Άρθρο, Το μυστικό τους, περιοδικό Προς την Νίκην, τεύχος 719, σ.8.
  9. Από το Απολυτίκιον των Αγίων Πάντων.
  10.Μεγάλου Βασιλείου, Εις Γόρδιον τον μάρτυρα. Βλ. και περιοδικό Η Δράσις μας, 1997, τεύχος 344, σ. 12.
  11.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Ε΄, 2, ΕΠΕ 23, 204 MG 62, 528. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη & Ουρανίας Α. Λαναρά(1995), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, τόμος Γ΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα, σ. 727.
  12.Εις Εβρ., ομιλ. ΚΒ΄, 1, ΕΠΕ 25, 116 MG 63, 154. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 687.
  13.Εις Α΄ Τιμ., ομιλ. Β΄, 1, ΕΠΕ 23, 142 MG 62, 509. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 615.
  14.Α.Μ.(2005), Άρθρο, Θεολογικοί προβληματισμοί και θεολογική τεκμηρίωση της ορθόδοξης συμμετοχής στον οικουμενικό διάλογο σήμερα, περιοδικό Επίγνωση, τεύχος 92, σ. 12. Βλ. [www.zephyr.gr]
  15.Επιστ. 204, Τοις Νεοκαισαρεύσι, 3, ΕΠΕ 3, 164 – ΒΕΠ 55, 235 –MG32, 748. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 325.
  16. Εις Εβρ., ομιλ. ΚΘ΄, 3, ΕΠΕ 25, 282 MG 63, 205. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 600.
  17.Κωνσταντίνος Κορναράκης(1999), Παιδεία Κυρίου - Ο οντολογικός χαρακτήρας και η διαλεκτική φύση του παιδαγωγικού έργου κατά τους Τρεις Ιεράρχες, Ανάτυπον εκ της Επιστημονικής Επετηρίδος της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, Τιμητικόν αφιέρωμα εις Αθανάσιον Π. Χαστούπην, τόμος ΛΔ΄, σ. 416.
  18.Κωνσταντίνος Κορναράκης, Παιδεία Κυρίου, ό.π. σ. 416.
  19.Περί Ιερωσύνης, λόγος Δ΄, 8, ΕΠΕ 28, 234 – MG 48, 671. Βλ. Βασιλείου Δ. Χαρώνη, Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Ιω. Χρυσοστόμου, ό.π. σ. 601.
  20.Νκολάος Χατζηνικολάου, Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής(2000), Άρθρο, Αποκρυπτογράφηση του εκκλησιαστικού γονιδιώματος, περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Αρ. Φύλλου 108(205), σ. 17.
  21.Μελέτιος Βαρδαχάνης, Αρχιμανδρίτης, Θαύμα στην Αμερική του πατρός Εφραίμ. Βλ. [www.zoiforos.gr]
  22.Για το Μαρτύριο του Ευγένιου Ροντιόνωφ βλ. [www.zoiforos.gr]
  23.Εις Ματθ., ομιλ. ΟΣΤ΄, 5, ΕΠΕ, 12, 34 – MG 58, 700. Βλ. Βασιλείου Χαρώνη(2002), Παιδαγωγική Ανθρωπολογία Μεγάλου Βασιλείου, τόμος Α΄, Το Βυζάντιον, Αθήνα 2002, σ. 256.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 29.01.2010
• 12:07

  Oι Τρείς Ιεράρχες και το σύγχρονο σχολείο

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  OΙ Τρείς Ιεράρχες και το σύγχρονο σχολείο, είναι το θέμα της σημερινής (Παρασκευή, 29/01/2010) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  Καλεσμένοι στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο και μ’ αφορμή την αυριανή γιορτή των Προστατών της Παιδείας και των Γραμμάτων μας Τριών Ιεραρχών , είναι οι Νικ. Παύλου, θεολόγος – ιστορικός, Μ.Sc., υπ. δρ. ΑΠΘ, διευθυντής του 14ου Γυμνασίου και ο Σταύρος Γουλούλης, Δρ. φιλόλογος, διευθυντής της τοπικής υπηρεσίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους (ΓΑΚ), ενώ μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας θα μιλήσει και ο Σχολικός Σύμβουλος Β. Αιγαίου Ανδρέας Αργυρόπουλος, συγγραφέας του βιβλίου «Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών»
  
  * Eπισημαίνεται ότι η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 28.01.2010
• 19:00

  Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΟΡΥΦΑΙΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
  
  Το επαναστατικό μήνυμα
  
  των Τριών Ιεραρχών
  
  Tου Χάρη Ανδρεόπουλου
  Mπορεί η Ορθόδοξη Θεολογία να αρθρώσει λόγο για την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας; Μπορεί να έχει άποψη και, άρα, πρόταση για μια καλύτερη Παιδεία; Σε κάποιους – ίσως στους περισσότερους - τα ερωτήματα αυτά μπορεί να μοιάζουν παράταιρα σε μια θεολογική και, άρα, πνευματική θεώρηση των πραγμάτων, ωστόσο, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική. Η Ορθόδοξη Θεολογία, όχι μόνο έχει θέση και άποψη για τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα (ανισότητα, εκμετάλλευση) και προτάσεις που θα έδιδαν λύσεις σε «καυτά» θέματα της επικαιρότητας (φτώχεια, πείνα), αλλά, θα μπορούσε να πεί κανείς, ότι οι θέσεις αυτές είναι και επαναστατικές!
  
  O Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, αγαπητός φίλος και εκλεκτός συνάδελφος Ανδρέας Αργυρόπουλος, θεολογώντας πέρα από τα στερεότυπα περί των ελληνοχριστιανικών ιδεών που συνήθως αναπαράγονται αυτές τις μέρες εν είδει αφιερώματος στην μνήμη των Τριών Ιεραρχών, με λόγο μεστό που προσαρμόζει το δυναμικό λόγο της Θεολογίας στις υπαρξιακές ανάγκες του μετανεωτερικού ανθρώπου, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ζωή και η πρόταση ζωής που εξάγεται από το έργο των Τριών Ιεραρχών περικλείει ένα μήνυμα άκρως επίκαιρο και τα μάλα επαναστατικό!
  
  Σ’ ένα καλαίσθητο βιβλιαράκι που κυκλοφόρησε προσφάτως με τίτλο «Το επαναστατικό μήνυμα των Τριών Ιεραρχών», ο συγγραφέας, εκπρόσωπος μιας νέας γενιάς θεολόγων και διανοητών, αναδεικνύει με τρόπο γλαφυρό τον επαναστατικό, πράγματι, λόγο των τριών κορυφαίων διδασκάλων και αγίων της Εκκλησίας μας. Ενα λόγο o οποίος contra στη συμβατική θρησκευτικότητα της εποχής μπορεί, εκφράζοντας τη χριστιανική αυθεντικότητα, να προτείνει λύσεις και να δώσει κατευθύνσεις που θα γεμίσουν ελπίδα τον σύγχρονο άνθρωπο και θα τον απελευθερώσουν από τα δεσμά της σημερινής υποκρισίας η οποία είναι απότοκη ενός βολικού και, άρα, ακίνδυνου χριστιανισμού.
  
  Στο βιβλίο γίνεται αναφορά για τις ριζοσπαστικές θέσεις των Τριών Ιεραρχών σε κοινωνικά θέματα, όπως π.χ. για τη θέση των Μ. Βασιλείου και Ιωάννη Χρυσοστόμου οι οποίοι θεωρούν ότι η κοινοκτημοσύνη είναι η λύση του κοινωνικού προβλήματος και προτείνουν την πρωτοχριστιανική κοινότητα των Ιεροσολύμων, όπου όλα ήταν κοινά, σαν πρότυπο για μια δίκαιη οργάνωση των χριστιανικών κοινωνιών. Παράλληλα, ο συγγραφέας μαζί με τις πολλές άλλες αναφορές σε έργα τους, επικαλείται την άποψη του μεγαλύτερου ρώσου διανοητή του 20ου αιώνα, του Νικόλα Μπερντιάεφ, ο οποίος επισημαίνει ότι στον Μ. Βασίλειο, όπως και στον Ιωάννη τον Χρυσόστομο η κοινωνική αδικία, δημιούργημα της κακής διανομής του πλούτου, κριτικάρεται με μια δριμύτητα που θα έκανε τον Προυντόν και τον Κάρλ Μάρξ να χλωμιάσουν…
  
  Για τις κοινωνικές ανισότητες μιλάει και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Δεν αποτελούν», λέει, «θέλημα Θεού» και εξηγεί: «O Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο… Με την πτώση θρυμματίσθηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και έτσι οι άνθρωποι χωρίσθηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς, όμως, σαν χριστιανοί οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι στη κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού».
  
  Χωριστή ενότητα για την θετική στάση των Τριών Ιεραρχών απέναντι στη ανθρωπιστική διάσταση της Παιδείας, ακόμη και στην έγνοια τους για τον σωστό σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό των νέων, αφιερώνει ο συγγραφέας, προτείνοντας επιτακτικά αλλαγή πλεύσης από το σημερινό χρησιμοθηρικό εκπαιδευτικό σύστημα που καταδυναστεύει τους νέους.
  
  * Το βιβλίο προλογίζει ο Δρ. Θεολογίας και αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη», Θανάσης Παπαθανασίου, επισημαίνοντας κι’ αυτός από τη πλευρά του, ότι επειδή μια θεολογία άπραγη δεν έχει νόημα, αν δούμε τους Τρεις Ιεράρχες σαν είδωλα, ή σαν γκουρού, τότε τους χάσαμε…
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.01.2010
• 08:36

  Bίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου - Ιερομονάχου Ισαάκ

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παισίου του Αγιορείτου, Αγιον Ορος 2008, Στ΄ έκδοσις, σσ. 760.
  
  Toυ Παν. Τελεβάντου Ανέμενα από καιρό να πάρω στα χέρια μου την παρούσα έκδοση. Ημουν απόλυτα πεπεισμένος ότι θα ήταν εξ ορισμού το καλύτερο βιβλίο που θα μπορούσε να γραφτεί για τον π. Παίσιο. Ο συγγραφέας του (Ιερομόναχος Ευθύμιος της συνοδείας του κοιμηθέντος π. Ισαάκ και Γέροντας της καλύβης της Αναστάσεως στην Καψάλα του Αγίου Ορους), είχε όλες τις προυποθέσεις να συντάξει το αυθεντικό έργο για το βίο και την πολιτεία του μακαριστού Γέροντα. Εγκρατής της θεολογίας ιερομόναχος είχε την ευτυχία και το προνόμιο να ζήσει από κοντά για χρόνια το μακαριστό Γέροντα Παίσιο. Πέραν της προσωπικής μακρόχρονης και εκ του σύνεγγυς εμπειρίας με το μακαριστό Αγιο ασκητή, ο καλός ιερομόναχος συγγραφέας, είχε τη δυνατότητητα να συλλέξει και να αξιοποιήσει τις αναμνήσεις πλειάδας μοναχών οι οποίοι είχαν άμεση πνευματική εξάρτηση από τον π. Παίσιο. Ποιος αρμοδιότερος τούτων να μιλήσει για την προσωπικότητα του μακαριστού ασκητή και τους μυστικούς αγώνες του, να καταγράψει τη θαυμαστή διδασκαλία του, να εξιστορήσει τις διάφορες φάσεις της εν Χριστώ ζωής του και να αναφερθεί στα θαύματα που επιτέλεσε και επιτελεί με τη χάρη του Θεού;
  
  Και ενώ ανέμενα με ακλόνητη βεβαιότητα ότι ο καρπός της συγγραφικής προσπάθειας του Οσιολογιότατου π. Ευθυμίου (ο οποίος από πνευματική ευαισθησία αποδίδει στο μακαριστό του Γέροντα Ισαάκ τη συγγραφή του έργου) θα ήταν όντως θαυμαστός, ομολογώ ότι δεν ανέμενα να διαβάσω ένα τόσο εκπληκτικό, από κάθε απόψη, βιβλίο. Αρχίζω από τα εξωτερικά. Πολύ καλαίσθητος τόμος, δερματόδετος, που διατίθεται μάλιστα σε εξευτελιστική τιμή. Η ταξινόμηση του υλικού είναι απόλυτα πετυχεμένη. Το βιβλίο δεν είναι απλά ευανάγνωστο. Ανήκει στα ευάριθμα εκείνα (και μάλιστα ογκώδη πέραν των 750 σελίδων) βιβλία που δεν θέλεις να τα αφήσεις από τα χέρια σου πριν φτάσεις στην τελευταία τους σελίδα. Και αφού το αναγνώσεις ως το τέλος όλο και βρίσκεις αφορμή να το ξαναδιαβάσεις, αν όχι στην ολότητά του, τουλάχιστον όσα κεφάλαια ερέθισαν το ενδιαφέρον σου περισσότερο από τα υπόλοιπα.
  
  Οσο για το περιεχόμενο του βιβλίου “τι φω και τι λαλήσω;” Ο αναγνώστης ενεός και πλήρης κατανύξεως βλέπει να αποκαλύπτεται μπροστά του μια εκπληκτική σκιαγραφία ενός μεγάλου σύγχρονου Αγίου ο οποίος σελαγίζει με τη γιγάντιά του ιερότητα τον περίβολο του Αθωνα. “Σοκ και δέος” δοκίμασα με την ανάγνωση του βιβλίου. Το πρώτο συναίσθημα που με πλημμύρισε ήταν απελπισίας για τα χάλια μου. Πώς μπορώ να ελπίζω σε σωτηρία αφού ο π. Παίσιος κατόρθωσε αυτά τα υπεράνθρωπα ασκητικά παλαίσματα; Οταν όμως τέλειωσα την ανάγνωση του βιβλίου πλημμύρισα από ένα άλλο συναίσθημα: Αυτό της απέραντης φιλανθρωπίας του Θεού που οικονόμησε στις μέρες μας να υπάξουν Αγιοι της ολκής του π. Παίσιου. Αυτοί είναι η μόνη ελπίδα μας ότι το έλεος του Θεού θα καλύψει και τη ραθυμία και την ολιγοπιστία και τις αμαρτίες μας.
  
  Πρόκειται για αληθινό αριστούργημα. Ενα από τα καλύτερα βιβλία ορθόδοξης θεολογίας που γράφτηκαν τον τελευταίο τουλάχιστον αιώνα. Δεν χρειάζεται επομένως να είναι κανείς προφήτης για να προφητέψει ότι θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία κι απανωτές εκδόσεις. Εχω στα χέρια μου την ΣΤ΄ έκδοση και το βιβλίο μεταφράστηκε ή πρόκειται να μεταφραστεί σε 14 γλώσσες!) σε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Προπαντός θα αναμορφώσει ψυχές, θα τις οδηγήσει σε μετάνοια, θα παρηγορήσει καρδίες και θα εμπνεύσει σε αγωνίσματα ασκητικά, σε ταπείνωση, σε μετάνοια, σε αυτομεμψία και προσευχή. Είχα, από το 1975, όταν πρωτοδιάβασα τα βιβλία του εν Αγίοις πατρός ημών Ιουστίνου Πόποβιτς “Ανθρωπος και Θεάνθρωπος” και “Ορθόδοξος Εκκλησία και Οικουμενισμός” να διαβάσω βιβλίο που να με συγκλονίσει σε τέτοιο βαθμό. Σε όσους αδελφούς υποβάλει ο πειρασμός ότι είμαι υπερβολικός όταν μιλώ με αυτό τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό για το βιβλίο τους παρακαλώ θερμά να το διαβάσουν και θα διαπιστώσουν ότι είμαι τόσο φειδωλός σε επαίνους. Αγιασμένο χέρι το σύνταξε. Φωτισμένος νους το συνέλαβε, γι’ αυτό και άγιος ο καρπός της προσπάθειας. Αποκλείεται να μην επιστατούσε η ψυχή του μακαριστού Γέροντα Παισίου στην καταγραφή του θαυμαστού αυτού βίου και της πολιτείας του.
  
  “Ηδη προς εσπέραν εστί και κέκλικεν η ημέρα...”. "Το τέλος εγγύς". Δεν ξέρω αν ο Αγιος Θεός επιτρέψει να ξαναπάρω στα χέρια μου πέννα για να γράψω άλλο άρθρο ή βιβλιοκρισία. Τον ευχαριστώ “εκ μέσης καρδίας” επειδή με αξίωσε να διαβάσω και να κλάψω γοερά και πικρά (να εύχεσθε, καλοί αναγνώστες, σαν τον Πέτρο κι όχι σαν τον Ιούδα) αυτό το αριστούργημα. Τον δοξολογώ “εκ βαθέων”, επειδή το ανάξιο χέρι μου αξιώθηκε να γράψει αυτά τα φτωχά λόγια για ένα έργο που φέρει εμφανέστατα ανεξίτηλη τη σφραγίδα του Πνεύματος. Το συνιστώ με όλη τη δύναμη της ψυχής μου.
  
  (Την κεντρική διάθεση του βιβλίου έχει το Ιερόν Ησυχαστήριον, “Αγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος”, 63088 Μεταμόρφωσις Χαλκιδικής, Τηλέφωνον: 2375061592 και Τηλεμοιότυπον: 2375061103).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 23.01.2010
• 23:59

  Η κρίση ταυτότητος του μαθήματος των Θρησκευτικών

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Η ΚΡΙΣΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
  
  ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΟΣ
  
  Toυ Κώστα Νούση,
  
  Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ
  
  Κανείς δεν μπορεί αλλά και δεν πρέπει να εθελοτυφλοί στις ραγδαίες πολιτικοκοινωνικές και πολιτισμικές εκρήξεις που έφερε η τεχνολογική επανάσταση παγκοσμίως. Η κρίση των εθνών και των θρησκειών είναι καρπός των κοσμογονικών αυτών αλλαγών που προκαλούν γενικότερες φοβίες τοις πάσι λόγω κυρίως του πρωτοφανούς φαινομένου της παγκοσμιοποίησης με τη σύγχρονη μορφή της (φαινόμενα αντίστοιχα υπήρχαν και παλιότερα, για παράδειγμα η οικουμενική αλεξανδρινή αυτοκρατορία). Μια από αυτές τις φοβίες αντιμετωπίζουμε στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του πολυπολιτισμικού καινού παγκοσμίου γίγνεσθαι αναφορικά και με το μάθημα των θρησκευτικών εν Ελλάδι.
  Όπως είναι οφθαλμοφανές, δεν πρόκειται για κρίση του μαθήματος αλλά της παιδείας γενικότερα και πρωτίστως της ταυτότητάς μας ως λαού-έθνους-γένους-Εκκλησίας Χριστού.
  
  Και μόνο η προβληματική περί του νέου χαρακτήρα του μαθήματος καταμαρτυρεί τις πλεονάζουσες εσωτερικές μας αγκυλώσεις και τις αμέτρητες ανασφάλειες που είναι γεννήματα μιας χρόνιας αποχριστιανοποίησης του ορθοδόξου λαού μας αλλά και των υπολοίπων χριστιανικών λαών σε παγκόσμιο φάσμα και δη σε αυτό των ευρωπαϊκών λαών .
  Δεν έχουμε σαφή θρησκευτική και εθνική ταυτότητα και κατά συνέπεια ορρωδούμε ενώπιον και αυτής ταύτης της ονομασίας της παγκοσμιοποίησης ή παρομοίων όρων, όπως επί παραδείγματι αυτού της μετανεωτερικότητας. Αλλά κάνω μια απλή σκέψη επί τροχάδην περί της οικουμενικότητας του χριστιανικού κηρύγματος ως εντολής υπό Χριστού δοθείσης μέσα σε μια κοινωνία κλειστή και φοβική σαν την εβραϊκή. Άλλο θέμα η δαιμονική διαστροφή του φαινομένου και των υπολοίπων συγγενών που δεν είναι του παρόντος να αναλυθεί.
  
  Ας περάσουμε ειδικότερα στο εν λόγω διδακτικό αντικείμενο. Τρία κατά τη γνώμη μου είναι τα βασικότερα προβλήματά του:
  
  . η ποσόστωση θρησκειακού και ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος στα πλαίσια του παγκόσμιου πλέον χωριού της γης του οποίου αποτελούμε μια εκ των σμικροτάτων συνοικιών,
  · οι συγγραφείς των νέων διδακτικών εγχειριδίων και
  · οι διδάσκοντες το αντικείμενο με την ανακαινισμένη μορφή του.
  θα καταθέσω πολύ συνοπτικά μερικές παραμέτρους σχετικά με τα πλαίσια εντός των οποίων θα κληθούν άπαντες να τοποθετηθούν και απαντήσουν στα παραπάνω όντως κρίσιμα ζητήματα. Και όταν λέω άπαντες εννοώ Εκκλησία επίσημη, θεολόγους πανεπιστημιακούς και μέσης εκπαίδευσης, κράτος, το μέσο πιστό αλλά και έκαστο νεοέλληνα. Άλλωστε μόνο στα πλαίσια του νεοελληνικού μας ομοουσίου προχωρούμε πάντα αλαθήτως κατά το πρότυπο της εκκλησιαστικής συνοδικότητος.
  
  Η προβληματική περί των αναλογιών του χαρακτήρα που θα πάρει το μάθημα θα πρέπει να έχει ως σημείο αναφοράς την ποιοτική χροιά της παιδείας που θέλουμε να παράσχουμε στη νέα γενιά και τι ταυτότητα θέλουμε να χορηγήσουμε στο νεοέλληνα ορθόδοξο χριστιανό της πατρίδας μας και ταυτόχρονα ευρωπαίο και οικουμενικό πολίτη. Επομένως είναι επιτακτικό να ξεκαθαρίσουν η Ελλάδα ως έθνος και κρατική υπόσταση και η Εκκλησία μας το είναι τους, πριν μορφώσουν τους στόχους τους και εν συνεχεία τους πολίτες γενικότερα και ειδικότερα τους πιστούς. Αν δεν προηγηθούν αυτά θα επακολουθήσει αντί μορφώσεως παραμόρφωση, ως άλλωστε το βλέπουμε ήδη να συμβαίνει. Ποια πρόταση ζωής και πολιτισμού έχουμε εν τέλει να αντιπροτείνουμε ως νεοέλληνες στο σύγχρονο οικουμενικό άνθρωπο από τη μικρή μας ελλαδίτσα έως τα πέρατα της γης τα οποία είναι συγκοινωνιακώς πλέον τόσο ταχέως προσβάσιμα όσο άμεσα εισερχόμενα στο σπίτι μας μέσω του διαδικτύου;
  
  Τα σχετικά άπορα και οι ύφαλοι πλείστοι. Ενδεικτικώς μνείαν ποιούμαι του ζητήματος της εθνικής και οικουμενικής ταυτότητος. Πόσο μπορεί και αν πρέπει η πατρίδα μας να μειώσει τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος τη στιγμή που η ορθοδοξία είναι δομικό στοιχείο της ταυτότητας του γένους κατ΄ αναλογίαν και με άλλα αντίστοιχα προβλήματα διδακτικής φιλοσοφίας, όπως είναι το μάθημα της ιστορίας; Η εκκλησία μας αναγνωρίζει ότι τα έθνη είναι μεταπτωτικό φαινόμενο και όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια και παιδιά του ενός Θεού. Το όραμα εξάλλου και η προφητεία της εσχατολογικής Βασιλείας του Θεού είναι η υπέρβαση των εθνών και των πάσης φύσεως διχασμών και η ένωση των πάντων εν Χριστώ Ιησού. Μπορείς όμως σήμερα να προωθήσεις μια ιστορία διεθνικού χαρακτήρα εις βάρος του εθνικού; Παράλληλη προβληματική με το θρησκευτικό μάθημα.
  
  Το πλέον μέγιστο κατά τη γνώμη μου θέμα έγκειται στο κοινό κατά βάση πρόβλημα των συγγραφέων και των διδασκόντων των νέων εγχειριδίων. Δε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς πως δε μετράει τόσο το περιεχόμενο του εκάστοτε βιβλίου όσον η ποιότητα του διδάσκοντος. Και πάλι πρόκειται για μείζον ζήτημα πρωτίστως πολιτικής του υπουργείου Παιδείας και των θεολογικών σχολών. Αναρωτιέμαι πόσο ένας άθεος ή αγνωστικιστής θεολόγος δύναται να μεταφέρει ορθώς το ορθόδοξο δόγμα. Η ένσταση ότι μπορεί κάποιος να ακολουθεί τη διδακτική δεοντολογία ανεξάρτητα του προσωπικού του πιστεύω προσκρούει στην ιδιαιτερότητα του μαθήματος και στην ευαισθησία της διαμόρφωσης της θεολογικής συνείδησης των αγνών ψυχών των παιδιών όλου του φάσματος των ηλικιών μέχρι τη μετεφηβική νεότητα. Παίζουμε συνεχώς και αυτοσχεδιάζουμε εν πολλοίς μετά το 1830 και δη εν ου παικτοίς. Δεν πρέπει να σταματήσει κάποτε αυτό; Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με κινήσεις εκπαιδευτικής σοβαρότητος και ωριμότητος. Μου ήρθε στο μυαλό πρώην κληρικός που αποσχηματίστηκε και πνέει γραπτώς και προφορικώς τα μένεα κατά του Χριστού και της Εκκλησίας έμπλεος ποικίλων αιρέσεων. Είναι και καθηγητής μέσης εκπαίδευσης. Μπορεί αύριο να κληθεί να συγγράψει και νέο διδακτικό εγχειρίδιο. Θύματα και πάλι και πάντα τα αθώα παιδιά. Αυτά τα τραγελαφικά εκπαιδευτικά παράλογα ποιος θα τα ελέγξει και ρυθμίσει επιτέλους;
  
  Μιας και καταπιάστηκα με το θέμα αυτό να αναφερθώ και στην υποσυνείδητη διαστρεβλωμένη προβολή του ορθοδόξου θρησκεύματος από ελλειμματικούς τω βιώματι και τη πίστει θεολόγους αψόγως κατηρτισμένους επιστημονικά. Αν για παράδειγμα κάποιος θεωρεί την Παλαιά Διαθήκη ως μυθολογία σε μεγάλο βαθμό, τότε και ο ίδιος ζει σχιζοφρενικά εντός της Εκκλησίας και του αντικειμένου εργασίας του και κατά αναπόδραστη συνέπεια βλάπτει εαυτόν και αλλήλους. Η βαθύτερη επομένως αιτία της νόσου είναι η πνευματική μας πενία, η οποία είναι τόσο δυσωδώς όζουσα που δυσχεραίνει το έργο του επαναπροσδιορισμού της μορφής του μαθήματος των θρησκευτικών, πολλώ δε μάλλον της υλοποίησης μιας αποτελεσματικής του αναμόρφωσης.
  
  Ο χριστιανός και ο θεολόγος ειδικότερα δεν πρέπει να διακατέχεται από φοβικά σύνδρομα, διότι μαρτυρεί δια λόγου και έργου περί της αληθείας, τουτέστιν περί Θεανθρώπου Χριστού, του φωτός της ανθρωπότητας. Μιας παγκόσμιας κοινότητας που λιμοκτονεί πνευματικά και βάλλεται από τη δαιμονική πολυεπίπεδη διαστροφή του καλού και κυρίως επί της γνώσεως και της πληροφορίας. Αρκεί λοιπόν μια απλή επιστροφή στην απολεσθείσα ορθοδοξία και ορθοπραξία, ώστε να ανανήψουμε ως έθνος - κράτος και να μεταλαμπαδεύσουμε οικουμενικώς τη δική μας πρόταση ζωής και μάλιστα ζωής αιωνίου. Αναλογιστήκαμε άραγε ως χριστιανοί και ως Έλληνες μήπως αυτό είναι το πιο σημαντικό που έχουμε να προβάλλουμε στους αδελφούς μας απανταχού της γης; Θεωρώ προσωπικά ότι στους άλλους τομείς άλλοι λαοί και μας προσπέρασαν και δώσανε οι άνθρωποι απαντήσεις και λύσεις στα προβλήματα ή τουλάχιστον τις γνωρίζουν και τις υλοποιούν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό. Εμείς όμως είμαστε κάτοχοι της όντως φιλοσοφίας. Και αυτή δε λύνει θέματα που ανήκουν στο στενό ορίζοντα ολίγων ετών ζωής. Δρομολογεί την επίλυση του μεγίστου πανανθρωπίνου προβλήματος: της υπέρβασης του θανάτου και της αιωνίας θέωσης εν Θεώ του ανθρώπου. Αρξώμεθα λοιπόν από ορθοδόξου ελληνικής παιδείας.
  
  Λάρισα, 23-1-2010
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.01.2010
• 10:51

  Παιδεία: Ωρα για μεγάλες τομές!

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  * Προτάσεις στο διάλογο για την επιμόρφωση, την αξιολόγηση
  
  και την μισθολογική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου*
  
  Μια κινεζική παροιμία λέει: Αν θέλεις να δουλέψεις για ένα χρόνο σπείρε σιτάρι, αν θέλεις να δουλέψεις για δέκα χρόνια φύτεψε ένα δέντρο και αν θέλεις να δουλέψεις για τριάντα χρόνια εκπαίδευε ανθρώπους. Στη σημερινή εποχή της γνώσης, της εξειδίκευσης, της επιδεξιότητας και των καινοτομιών, δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι το μέλλον της ελληνικής οικονομίας θα κριθεί από την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, η παραγωγή του οποίου, ασφαλώς, προϋποθέτει την ύπαρξη ενός αξιόπιστου, τουτέστιν αποτελεσματικού, συστήματος εκπαίδευσης και κατάρτισης. Το διαθέτουμε ως χώρα; Aς μη κοροϊδευόμαστε, η κατάσταση είναι πολύ δραματική, οι πολιτικές ευθύνες είναι διαχρονικές και οι συνέπειες αυτής κρίσης κάτι παραπάνω από ορατές, καθώς, όπως όλοι οι άνθρωποι της οικονομίας αναγνωρίζουν,
  για τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η συστηματική απαξίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος.
  
  Κατά τη γνώμη μου, για το σημερινό χάλι στην εκπαίδευση μερίδιο ευθύνης δεν φέρουν μόνο τα μεγάλα κόμματα εξουσίας (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ), αλλά και αυτά της Αριστεράς (ΚΚΕ – ΣΥΝ), καθώς κάποιες επιμέρους προσπάθειες που επιχειρήθηκαν κατά το παρελθόν (πχ. για την εφαρμογή της αξιολόγησης στα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς, με τους νόμους του κ. Πέτρου Ευθυμίου και της κ. Μαριέτας Γιαννάκου) δεν τελεσφόρησαν διότι υπονομεύθηκαν εξ αρχής απ’ την Αριστερά. Φυσικά, τεράστιες είναι και οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος (ΟΛΜΕ), το οποίο στις πλείστες των περιπτώσεων λειτούργησε ανασχετικά σε προσπάθειες ακόμη και στοιχειώδους εκλογίκευσης του συστήματος, εναντιούμενο – εν έτει 2000 – ακόμη και στη κατάργηση της (κορεσμένης) επετηρίδας για τον διορισμό των εκπαιδευτικών. Φυσικά, σήμερα ουδείς διανοείται να εισηγηθεί την κατάργηση του ΑΣΕΠ (μέσω διαγωνισμού, εκ του οποίου διορίζονται οι - κατά τεκμήριον – ικανότεροι ασχέτως, φυσικά, πολιτικών φρονημάτων) και να προτείνει την επαναφορά της επετηρίδας, πλην ενίων «παλαιοημερολογιτών» της Αριστεράς.
  
  Το 2010 ξεκινά για την εκπαίδευση με πολλές προσδοκίες. Στο τιμόνι του υπ. Παιδείας ευρίσκεται μια παλιά …συνάδελφος, η Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία στις αρχές της 10ετίας του ’80, μετά την αποφοίτησή της από το Πολυτεχνείο (ΑΠΘ) εργάσθηκε κάποια χρόνια (’83 – ’85) ως αναπληρώτρια καθηγήτρια (του κλάδου ΠΕ 12.01, πολιτικών μηχανικών) σε Τεχνικά Λύκεια της Θεσσαλονίκης αφήνοντας μάλιστα στη μνήμη Θεσσαλών συναδέλφων που είχαν συνυπηρετήσει μαζί της τις καλύτερες των εντυπώσεων για την άριστη επιστημονική της κατάρτιση και την επαγγελματική της συνέπεια. Η νέα υπουργός Παιδείας, λοιπόν, που ξέρει (και) από μέσα την εκπαίδευση (και, άρα, περιμένουμε απ’ αυτήν περισσότερα έργα και λιγότερα λόγια…) εξήγγειλε ότι περί τα τέλη Ιανουαρίου παραδίδεται για δημόσια διαβούλευση και το Μάρτιο κατατίθεται στη Βουλή το νομοσχέδιο για τις αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο, την ένταξη όλων των προσλήψεων (μονίμων και αναπληρωτών) σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ (προσμετρουμένης και της όποιας προϋπηρεσίας για να μην αδικούνται αναπληρωτές και ωρομίσθιοι), τον εξορθολογισμό του συστήματος μεταθέσεων και αποσπάσεων, την εφαρμογή (επιτέλους!) της αξιολόγησης, την αξιοκρατική επιλογή στελεχών εκπαίδευσης, κλπ. Επίσης, η κ. Διαμαντοπούλου μίλησε και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως, π.χ. για την αναβάθμιση της πολύπαθης τεχνικής εκπαίδευσης (με την ίδρυση του «Τεχνολογικού Λυκείου»), την προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στη ψηφιακή κοσμογονία, για τη διδακτική χρήση της τεχνολογίας σ’ οριζόντιο επίπεδο, τουτέστιν για τη διδασκαλία όλων των μαθημάτων, κ.α.
  
  Εχω την εντύπωση ότι, στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για τη Παιδεία, μπορούμε να ξεκινήσουμε συμφωνώντας σε ορισμένα απλά, βασικά ζητήματα άμεσης προτεραιότητας, τα οποία και το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει ανάγκη για να ορθοποδήσει λειτουργικά και να ωφεληθεί ποιοτικά, αλλά και η κοινωνία στην πλειονότητά της τα αποδέχεται. Κάποια, λοιπόν, πολύ σημαντικά θέματα, στα οποία όλοι (ή εν πάση περιπτώσει οι περισσότεροι, δημοκρατία έχουμε...) μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι - ενδεικτικώς - τα εξής:
  
  * Επιμόρφωση: Για την αναβάθμιση των ακαδημαϊκών προσόντων των καθηγητών να επισπευσθούν οι διαδικασίες για την ίδρυση σχολών ετήσιας ή διετούς επιμόρφωσης, κατά τα πρότυπα της μετεκπαίδευσης των δασκάλων και νηπιαγωγών στα (λειτουργούντα στις έδρες αντίστοιχων πανεπιστημιακών σχολών) λεγόμενα «Διδασκαλεία».Εννοείται ότι η επιμόρφωση αυτή θα πρέπει να κινείται σε δύο άξονες, ήτοι στον επιστημονικό (κατά ειδικότητα), αλλά και, ευρύτερα, στον παιδαγωγικό, γιατί και οι επιστήμες εξελίσσονται με ταχύτατους ρυθμούς και οι παιδαγωγικές μέθοδοι διαρκώς βελτιώνονται. Και πρέπει οι εκπαιδευτικοί να είμαστε μέσα στις εξελίξεις (και στις επιστημονικές και τις παιδαγωγικές), ώστε και τη σύγχρονη επιστημονική γνώση να προσφέρουμε τους μαθητές μας, αλλά και «να τους μαθαίνουμε πως να μαθαίνουν» (όπως προτρέπει η σύγχρονη παιδαγωγική). Aξίζει εν προκειμένω να θυμηθούμε την αξεπέραστη, περί της αξίας της παιδαγωγικής επιστήμης, ρήση του αγίου (και μεγάλου παιδαγωγού) Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Της τέχνης ταύτης ουκ έστι άλλη μείζων. Τι, γάρ, ίσον του ρυθμίσαι ψυχήν και διαπλάσαι νέου διάνοιαν;» (Ομιλία ΝΘ’ εις ΜτΘ, PG 58, 584)
  
  * Αξιολόγηση: Να ενεργοποιηθεί ο θεσμός της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, με εγγυήσεις αντικειμενικής εφαρμογής που θα συμφωνηθούν μέσα από ένα καλόπιστο διάλογο του υπουργείου με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα τριάντα, σχεδόν, χρόνια χωρίς αξιολόγηση έχουν δημιουργήσει στο εκπαιδευτικό σύστημα πολλά μειονεκτήματα, απότοκα της ισοπέδωσης. Εχουν αρχίσει να συνταξιοδοτούνται εκπαιδευτικοί οι οποίοι αξιολόγησαν χιλιάδες παιδιά, αλλά αυτοί δεν αξιολογήθηκαν ποτέ (!), από κανέναν. Φθάνει πια. Να δοθούν κίνητρα για εθελοντικές μετατάξεις στους εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να μεταταγούν σε υπηρεσίες που δεν έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και να τοποθετηθούν σε αμιγώς διοικητικές θέσεις εντός του υπ. Παιδείας, ή σε άλλα υπουργεία.
  
  * Μισθολόγιο: Στο αίτημα της ΟΛΜΕ για εκπαιδευτικό μισθολόγιο με εισαγωγικό μηνιαίο μισθό στα 1.400 ευρώ, ακούμε από τη σημερινή κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ), ως απάντηση, ότι ακούγαμε και από την προηγούμενη (ΝΔ), και συγκεκριμένα το επιχείρημα ότι το αίτημα, λόγω της «οικονομικής κρίσης» είναι «εξωπραγματικό», «ανέφικτο», κλπ. Την ίδια ώρα, πάντως, για αποφοίτους, όχι πανεπιστημιακής («ΠΕ»), αλλά δευτεροβάθμιας («ΔΕ» - απόφοιτοι Λυκείου) και υποχρεωτικής («ΥΕ», απόφοιτοι Γυμνασίου και Δημοτικού) εκπαίδευσης, σε άλλες υπηρεσίες – «ρετιρέ» του στενού (π.χ. εφοριακοί, τελωνειακοί, κ.λ.π.) και ευρύτερου δημόσιου (ΟΤΕ, ΔΕΗ , ΕΡΤ, λοιπές «ΔΕΚΟ», Τράπεζες,κ.λ.π.) τομέα, συνεχίζει νά’ ναι «εφικτή» και «ρεαλιστική» η καταβολή μηνιαίων αποδοχών στα 3.000 ευρώ και βάλε – παρά την «οικονομική κρίση» και τα τοιαύτα.... Είναι ντροπή ένας γυμνασιάρχης να έχει αποδοχές μικρότερες από ένα κλητήρα του υπ. Οικονομικών. Σήμερα ένας λυκειάρχης με 30 χρόνια υπηρεσίας και ευρισκόμενος στο 3ο Μ.Κ. έχει αποδοχές (μισθός + επιδόματα) γύρω στα 1.850 ευρώ, ενώ ένας κλητήρας της Εφορίας, με τα ίδια χρόνια υπηρεσίας, κοντά στα 2.700 – 2.800 ευρώ..
  
  Φυσικά, χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα και συνθετότερα πράγματα για να μπεί στους ρυθμούς του 21ου αιώνα το εκπαιδευτικό μας σύστημα και ν’ αναβαθμισθεί τόσο η ποιότητα του σχολείου, όσο και ο επαγγελματικός και κοινωνικός ρόλος του καθηγητή, αλλά ας ξεκινήσουμε απ’ τ’ απλά που είναι κι’ επείγοντα - κι’ έχει ο Θεός. Αν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΠΑΣΟΚ - ΝΔ) συναινέσουν στην εφαρμογή των αναγκαίων και κοινής παραδοχής πολιτικών εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος, τότε μπορούμε να αισιοδοξήσουμε ότι το 2010 θά’ ναι για την εκπαίδευση μια καλύτερη χρονιά.
  
  * Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος - θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr) και καθηγητής Β’/θμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσιο Αρμενίου). Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα στην "Ελευθερία" της Λάρισας (20/01/2010, σελ. 16, [www.eleftheria.gr] )
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 17.01.2010
• 15:25

  H ευγένεια των Αγίων και ο σύγχρονος εκκλησιαστικός σουρρεαλισμός

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  "Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ
  
  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΟΥΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ"
  
  (εν όψει της ληστρικής παρασυνόδου της 21 Ιανουαρίου, στα θεσσαλικά χώματα)"
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ
  
  Περιδιαβαίνοντες στους βίους των αγίων και διακρίνοντες την ευαισθησία και λεπτότητά τους ιστάμεθα έκθαμβοι ενώπιον της ποιητικής τους ψυχής και της εκλεπτυσμένης τους συνείδησης και διαγωγής που μαρτυρούν την επενέργεια του ταπεινού Πνεύματος του Θεού στις ψυχές τους. Καθρεφτιζόμενοι δε στα πρόσωπά τους αισθανόμαστε την πνευματική μας ανεπάρκεια και τη διαστροφή υπό της συντριπτικής πλειοψηφίας των χριστιανών της ορθοδόξου πνευματικότητας και του ευαγγελικού ήθους.
  
  Ενδεικτικώς ορώντες στο βίο του στύλου της Ρωσίας οσίου Σεραφείμ του Σαρώφ θυμόμαστε την προσφώνησή του «χαρά μου» στον κάθε επισκέπτη του προσκυνητή ανεξαρτήτου καταγωγής και μορφωτικού επιπέδου. Πάντοτε τόνιζε και συνεβούλευε εξάλλου ότι το χαρακτηριστικό των πνευματικών ανθρώπων είναι ο ευγενικός τρόπος. Ο ημέτερος π. Ιάκωβος Τσαλίκης συνήθιζε εν εκάστη φράσει του έμπλεος ταπεινότητος να επαναλαμβάνει το «με συγχωρείτε». Ο γερο Πορφύριος επίσης έλεγε ότι πρέπει να γίνεις ποιητής για να είσαι χριστιανός και μόνο τέτοιες ψυχές μπορούν να εγγίσουν το Χριστό. Αλλά και μια απλή θέαση της επί γης συναναστροφής του Κυρίου βοά περί αυτής ακριβώς της άκρας γλυκύτητος και αβρότητός του εν έργοις και λόγοις. «Μάθετε απ΄ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια’ 29). Η βάση άλλωστε της ορθοδόξου πνευματικής ποιότητος είναι η ειρήνη. «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν». «Ειρήνευσον εν σεαυτώ και ειρηνεύσει σοι ο ουρανός και η γη» όπως τόνιζε ο αρχαίος ασκητής.
  
  Και ενώ είναι τόσο εναργή και ευδιάκριτα τα ευαγγελικά και πατερικά μηνύματα, το αδυσώπητο εκκλησιαστικό status quo μας προσγειώνει απότομα στη σκληρή πραγματικότητα. Ο χαμένος ή αφορισμένος μάλλον καλώς εννοούμενος ρομαντισμός της χριστιανικής τελειότητος αντικαθίσταται με πολεμοχαρείς διαθέσεις και αντ’ αυτού αναπαράγονται αδιαλείπτως ορδές ημιαγρίων που επελεύνουν κατά οιουδήποτε θεωρείται εχθρός της πίστεως, η οποία εξέπεσε πλέον σε επίπεδο μιας ταυτότητος λίαν συγγενούς με εκείνη της εθνικής. Ληστρικές παρασύνοδοι συγκαλούνται από άτομα προσβεβλημένα από τη μεταδοτική νόσο του ζηλωτισμού και τον ιό της φονταμενταλιστίτιδος, τα οποία προσπαθούν να αποκτήσουν εκκλησιαστική υπόσταση στα πλαίσια της τελεολογίας της εξόδου από την αντίστοιχη και την εν γένει αφάνεια και ασημαντότητά τους. Λιβελλογράφοι του θεολογικού λόγου ανατέλλουν εν είδει αποστολικής διαδοχής στο εκκλησιαστικό στερέωμα και καταπνίγουν φωνές υγιούς διαμαρτυρίας, οπόθεν και αν προέρχονται.
  
  Μαξιμαλιστές μιας θρησκειοποιημένης εκκλησίας και μιας ιδεολογικοποιημένης πίστης ενδύοντες εαυτούς με το φιλοσοφικό μανδύα μιας ευλαβοφανούς καθαρότητος. Θάλλουν ταυτοχρόνως τα φαινόμενα του εκκλησιαστικού αναρχοαυτονομισμού εκ παραλλήλου με τη μείωση της ποθούμενης και ζητούμενης αγιότητος. Η παραχάραξη της χριστιανικής ελευθερίας αντικατοπτρίζεται σε ευτράπελες κατά το μάλλον ή ήττον ενέργειες εκκλησιολογικού υπερρεαλισμού που χαντακώνουν την ομορφιά της χριστιανικής ανωτερότητος με τις φονταμενταλιστικές δυσφημιστικές και παραμορφωτικές προβολές υπό τινων ουκ ολίγων της γνήσιας ορθόδοξης ζωής.
  
  Μνείαν ποιούμαι επί παραδείγματι των ζηλωτών αγιορειτών εκείνων που θεωρούσαν ότι έπαυσε η χάρις εν τη εκκλησία και «έγλειφαν» τον τελευταίο εναπομείναντα εν γη άγιο Άρτο τον υπό του τελευταίου αξίου ιερέως ευλογηθέντα! Να κλάψεις ή να γελάσεις; Συναισθηματικό δίλημμα. Πολλοί σήμερα θεωρούν ότι άπαντες σχεδόν εν τη γη εμολύνθησαν από τις μετά των παπικών και συγκρητιστών επαφές και αμφιβάλλουν για την εγκυρότητα των μυστηρίων λαμβάνοντες ποικίλα μέτρα, όπως μη μαγαρισθώσιν υπό των μεμιασμένων επισκόπων και ιερέων των προσβληθέντων υπό της ασθενείας του λατινισμού και οικουμενισμού. Ιερείς βωλοδέρνουν από μητρόπολη σε επισκοπή και τούμπαλιν ζητούντες αξίους ιεράρχας τους οποίους εγκαταλείπουν άμα τη παραβάσει ιερών κανόνων (κριτηρίοις άτινα μόνον αυτοί επινενοήκασι). Με περισσό άγχος και ανασφάλεια πλείστοι όσοι παρατηρούν και την ελαχίστη κίνηση εκάστου εκκλησιαστικού ταγού και προσπαθούν να ανεύρουν το αντίστοιχο ιεροκανονικό εδάφιο, για να την κατατάξουν στις ανάλογες κατηγορίες των εγκεκριμένων ή παρεκκλινουσών εκ της ορθοδοξίας ενεργειών. Αν αυτά όλα δεν είναι εκκλησιαστική υποχονδρία, τότε τι είναι;
  
  Οι περιπτωσιολογικές αυτές εμμονές εννοείται πως κατασκευάζουν εκκλησιολογικά παραστρατήματα εξ ουκ όντων και οδηγούν τα θύματά τους, κληρικούς και λαϊκούς, στην κατωφερή ατραπό της αειρύτου ιεροκατάκρισης και εν τέλει του εκχυδαϊσμού της συμπεριφοράς και των λόγων ειδικότερα κατά ποιμένων.
  
  Το έτερο μεγάλο χαρακτηριστικό των αγίων παρά τη υπερβαλούση αυτών ευγενεία είναι η διάκριση, η μεγίστη των αρετών, «χωρίς την οποία δεν έκαναν τίποτε», όπως έλεγε ο γέροντας Ιάκωβος της Εύβοιας. Με έκπληξη διαβάζουμε στο βίο του οσίου αυτού ανδρός πως είχε το χάρισμα να βλέπει στα πρόσωπα των προσκυνητών την πνευματική τους κατάσταση (ενίοτε και υπό μορφήν ζώων!). Όμως σπανιότατα προσέβαλλε με παρατηρήσεις και απηγόρευε τη θεία Κοινωνία και ας έβλεπε αναξίως προσερχομένους στο μυστήριο. Διαβάζουμε σε μια χαρακτηριστική περίπτωση να αναφέρει ο όσιος πατέρας: «κάποτε ήρθε ένα πρόσωπο μορφωμένο να μείνει στο μοναστήρι και σε γενομένη συζήτηση μαζί του μου είπε ότι προτίθεται να κοινωνήσει στη θεία Λειτουργία της επομένης ημέρας. Έβλεπα ότι δεν έπρεπε να κοινωνήσει, γιατί ήταν ανεξομολόγητος και οι αμαρτίες του δεν του επέτρεπαν τη θεία Κοινωνία. Προσπάθησα στη συζήτηση που είχαμε να του δώσω την ευκαιρία να εξομολογηθεί αλλά στάθηκε αδύνατο. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα συλλογιζόμενος πώς να τον κοινωνήσω, αφού δεν έπρεπε, αλλά και πώς να μην τον κοινωνήσω που θα ήταν προσβολή να του αρνηθώ τη θεία Κοινωνία. Όταν έφτασε η ώρα και προσήλθε αναξίως να κοινωνήσει, κάποιο ενάρετο πρόσωπο είδε μια χρυσή ακτίνα, μια λάμψη να φεύγει από την Αγία Λαβίδα, να περνάει πάνω από τον ώμο του ιερέα και να πηγαίνει πάνω στο άγιο Δισκάριο, πάνω στην αγία Τράπεζα.
  
  Ήταν η αγία Μερίδα που έφυγε και έτσι ο άνθρωπος δεν κοινώνησε φυσικά, που θα ήταν σε κατάκριμα» ( εκ του βιβλίου ‘’ένας άγιος Γέροντας, ο μακαριστός π. Ιάκωβος’’ - έκδοση των Πατέρων της Ι. Μονής Οσίου Δαβίδ Γέροντος, Λίμνη Ευβοίας 1996). Υπερθαύμαστος όντως η αγάπη και η ευαισθησία του γέροντος που δεν εξεδίωξε τον ανάξιο κοινωνήσαι - προτίμησε να «στενοχωρήσει» τον Κύριο παρά τον αδελφό - αλλά το άφησε στο Θεό. Πόσο ωραίο θα ήταν και εμείς να αφήναμε τα πάντα στο Θεό! Η ιστορία και η καθημερινότητα αποδεικνύει ότι οσάκις πάμε να διορθώσουμε τα πράγματα κατά τη γνώμη μας αποτυγχάνουμε και μάλιστα τα μπερδεύουμε περισσότερο. Ίσως προτρέξουν μερικοί να δουν στην ενέργεια του αγίου παράβαση του παραγγέλματος εις ιερέα του Μεγάλου Βασιλείου: «όρα μη παραδώς τον Υιόν του Θεού εις χείρας αναξίων. Οις οι θείοι Κανόνες ουκ επιτρέπουσι, μη μεταδίδου. Μη εντραπής τους ενδόξους της γης, μηδ’ αυτόν τον το διάδημα περικείμενον εν τη ώρα εκείνη». Σε μια παράλληλη ειδική περίπτωση μοιχαλίδος εξομολογηθείσης ο γέροντας Πορφύριος της επέτρεψε να κοινωνήσει σε τρεις μέρες, «παραβαίνοντας» τον κανόνα που επιτρέπει σε δεκαπέντε έτη! Ίσως, για να γυρίσουμε και λίγο στην αρχαιότητα, αμφισβητήσει κάποιος και την ορθόδοξη βάπτιση του Μ. Κωνσταντίνου από τον προστάτη του Αρείου Ευσέβιο Νικομηδείας. Πιθανώς έτερος καππαδόκης θα κάνει το ίδιο και με τη χειροτονία του αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων υπό του αρειανού επισκόπου Ακακίου. Μπορεί επίσης ένας πιστός να τρέμει μη ματώσει μετά τη θεία μετάληψη μήπως φύγει ο Χριστός ή ένας υπερευλαβής (υπερρεαλιστής μάλλον) ιερέας να αγχωθεί μην του διαφύγει κανένας μαργαρίτης κατά την τέλεση των λειτουργικών του καθηκόντων τη στιγμή που καταπατείται αμέσως μετά τη θεία μετάληψη από τους πλείστους όσους μεταλαμβάνοντας και αμαρτάνοντας εν συνεχεία ή και εξ εθίμου και απίστως κοινωνούντας τη θεία Σάρκα.
  
  Άλλοι πνευματικοί ιερείς την ίδια ώρα ιλιγγιούν στην ιδέα να επιτρέψουν να κοινωνήσει ενωρίτερα του υπό κανόνων προβλεπομένου κάποιος «αμαρτωλός» μήπως και μολυνθεί ο Χριστός ή οι ίδιοι τιμωρηθούν επί κακή χρήσει οικονομίας! Και μπορώ να κάθομαι να μιλάω επί ώρες για παρόμοια εκκλησιαστικά ιστορικά ομόλογα και καθημερινά πνευματικά υποχονδριακά, για να καταλάβουν μερικοί ότι το πλείστον κρίνουν και ημιμαθώς και αμαθώς και εμπαθώς και βιαστικώς και οπαδικώς και μη σκεπτόμενοι σφαιρικώς αλλά μεριστικώς. Πάντως όλα αυτά βοούν πάλιν και πολλάκις ότι η Εκκλησία δεν είναι πολύτομος νομικός κώδικας αλλά το ζων Σώμα του Κυρίου Ιησού εν εκάστη εποχή, περιστάσει και περιπτώσει διακριτικώς, τουτέστιν αγιοπνευματικώς, πορευόμενον και τελειούμενον ες αεί εσχατολογικώς.
  
  Η ορθόδοξη πίστη σαφώς και δεν είναι ένα κατεβατό δογμάτων και διατάξεων τα οποία υλοποιούμενα οδηγούν κατά αναπόδραστη αναγκαιότητα στη σωτηρία της ψυχής. Η πλάνη ενίων ότι η τήρηση του «νέου μωσαϊκού νόμου», η εξομολόγηση, η σχετικά συχνή θεία κοινωνία και ο εκκλησιασμός σε εορτές και Κυριακές χορηγεί το εισιτήριο του Παραδείσου καταδεικνύει ότι δημιούργησαν εντός αυτών ένα Θεό στα μέτρα της ψυχολογίας και της λογικής τους τον οποίο υποχρεώνουν τρόπον τινά να τους λυτρώσει. Φυσικά οι αντιδράσεις τους σε περίπτωση έκφρασης μιας ετέρας θέσεως κλονιζούσης τα σαθρά θεμέλια της κίβδηλης αυτής πνευματικότητάς τους μαρτυρεί αριδήλως την ανυπαρξία της βεβαιότητος περί της γνησιότητος των απατηλών και ψευδαισθητικών τους εσωτερικών αμυνών που προέρχονται από ιδέες κατά βάσιν υποκειμενικού χαρακτήρος και όχι από την ασφάλεια και τη δύναμη του ορθοδόξου βιώματος. Στον κίνδυνο λοιπόν ολικής ή μερικής ψυχικής αποδόμησης συσπειρώνονται σε ομάδες καθαρών και σέκτες αμολύντων που αποδύονται περιστασιακά σε αγώνες προάσπισης της πίστεως που βάλλεται παντοιοτρόπως. Πάγια τακτική τους η βαπτισματική κατηγοριοποίηση αδελφών σε λίστες αποβλήτων πεπτωκότων αιρετικών φρονημάτων.
  
  Το θεμέλιο πάντων των προαναφερθέντων είναι η επιρροή του ορθού ή του προσωπικού εκάστου λόγου στην εντός του ψυχισμού του καθενός δημιουργία ενός προσωπικού Θεού αλλά όχι του αληθινού. Για το λόγο αυτό και οι - ως υπ’ αυτών είθισται - εκτροπές τους σε σχισματικές πράξεις έχει κατά βάση αιρετικές προϋποθέσεις. Θυμόμαστε και πάλι τα λόγια του αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ περί της μεγίστης ομοιότητος των φαινομένων της αιρέσεως και του σχίσματος. Το σίγουρο είναι ότι εξέρχονται εική και ως έτυχε από την ασφάλεια της εκκλησιαστικής κιβωτού. Πιστεύουν πλανώντες και πλανώμενοι - δυστυχείς όντες - ότι μπορούν να σωθούν με δικές τους επιλογές και τρόπους. Δε στηρίζουν στο Θεό εξ ολοκλήρου τη σωτηρία τους. Και αρχίζουν μετά οι επικίνδυνοι πειραματισμοί που όσο πιο πολύ απομακρύνουν από την Εκκλησία, τόσο περισσότερο φανερώνουν τη δαιμονική παρουσία και ταυτοχρόνως καθιστούν πιο αβέβαιη την αποφυγή της απώλειας της ψυχής. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από το βίο του ίδιου αγίου είναι τα λόγια του σε ρασκόλνικους (ρώσοι σχισματικοί που χωρίστηκαν από την ορθόδοξη εκκλησία, επειδή η ρωσική εκκλησία με πρωτοβουλία του Πατριάρχου Μόσχας Νίκωνος έκανε τροποποιήσεις στα λατρευτικά βιβλία - πάντα θα βρίσκονται εύλογες αιτίες για άλογες αποσχιστικές κινήσεις!) που τον επισκέφτηκαν: «σας παρακαλώ και εύχομαι να έρθετε στην ορθόδοξη εκκλησία.
  
  Έχει όλη τη δύναμη και τη δόξα του Θεού. Κατευθύνεται από το άγιο Πνεύμα σαν καράβι με σταθερό πηδάλιο, με πολλά άρμενα και ιστία. Ικανοί πηδαλιούχοι της είναι οι εκκλησιαστικοί διδάσκαλοι, ενώ οι αρχιερείς είναι οι διάδοχοι των αποστόλων. Η δική σας εκκλησία μοιάζει με μικρή βάρκα χωρίς πηδάλιο και κουπιά. Είναι δεμένη με σχοινιά στο πλοίο της δικής μας εκκλησίας, πλέει πίσω της και κλυδωνίζεται από τα κύματα. Σίγουρα θα είχε βουλιάξει, αν δεν ήταν δεμένη στο πλοίο». Επίσης μάλωσε και ένα άλλο του αυτού σχίσματος με τα εξής λόγια: «άφησε τις ανοησίες! Η ζωή μας είναι η θάλασσα, η αγία ορθόδοξος εκκλησία το πλοίο, και τιμονιέρης ο ίδιος ο Χριστός. Αν και έχουμε τέτοιο τιμονιέρη, οι πιστοί λόγω των αμαρτιών και της αδυναμίας των επιπλέουν με κόπο στη θάλασσα του βίου και δε σώζονται όλοι από τον καταποντισμό. Πώς λοιπόν θα σωθείς εσύ με μια βαρκούλα; Πού στηρίζεις την ελπίδα της σωτηρίας σου, αφού δεν έχεις τιμονιέρη»; Λόγοι που καλό θα ήταν να ληφθούν υπ’ όψιν από κάθε εκκλησιολογικά υποχόνδριο που καταλήγει συνεπαγωγικώς σε ακτιβισμούς και ευτράπελα εκκλησιαστικού σουρεαλισμού. Αντί να ασχολούμεθα με την προσωπική μετάνοια που είναι τόσο δύσκολη και μάλιστα τη στιγμή που κινδυνεύουμε να καταποντισθούμε, κατά τον άγιο, σε επίπεδο αιωνιότητας - φοβερόν και μόνον το σκέπτεσθαι - κοιτάμε να διορθώσουμε και σώσουμε το καράβι εντός του οποίου ταξιδεύουμε!
  
  Το ορθόδοξο πνεύμα είναι αυτό της ευγενείας, της ταπεινοφροσύνης, της ειρήνης, της αγάπης και της διακρίσεως. Υπάρχουν πολλά πνεύματα γύρω μας και στο αχανές μας σύμπαν, μάλιστα μερικά είναι τόσο δελεαστικά που μπορούν να σε απομακρύνουν και από τον ίδιο το Θεό! Αλλά «τίς ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; Πέπεισμαι γαρ ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις ούτε ενεστώτα ούτε μέλλοντα ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε τις κτίσις ετέρα δυνήσεται ημάς χωρίσαι από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών» (Ρωμ. η’ 35,38-39). Ο Κύριος της δόξης και Δημιουργός του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός, είναι η μόνη αλήθεια. Είναι τόσο τέλειος και στην ευγένεια, διακριτικότητα και ελευθερία που έχει και χορηγεί, ώστε φτάνει μέχρι το σημείο να επιτρέπει θλιβόμενος εν τη αφάτω του αγάπη και την αιωνίως ακόμη εξ Αυτού απομάκρυνση. Και όμως εμείς οι μικροί και ελάχιστοι δεν ανεχόμαστε πολλές φορές – να μη πω σχεδόν ποτέ – την ετερότητα αλλά εν παντί και κατά πάντων μεταφέρουμε το δυσβάστακτο φορτίο του εγωισμού μας. Ει και στίγματα φέροντες πταισμάτων όμως παραμένουμε ελεύθεροι να τον ακολουθήσουμε, διότι αυτός είναι το μοναδικό πρότυπό μας. Και δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός Αυτού («εγώ ειμί η οδός» : Ιω. ιδ’ 6) τουτέστιν εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας που είναι το Σώμα Του. Διότι «το πνεύμα το ορθόδοξον είναι το αληθές» (γέρων Πορφύριος).
  
  Λάρισα, 17-1-2010,
  
  + Αντωνίου του Μεγάλου, Αντωνίου Βεροίας, Γεωργίου νεομάρτυρος του εν Ιωαννίνοις
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.01.2010
• 14:48

  Τελεβάντος προς Νούσην: "Εις τα της πίστεως ου χωρεί συγκατάβασις"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Toυ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
  
  Νέα Υόρκη, 13/ 1 /2009
  
  Αγαπητέ κ. Νούση,
  
  Με πολλή χαρά διαπίστωσα, για μια ακόμη φορά, ότι ευτυχώς παραβήκατε την υπόσχεση να μην ξαναμιλήσετε. Μου δίνει ιδιαίτερη χαρά να συνομιλώ εν αγάπη και αληθεία με εκλεκτό εν Χριστώ αδελφό για την πίστη μας. Παράλληλα χαίρομαι τη γλαφυρή πένα σας και σας επαινώ εκ βαθέων για τα πολλά χαρίσματα που σας προίκισε ο καλός Θεός.
  
  ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ
  
  Στην επιστολή σας κ. Νούση μου απευθύνετε τα ακόλουθα ερωτήματα: “Τι είναι γιανναρικός και γιανναρισμός;
  
  · Ποιοι είναι ακριβώς οι γιανναρικοί; Συγκεκριμένα θεολογικά-όχι γλωσσολογικά-χαρακτηριστικά.
  
  · Μπορούμε να χαρακτηρίζουμε καταχρηστικώς ως εκκλησίες συνάξεις αλλοδόξων χωρίς να πιστεύουμε στη θεωρία των κλάδων;
  
  · Τι είναι οι νεονικολαΐτες και ο νεονικολαϊτισμός ακριβώς;
  
  · Τι εστί νεορθοδοξία και νεορθόδοξος;
  
  · Αν αποκαλέσεις παιδί του Θεού ένα αλλόδοξο ή αλλόθρησκο, είσαι οικουμενιστής;
  
  · Οι ΓΟΧ τελικά να αναβαπτίζονται και να αναχειροτονούνται ή όχι; Με τι κριτήρια κρίνεις την αποστολική τους διαδοχή;
  
  · Αν ένας ρωμαιοκαθολικός γίνει δεκτός στην ορθόδοξη εκκλησία μόνο με χρίσμα, ο επίσκοπος ή η σύνοδος που το επέτρεψε εγκαλούνται ως οπαδοί της «βαπτισματικής θεολογίας»;
  
  . Το αντίδωρο που έδιναν οι αγιορείτες - δες το βιβλίο του ρκ/κου μοναχού Λαυρεντίου - και δίνουν ακόμη σε αλλοδόξους, τους καθιστά οικουμενιστές και συγκρητιστές;
  
  · Οι πατέρες που συνδιελέγοντο με αιρετικούς και αλλοθρήσκους (βλέπε π.χ. Παλαμά Γρηγόριο) μήπως παρέβησαν την αποστολική διαταγή - κανόνα «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτ. 3,10);
  
  · Η συμπαρουσία σε αγιορείτικες μονές στην τράπεζα του γεύματος αλλοδόξων και αλλοθρήσκων μήπως μολύνει τους αγιορείτες πατέρες και λαϊκούς προσκυνητές με το αμάρτημα της συμπροσευχής;Έχω και άλλους δικούς μου καταλόγους αλλά θα αρχίσω με αυτά ενδεικτικώς. Περιμένω εναγωνίως και με ενδιαφέρον τις απαντήσεις σου θεολογικώς πλήρως κατοχυρωμένες”.
  
  ΜΟΥ ΔΕΙΧΝΕΤΕ ΤΟ ΓΛΥΚΟ ....
  
  Τώρα θα μου επιτρέψετε να σας μαλώσω αδελφικά. Μου δείχνετε το γλυκό και μετά μου λέτε: Δεν θα σου δώσω να φας. Πρώτα μου ανοίγετε την όρεξη ότι θα συζητήσουμε τόσο ωραία ερωτήματα και μετά ο κ. Ανδρεόπουλος γράφει ότι αναλάβατε δέσμευση να μην ξαναγράψετε. Για σκεφτείτε το καλύτερα: Αν τηρήσετε την υπόσχεσή σας, πώς θα μπορέσουμε να συζητήσουμε όλα αυτά τα ενδιαφέροντα θέματα και τον ακόμη πιο μακρύ κατάλογο θεμάτων που έχετε υπόψη σας να μου υποβάλετε; Σας παρακαλώ, λοιπόν, θερμά να παραβείτε τη δέσμευση που αυτοβούλως αναλάβατε ότι μου γράφετε για τελευταία φορά για να μπορέσουμε να συζητήσουμε εν εκτάσει όλα τα θαυμάσια ερωτήματα που μου θέσατε.
  
  ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΕ...
  
  Με κατηγορείτε στην επιστολή σας κ. Νούση: “Έχει καταστεί περιφανώς σαφές, αγαπητέ, ότι δεν έχεις πρόθεση να διαλεχθείς αλλά να προπηλακίσεις και προβοκάρεις. Φοβάμαι ότι το κακό αυτό συνήθειο δεν είναι δικό σου εφεύρημα αλλά μιας ολόκληρης των παρελθόντων ετών γενιάς - θεολόγων καταληψιών της επικαιρότητας - που ελέγχεται κρινομένη σε θεολογικό αρχικώς επίπεδο επιστημονικώς, αλλά κυρίως σε πνευματικό επίπεδο - ήτοι αυτής ταύτης της ζωής, την οποία άλλωστε θεραπεύει και η θεολογία, ειδάλλως εκπίπτει στο γήινο και χθαμαλό επίπεδο της ψιλής θεωρητικής επιστήμης. Αναπαράγεις φωτοτυπικώς δεδοκιμασμένες παλαιόθεν γκαιμπελοειδείς θεολογοσχήμονες τακτικές προδίδων την εκ του ορίζοντος διαφαινομέμην ως ουράνιον τόξον θεολογική ηττοπάθεια και απροδιοριστία. Ήδη κατέστης αιρετικός ερμηνευτής των δικών μου λόγων και ιδεών και γλαφυρός υβριστής μου δοκησιφρονών ότι με επαναφέρεις στην ορθόδοξη τάξη, ης παρεξέκλινα. Είσαι απλά εις κοινός μιμητής ενός παλαιοντολογικού θεολογικού συντηρητικοευσεβιστικού κατεστημένου με προκάτ αντιλήψεις και τακτικές. Δεν μπορείς να διανοηθείς ότι ο θεολογικός κατά παραδοσιολάγνων αντίλογος μπορεί να προέλθει από ετέρα φωνή ει μη μόνον αυτή του γιανναρά ή άλλου τινός νεορθοδόξου. Συνεχίζεις την πάγια βαπτισματική σου τακτική - για δε γινόσουν, αδελφέ, ιερέας να πας στη Αφρική να βαπτίσεις μιλιούνια παγανιστές, εκεί θα έσωζες εαυτόν και αλλήλους ασφαλέστερα - να με προσομοιώνεις με το γνωστό θεολόγο και να με χρίεις και με άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός. Ίσως νιώθεις ότι μόνον εξ αυτού βάλλεσαι ομού μετά των μυστακοφόρων παλαιοτέρων αγίων θεολόγων της εποχής σου συνοψίζοντας και ενσαρκώνοντας, όπως ευκοπώτερον στοχοποιήσητε, επ’ αυτόν τον αόρατο και απροσδιόριστο εχθρό σας πάσχοντες από μανιοκαταδιωκτικά σύνδρομα δειλοί όντες εκ της πολυχρονίου πνευματικής σας υπανάπτυξης. Γκρεμίζεται όντως το ένδον προπύργιο, ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος ερεισμένος στα ξυλοπόδαρα του ευσεβοφανούς ορθοδοξοδοκητισμού. Οι κατακτήσεις τόσων ετών. Η αυταπάτη της αυθεντίας. Το ψευδές σας αυτοείδωλο. Η φθίνουσα εξουσία. Πάλι η ψυχολογία μπροστάρης και καταλύτης, ενώ ο Θεός το άλλοθι και η πρόφαση του αγώνα. Ουραγός μιας απερχόμενης και ασθμαίνουσας σχολής θεολόγων. Λάτρης θεολογικού γένους του οποίου ήδη ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος. Δώστε πια τη σκυτάλη σε άλλους. Ίσως πετύχουν περισσότερα από σας που εκθρέψατε έστω και άκοντες περισσότερους αθέους, αναρχικούς και τρομοκράτες.”
  
  ΑΠΑΝΤΩ
  
  Απαντώ στις κατηγορίες σας: Ολα αυτά που αναφέρετε κ. Νούση για μένα είναι ακριβή. Είμαι αυτός ακριβώς που περιγράφει η γλαφυρή σας πένα. Η αντίληψή μου πάντως ήταν ότι η συζήτηση δεν γινόταν για μένα αλλά για κάτι που άξιζε τον κόπο να μιλήσουμε. Μιλούσαμε για την πίστη μας. Μιλούσαμε για το Χριστό, για την Εκκλησία Του, για την Ορθοδοξία, για τον Οικουμενισμό, για την κατάφωρη παραβίαση των κανόνων της Εκκλησίας, για τη σχετικοποίηση των δογμάτων, για την εισαγωγή αιρέσεων, για τη συνομολόγηση προδοτικών συμφωνιών, για την υπογραφή αιρετικών κειμένων με τους Παπικούς, για τη συμμετοχή μας στον ΠΣΕ, για τη μοναδικότητα και την ενότητα της Εκκλησίας. Γι’ αυτά μιλούσαμε. Οχι για μένα! Οπως σας είπα: Ολα όσα μου καταμαρτυρείτε και ακόμη περισσότερα είναι αλήθεια. Αλλά σε μένα σταθήκατε; Εγώ, κ. Νούση, στάθηκα έμπορος κακός. Το ένα τάλαντο που μου έδωσε ο Χριστός ούτε στη γή δεν κατόρθωσα να το κρύψω για να το βρει κάποιος άλλος να το αξιοποιήσει. Το περιέφερα και το περιφέρω ακόμη, όπως βλέπετε, στις οδούς της ματαιοδοξίας και στις αγυιές της φιληδονίας και της πλεονεξίας. Αυτός είμαι. Οχι κάτι καλύτερο. Γι’ αυτό και δεν αξίζει τον κόπο να συζητούμε για μένα.
  
  “ΜΕΖΟΝΕΣ ΜΟΙΡΑΙ”
  
  Αλλά εσείς κ. Νούση; Δεν είστε, όπως μας διαβεβαιώνετε, ώσπερ οι λοιποί των θεολόγων της ανέραστης ζωής. Εσείς προικισθήκατε με τα πέντε τάλαντα. Γι’ αυτό κάναμε τόσο καιρό το διάλογο. Αφού βλέπετε τι συμβαίνει στην Εκκλησία πώς αξιοποιείτε τα πολλά σας τάλαντα για τη δόξα του Χριστού μας; Ακριβώς επειδή διέκρινα ότι δεν είστε ώς ούτος ο άθλιος Παναγιώτης αλλά ένας διαλεχτός άνθρωπος για ποιο λόγο στέκεται βόδι στη γλώσσα σας για τον Οικουμενισμό; Γιατί αρνείστε να ομολογήσετε την αλήθεια του Χριστού; Γιατί δεν μας λέτε τι ακριβώς πιστεύετε για το συγκρητισμό; (Επαναλαμβάνω τα ερωτήματα: Συμφωνίες Μπαλμάντ και Σαμπεζύ. Κοινά κείμενα Πόρτο Αλέγκρε, Ραβέννας και Ελούντας. Συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους. Ισότιμη συμμετοχή στον ΠΣΕ. Βαπτισματική θεολογία. Θεωρία των κλάδων. Θεολογία των αδελφών Εκκλησιών. Θεολογία των δύο πνευμόνων). Για όλα αυτά, κ. Νούση, σας παρακαλώ ως ελάχιστος εν Χριστώ αδελφός να μας πείτε τι φρονείτε. Οχι για να σας δώσω πιστοποιητικό υγιών θρησκευτικών φρονημάτων αφού όπως ορθά επισημαίνετε είμαι εν παντί αναρμόδιος να το πράξω αλλά για να αναπαύσετε τη συνείδηση εν Χριστώ αδελφών σας. Σας παρακαλώ θερμά! Για μια ακόμη φορά! Για την αγάπη του Χριστού μας ως προικισμένος άνθρωπος που δεν υπόκειστε στους περιορισμούς της δικής μου ανέραστης θεολογικής γενιάς αλλά ως φέρελπις θεολόγος της νέας γενιάς με τα πολλά χαρίσματα και την ευφράδεια του λόγου να μας πείτε τι πιστεύετε. Και όχι μόνον να μας πείτε αλλά αφού κάνετε την ορθόδοξη ομολογία πίστεως για τον Οικουμενισμό να σας καμαρώσουμε ως δεινό πολέμιο των σύγχρονων αιρέσεων. Οχι βέβαια με τον ανέραστο τρόπο της απολιθωμένης μου θεολογικής γενιάς αλλά με το δικό σας φρέσκο και νεανικό τρόπο. Θα το κάνετε; Προσεύχομαι στο Θέο ότι θα βρείτε το κουράγιο και ότι συναγωνιστές ο καθένας από το μετερίζι του με τα δικά του τάλαντα ή την έλλειψη ταλάντων ο καθένας μας ας κάνουμε το χρέος μας απέναντι στο Χριστό και την Εκκλησία Του.
  
  “LAPSUS CALAMI;”
  
  Θα σταματούσα εδώ και θα ανέμενα την απάντηση στα ερωτήματα που σας υπέβαλα αλλά μια πρόταση της επιστολής σας με εξαναγκάζει να σταθώ με πολύ σκεπτικισμό. Γράφετε συγκεκριμένα ότι είμαι: “Εκπρόσωπος μιας ασπρόμαυρης εποχής και θεολογίας βλέπεις τα πάντα καταθλιπτικά μη διακρίνοντας την ποικιλόχρουν περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής, την οποία λίαν καλώς ο Κύριος έκτισε τοιουτοτρόπως”. Ελπίζω να μην κατάλαβα καλά αυτό που γράφετε, κ. Νούση, επειδή αν το κατάλαβα καλά πόθεν άρξομαι θρηνείν; Δηλαδή για σας τα θέματα της πίστεως δεν είναι μαύρα και άσπρα; Είναι παρδαλά; Ελπίζω να πρόκειται για lapsus calami. Γιατί αν δεν πρόκειται για lapsus calami τότε το ζητούμενο (κατά τον ισχυρισμό σας πάντοτε) δεν είναι το “αιωνία η μνήμη” και το “ανάθεμα έστω” αλλά η “περιεκτικότητα”, ο νεοεποχιτισμός, ο συγκρητισμός, ο Οικουμενισμός, η “θεωρία των κλάδων”. Μαύρο και άσπρο, κ. Νούση είναι οι αλήθειες της πίστης μας. Καμιά απόχρωση μεταξύ των δύο. “Ούτε ιώτα εν” ή “κεραία μία”; Προσεύχομαι γονυκλινής η νέα φέρελπις θεολογική γενιά να μην έλθει να ανατρέψει αυτό το μαυρόασπρο αξίωμα. Αλλιώς κ. Νούση όσο ερωτευμένη και αν είναι η γενιά σας, όσο Γιανναρά και να διάβασε, θα μας εισαγάγει όχι στην αποδέσμευση από την ανέραστη θεολογία της δικής μου γενιάς, αλλά στο συγκρητισμό. Διαβεβαιώστε με σας παρακαλώ ότι δεν δέχεστε τους ιριδισμούς του ουράνιου τόξου στα της πίστεως. Αναπαύσετε τη συνείδησή μου ότι φρονείτε ότι ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της πίστεως. Αλλιώς αδελφέ μου κρίμα στα πέντε τάλαντα και την ερωτευμένη θεολογία που εκπροσωπείτε. Αν η ανάγκη να ξεκαθαρίσετε τις θέσεις σας προηγουμένως ήταν αναγκαία ύστερα από αυτό που γράψατε η σαφής ομολογία της πίστεως κατέστη απολύτως επιτακτική. Σας παρακαλώ, λοιπόν, θερμά μην ολιγωρήσετε να δώσετε τις απαιτούμενες εξηγήσεις. Αναμένω προσευχόμενος ότι πρόκειται για lapsus calami. Οτι θα ομολογήσετε ότι δεν είστε εισηγητής του αθλιότατου συγκρητισμού και ότι είστε έτοιμος να ομολογήσετε ενώπιον Θεού και ανθρώπων: Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Γένοιτο.
  
  Εν αγάπη εκτενώς δεόμενος προς τον Κύριον διατελώ εν αναμονή,
  
  Παναγιώτης Τελεβάντος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 11.01.2010
• 22:58

  Mea culpa, ή lapsus calami?

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Εκ νέου εκπνέων
  
  ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗΣ και ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ απολιθώματα
  
  (μια ακόμη απάντηση σε νέα «πρόκληση» συναδέλφου Π.Τ.)
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ
  
  Έχει καταστεί περιφανώς σαφές, αγαπητέ, ότι δεν έχεις πρόθεση να διαλεχθείς αλλά να προπηλακίσεις και προβοκάρεις. Φοβάμαι ότι το κακό αυτό συνήθειο δεν είναι δικό σου εφεύρημα αλλά μιας ολόκληρης των παρελθόντων ετών γενιάς - θεολόγων καταληψιών της επικαιρότητας - που ελέγχεται κρινομένη σε θεολογικό αρχικώς επίπεδο επιστημονικώς, αλλά κυρίως σε πνευματικό επίπεδο - ήτοι αυτής ταύτης της ζωής, την οποία άλλωστε θεραπεύει και η θεολογία, ειδάλλως εκπίπτει στο γήινο και χθαμαλό επίπεδο της ψιλής θεωρητικής επιστήμης. Εκπρόσωπος μιας ασπρόμαυρης εποχής και θεολογίας βλέπεις τα πάντα καταθλιπτικά μη διακρίνοντας την ποικιλόχρουν περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής, την οποία λίαν καλώς ο Κύριος έκτισε τοιουτοτρόπως.
  Κακώς καγώ κακός καταγινόμενος κατά φίλου κακογράφως κεκυριευμένος εκ δικαίας - κατ’ εμέ - αγανακτήσεως κατηγορώ εκ νέου εκπνέων:
  
  Ζηλοίς ίσως ένα Θεόκλητο Διονυσιάτη και προσκρούεις στον ανεμόμυλο ενός νέου γιανναρά που έπλασες θερβαντικώς με τη φαντασιολαγνεία σου. Φοβούμαι δε ότι δεν κόπτεσαι τοσούτον για την εκκλησιαστική ζωή και την παραχάραξή της όσον εθίγης επί προσωπικού εξαιτίας του αδόλως υπ’ εμού εις εσέ αντιλόγου. Έσο βέβαιος ότι είμαι διώκτης κακοτροπιών και ουχί αδελφών. Οπότε δεν ανησυχώ από το φόβο δυσαρεσκείας αγίων για τη συμπεριφορά μου αλλά πρόσχες εσύ μάλλον με την άκομψη χρήση και αναφορά εις αυτούς προς επίρρωσιν της αμυντικής - ή καλύτερα επιθετικής; - τακτικής σου.
  
  Ξέκλεψα λίγο χρόνο από τις υποχρεώσεις μου και κλέπτω ολίγον διαδίκτυον συγγενούς - ούτε ο δαίμονας του ίντερνετ φαίνεται θέλει να συνεχίσω, λες να ναι θεϊκό σημάδι κατ’ εμού; - να απαντήσω στην καταθλιπτική υπό σου κατ’ εμού επαναλαμβανόμενη άνευ εξ εμού δοθείσης αφορμής προβοκατόρικη επέλασή σου και τον προπαγανδιστικό σου «θεολογικό» λόγο.Αναπαράγεις φωτοτυπικώς δεδοκιμασμένες παλαιόθεν γκαιμπελοειδείς θεολογοσχήμονες τακτικές προδίδων την εκ του ορίζοντος διαφαινομέμην ως ουράνιον τόξον θεολογική ηττοπάθεια και απροδιοριστία. Ήδη κατέστης αιρετικός ερμηνευτής των δικών μου λόγων και ιδεών και γλαφυρός υβριστής μου δοκησιφρονών ότι με επαναφέρεις στην ορθόδοξη τάξη, ης παρεξέκλινα.Είσαι απλά εις κοινός μιμητής ενός παλαιοντολογικού θεολογικού συντηρητικοευσεβιστικού κατεστημένου με προκάτ αντιλήψεις και τακτικές.
  
  Δεν μπορείς να διανοηθείς ότι ο θεολογικός κατά παραδοσιολάγνων αντίλογος μπορεί να προέλθει από ετέρα φωνή ει μη μόνον αυτή του γιανναρά ή άλλου τινός νεορθοδόξου. Συνεχίζεις την πάγια βαπτισματική σου τακτική - για δε γινόσουν, αδελφέ, ιερέας να πας στη Αφρική να βαπτίσεις μιλιούνια παγανιστές, εκεί θα έσωζες εαυτόν και αλλήλους ασφαλέστερα - να με προσομοιώνεις με το γνωστό θεολόγο και να με χρίεις και με άλλα πολλά ων ουκ έστιν αριθμός.
  
  Ίσως νιώθεις ότι μόνον εξ αυτού βάλλεσαι ομού μετά των μυστακοφόρων παλαιοτέρων αγίων θεολόγων της εποχής σου συνοψίζοντας και ενσαρκώνοντας, όπως ευκοπώτερον στοχοποιήσητε, επ’ αυτόν τον αόρατο και απροσδιόριστο εχθρό σας πάσχοντες από μανιοκαταδιωκτικά σύνδρομα δειλοί όντες εκ της πολυχρονίου πνευματικής σας υπανάπτυξης. Γκρεμίζεται όντως το ένδον προπύργιο, ένας ολόκληρος εσωτερικός κόσμος ερεισμένος στα ξυλοπόδαρα του ευσεβοφανούς ορθοδοξοδοκητισμού. Οι κατακτήσεις τόσων ετών. Η αυταπάτη της αυθεντίας. Το ψευδές σας αυτοείδωλο. Η φθίνουσα εξουσία. Πάλι η ψυχολογία μπροστάρης και καταλύτης, ενώ ο Θεός το άλλοθι και η πρόφαση του αγώνα.Αν δε σε έπεισα, αγαπητέ, με την ισχυρή και ρητή μου διαβεβαίωση ότι δεν έχω – ούτε και θέλω να έχω - δάσκαλο τον εν λόγω «αιρετικό», πώς θα σε πείσω με τις απαντήσεις μου στα τόσα άλλα που ρωτάς; Και εν τέλει ούτε προτίθεμαι να περάσω τεστ ορθοδοξίας υπό σου – σε κρίνω και αναρμόδιο συν τοις άλλοις – ούτε να κάνω το δικηγόρο γιανναρά, φειδά και άλλων και να απολογηθώ για όσα καταμαρτυρείς τόσον αντεπιστημονικώς, ελαφρώς και εμπαθώς τήδε κακείσε.
  
  Δεν καταλαβαίνω βέβαια το κόλλημά σου με το γιανναρά, τον οποίο αφορίζεις ως έτερον Ωριγένη, και πώς σχετίζεται με τον «οικουμενισμό» μου, διότι περί του τελευταίου οι γραφές μου. Οι λόγοι σου εμβριθείς εμμονών ενσυνειδήτων και υποσυνειδήτων. Πάντως αν θες να με θεωρείς μαθητή του στο επιτρέπω, χωρίς όμως να σου δίνω το δικαίωμα να πιστεύεις ότι ενστερνίζομαι διάφορες κακοδοξίες που του προσάπτεις - ας σου απαντήσει εκείνος σε αυτά - όπως για το αειπάρθενο και άλλα. Αλήθεια, όμως, πώς αυτά αρμολογούνται με τον «οικουμενισμό» μου; Μάλλον, συνάδελφε, βρήκες αφορμή να ανασύρεις από το συρτάρι σου - τα είχες σίγουρα έτοιμα - αντιγιανναρικά, αντιφειδικά, αντιαυστραλιανά και άλλα αντι-τοιαύτα επιχειρήματα που συλλέγεις εδώ και χρόνια σα να συλλέγεις γραμματόσημα. Δεν έχεις ουδέν ελαφρυντικόν προσάπτοντάς μου αιρετικές θέσεις ή προθέσεις που ουδεπώποτε εξέφρασα ούτε καν διενοήθην. Είπα ότι ασκώ δριμεία κριτική κατά γιανναρά και συ θυμήθηκες «λαθάκια» από προγενέστερο σχόλιό μου χιλιαστικώ τω τρόπω ερμηνεύοντας τα κατ’ εμέ. Ουραγός μιας απερχόμενης και ασθμαίνουσας σχολής θεολόγων. Λάτρης θεολογικού γένους του οποίου ήδη ακούγεται ο επιθανάτιος ρόγχος. Δώστε πια τη σκυτάλη σε άλλους. Ίσως πετύχουν περισσότερα από σας που εκθρέψατε έστω και άκοντες περισσότερους αθέους, αναρχικούς και τρομοκράτες.Τελικά κρίνετε τους πάντες και τα πάντα μεταξύ ροφήματος και γλυκίσματος ή τυρού και αχλαδίου από την ασφάλεια του γραφείου μακράν της ασκητικής κονίστρας. Άλλως δεν εξηγείται η στυγνή και γραμματολάγνος άψυχη υφ’ υμών προσέγγιση του ορθοδόξου απελευθερωτικού δόγματος, το οποίο διεστρέψατε εις δυναστικόν και ψυχαναγκαστικόν.
  
  Ράσο δεν τόλμησαν να φορέσουν οι περισσότεροι από υμάς αλλά εκθρονίζουν καθημερινώς τους εκκλησιαστικούς μας προϊσταμένους κωφεύοντες στο αποστολικό παράγγελμα «πείθεσθε τοις ηγουμένοις υμών» (Εβρ. 13,17).Δεν σε είδα από την άλλη να παραδέχεσαι ούτε κατ’ ελάχιστον τις ανακρίβειες που εξέβρασες κατ’ εμού και τις οποίες επί πραγματικού σου επεσήμανα. Το μόνο που συνεχίζεις ακάθεκτος είναι εξ ουκ όντων το ακατάσχετο λασπολογικό σου εναντίον μου φιρμάνι με τα ήδη κοινόχρηστα αντιγιανναρικά παπαγαλίσματα. Και όμως ο εν λόγω, όπως ο ίδιος ανέφερες, είχε την τόλμη πολλάκις να ανακαλέσει ατοπήματά του, ενώ εσύ λίαν δυσχερώς θα αποβάλεις τις από ετών παγιωμένες εν σοι εκ δεξιών πλάνες.Ειδικότερα όσον αφορά στο γιανναρά - θα λοξιγκιάζει ο άνθρωπος - θα σε παρακαλούσα να προσκομίσεις την πλειάδα αυτή των κακοδοξιών του στην Ιερά Σύνοδο, ώστε να τελειώνουμε με την εκκρεμούσα περίπτωσή του, την ταλανίζουσα την ελλαδική οικουμένη μας επί μακρόν εν είδει θρησκευτικού μυθιστορήματος, προκειμένου ή να τις ανακαλέσει ή να αφοριστεί επισήμως και να ησυχάσουμε άπαντες από δαύτον.Προβαίνεις επίσης σε συνεχείς καταλόγους ερωτήσεων.
  
  Για να κάνω και εγώ μερικές – καιρός δικαιοσύνης παντί πράγματι:
  
  · Τι είναι γιανναρικός και γιανναρισμός;
  · Ποιοι είναι ακριβώς οι γιανναρικοί; Συγκεκριμένα θεολογικά-όχι γλωσσολογικά-χαρακτηριστικά.
  
  · Μπορούμε να χαρακτηρίζουμε καταχρηστικώς ως εκκλησίες συνάξεις αλλοδόξων χωρίς να πιστεύουμε στη θεωρία των κλάδων;
  · Τι είναι οι νεονικολαΐτες και ο νεονικολαϊτισμός ακριβώς; Συγκεκριμένα και πάλι χαρακτηριστικά.
  · Τι εστί νεορθοδοξία και νεορθόδοξος;
  · Αν αποκαλέσεις παιδί του Θεού ένα αλλόδοξο ή αλλόθρησκο, είσαι οικουμενιστής;
  · Οι ΓΟΧ τελικά να αναβαπτίζονται και να αναχειροτονούνται ή όχι; Με τι κριτήρια κρίνεις την αποστολική τους διαδοχή;
  · Αν ένας ρωμαιοκαθολικός γίνει δεκτός στην ορθόδοξη εκκλησία μόνο με χρίσμα, ο επίσκοπος ή η σύνοδος που το επέτρεψε εγκαλούνται ως οπαδοί της «βαπτισματικής θεολογίας»;
  
  Έχω και άλλους δικούς μου καταλόγους αλλά θα αρχίσω με αυτά ενδεικτικώς. Περιμένω εναγωνίως και με ενδιαφέρον τις απαντήσεις σου θεολογικώς πλήρως κατοχυρωμένες.Αν και απήντησα εκτενώς στον όρο φονταμενταλισμός σε προγενέστερο κείμενό μου, πρώτον σε προτρέπω να ανατρέξεις σε καλύτερες πηγές για την προέλευση και την ιστορία χρήσης του όρου και κατά δεύτερον σε εκλιπαρώ να σεβαστείς τον εαυτό σου, διότι εκτίθεσαι σε επίπεδο επιστημονικής δεοντολογίας τουλάχιστον.Προφήτης δεν είσαι. Σίγουρα δεν προέβλεψες την απάντησή μου, ως διατείνεσαι. Απλά ήταν αναμενόμενη ως αντίδραση σε δράση συκοφαντίας (ακούσιας το πλέον), παρερμηνείας και παραπληροφόρησης. Επανέρχομαι όμως στην έκκλησή μου να τερματίσεις εδώ, διότι εγώ - έστω και αν δεν το κατάλαβες ή δε θα ήθελες να συμβεί - έχω ήδη σταματήσει.Μου ήρθε ξαφνικά οίστρος για νέες απορίες. Εννοείται πως πρώτα θα τις απαντήσεις και μετά θα ασχοληθώ και εγώ με τις σχολαστικές σου ερωτήσεις προς εμέ:
  
  · Το αντίδωρο που έδιναν οι αγιορείτες - δες το βιβλίο του ρκ/κου μοναχού Λαυρεντίου - και δίνουν ακόμη σε αλλοδόξους, τους καθιστά οικουμενιστές και συγκρητιστές;
  · Οι πατέρες που συνδιελέγοντο με αιρετικούς και αλλοθρήσκους (βλέπε π.χ. Παλαμά Γρηγόριο) μήπως παρέβησαν την αποστολική διαταγή - κανόνα «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τιτ. 3,10);
  · Η συμπαρουσία σε αγιορείτικες μονές στην τράπεζα του γεύματος αλλοδόξων και αλλοθρήσκων μήπως μολύνει τους αγιορείτες πατέρες και λαϊκούς προσκυνητές με το αμάρτημα της συμπροσευχής;
  
  Δεν σε μηνύω επί αντιορθόξου φρονήματος. Προβληματίσου μόνο μήπως ο τρόπος που υποδεικνύω είναι ορθοδοξότερος του δικού σου και των θερμοκέφαλων. Εγώ προτάσεις καταθέτω και όσοι πιστοί προσέλθετε. Φοβάμαι μήπως σε τελική ανάλυση εθελοτυφλοίς και πετάς την σε μεγάλες ποσότητες διατεθειμένη και φθηνή στη θεολογική αγορά λάσπη γιανναρικής χροιάς ενάγοντάς με για υποψία αιρετίζουσας πρόθεσης και με συναφή υπονοούμενα. Αλλά έτσι εκθέτεις εαυτόν για έλλειμμα κατανόησης των όσων εναργέστατα ως τα τώρα κατέθεσα. Αν θες να μιλήσω και σκληρότερα, οι κατάπτυστες τακτικές αυτού του παλιακού συρμού είναι και ξεπερασμένες και απάδουσες στο αγαπητικό ορθόδοξο ήθος.Οι άγιοι σιωπούν και προσεύχονται. Άλλοι βεβαίως φωνασκούν και σεληνιάζονται. Μοιάζω στα αλήθεια σε κάτι με το γιανναρά. Στο ότι μισώ την εκνομίκευση του ελεύθερου και λυτρωτικού εκκλησιαστικού ήθους. Μνημονεύω τις τοσούτον ξεκάθαρες τοποθετήσεις μου περί της μοναδικότητος της Εκκλησίας, περί της μη προβληματικής κοινωνίας μετά μη επισήμως καταδικασθέντων υπό συνόδου ως αιρετικών, πράγματα που και ο π. Επιφάνιος καταγράφει.
  
  Και δε θα το έκανα ούτε αυτό αν δεν υπήκουα στις εξ εμμονών σου προς εμέ ερωτήσεις, για να καθησυχάσεις εκ των θεολογικών σου προλήψεων. Τι πέτυχα όμως; Μηδέν εις το πηλίκον. Τουναντίον εκηρύχθην υπό σου μισοαιρετικός και από άλλους πλήρως εκπεπτωκώς. Οι ρευστής σημασίας και ετυμολογίας σου χαρακτηρισμοί για μένα δευτερολογώ, μάλλον μυριολογώ - αν και θα έπρεπε να μοιρολογώ την κακή έξωθεν υφ’ ημών θεολογική ματρυρία - πως δε τιμούν τον χρησάμενο τέτοιες στρατηγικές.Η κοινή χρήση της γλώσσας και η ταυτότης ή ομοιότης των φαινομένων ενίοτε δίδει την ισχυράν εντύπωσιν της μιμήσεως του αγνώστου εις εμέ υπό σου διορισθέντος διδασκάλου. Αυτή ακριβώς θα σου γεννηθεί ευθύς αμέσως που θα σε αποκαλέσω διδακτικώς και προς συνετισμόν - συγχώρησόν μου το τόλμημα ως νεωτέρου εις πρεσβύτερον - θλιβερό εραστή ανέραστης και αποστεωμένης θεολογίας μεσαιωνικού ιεροεξεταστικού ψυχρού τύπου. Γυρνάνε κάποιοι με το μπλοκάκι στο χέρι να αρπάξουν τυχόν διαρρέουσες λέξεις εκστομιζόμενες από «υποψήφιους αιρετικούς», όπως χρήσωνται αυταίς εις καταδίκην και απαξίωσιν του «νεωτερίζοντος».
  
  Εκφραστές της δημοσιογραφικής και αστυνομικής θεολογίας που ως θεοκλητιανοί ιεροεξεταστές επινοούν καινοφανείς αιρέσεις, ίνα κατακαύσωσι στην πυρά των λόγων τους και στις αίθουσες των σεκτών τους εν είδει συνεδρίων παρανόμων τα θύματά τους, αθώα και μη. Δραματικοί διαστροφείς της θεολογίας από έκφραση ζωής σε μαθηματική επιστήμη, γυροφέρνοντες με το κομπιουτεράκι στο χέρι και υπολογίζοντες αφενός τα ποσοστά και τον αριθμό των παραπτωμάτων των άλλων και αφετέρου μετατρέποντας το θεολογικό νόμο της αγάπης και την εν γένει θεολογία και θεολογική επιστήμη σε μαθηματικούς νόμους επί τη βάσει των οποίων μετράνε την ορθοδοξία εκάστου. Έξελθε, αδελφέ, όσο είναι καιρός, από τους βάλτους αυτούς, διότι όποιος πέφτει μέσα δύσκολα απεγκλωβίζεται. Για σένα προσωπικά έχω τη γνώμη ότι δεν είσαι πλήρως εντεταγμένος στην τεθλασμένη αυτή θεολογική γραμμή.Mea culpa και όχι lapsus calami. Σφάλμα μου ίσως που πίστεψα στην καθαρότητα των λόγων των αγίων και της ορθοδόξου εκκλησιολογίας. Τελικά ουδέν απλώς αυτονόητον, αλλά δια κόπου και ιδρώτος κτώμενον, καν αυτονόητον. Σου μιλάω ισοτίμως, διότι εν τη εκκλησία δε μετράει τόσο η χρονολογική ηλικία. Άλλωστε, ως είπε και ο απόστολος, «μηδείς σου της νεότητος καταφρονείτω» (Α’ Τιμ. 4,12).Σιγησάτω ουν πάσα γραφή οξεία εν τω πνεύματι της αγάπης και διακρίσεως. Στο ξαναείπα ότι δε χρειάζεται να χαραμίζεις τις μεγάλες σου δυνατότητες σε θεολογικούς λαβυρίνθους που κατασκεύασαν σύγχρονοι αφελείς και εμπαθείς και να στραφείς πιότερο στον αγώνα κατά του πνεύματος του ευσεβιστικο-σαββατολατρικού νομικισμού που μας εισήχθη εκ δύσεως και να ενασχοληθείς με πλείστα άλλα πάνυ ωφελιμότερα για το ορθόδοξο πλήρωμα θέματα.
  
  Σχολίασε κάποιος τα λόγια του γέροντα Πορφυρίου που σε πρόσφατο γραπτό μου παρέθεσα – ας μου συγχωρηθεί και μένα ένα απαθές «κόλλημα» με το συγκεκριμένο άγιο - αναφέροντας ότι υπάρχουν και άγιοι που μας είπαν άλλα και να συνέλθω έτσι από την πλάνη μου. Είμαι βέβαιος ότι δεν είπαν άλλα άλλοι άγιοι αλλά άλλα καταλαβαίνουν οι αλλόφρονες. Αυτό θέλω να πατάξω και σου ζητώ για μια ακόμη φορά συγγνώμη αν σε στενοχώρησα. Άλλωστε ποτέ δε μιλώ οξυγράφως σε αγνώστους, παρά μόνο σε αδελφούς και φίλους, όταν θεωρώ - εγώ ο ελάχιστος και αυθάδης εν πολλοίς γενόμενος – ότι έχω να τους πω κάτι σημαντικό. Εν προκειμένω ορθόδοξον θεολογικόν λόγον εκκλησιολογίας.
  
  Με εκτίμηση
  
  Κ.Ν., Λάρισα, 11/1/2010
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:22

  "Προσκλητήριο..."

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Του Παναγιώτη Τελεβάντου
  
  Νέα Υόρκη,
  
  10 Ιανουαρίου 2010
  
  Αγαπητέ κ. Νούση,
  
  Πριν αλέκτωρ φωνήσαι άπαξ (ούτε καν τρις) επιβεβαιώσατε στο ακέραιο την πρόβλεψή μου ότι έχετε πολλά ακόμη να πείτε. Τώρα αναφέρετε (και πάλιν) ότι θα σταματήσετε. Αν και ζωηρώς αμφιβάλλω ότι αυτή θα είναι η εξέλιξη των πραγμάτων, η συνέχεια θα αποδείξει του λόγου το ασφαλές. Οταν το ανέφερα αυτό δεν το εννοούσα κακόβουλα, κ. Νούση. Σχημάτισα την εντύπωση ότι, όπως ακριβώς ο δάσκαλός σας, ο κ. Γιανναράς, αρέσκεσθε να μιλάτε για τη σιωπή των ασκητών, των ερημιτών, των αγιορειτών, των ησυχαστών, των Γερόντων, των κατά Χριστόν σαλών, του π. Πορφυρίου, του π. Παισίου, κτλ. Για τον εαυτό σας, όμως, προκρίνετε το λόγο. Μη με παρεξηγήσετε: Δεν σας κακίζω γι’ αυτό. Το αντίθετο! Χαίρομαι για το συγγραφικό τάλαντο που σας χάρισε ο Κύριος το οποίο καλλιεργήσατε με τόση επιτυχία. Αλλωστε και εγώ το λόγο μετέρχομαι έστω και αν, όπως πολύ ορθά διαπιστώνετε, είμαι κακογράφος. Παράλληλα να σας ευχαριστήσω για την ευγένεια να μη θεωρείτε οξεία την κριτική που ασκώ. Η αλήθεια είναι ότι η οξύτητα της γραφίδος μου υπερβαίνει πολλές φορές το μέτρο.
  
  ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝ ΠΑΣΙ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
  
  Θα μου επιτρέψετε να σταθώ σε ορισμένα μόνον σημεία της επιστολής σας κ. Νούση και αν επιθυμείτε συνέχεια του διαλόγου θα απαντήσω και στα υπόλοιπα με άλλη επιστολή. Ας αρχίσω από τα ευχάριστα. Χάρηκα εκ μέσης καρδίας που σας έκανα, όπως γράφετε, να γελάσετε μέχρι δακρύων με την άποψη που κατέγραψα ότι η θεολογική σας σκέψη είναι διαποτισμένη από κεφαλής μέχρι πατούσας από το στοχαστικό λόγο του κ. Γιανναρά. Οτι είναι φανερή όπως η παρουσία ελέφαντα σε δωμάτιο. Αρνείστε αυτή μου τη διαπίστωση; Για να επιρρώσετε μάλιστα τον ισχυρισμό σας αναφέρετε ότι τηρείτε κριτική στάση έναντι του κ. Γιανναρά για κάποια μικρά “λαθάκια” του, όπως τα χαρακτηρίζετε, σε προηγούμενη επιστολή σας. Πλην, όμως, αυτή σας η διαβεβαίωση αποδεικνύει ότι είστε Γιανναρικός μέχρι μυελού οστέων. Και ιδού το διατί: Ο ίδιος ο κ. Γιανναράς είναι μια πορεία αντιφάσεων, παλινωδιών και αυτοαναιρέσεων. Ως εκ τούτου οι μαθητές του έχουν την ευχέρεια να τηρούν επιφυλακτική στάση έναντί του για ορισμένα σημεία, έστω και αν, ως επί το πλείστον, υιοθετούν στο ακέραιο τη θεολογική του προσέγγιση (που για να ακριβολογούμε δεν είναι καν θεολογική, αλλά στοχαστική). Το ότι μάλιστα αναφέρεστε στις αιρέσεις τις οποίες διατυπώνει “γυμνή τη κεφαλή” ο κ. Γιανναράς ως “λαθάκια” αποδεικνύει περίτρανα ότι δεν υπάρχει τρόπος να είναι κάποιος περισσότερος Γιανναρικός από ότι εσείς. Ο κ. Γιανναράς, όπως γνωρίζετε κ. Νούση, αρνείται (και λοιδορεί μάλιστα) το αειπάρθενο της Θεοτόκου που δογμάτισε η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος. Βρίζει τους Αγίους και μάλιστα τον Αγιο Νικόδημο Αγιορείτη το μεγαλύτερο πατέρα και διδάσκαλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας τους τελευταίους αιώνες. Επιτίθεται εναντίον της Φιλοκαλίας. Μιλά απαξιωτικά για την Παλαιά Διαθήκη. Θεωρεί τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας καρπό της εκνομίκευσης της θεολογίας. Και εσείς μιλάτε για “λαθάκια”; Και ύστερα από αυτό το χαρακτηρισμό γελάτε “μέχρι δακρύων”, επειδή σας απεκάλεσα Γιανναρικό; Μήπως θα έπρεπε να κλαίετε γοερά;
  
  ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΒΛΑΣΙΟΣ ΦΕΙΔΑΣ;
  
  Η τελευταία σας επιστολή, κ. Νούση, με έκανε να ανησυχήσω περισσότερο παρά ποτέ για τα φρονήματά σας. Αναφέρετε ότι ο κ. Φειδάς δεν είναι οικουμενιστής. Η άποψή μου αυτή, ισχυρίζεστε, είναι καρπός του κόσμου του ονείρου που ζω. Πλην, όμως, αδελφέ μου, ο κ. Φειδάς γραπτώς τε και προφορικώς, σε κατ’ ιδίαν συναντήσεις και σε θεολογικά συνέδρια, ομολογεί ότι οι συμπροσευχές με τους ετερόδοξους επιτρέπονται, επειδή ουδέποτε καταδικάστηκαν ως αιρετικοί από την Εκκλησία. Ακόμη χειρότερα είναι υπέρμαχος της συμφωνίας του Σαμπεζύ, η οποία, όπως γνωρίζετε, προσβάλλει ευθέως την Ορθόδοξη Χριστολογία. Πώς, λοιπόν, δεν είναι Οικουμενιστής αυτός που διακατέχεται από αυτές τις πεποιθήσεις; Θέλω να πιστεύω ότι δεν υποστηρίζετε αυτή την προδοτική για την πίστη μας συμφωνία κ. Νούση. Προσεύχομαι η άστοχη παρατήρησή σας να είναι απλά lapsus calami. Ποιος, όμως, είναι αρμοδιότερος από σας για να διαψεύσει ή για να επιβεβαιώσει τι ακριβώς φρονείτε; Θέλετε, αδελφέ μου, να μας πείτε τι ακριβώς πιστεύετε για το συγκεκριμένο θέμα; Θέλετε να μας βοηθήσετε να αποβάλουμε από το μυαλό μας την ανησυχία ότι δεν ορθοδοξείτε; Κάντε το για την αγάπη των εν Χριστώ αδελφών σας.
  
  ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ
  
  Αν οι απόψεις σας για τα οικουμενιστικά φρονήματα του κ. Φειδά με κάνουν να ιλιγγιώ οι παρατηρήσεις που καταγράφετε για τη “Βαπτισματική θεολογία” μου δημιουργούν ακόμη πιο μελαγχολικές σκέψεις. Νόμισα ότι, όχι μόνον εγώ, αλλά ότι και εσείς είστε πολέμιος της “Βαπτισματικής θεολογίας”. Θεώρησα ότι πιστεύετε ότι μέλη της Μίας Εκκλησίας είναι όλοι οι βαπτισμένοι ορθόδοξοι Χριστιανοί οι οποίοι έχουν ευχαριστιακή κοινωνία με τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Αν όντως αυτά φρονείτε πώς δεν είστε πολέμιος της “Βαπτισματικής θεολογίας”; Αν είμαστε ομόφρονες στο συγκεκριμένο θέμα γιατί με κακίζετε; Μήπως, Θεός φυλάξοι, είστε οπαδός της αίρεσης αυτής; Δεν συμφωνείτε, κ. Νούση, με τον Αγιο Νικόλαο Καβάσιλα ότι “η Εκκλησία εν τοις μυστηρίοις σημαίνεται”; Αν συμφωνείτε γιατί με κακίζετε; Δεν γνωρίζετε ότι η “Βαπτισματική θεολογία” αναγνωρίζει την εγκυρότητα του αγίου βαπτίσματος per se ακόμη και όταν οι αιρετικοί παραμένουν αμετανόητοι στην αίρεση; Οχι κατ’ “οικονομία”, όπως η Ορθόδοξη Εκκλησία σε Οικουμενικές Συνόδους εδογμάτισε και μόνον εφ’ όσον επιστρέψουν εν μετανοία στην Ορθοδοξία; Θέλετε να καθησυχάσετε τη συνείδησή μας με μια συγκεκριμένη σύντομη και σαφή διευκρίνιση για το θέμα; Σας παρακαλώ θερμά ως εν Χριστώ αδελφός σας.
  
  ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΣΤΕ ΠΙΟ ΣΑΦΗΣ;
  
  Αναφέρετε ότι σε ορισμένα σημεία διατυπώνω κρίσεις για θέματα στα οποία εσείς δεν δίνετε σαφή ομολογία. Νομίζω, κ. Νούση, ότι ο καλύτερος τρόπος για να μην παρεξηγούν οι άλλοι τις απόψεις σας είναι να κάνετε πιο σαφείς τοποθετήσεις. Ετσι δεν θα αφήνετε περιθώριο σε άλλους να βγάζουν αυθαίρετα συμπεράσματα. Γράψατε τόσα και τόσα εκτενή άρθρα. Δεν θα μπορούσατε σ’ αυτά να διευκρινίσετε τις απόψεις σας; Οι ερωτήσεις μου ήταν συγκεκριμένες. Γιατί δεν δώσατε συγκεκριμένες απαντήσεις; Εμβλέψατε, παρακαλώ με επιείκεια, στην αδυναμία μου και στην αδυναμία άλλων πατέρων και αδελφών να αντιληφθούμε τι ακριβώς πιστεύετε. Δεν θεωρείτε ορθό, για την αγάπη του Χριστού μας, να καταστήσετε πιο συγκεκριμένες τις θέσεις σας;
  
  ΠΕΡΙ “ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΥ”
  
  Με αποκαλείτε “φονταμενταλιστή” αγαπητέ κ. Νούση. Για μια ακόμη φορά σας υπενθυμίζω ότι ο όρος “φονταμενταλισμός” είναι ατόφια προτεσταντικός. Είναι όρος που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα από την Αμερικανική προτεσταντική θεολογία για να εκφράσει την εμμονή στα θεμελιώδη δόγματα του Προτεσταντισμού. Πολύ αργότερα τη δεκαετία του 1980 καθιερώθηκε ο όρος από τους εκπροσώπους των ΜΜΕ για να χαρακτηρίσουν τους φανατικούς Ισλαμιστές. Γι’ αυτό είναι αδόκιμο να υιοθετείται ο όρος από Ορθόδοξους θεολόγους. Οι Οικουμενιστές χρησιμοποιούν αυτό τον όρο για να απαξιώσουν και για να σπιλώσουν την υπόληψη των παραδοσιακών πιστών. Καλόν είναι, αδελφέ μου, να μην ξαναχρησιμοποιήσετε ένα δημοσιογραφικό και προτεσταντικό όρο, που είναι κενός εξ απόψεως ορθοδόξου, και ο οποίος αποδίδεται σε αδελφούς από κακεντρέχεια και μικρότητα. Μακρυά από σας παρακαλώ αυτή η κακοήθεια. Γνωρίζω ότι δεν μου τον αποδώσατε κακόβουλα, αλλά έτσι και αλλιώς ο όρος αυτός δεν είναι δυνατόν να διατυπώνετε από ένα ευπρεπή άνθρωπο.
  
  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
  
  Θα αντιτείνετε ίσως, κ. Νούση, ότι και οι παραδοσιακοί πιστοί αποδίδουν στους οπαδούς του συγκρητισμού τον όρο “Οικουμενιστές”. Πλην όμως, ο όρος Οικουμενισμός είναι καθόλα ορθόδοξος και δόκιμος. Χρησιμοποιήθηκε από ΟΛΟΥΣ ανεξαίρετα τους κορυφαίους δογματολόγους της Ορθοδοξίας και τους Αγίους Γέροντες του εικοστού αιώνα. Αποδίδεται σε όσους αδελφούς μας έχουν συγκρητιστική συνείδηση. Σε όσους, ως μη όφειλαν, είναι οπαδοί της “θεωρίας των κλάδων”, της “θεωρίας της περιεκτικότητας”, της “Βαπτισματικής θεολογίας”, της συμφωνίας του Μπαλαμάντ, της συμφωνίας του Σαμπεζύ, των κοινών κειμένων του Πόρτο Αλέγκρε, της Ραβέννας και της Ελούντας. Σε όσους υποστηρίζουν τη “διακοινωνία”. Σε όσους, με άλλα λόγια, κ. Νούση, κηρύσσουν “γυμνή τη κεφαλή” αιρέσεις. Οχι για να απαξιώσει τους πλανεμένους αυτούς πατέρες και αδελφούς μας, αλλά για να προσδιορίσει το αιρετικό τους φρόνημα, για να προφυλάξει τους πιστούς από τις κακοδοξίες τους και για να τους καλέσει σε μετάνοια. Γι’ αυτό η χρήση του όρου είναι απόλυτα δόκιμη (για να ακριβολογούμε επιβεβλημένη) από όλους τους πιστούς. Οχι μόνον από τον Ιουστίνο Πόποβιτς και τον Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, όπως φρονείτε. Η ομολογία ότι υπάρχει αίρεση που λέγεται Οικουμενισμός είναι χρέος όλων των πιστών όπως ακριβώς είναι χρέος όλων μας η απαγγελία του Συμβόλου της πίστεως. Ακόμη και αυτών που χαρακτηρίζετε “άνοες”. (Μήπως ο π. Πορφύριος θα εστενοχωρείτο αν έβλεπε ότι χρησιμοποιείτε αυτόν τον όρο για εν Χριστώ αδελφούς σας;). Γι’ αυτό αντί να καλείτε σε μετάνοια τους υπογράψαντες την Ομολογία καλύτερα να επανεξετάσετε τη στάση σας ως προς το ζήτημα. Δεν αναμένω βέβαια ότι θα ανακαλέσετε την ανάκληση της υπογραφής σας (αυτό το είπα, όπως ενθυμείσθε από την αρχή και το επανέλαβα πολλές φορές). Μετά το θορυβώδη τρόπο που επιλέξατε να την αποσύρετε μια τέτοια πράξη θα χρειαζόταν πολλή ταπείνωση για να αποτολμηθεί. Ελπίζω μόνον, όπως σας έγραψα και στην πρώτη μου επιστολή, και επαναλαμβάνω και τώρα, ότι από το δικό σας μετερίζι ως ελεύθερος σκοπευτής της Εκκλησίας θα πράξετε το χρέος σας. Οτι θα διεξάγετε τον καλό αγώνα εναντίον της αίρεσης του “Οικουμενισμού” από όποια έπαλξη επιθυμείτε. Μη διστάσετε, σας παρακαλώ, να ανταποκριθείτε στην αδελφική μου παράκληση, την οποία γνωρίζω ότι η αγαθή καρδία σας ποθεί αλλά δεν βρίσκει την τόλμη εισέτι να πραγματοποιήσει.
  
  ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΑΣ;
  
  Πώς ξέρω τα της καρδίας σας; Πιστεύω, κ. Νούση, στην αγαθότητα της ανθρώπινης καρδίας επειδή είναι κατ΄ εικόναν του Κυρίου πλασμένη. Το έχω ζήσει σε όλη μου τη ζωή ότι οι άνθρωποι και αυτοί ακόμη που θεωρούνται αδίστακτοι εγκληματίες (όπως ο πνευματικός μου πρόπαππος και πνευματικός πατέρας αναρίθμητων ανθρώπων Ηλίας Παναγουλάκης), είναι ικανοί να δείξουν ειλικρινή μετάνοια και να φτάσουν σε δυσθεώρητα μέτρα αγιότητας. Γι’ αυτό στον κάθε άνθρωπο προσπαθώ να βλέπω ένα σημερινό ή αυριανό άγιο. Οταν, λοιπόν, αποδίδω σε ανθρώπους ευγενείς προθέσεις δεν το κάνω επειδή είμαι τυφλός μπροστά στα όποια επιφανειακά μη επαινετέα χαρακτηριστικά τους, αλλά επειδή απευθύνομαι στην αρχέγονη τους φύση και κλήση. Στο “κατ’ εικόνα” που εκλήθη να πετύχει το “καθ’ ομοίωσιν”. “Εικόνες εισίν της αρρήτου δόξης Του ει και στίγματα φέρουσιν στιγμάτων” οι αδελφοί μας, κ. Νούση. Γι’ αυτό προσπαθώ να δώ τις αρετές των αδελφών. Αρπάζομαι από τον καλύτερό τους εαυτό. Οχι από τις αδυναμίες τους. Ελπίζω πάντοτε ότι υπάρχει η ελπίδα για όλους. Κατορθώνω πάντα να βλέπω τους άλλους έτσι; Πολλού γε και δει. Ποτέ, όμως, δεν μετάνιωσα, επειδή έδειξα επιείκεια και έλεος και επειδή προσπάθησα να φιλοτιμήσω τους αδελφούς μου για το καλύτερο.
  
  ΑΓΝΑΝΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
  
  Περιμένω αγναντεύοντας στον ορίζοντα την επιστροφή του γυιου μου. Αλλά ούτε πατέρας είμαι, ούτε στο σπίτι του πατέρα μου κατοικώ. Είμαι στείρος και άγονος. Ακαρπη συκή. Και όμως! Αναμένω στα σταυροδρόμια της μάταιης μου περιπλάνησης τους αδελφούς μου, ενώ μοναδική μου έγνοια έπρεπε να ήταν η φροντίδα της δικής μου επιστροφής. Κάτι μου λέγει, κ. Νούση, κάτι μου λέγει, που μου φέρνει μια ήρεμη βεβαιότητα, ότι ο κύριος του πύργου θα μας δεχτεί μια μέρα (γιατί είναι είναι ο πατέρας που αγναντεύει στον ορίζοντα), η μεταμόρφωση θα γίνει απτή πραγματικότητα (θα Τον δούμε καθώς εστί) και στη δίκη θα έχουμε εύσπαχνο κριτή επειδή απέθανεν διά την ημετέραν σωτηρίαν. Και την Παναγία και τους Αγίους φίλους μας. Και αυτή η γλυκειά προσδοκία με βοηθά να μην απογινώσκω την εμαυτού σωτηρίαν ο άθλιος. Ούτε των αδελφών μου.
  
  ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ
  
  Γι΄ αυτό με, την ίδια αδελφική αγάπη, σας προσκαλώ και πάλιν να δώσετε την καλή μαρτυρία της πίστεως, επειδή ο Οικουμενισμός είναι σκληρή πραγματικότητα στη ζωή της Εκκλησίας. Κανένας δεν μπορεί να αρνείται την ευθύνη να ανταποκριθεί στο προσκλητήριο να ομολογήσει Χριστόν, τον Μόνον Αληθινόν Θεόν και την Ορθόδοξη Εκκλησία, την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, την Κιβωτό της χάριτος και μόνην ακαταίσχυντη ελπίδα του ανθρωπίνου Γένους. Μήπως, ρωτάτε, θα έπρεπε να στραφούμε προς τα έσω; Μήπως θα έπρεπε να εκζητήσουμε τη μετάνοια στη σιωπή και στην προσευχή; Αλίμονον, αδελφέ μου, αν έκανα διαφορετική εκτίμηση. Υπάρχει περιθώριο και τη νήψη να μην εγκαταλείψουμε, αλλά και την καλήν ομολογία να μην προδώσουμε. Δεν είναι αυτή, άλλωστε, η παράδοση που μας κληροδότησαν οι Αγιοι Πατέρες μας;
  
  Με ιδιαίτερη εκτίμηση και εν Χριστώ αγάπη,
  
  Παναγιώτης Τελεβάντος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:17

  "Πύρ πνέων κατά συκοφαντιών..."

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  ΠΥΡ ΠΝΕΩΝ ΚΑΤΑ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΩΝ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΩΝ
  
  ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ ΚΑΤ’ ΕΜΟΥ ΥΠΟ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ
  
  (απάντηση στην τελευταία επιστολή του Π.Τ.)
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ
  
  Προ ημερών στην πρώτη σου επιστολή με χαρακτήρισες κοινό συκοφάντη και με εξομοίωσες με το διάβολο. Σου τα επιστρέφω - εγώ βέβαια δεν σε εξομοιώνω αλλά αναφέρομαι στην κοινή πρακτική - εις πολλαπλούν συν τω χαρακτηρισμώ του «πειραστού», διότι και με προκαλείς να συνεχίσω, ενώ απεφάσισα το αντίθετο, και με αγανακτείς με τη βρίθουσα διεστραμμένων ερμηνειών κατά των λόγων μου, των απόψεών μου και των προσωπικών μου δεδομένων προσέγγισή σου. Όπως γράφεις στο τέλος, δεν είσαι οξυγράφος αλλά κακογράφος κάλαμος.
  Πάντως σου υπόσχομαι ότι όντως δεν προτίθεμαι να συνεχίσω αλλά για λόγους
  αποκατάστασης της αληθείας θα πω δυο λογάκια κυρίως για να καταλάβεις και εσύ και οι συν σοι (δεν σε παραβάλλω βέβαια με τους κακοπροαιρέτους – εις εσέ μάλλον συγγνωστόν το αμάρτημα) πόσο τραγικοί γίνεσθε, όταν προσπαθείτε να ερμηνεύσετε κανόνες ιερούς και ενέργειες προσώπων ζώντων και κεκοιμημένων, παράδειγμα ειληφώς από την προσωπική μου υπό σου αντιμετώπιση, τη στιγμή που δεν κατανοείτε ούτε τα αυτονόητα και πλέον κατανοητώς γεγραμμένα. Άρχομαι τοίνυν:
  
  1. Δεν ασχολήθηκα με συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως εσύ με μένα. Και δε νομίζω να σου έδωσα παρόμοια έγκριση, αν και είμαι κατά της λογοκρισίας. Νοοτροπίες και πρακτικές στιγματίζω. Το αν μερικοί «μυγιάζονται» δε φταίω εγώ. Αλλά να σαι σίγουρος ότι κανένα φυσικό πρόσωπο δε θα έρθει να μου πει γιατί με ψυχαναλύεις και με υβρίζεις έτσι.
  
  2. Βαφτίζεις με σκληρό τρόπο ανθρώπους, αν και διατείνεσαι ότι είσαι πολέμιος της «βαπτισματικής θεολογίας»! Λες π.χ. ο Φειδάς είναι συνειδητός οικουμενιστής. Πόσο σίγουρος πια μπορεί να είσαι; Μάλλον ο Θεός «ο ετάζων νεφρούς και καρδίας» θα έρθει στην τελική κρίση να σε συμβουλευτεί ποιοι ακριβώς είναι συνειδητοί και ποιοι ασυνείδητοι οικουμενιστές. Φαίνεται ότι εσείς γνωρίζετε καλύτερα.
  
  3. Με ενοχλεί ο όρος οικουμενισμός όχι προσεγγιζόμενος από ένα π. Ιουστίνο Πόποβιτς ή ένα π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο αλλά υπό φαντασιοκόπων, αθεολογήτων και α-νόων νόων.
  
  4. Εντοπίζεις πρόβλημα στη θέση μου για τις συμπροσευχές. Αν και για το συγκεκριμένο θέμα δε θυμάμαι να αναφέρθηκα ή να το διευκρίνισα, επίτρεψέ μου να ομιλώ για ένα θέμα όποτε και όπως εγώ κρίνω. Το ότι δε διευκρινίζεται κάτι δε συνιστά και de facto δικαίωμα του κρίνοντος να εξάγει αυθαίρετα συμπεράσματα για τη θέση του μη διευκρινίζοντος.
  
  5. Λες πιο κάτω ότι ισχυρίζομαι ότι οι παπικοί δεν κατεδικάσθησαν συνοδικώς. Ποτέ δεν το ανέφερα, εκτός αν έκανες κάπου κακή ανάγνωση των λόγων μου. Σε ένα παραλήρημα επιστημονικής φαντασίας λίγο παρακάτω αναφέρεις ότι ενστερνίστηκα πλάνες Φειδά και Τσέτση. Έλεος αγαπητέ! Αρκεί σοι μόνον τούτο προς απάντησή σου.
  
  6. Ακολουθεί βροχή ανακριβειών και ονείρων θερινής νυκτός. Αφού δε με γνωρίζεις, αδελφέ, πώς ξέρεις ότι βγήκα από σπλάγχνα οργανώσεων; Ποτέ από μικρός δεν είχα σχέση με κατηχητικά και πνευματικούς οργανώσεων. Ούτε μια φορά. Ως φοιτητής ενεπλάκην τρόπον τινα αλλά επιδερμικώς και ήδη με παγιωμένας θεολογικάς θέσεις που στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν αντικείμενες των αντιστοίχων «οργανωσιακών». Όσοι με γνωρίζουν από τότε θα θυμούνται πόσο δυσάρεστος τοις φίλοις μου εγενόμην, όταν παρρησία εξέφραζα τις θέσεις μου καταγράφοντας τα ουκ ολίγα «οργανωσιακά ατοπήματα» που σήμερα - προς τιμή τους - πολλά εξ αυτών έχουν ξεπεράσει και διορθώσει.
  
  7. Επιδράσεις έχω από τους Πατέρες της Εκκλησίας, τους σύγχρονους αγίους και την αγιορείτικη παράδοση. Αν με πουν για αυτά παραδοσιολάτρη, το αποδέχομαι τιμητικώς.
  
  8. Δεν επέλεξα ποτέ, ως υπό σου είρηται, καντιωτικό ιερέα ως πνευματικό. Αυτό πώς σου ήρθε; Ο τέως εξομολόγος μου - και όχι ο πνευματικός μου, ο οποίος είναι έκπαλαι αγιορείτης – τον οποίο έχεις στο νου σου ούτε καντιωτικός είναι αλλά απλώς με εξυπηρετούσε στο μυστήριο της εξομολόγησης λόγω της αδυναμίας μου να προσέρχομαι συχνά στο Άγιον Όρος. Φυσικά θα γνωρίζεις ότι το θέμα της πνευματικής πατρότητας είναι παρεξηγημένο και τεράστιο και δε θα το λύσουμε τη στιγμή αυτή. Πάντως ένας εξομολόγος δεν καθίσταται de jure πνευματικός πατήρ. Ούτε, φίλε μου, ξεκίνησα καμιά δημόσια καμπάνια να εκθέσω ούτε αυτόν ούτε κανένα άλλο. Και λυπάμαι ειλικρινά, διότι μπορεί κάποιοι να διαβάσουν τα λόγια σου και να στενοχωρηθούν από τις ανυπόστατες φαντασιοπληξίες σου.
  
  9. Δάκρυσα από τα γέλια με την αναφορά σου στην επ’ εμέ επίδραση του Γιανναρά, που είναι τόσο εμφανής «όσο η παρουσία ελέφαντα σε δωμάτιο» τον οποίο όμως μόνον εσύ και τινές ίσως αθεολόγητοι - δε σε βάζω με αυτούς - βλέπουν! Φίλτατε, όχι μόνο δε διάβασα τα άπαντα Γιανναρά αλλά ποτέ δεν ήταν πρότυπό μου. Μάλιστα «γιανναρικοί» μου φίλοι μπορούν να σε πληροφορήσουν για τη δριμεία επ’ αυτού κριτική μου σε μερικά σημεία. Παρόλ’ αυτά αναγνωρίζω την προσφορά του στο «ξεκόλλημα» της θεολογίας μας και της εκκλησιαστικής ζωής από ευσεβιστικά και δυτικά πρότυπα που ακόμα καλά κρατούν. Μετά με ψυχαναλύεις και ταυτίζεις την εμήν και την του Γιανναρά προσωπικότητα - α ρε έχει ο καιρός γυρίσματα… θυμάσαι που μου ζητούσες κάποτε περγαμηνές ψυχολογίας στο πρώτο σου κείμενο; Σου «τη χαρίζω» εγώ όμως, δε θέλω να μου δείξεις τίποτε. Αρκεί μοι η της φιλολογίας σου.
  
  10. Και θα μου έφτανε αυτό, αν δεν έβλεπα παρακάτω έκπληκτος την υποσημείωσή σου ότι τα κείμενά μου είναι μάλλον φιλολογικά παρά θεολογικά. Όχι, αγαπητέ, για όποιον κατέχει λίγα θεολογικά γράμματα και ξέρει να διαβάζει κάπως καλύτερα αντιλαμβάνεται άμεσα πόσο θεολογικά είναι. Αλλά και απ’ την άλλη υπάρχει θεολογικό κείμενο που συνάμα να μην είναι φιλολογικό και λογοτεχνικό;
  
  11. Όπως θα κατάλαβες, δεν αποστασιοποιήθηκα από πουθενά, πολλώ δε μάλλον από το σπίτι μου. Σπίτι όλων μας είναι η Εκκλησία και μάλλον άλλοι κίνησαν ηρωικές εξόδους. Η οξύτητα λοιπόν και ο επιθετικός τόνος που διακρίνεις κατ’ αυτών εισί.
  
  12. «Δεν σε κρίνω που δε μ’ αγαπάς», τα γραπτά είναι δικά σου… Όμως φεύγα από τα όνειρά σου να με πλησιάσεις εσύ και άλλοι με ανθρωπιά και κατανόηση (από την παράγραφό σου ‘πώς θεραπεύεται μια πληγή’). Ούτε να ευελπιστείς να υπογράψω εκ νέου. Αντιθέτως περιμένω να ακολουθήσουν και έτεροι εχέφρονες την οδό της μετανοίας.
  
  13. Όλοι στα γραπτά μας συνήθως βγάζουμε απωθημένα. Το ίδιο και στα εμά θα βρεις όχι προσωπική πικρία κατά τινος αλλά κατ’ εμού διά την ελλιπή μου πνευματικότητα και τη θλίψη μου για την κατάντια τινών καταχρηστικώς φερόντων και το όνομα απλώς του χριστιανού. Αν θες να ακούσεις κραυγές πόνου, όπως διατείνεσαι ότι είδες, είναι αυτές από την απογοήτευσή μου για τη χαμένη αγιότητα που δε βρίσκω εις εμαυτόν και πέριξ εμού.
  
  14. Ούτε κατά σου έχω τι. Μόνον τον τρόπο σου κακίζω. Και σε παρακαλώ να σταματήσουμε στο σημείο αυτό, διότι πλέον δεν προκύπτει ουδεμία ωφέλεια αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται.
  
  15. Στον επίλογό σου χαίρεσαι που δεν είμαι συνειδητός οικουμενιστής. Εγώ αντιθέτως λυπούμαι που είσαι ασυνειδήτως φονταμενταλιστής και ακολουθείς μια υποχόνδρια εκκλησιολογική στάση που – πίστεψέ με – δεν οδηγεί πουθενά ούτε βγάζεις άκρη.
  Μάλλον τελικά με αδίκησες και πάλι, όπως και στην πρώτη επιστολή σου. Θα σε χαιρετήσω με μια συμβουλή εκ στόματος οσίου Πορφυρίου ειλημμένη: « Στο Άγιο Όρος το πνεύμα που έμαθα ήταν ορθόδοξο, βαθύ, άγιο, σιωπηλό, χωρίς έριδες, χωρίς καυγάδες και κατακρίσεις. Όλοι είμαστε Εκκλησία. Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για τη διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε βέβαια το Χριστό. Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζομε κάθε μέλος της και κάνομε ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως εκείνος, ο οποίος «λοιδορούμενος ουκ αντελοιδόρει, πάσχων ουκ ηπείλει»(Α’ Πέτρ. 2,23). Σου συνιστώ λοιπόν επαναλαμβανόμενος να αφήσεις το δρόμο των αγρίων και να κοιτάξεις εκείνον των αγίων.
  
  Φιλικά
  
  Λάρισα, 9-1-2010
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 08.01.2010
• 11:36

  Ο επίλογος της αντιλογίας (Νούση - Τελεβάντου) περί του λεγομένου "Οικουμενισμού"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Toυ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
  
  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟΝ κ. ΝΟΥΣΗ
  
  Ο κ. Χάρης Ανδρεόπουλος με σχόλιο του στην ιστοσελίδα του μας μεταφέρει την πληροφορία ότι ο κ. Νούσης ολοκλήρωσε τον κύκλο των άρθρων του αναφορικά με τα θέματα που έγραψε για τον Οικουμενισμό, την Ομολογία της Πίστεως και την ανοιχτή επιστολή που του έχω απευθύνει. Διατηρώ την ισχυρή εντύπωση ότι έχει να πει πολλά ακόμη για το θέμα. Είμαι όμως προφανώς υποχρεωμένος, παρά τη δική μου εκτίμηση, να δεχτώ τη διαβεβαίωση του κ. Νούση όπως τη μεταφέρει ο κ. Ανδρεόπουλος.
  
  ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ
  
  Αφού, λοιπόν, έχουμε τη διαβεβαίωση ότι ο κ. Νούσης περάτωσε την ανάπτυξη των θέσεων του καταθέτω εν αγάπη και αληθεία τα ακόλουθα: Ο κ. Νούσης όντως όπως επεσήμανα από την αρχή δεν είναι οικουμενιστής. Αναφέρει ξεκάθαρα ότι μέλη της Εκκλησίας είναι όσοι ανήκουν στην κοινωνία των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Αρα ούτε τη “Βαπτισματική θεολογία” δέχεται, ούτε τη “θεωρία των κλάδων” ή των “αδελφών εκκλησιών” υποστηρίζει. Είχα γράψει στο πρώτο άρθρο που δημοσίευσα στον “Ορθόδοξο Τύπο” τα ακόλουθα: “Διαπράττουν τεράστιο λάθος όσοι πιστεύουν ότι οι Οικουμενιστές και οι νεωτεριστές έχουν ευρεία λαική απήχηση. Μια δράκα άνθρωποι είναι! Τρεις και ο κούκος!” Η απάντηση του κ. Νούση αποδεικνύει την αλήθεια της διαπίστωσης.
  
  ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ;
  
  Υπάρχουν συνειδητοί Οικουμενιστές; Ασφαλώς και υπάρχουν! Είναι, όμως, ευτυχώς ελάχιστοι. Αναφέρω ορισμένους για να δείξω τι ακριβώς εννοώ. Ο μακαριστός Θυατείρων Αθηναγόρας αποκαλούσε τους Ιερούς Κανόνες που απαγορεύουν τη συμπροσευχή με τους αιρετικούς, τους αλλόθρησκους και τους σχισματικούς ως “σχήματα ανοησιών και μίσους”!!! (Για τους Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων αυτά!!!). Δήλωσε ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος στη συνόδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος: “Η Εκκλησία είναι μία αλλά διαιρεμένη!!! (Και αυτά στην παρουσία ογδόντα τόσων Μητροπολιτών)!!! Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας σε ομιλία του, που μαγνητοφώνησε ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, δήλωσε ότι πρέπει να υπερβούμε τα δόγματα και τους θεολογικούς διαλόγους και ομολόγησε ανερυθρίαστα ότι ο ίδιος δίνει τη Θεία Κοινωνία στους αιρετικούς. Προέτρεψε μάλιστα όλους να κάνουν το ίδιο!!! Ο Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) είναι εισηγητής της Αγγλικανικής προέλευσης “Βαπτισματικής θεολογίας” σε ορθόδοξο έδαφος!!! Αναγνωρίζει δηλαδή ότι εκτός Εκκλησίας τελούνται έγκυρα μυστήρια!!! Ο Αυστραλίας Στυλιανός που υπέγραψε την προδοτική συμφωνία του Μπαλαμάντ είναι συνειδητός οικουμενιστής. Το ίδιο και ο κ. Φειδάς ένθερμος υποστηρικτής της αντορθόδοξης συμφωνίας του Σαμπεζύ. Ορίστε ποιοι είναι οι συνειδητοί Οικουμενιστές. Δεν εξαντλήθηκε φυσικά ο κατάλογός τους με την αναφορά στα πιο πάνω ονόματα. Εκφράζω, όμως, την ισχυρή πεποίθηση ότι είναι ελάχιστοι. Γι’ αυτό και η προσέγγισή μας προς τους υπόλοιπους πατέρες και αδελφούς μας πρέπει να είναι προσεκτική. Ας μην τους αποδίδουμε χαρακτηρισμούς οι οποίοι δεν αντανακλούν την πραγματικότητα και επιπλέον τους εξωθούν στο στρατόπεδο όσων προωθούν τον Οικουμενισμό.
  
  Ο ΟΡΟΣ “ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ”
  
  Ο κ. Νούσης έχει πρόβλημα με τον όρο “Οικουμενισμός”. Ο όρος αυτός πάντως υιοθετήθηκε από όλους ανεξαίρετα τους κορυφαίους δογματολόγους της Ορθοδοξίας. Εχει καθιερωθεί για να εκφράσει το συγκρητισμό και τη σχετικοποίηση των δογμάτων της Εκκλησίας. Ειλικρινά δεν κατανοώ γιατί αρνείται την εγκυρότητα του όρου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αφού αποδέχεται ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία Εκκλησία και αναγνωρίζει ως μέλη Της τους βαπτισμένους Ορθόδοξους Χριστιανούς που βρίσκονται σε ευχαριστιακή κοινωνία με τις Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες νομίζω ότι δεν έχουμε ουσιαστικό πρόβλημα αν ο ίδιος προτιμά, όπως φαίνεται, να αποκαλεί συγκρητιστές ή κάτι παρόμοιο τους Οικουμενιστές.
  
  ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ
  
  Ως εδώ ψηλά-χαμηλά (κατά τη λαική έκφραση) πάμε καλά. Εκεί που βλέπω πρόβλημα στην απάντηση του κ. Νούση είναι στο θέμα των συμπροσευχών με τους αιρετικούς, τους σχισματικούς και τους αλλόθρησκους. Αν έλεγε: Ξέρεις; Κατανοώ ότι ο συμπροσευχές είναι παράβαση των κανόνων αλλά για λόγους “οικονομίας” ας την παραβλέψουμε “άχρι καιρού” για να βοηθήσουμε το Πατριαρχείο και τις άλλες εμπερίστατες Ορθόδοξες Εκκλησίες. Σ’ αυτή την περίπτωση το πρόβλημα θα ήταν μικρό. Θα του απαντούσαμε: Ξέρεις αδελφέ μου; Η επιβίωση του Πατριαρχείου και των άλλων εμπερίστατων Εκκλησιών εξυπηρετείται με την υπακοή στο νόμο του Θεού. Οχι με την αποστασιοποίηση των εκπροσώπων τους από τις διατάξεις των Ιερών Κανόνων. Επιπλέον οι συμπροσευχές προλειαίνουν το δρόμο του “λαικού Οικουμενισμού”. Γι’ αυτό είναι απαράδεκτες και επικίνδυνες.
  
  ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΟΙ ΠΑΠΙΚΟΙ;
  
  Δυστυχώς όμως! Ο κ. Νούσης δεν ζητά απλά εφαρμογή “οικονομίας”. Κάνει κάτι άλλο. Ισχυρίζεται ότι δήθεν οι Παπικοί δεν καταδικάστηκαν συνοδικά. Αποδέχεται έτσι έμμεσα τη συμπροσευχή μαζί τους. Το επιχείρημα αυτό ΔΕΝ αξιολογεί τις συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους στο επίπεδο της “οικονομίας”, που είναι πάντοτε ανοικτό για συζήτηση αν ενδείκνυται να εφαρμοστεί ή όχι. Είναι καρπός πλάνης ότι αιρετικοί δήθεν είναι ΜΟΝΟΝ όσοι καταδικάστηκαν από τις επτά Οικουμενικές Συνόδους. Η λανθασμένη αυτή προσέγγιση παραγνωρίζει ότι ο κύριος όγκος της πατερικής γραμματείας και η συντριπτική πλειοψηφία των συνόδων που συγκροτήθηκαν από τον 9ον αιώνα και εξής αφορούν την παπική αίρεση και τον εξ αυτής προελθόντα Προτεσταντισμό. Δεν υπάρχει λ.χ. συνοδική καταδίκη για πολλές προτεσταντικές ομολογίες. Θα ήταν εντελώς αθεολόγητο να ισχυριστούμε ότι δεν είναι αιρετικοί επειδή δεν έτυχαν ονομαστικής καταδίκης από Οικουμενική ή όποια άλλη Σύνοδο. Αλλά μήπως έτυχε ποτέ συνοδικής καταδίκης ο Βουδδισμός ή ο Ινδουισμός; Με άλλα λόγια: Για το θέμα των συμπροσευχών ο κ. Νούσης ενστερνίστηκε τις πλάνες που διατύπωσαν στα πρόσφατά τους άρθρα ο Καθηγητής κ. Φειδάς και ο π. Τσέτσης. Νομίζω ότι αν μελετήσει τη σχετική εργασία του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου (μια κλασσική εργασία στο είδος της) με καλή πίστη θα διαπιστώσει ότι οι Παπικοί είναι οπωσδήποτε αιρετικοί και θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι συμπροσευχές μαζί τους απαγορεύονται εντελώς. Οχι μόνον το συλλείτουργο όπως πλανεμένα ο κ. Φειδάς, ο π. Τσέτσης και άλλοι ισχυρίζονται.
  
  ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑΝΝΑΡΑ - ΖΗΖΙΟΥΛΑ
  
  Ο κ. Νούσης βγήκε από τα σπλάχνα των οργανώσεων. Το γεγονός και μόνον ότι επέλεξε καντιωτικό ιερέα ως πνευματικό μιλά από μόνον του. Λέγει πολλά μεταξύ των οποίων ότι δεν είναι ουσιαστικά νεωτεριστής ή οικουμενιστής. Ταυτόχρονα είναι πολύ εξοικειωμένος με τους βίους σύγχρονων αγίων μορφών. Γνώριζε μάλιστα και τον π. Παίσιο. Θαυμάζει τους Γέροντες Πορφύριο, Παίσιο και Τσαλίκη. Παράλληλα “έφαγε με το κουτάλι”, κατά τη λαική έκφραση, τα έργα του κ. Γιανναρά. Εικάζω ότι πέραν του δυναμικού και ορμητικού χαρακτήρα του η θεολογία του κ. Γιανναρά είναι ο καταλύτης που τον οδήγησε στην αποστασιοποίηση από την Ομολογία και στη συνέχεια από τον πνευματικό του.
  
  Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ ΣΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ
  
  Το ότι ο κ. Γιανναράς είναι το πρότυπο του κ. Νούση είναι τόσο εμφανές όσο η παρουσία ελέφαντα σε δωμάτιο. Δεν κατανοώ γιατί θεωρήθηκε, από ορισμένους, μαθητής του Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα). Τα κείμενα του κ. Νούση είναι φιλολογικά μάλλον παρά θεολογικά. Το αφοριστικό ύφος και ο εριστικός τόνος κυριαρχούν στη σκέψη του ενώ κάποια μοτίβα επανέρχονται σε όλα τα άρθρα του. Μιλάμε δηλαδή για πολύ συγγενή προσωπικότητα με αυτή του κ. Γιανναρά. Αντίθετα ο Σεβασμιότατος Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) είναι ένας γνήσια ακαδημαικός θεολόγος που κινείται σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο από τη γραφή και τη σκέψη του κ. Νούση.
  
  ΑΠΟΓΑΛΑΚΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ
  
  Ο κ. Νούσης υπέγραψε την Ομολογία και σε κάποιο στάδιο απέσυρε την υπογραφή του. Εκτοτε βγάζει κραυγές πόνου και αγανάκτησης και διαχωρίζει τη θέση του από τον πνευματικό του και τους ανθρώπους με τους οποίους συναστρεφόταν μέχρι χθες. Ας μη λησμονούμε ότι όσοι ανεξαρτητοποιούνται από τις οργανώσεις στρέφονται προς τον κ. Γιανναρά όπως το διψασμένο ελάφι στην πηγή με το νερό. Στα έργα και στο πρόσωπό του βρίσκουν τον ανελέητο έλεγχο και την κριτική κατά του “νομικισμού” των οργανώσεων που τους αναπαύει και τους εκφράζει.
  
  ΠΩΣ ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ;
  
  Η οξύτητα και ο επιθετικός τόνος του κ. Νούση είναι, κατά την άποψή μου, κραυγή ανθρώπου που ξεκόβει από το σπίτι του. Μπορούμε να επιλέξουμε να τον πετροβολήσουμε, όπως προφανώς έχουν προκρίνει ορισμένοι αδελφοί. Υπάρχει και άλλη προσέγγιση: Μπορούμε να τον πλησιάσουμε με ανθρωπιά και κατανόηση και να προσπαθήσουμε να ακούσουμε τι θέλει να μας πει. Μπορούμε αντί άλας να βάλουμε λάδι στην πληγή που του δημιούργησε ο σεισμός της διαταραχής των σχέσεων του με τον πνευματικό και το περιβάλλον του. Ποια τακτική είναι η καλύτερη; Μόνον ο Αγιος Θεός γνωρίζει. Πιστεύω πάντως ότι με το να βρίζουμε δεν βγαίνει καλό. Επιτέλους! Για το Χριστό, την Εκκλησία και την αλήθεια Του μιλάμε.
  
  ΕΠΙΛΟΓΟΣ
  
  Εμεινα ικανοποιημένος από την απάντηση του κ Νούση; Προφανώς όχι! διότι ανέμενα να ακούσω πιο σαφείς και συγκεκριμένες τοποθετήσεις. Αφού λ.χ. δεν ενστερνίζεται τη “Βαπτισματική θεολογία” έτρεφα την ελπίδα ότι θα ήταν πιο πρόθυμος να την καταδικάσει ανοιχτά. Πιστεύω ότι υπάρχει περίπτωση να ανακαλέσει την ανάκληση της υπογραφής του για την Ομολογία; Θα ήταν τουλάχιστον αφελές εκ μέρους μου να πιστεύω κάτι παρόμοιο. Μετά από το θορυβώδη τρόπο που επέλεξε να αποσύρει την υπογραφή του θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να κάνει τέτοιο βήμα. Αλλωστε δεν είναι καν το ζητούμενο, όπως του εξήγησα στην επιστολή μου. Με αναπαύει ότι άρχισε μια δημόσια καμπάνια για να εκθέσει τον μέχρι προ τινος πνευματικό του και άλλους ανθρώπους που διατηρούσε μέχρις χθες άριστες σχέσεις; Οπωσδήποτε όχι, έστω και αν πιστεύει ακράδαντα ότι τον αδίκησαν. Μπορούσε κάλλιστα να αποσύρει την υπογραφή του και να αναζητήσει άλλο πνευματικό που τον αναπαύει χωρίς δημόσια τοποθέτηση. Χαίρομαι πάντως χαράν μεγάλη επειδή δεν είναι συνειδητός οικουμενιστής παρόλες τις επιμέρους επιφυλάξεις σε ορισμένες θέσεις που καταγράφει.
  
  ΑΣ ΕΚΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
  
  Πού καταλήγω λοιπόν; Ας κάνουμε θέμα προσευχής όλοι να μας φωτίζει ο Θεός να ακολουθούμε την οδό των Αγίων και να εκζητούμε το αμέτρητο Του έλεος. Γνωρίζουμε ότι όποιος δεν δείχνει έλεος στους αδελφούς του δεν μπορεί να ελπίζει στο έλεος του Θεού. Για ποιον το λέγω αυτό; Για τον κ. Νούση; Ασφαλώς και για τον κ. Νούση! Για τους επικριτές του κ. Νούση; Ασφαλώς και για τους επικριτές του! Το καταγράφω, όμως, (μακάρι να πίστευα προπαντός) και ως υπενθύμιση στον εαυτό μου επειδή έχω συνείδηση του αδόκιμου μεν αλλά οξυγράφου κάλαμου που σύρει αυτές τις γραμμές.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.01.2010
• 17:26

  Oι 13 νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  YΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
  ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ
  ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
  
  07/01/2010
  
  Ορίσθηκαν οι δεκατρείς (13) νέοι
  
  Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης
  
  Με απόφαση της Υπουργού Παιδείας, Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννας Διαμαντοπούλου ορίσθηκαν οι δεκατρείς νέοι Περιφερειακοί Διευθυντές Εκπαίδευσης μετά από ενδελεχή, δημόσια και αξιοκρατική διαδικασία. Είναι η πρώτη φορά κατά την οποία η διαδικασία επιλογής έτυχε ευρείας δημοσιότητας στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης νέας κυβερνητικής πρακτικής. Παρότι ο νόμος παρέχει αποκλειστική αρμοδιότητα αξιολόγησης, κρίσης, επιλογής και απόφασης στον Υπουργό Παιδείας, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση μέσω της ιστοσελίδας της ανοιχτής διακυβέρνησης [www.opengov.gr] , της ιστοσελίδας του Υπουργείου Παιδείας [www.ypepth.gr] , αλλά και των έντυπων μέσων ενημέρωσης.
  
  Υποβλήθηκαν συνολικά 973 αιτήσεις ηλεκτρονικά και 37 αιτήσεις στην Υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας. Επιτροπή υπό τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας και στελέχη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης έθεσε τα κριτήρια επιλογής και έκανε την περαιτέρω επεξεργασία των αιτήσεων με βάση:
  
  - Τα επιστημονικά προσόντα (Τίτλοι σπουδών - διδακτορικό, μεταπτυχιακό, μετεκπαίδευση, καταρτίσεις, συγγράμματα κλπ)
  
  -Τη διοικητική εμπειρία (προϋπηρεσία σε διευθυντικές θέσεις- σχολικές μονάδες, Δ/νσεις και γραφεία διοίκησης της εκπαίδευσης, υπηρεσιακά συμβούλια κλπ)
  
  - Την κοινωνική δραστηριότητα (συμμετοχή σε θεσμούς και όργανα αναπτυξιακής, κοινωνικής, επιστημονικής και εκπαιδευτικής δράσης).
  
  Οι προεπιλεγέντες εκλήθησαν σε προφορική συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κα Άννα Διαμαντοπούλου και κατέθεσαν το φάκελο των δικαιολογητικών τους προκειμένου να ελεγχθούν από την επιτροπή ως προς τη νομιμότητά τους.
  
  Στην τελική επιλογή των 13 Περιφερειακών Διευθυντών Εκπαίδευσης εκτός των ανωτέρω κριτηρίων και διαδικασιών λήφθηκε υπόψη:
  Η αναλογική συμμετοχή εκπαιδευτικών Α’ θμιας (7) και Β’ θμιας (6)
  Η ενίσχυση της παρουσίας των γυναικών (4 γυναίκες-ποσοστό 30% των επιλεγέντων)
  Η ενίσχυση της περιφερειακής εκπροσώπησης (όλοι οι επιλεγέντες υπηρετούν σε μονάδες ή του κέντρου της Περιφέρειας ή Νομού της Περιφέρειας για την οποία επιλέχτηκαν)
  Η αντιπροσωπευτικότητα των κλάδων μαθηματικοί, φιλόλογοι, πληροφορικοί, φυσικές επιστήμες, ειδική αγωγή, τεχνική εκπαίδευση αλλά και των ειδικών μετεκπαιδεύσεων σε θέματα διοίκησης της εκπαίδευσης, νέων τεχνολογιών κλπ.
  Γενικότερη η αποδοχή από την εκπαιδευτική κοινότητα και στην ευρύτερη κοινωνία.
  Τέλος, η ανωτέρω επεξεργασία των βιογραφικών αποτύπωσε την ύπαρξη ενός αξιολογότατου εκπαιδευτικού δυναμικού στη χώρα μας με πλούσια επιστημονικά, γνωστικά, διοικητικά προσόντα συνοδευόμενη από μια ευρύτατη κοινωνική δράση και παρουσία. Η ύπαρξη όλου αυτού του δυναμικού και προφανώς ενός ευρύτερου σώματος που δεν μετείχε στη συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί ένα αισιόδοξο και ελπιδοφόρο μήνυμα για την περαιτέρω αξιοποίηση των στελεχών της εκπαίδευσης που θα συμβάλλουν στη γενικότερη αναβάθμιση της παιδείας.
  
  * Δήλωση της Υπουργού Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων Άννας Διαμαντοπούλου:
  
  "Η ανοιχτή διαδικασία πρόσκλησης υποβολής υποψηφιοτήτων για Περιφερειακούς Διευθυντές έκανε εμφανή τον πλούτο των προσόντων σημαντικού τμήματος του εκπαιδευτικού κόσμου. Αισθάνομαι περήφανη και αισιόδοξη γιατί πάνω από όλα η εκπαίδευση χρειάζεται εκπαιδευτικούς που δεν σταματούν να μαθαίνουν και που η προσφορά τους γίνεται δείγμα ζωής και πράξης. Οι 13 Περιφερειακοί Διευθυντές και Διευθύντριες που επελέγησαν αναλαμβάνουν από σήμερα καθήκοντα με μια σαφή εντολή «Πρώτα ο μαθητής» παντού, σε κάθε επιλογή και πρωτοβουλία".
  
  Ακολουθεί ο Πίνακας των επιλεγέντων με ένα συνοπτικό βιογραφικό
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Αττικής
  
  Κουμέντος Ιωάννης
  
  Γεννήθηκε στη Ρόδο το 1958. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Επίσης, έχει πτυχίο από την Α.Σ.Ο.Ε.Ε (Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων). Διαθέτει πτυχίο εξομοίωσης από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και δίπλωμα μετεκπαίδευσης από το Μαράσλειο Διδασκαλείο.
  Είναι Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει διδάξει στο Μαράσλειο Διδασκαλείο και διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Ε.Ι.Ν (1997 – 2000). Έχει διαχειριστεί προγράμματα ΕΠΕΑΕΚ (αγωγής υγείας και κινητικότητας). Είναι Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου στο Νομό Αττικής. Διαθέτει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Διετέλεσε μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ (1978-1982), μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Δασκάλων Αθήνας «ο Παρθενώνας» (1992-1994) και μέλος Δ.Σ. Συλλόγου «Δασκάλων Νέας Σμύρνης «Χρυσόστομος Σμύρνης» (2002-2004), μέλος της κίνησης πολιτών για το Περιβάλλον «Πράσινη Γραμμή», Σύμβουλος 5ου Δημοτικού Διαμερίσματος Αθηναίων (1982 – 1986)
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας
  
  Καρτσιώτης Θεόδωρος
  
  Γεννήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το 1954, Μαθηματικός, Σχολικός Σύμβουλος Πληροφορικής Κλάδου ΠΕ19 και Διδάκτωρ της Παιδαγωγικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Ήταν Υπεύθυνος Κέντρου Πληροφορικής και Νέων Τεχνολογιών.
  Δίδαξε σε όλους τους τύπους σχολείων της Δ.Ε., στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης, στο Τμήμα Νηπιαγωγών του ΑΠΘ, στην ΑΣΠΑΙΤΕ, στην ΣΕΛΕΜΘ και σε πολλά ΠΕΚ, με παραδοσιακούς τρόπους και με συστήματα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης.
  Ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό και υλοποίηση έργων αξιοποίησης των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών στην εκπαιδευτική διαδικασία και στην επιμόρφωση των εκπαιδευτικών της ΠΕ και ΔΕ. Έχει σημαντικό ερευνητικό και συγγραφικό έργο (Βιβλία, cd, άρθρα σε περιοδικά) και ήταν εισηγητής, μέλος οργανωτικής / επιστημονικής επιτροπής σε δεκάδες συνέδρια και ημερίδες. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Παραρτήματος ΕΜΕ Θεσσαλονίκης, μέλος του κεντρικού συμβουλίου της ΕΜΕ και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Είναι μέλος σε πολλούς επιστημονικούς συλλόγους.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας & Θράκης
  
  Κελεσίδης Γεώργιος
  
  Γεννήθηκε το 1958 στη Μάνη Έβρου. Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μυτιλήνης και πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Πτυχίο από τη Σχολή Επιμόρφωσης Λειτουργών Δημοτικής Εκπαίδευσης Αλεξανδρούπολης. Έχει μεταπτυχιακά διπλώματα ειδίκευσης στην Κοινωνική ψυχιατρική - Δημοκρίτειο Πανεπιστημίο Θράκης, Τμήμα Ιατρικής - και στη Παιδοψυχιατρική της Ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Υποψήφιος Διδάκτωρ στο τμήμα Εκπαίδευσης Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Υπηρέτησε σε ελληνικά δημοτικά σχολεία της Γερμανίας, ως Σχολικός Σύμβουλος στο Νομό Ροδόπης με αρμοδιότητα τα μειονοτικά σχολεία. Διετέλεσε επί σειρά ετών Πρόεδρος του συλλόγου δασκάλων.
  Προϊστάμενος επιστημονικής παιδαγωγικής καθοδήγησης στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και από το 2007 μέχρι σήμερα υπηρετεί ως Σχολικός Σύμβουλος στο Νομό Έβρου.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Μακεδονίας
  
  Ζυγούρη Έλενα
  
  Γεννήθηκε στα Σέρβια Κοζάνης το 1962. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, Πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Θες/νίκης - ΑΠΘ και Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Διαθέτει δίπλωμα Μεταπτυχιακών σπουδών Παιδαγωγικής του ΑΠΘ, καθώς και δίπλωμα διετούς μετεκπαίδευσης στις Επιστήμες της Αγωγής από το Διδασκαλείο "Δημήτρης Γληνός" του Α.Π.Θ. Έχει διατελέσει Διευθύντρια σχολείου στο Νομό Καστοριάς. Είναι Σχολική Σύμβουλος Δημοτικής Εκπαίδευσης της 1ης Περιφέρειας Νομού Καστοριάς. Ήταν αιρετή εκπρόσωπος του Π.Υ.Σ.Π.Ε Καστοριάς. Διαθέτει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Εκπαιδευτικών για το περιβάλλον και μέλος του Δ.Σ του αντίστοιχου παραρτήματος Δυτικής Μακεδονίας.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Πελοποννήσου
  
  Μισθός Πέτρος
  
  Γεννήθηκε το 1965 στη Δαιμονιά Λακωνίας. Πτυχιούχος Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης (Τμήμα Φιλολογίας). Διαθέτει Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Σπουδών στην εκπαίδευση της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ε.Α.Π. Δίδαξε ως επιμορφωτής στο Π.Ε.Κ Τρίπολης, στο ΕΚΕΠΙΣ, στο ΙΔΕΚΕ, στον Οργανισμό Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών και διετέλεσε αξιολογητής εκπαιδευτών στη Γενική Γραμματεία Δια Βίου Εκπαίδευσης. Διαθέτει επιστημονική και συγγραφική δράση και ερευνητικό έργο. Σήμερα διατελεί Διευθυντής σχολικής μονάδας. Διετέλεσε μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Δ.Ε Πελοποννήσου από το 2002-2008 και αιρετός εκπρόσωπος του Π.Υ.Σ.Δ.Ε Αρκαδίας. Το 1998 ασχολήθηκε ενεργά με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Αρκαδίας, διετέλεσε μέλος του Δ.Σ της ΕΛΜΕ Αρκαδίας επί σειρά ετών, μέλος του Συνδέσμου Φιλολόγων και μέλος της Επιστημονικής Ένωσης Ενηλίκων Ελλάδας.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Δυτικής Ελλάδας
  
  Παναγιωτόπουλος Γεώργιος
  
  Γεννήθηκε στα Λεχαινά Ηλείας το 1965. Πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), καθώς και της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Έχει δίπλωμα διετούς εκπαίδευσης του Μαράσλειου Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης στην Ειδική Αγωγή του παιδαγωγικού τμήματος του Ε.Κ.Π.Α. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας του Ε.Α.Π., είναι Διδάκτωρ της σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του τμήματος Επιστημών της Προσχολικής Αγωγής και του Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Το επιστημονικό – συγγραφικό του έργο εντάσσεται στις επιστήμες της αγωγής με έμφαση την Δια Βίου Μάθηση – Κατάρτιση και την σχέση με την αγορά εργασίας.
  Είναι επιστημονικός συνεργάτης – διδάσκων του ΤΕΙ Πάτρας και καθηγητής – σύμβουλος στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Εκπαίδευση Ενηλίκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Σήμερα είναι Διευθυντής του Β΄ Δημοτικού Σχολείου Λεχαινών Ηλείας.
  Η επαγγελματική και διοικητική του εμπειρία συμπεριλαμβάνει, τη μακρόχρονη θητεία του, θέσεις ευθύνης τόσο της Αυτοδιοίκησης (Αντινομάρχης Ηλείας 2002 – 2005), Γενικός Γραμματέας Ν.Α. Ηλείας 2005 – 2006), όσο και του Δημοσίου Τομέα (Πρόεδρος Διοικητικού Συμβουλίου ΝΠΙΔ και ΝΠΔΔ , 1993 – 2004).
  
  *Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Στερεάς Ελλάδας
  
  Αργυρόπουλος Ηλίας
  
  Γεννήθηκε το 1951 στο Μοσχοχώρι Φθιώτιδας. Είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει διδακτορικό δίπλωμα στην Επιστήμη των Μαθηματικών από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Είναι συγγραφέας σε βιβλία μαθηματικών του Ο.Ε.Δ.Β και έχει επιστημονικό και συγγραφικό έργο. Διαθέτει μεγάλη διοικητική εμπειρία καθότι διετέλεσε Διευθυντής σχολικών μονάδων, Σχολικός Σύμβουλος μαθηματικών, Προϊστάμενος επιστημονικής και παιδαγωγικής καθοδήγησης της Περιφερειακής Διεύθυνσης Στερεάς Ελλάδας και υποδιευθυντής του Π.Ε.Κ Λαμίας. Είναι επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα πληροφορικής στο Τ.Ε.Ι Λαμίας. Διετέλεσε μέλος του Π.Υ.Σ.Δ.Ε Ν. Φθιώτιδας και μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Δ.Ε της Στερεάς Ελλάδας από το 2003-2007.
  Επίσης διετέλεσε και είναι Πρόεδρος του παραρτήματος Στερεάς Ελλάδας της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ηπείρου
  
  Νόκα – Ζαράχη Τριανταφυλλιά
  
  Γεννήθηκε το 1954. Είναι πτυχιούχος του Μαθηματικού τμήματος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Διαθέτει πτυχίο της Σχολής Επιμόρφωσης Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και πτυχίο επάρκειας Αλβανικής Γλώσσας. Υποψήφια Διδάκτωρ του Παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι Διευθύντρια του Β’ Γυμνασίου Ιωαννίνων - Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και Τάξεων Ένταξης (ειδική αγωγή) από το 2002 έως σήμερα.
  Διετέλεσε υπεύθυνη του Γραφείου Προγραμματισμού με αντικείμενο Παιδεία-Νέα Γενιά και Πολιτισμός της Νομαρχίας Φλώρινας. Διετέλεσε μέλος της δημοτικής επιτροπής παιδείας. Πρόεδρος της Ε.Λ.Μ.Ε Ιωαννίνων και αιρετή στο Π.Υ.Σ.Δ.Ε Ιωαννίνων για τρεις θητείες.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Θεσσαλίας
  
  Πράντζου – Κάνιουρα Κωνσταντίνα
  
  Γεννήθηκε το 1952 στην Καρδίτσα. Διαθέτει πτυχίο Φιλολογίας από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και Μεταπτυχιακό Δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Surrey, School of Educational Studies στην Εκπαίδευση και Διοίκηση της Εκπαίδευσης. Σπουδές στα κλασσικά Γράμματα στο Πανεπιστήμιο του Dusseldorf της Γερμανίας και είναι υποψήφια Διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών στον τομέα της κλασσικής φιλολογίας. Διευθύντρια επί σειρά ετών στο Πολυκλαδικό και Α΄ Ενιαίο Λύκειο Καρδίτσας. Κατέχει τη θέση Προϊσταμένης του Γραφείου Β’ θμιας Εκπαίδευσης Νομού Καρδίτσας από το 2007 μέχρι σήμερα. Είναι αντιπρόεδρος του Π.Υ.Σ.Π.Ε. Καρδίτσας.
  Έχει συμμετοχή σε Ευρωπαϊκά προγράμματα σχετικά με την εκπαίδευση, έλαβε υποτροφίες από το Συμβούλιο της Ευρώπης για τη διενέργεια προγραμμάτων, διετέλεσε επί σειρά ετών επιμορφώτρια στα ΠΕΚ και σε προγράμματα και επιτροπές αξιολόγησης λογισμικών του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Συγγραφικό έργο-εσωτερική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου - Εκδόσεις Σαβάλα. Ξένες Γλώσσες Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Αντιπρόεδρος του συλλόγου φίλων για την ίδρυση μουσείου εκπαίδευσης στη Καρδίτσα.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κρήτης
  
  Κλινάκης Απόστολος
  
  Γεννήθηκε στο Μάραθο Ηρακλείου το 1963. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ηρακλείου και του Παιδαγωγικού Τμήματος του Πανεπιστημίου Κρήτης (Σχολή Επιστημών Αγωγής). Έχει δίπλωμα μετεκπαίδευσης στην Επιστήμη της Αγωγής του διδασκαλείου Ρεθύμνης, του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης - Θεωρητικές επιστήμες. Είχε συμμετοχή σε πολλά επιμορφωτικά προγράμματα, καθώς και σε επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Είναι Διευθυντής 12θέσιου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου. Διετέλεσε μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας του Νομού Ηρακλείου και μέλος της Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας του Δήμου Γαζίου.
  Διετέλεσε γραμματέας στο ΠΥΣΠΕ Ηρακλείου από 1997-2001, Πρόεδρος του συλλόγου εκπαιδευτικών Α΄ θμιας Εκπαίδευσης «Δ. Θεοτοκόπουλος» για τρεις συνεχόμενες θητείες.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων
  
  Γαβαλάς Τηλέμαχος
  
  Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1959. Διαθέτει πτυχίο της Εθνικής Ακαδημίας Σωματικής Αγωγής Αθηνών. Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού διπλώματος του Πανεπιστημίου της Στοκχόλμης. Είναι Διευθυντής στο Σχολείο Ειδικής Αγωγής της Β’ θμιας Εκπαίδευσης-Εργαστήρι Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Νομού Κέρκυρας.
  Διαθέτει συγγραφικό έργο και έχει συμμετάσχει σε σεμινάρια και επιμορφωτικές ημερίδες για την εκπαίδευση και τη φυσική αγωγή. Εκλεγμένος Δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Κερκυραίων (2002 – σήμερα).
  
  Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Νοτίου Αιγαίου
  
  Ράπτης Νικόλαος
  
  Γεννήθηκε το 1963 στο Κοκκινόγειο Ελασσόνας Λάρισας. Πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου. Διαθέτει δίπλωμα του διατμηματικού Μεταπτυχιακού Προγράμματος Ειδίκευσης «Παιδικό Βιβλίο και Παιδαγωγικό Υλικό» του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αιγαίου, καθώς και δίπλωμα διετούς μετεκπαίδευσης στην Επιστήμη της Αγωγής του Διδασκαλείου «Αλέξανδρος Δελμούζος». Είναι Διδάκτωρ του τμήματος Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Επιστημονικός συνεργάτης – διδάσκων στο τμήμα Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου με γνωστικό αντικείμενο τη διοίκηση και οργάνωση εκπαιδευτικών μονάδων και συστημάτων. Διετέλεσε Προϊστάμενος και Διευθυντής σχολικών μονάδων. Σχολικός Σύμβουλος από το 2007 μέχρι σήμερα. Διαθέτει επιστημονικό και συγγραφικό έργο. Υπήρξε αιρετό μέλος του Α.Π.Υ.Σ.Π.Ε Νοτίου Αιγαίου από 2003-2007. Μέλος της Σχολικής Δημοτικής και Νομαρχιακής Επιτροπής Παιδείας. Πρόεδρος του Συλλόγου εκπαιδευτικών Α΄ θμιας Εκπαίδευσης για έξι συνεχείς θητείες.
  
  * Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου
  
  Κοντέλλη Αδαμαντία
  
  Γεννήθηκε στο Πορτιανό Λήμνου το 1954. Είναι πτυχιούχος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Μυτιλήνης. Διαθέτει επίσης πτυχία της Σχολής Νηπιαγωγών Αθηνών, της Μετεκπαίδευσης του Μαρασλείου Διδασκαλείου Δημοτικής Εκπαίδευσης, του Παιδαγωγικού Τμήματος για τον εκπαιδευτικό σχεδιασμό του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Μεταπτυχιακές σπουδές στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου σε θέματα έρευνας. Έχει συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Είναι Σχολική Σύμβουλος. Έχει διατελέσει Διευθύντρια σε σχολικές μονάδες και αναπληρώτρια Προϊσταμένη Α’ θμιας εκπαίδευσης του Ν. Λέσβου. Συντονίστρια του Περιφερειακού Επιμορφωτικού Κέντρου (ΠΕΚ) Λήμνου από το 2003-2007, Επιμορφώτρια στο ΕΚΕΠΙΣ και στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε θέματα Ειδικής Αγωγής «μαθησιακές δυσκολίες και νοητική υστέρηση». Διετέλεσε Αντιπρόεδρος του Α.Π.Υ.Σ.Π.Ε Βορείου Αιγαίου και είναι μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Παιδείας του Δήμου Μυτιλήνης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.01.2010
• 21:11

  ΔΙ’ ΕΣΟΠΤΡΟΥ ΕΝ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙ20 στροφές ...

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  ΔΙ’ ΕΣΟΠΤΡΟΥ ΕΝ ΑΙΝΙΓΜΑΤΙ
  
  20 στροφές περί εμαυτόν περιμένοντας τους βαρβάρους
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ
  
  Καίπερ oρών ταυτονόητα και ταληθή λέγων παραμένων ακατανόητος και προ του κινδύνου ολιστικής ψυχοδιανοητικής σεαυτού αποδόμησης, ίστασαι ενώπιος ενωπίω ενώπιον εσόπτρου ή τοιχίου κειμένου έμπροσθέν σου και άρχεσαι εις εαυτόν ή τοις λίθοις ομιλών ως μαινόμενος ίνα μη μανής.
  
  Τόσα χρόνια μήπως διαβάζω άλλο ευαγγέλιο; Κάποιοι, ως φαίνεται, απεφάσισαν να το ξαναγράψουν. Μήπως έβλεπα εν αυτώ έτερον Ιησούν παρά τον πράον και ησύχιον και ταπεινόν τη καρδία; Ένιοι εβάλθησαν να τον ζωγραφίσουν σαν αρχαίο Ισραηλίτη πολεμιστή που αποκεφάλιζε τυχόντα στο δρόμο του εμπόδια εις την κατάληψιν της γης Χαναάν.
  
  «Ο Θεός αγάπη εστίν». « Ο Θεός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών». Τι από αυτά δε μετέφρασα ορθώς;
  
  Η γη χάνεται υπό τους πόδας θεολόγων και απλών πιστών της παράδοσης. Ακούστηκαν άγνωστες πριν αλέκτορα φωνήσαι κραυγές. Εχθρικές φαίνονται. Αύρα τρόμου. Κινδυνεύει η άχρι σήμερον ψυχολογική ασφάλεια της σωτηρίας και η εξουσία. Βάλλεται και η πίστη συν αυτοίς βεβαίως. Τα επιχειρήματα είναι χάσιμο χρόνου. Φέρτε τις ταυτότητες της αίρεσης και της πλάνης να τις μοιράσουμε. Μερικοί απλώς συνεχίστε τις ύβρεις.
  
  Βαλλόμεθα πανταχόθεν. Ωρύεται ο αντίδικος. Ομαδική παράκρουση. Εξαρθρώσεις εξ άρθρων. Όχι άλλο γράψιμο μωρέ. Όχι άλλο γράψιμο... Και αν το αντίφωνο δεν είναι εκ του πονηρού;
  
  Το προφίλ μας, η βιτρίνα μας, η υπόληψή μας δεν πρέπει να θιγούν με τίποτε. Άλλωστε μια ζωή παλεύουμε να αναγνωριστούμε άγιοι. Φαντάζεστε να μην είμαστε; Μην κοιτάτε το Χριστό που μια ζωή ήταν κουρελής και ξυπόλητος και πέθανε ατιμαστικώς. Άλλο αυτός. Ποιος τον φτάνει. Ήταν τέλειος. Ημείς εν προκειμένω ας φερθούμε με τη διάκριση της διπλωματίας.
  
  Κενοτάφια εκ μαρμάρου. Υποκρισία, αφέλεια, αγραμματοσύνη, ζήλια, ολίγη μερίδα εμπαθείας και κακίας. Αγάπη; Αγιότητα; Ελευθερογνωμία; Φιλότιμο; Ανδρεία; Λεβεντιά; Χαρά;
  
  Γύρω βασιλεύει η αθεΐα, ο αγνωστικισμός, η αδιαφορία, η αμαρτία. Τολμάνε και μιλάνε κάποιοι θεολογικώς σήμερα; Καλύτερα να σιωπήσουν. Μετά φταίει το κράτος, θλιβεροί, που θα σας πάρει εντελώς το μάθημα από τα χέρια και θα τριγυρνάτε επαίτες.
  
  Χριστός ελευθερωτής εν τέλει ή πολεμιστής; Μάλλον δεν κατάλαβα καλά ως τώρα τις εικόνες της Αποκάλυψης. Εννοείται διά ξίφους ελευθερωτής. Η σύνθεση είναι ιδανική.
  
  Μεράκια πολλά για εκτονώσεις απωθημένων γύρω μου. Μη μας παρεξηγείτε. Σε κάποια αρένα και ημείς δει εμέσαι ταύτα. Αλλά καημό για το Θεό και το λόγο Του να βρω γυρνώ με το φανάρι του τρελο-Διογένη.
  
  Μάλλον επίσης ο αρχαίος επίσκοπος Αμμούν φέρθηκε επιπόλαια που εγκατέλειψε την επισκοπική καρέκλα και γύρισε στην έρημο, γιατί δεν μπόρεσε να φιλιώσει ένα εν διαστάσει ζεύγος. Το να σώσεις την ορθοδοξία από τις παπικές δηώσεις είναι θέμα διορατικότητος πρωτίστως και σταθερότητος. Σηκώστε τα μανίκια. Αν περιμένουμε από το Χριστό…
  
  Τα εκ Γεροντικού παραδείγματα και τα πατερικά αποφθέγματα είναι καλά μέχρι το σημείο που δε μας υπνωτίζουν. Φαντάζεστε να καθόμαστε στα κελία μας όλοι και να προσευχόμαστε και να κλαίμε για τον πάπα, την προτεστάντισσα, το βουδιστή; Θα γελούσαν κάτω από τα μουστάκια τους αυτοί και μεις τώρα θα μασταν Βατικανό. Ευτυχώς βρίσκονται σε κάθε γενιά μάξιμοι και μάχιμοι ομολογητές.
  
  Δε θέλω με τίποτε να σκέφτεστε ότι ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Άπαγε των βλάσφημων αυτών λογισμών.
  
  Σημείον σημείον ειληφώς το διάλογο με τη Σαμαρείτιδα βλέπω λίγο φως και εγώ ο τυφλός πώς (να μιλάω και μολυσματικά ποικίλα να μην κολλάω).
  
  Γιατί, βρε παιδιά, είμαστε στην Εκκλησία τελικά; Έτσι το ρωτώ να κάνουμε ένα διάλειμμα στην αποπνικτική μάχη των χαρακωμάτων.
  
  Κάποιος φώναξε από πέρα ότι αν δε μας αρέσουν τα λόγια του Χριστού και η ευαγγελική του μορφή να πάμε αλλού, να φύγουμε. Να φτιάξουμε δικιά μας εκκλησία. Το έχουν κάνει πολλοί ως τώρα. Δε θα μαστε δα και οι πρώτοι. Ο Θεός δεν μας έχει ανάγκη. Εμείς τον έχουμε. Λέει ότι και ο Χριστός κάποτε το είπε στους ίδιους τους μαθητές του αγανακτισμένος «μη και υμείς θέλετε υπάγειν;» αλλά μην τον ακούτε. Αυτοί να φύγουν. Αυτοί μιαίνουν με τις απόψεις τους την εκκλησία. Και έχουν το θράσος να μας λένε τις απρέπειές τους. Αν πλανηθεί όμως ο άνθρωπος από τον εγωισμό… Θεοεγκατάλειψη.
  
  Να χαϊδέψω ωτία ή να θεραπεύσω την αλήθεια; Έμαθα ότι η θεολογία θεραπεύει και δε θωπεύει. Μα ίσως κακοχαρακτηρισθώ. Ως τα σήμερα πάντες με λέγανε καλό παιδί. Και;
  
  Αγώνας τελικά πνευματικός ή ψυχολογικός; Το δεύτερο σαφώς. Μην κλονιστεί το εσωτερικό μας δομικό σύστημα. Όλα το εγώ. Θεός το εγώ. Μην ξεχνάτε ότι όλοι προαποφασίσαμε να πολεμήσουμε. Έτσι. Αυτόματα. Μην υποστέλλετε τη σημαία. Δαιμονικές σειρήνες είναι. Στο κάτω κάτω είναι κοινό μυστικό ότι δεν πολυανησυχούμε για το Θεό. Τι μπορεί να πάθει άραγε αυτός; Ψιθυρίζει κάποιος ότι ίσως πάει τζάμπα η εγκράτεια τόσων ετών. Μάλλον ο Μέσκος θα είναι…
  
  Τελικά τον θάνατο τον νίκησε κανείς; Αναβάλλεται η μάχη αυτή ες αύριον. Φαίνεται πολύ δύσκολη. Πιαστείτε σήμερον με τον προ των πυλών εχθρό, τον πάπα. Δε βλέπετε που έφτασε στο Φανάρι; Ες αύριον τα σπουδαία…
  
  Εν απορία ων εισέτι: σε κάθε γενιά πόσοι νικάνε το θάνατο; Νομίζω εγώ που γράφω ότι αυτός είναι ο αληθινός μου εχθρός. Ούτε καν ο διάβολος δεν είναι. Όλοι οι άλλοι άνθρωποι είναι αδέλφια μου και πλέον τούτου ουδέν. Αλλά κανείς, όσο και να προσπαθήσει να με πείσει, δε μου βγάζει από το νου ότι ο Χριστός γι’ αυτό ήρθε στη γη. Για να με κάνει πολεμιστή και νικητή του θανάτου. Ικανόν.
  
  Λάρισα, 6/1/2010
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 05.01.2010
• 23:41

  "Aπό φίλο σε φίλο..." - Νούσης προς Τελεβάντον

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Από φίλο σε φίλο…
  
  (Μια απάντηση στον αδελφό, φίλο και συνάδελφο Παναγιώτη Τελεβάντο)
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - Θεολόγου ΑΠΘ
  
  Αγαπητέ Παναγιώτη,
  
  Ικανόν εστίν άχρι τούδε. Ελέχθησαν ουκ ολίγα και απεκαλύφθησαν εκ πολλών καρδιών διαλογισμοί. Θα σου απαντήσω όμως συνοπτικά χάριν και μόνον της παρρησίας έκφρασης της γνώμης σου επωνύμως, την ίδια ώρα που όλα τα «αντιοικουμενιστικά» παλικάρια καλύπτονται κάτω από ένα πέπλο μυστηρίου.
  
  1. Οικουμενισμός, το αντίθετό του και άλλα της ίδιας οικογενείας. Πλαστές κατασκευές νοσηρών και αθεολόγητων νόων. Ας μου τα ορίσει κάποιος πιο συγκεκριμένα, ώστε και να τα κατανοήσω και να καταλάβω ποιος ακριβώς εγκαλείται και γιατί.
  
  2. Η Εκκλησία και η θεολογία μας δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Άρα κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αυτοδιορίζεται και αυτοαποκαλείται αγιότερος και ορθοδοξότερος των υπολοίπων διατρήτοις κριτηρίοις μάλιστα.
  
  3. Η Εκκλησία ως Σώμα Χριστού είναι μία, διότι «εις άγιος, εις Κύριος Ιησούς Χριστός». Τα όρια όμως του εσχατολογικώς αδιαλείπτως γίγνεσθαι του συγκεκριμένου Σώματος είναι χερσί Θεού και ουχί τη φαντασία και τοις αφορισμοίς φανατικών ούτε ταις αυθαιρεσίαις θρησκειοσυγκρητιστών.
  
  4. Το ιστορικό Σώμα επί γης του Χριστού σήμερα είναι οι απανταχού κανονικώς εν κοινωνία ούσες αλλήλοις ορθόδοξες αυτοκέφαλες εκκλησίες και τα ορθόδοξα πατριαρχεία με πρώτο τη τάξει ως primus inter pares το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/πολης.
  
  5. Εφόσον δεν έχει καταδικαστεί επισήμως, τουτέστιν συνοδικώς, μια ορθόδοξη εκκλησία ως σχισματική και αιρετική - και αντιστοίχως συγκεκριμένα πρόσωπα, κληρικοί και λαϊκοί - δεν μολυνόμεθα εκ της μετ’ αυτών κοινωνίας.
  
  6. Η θεολογία στην Ελλάδα γέμει σχολαστικισμού και συντηρητικών προχωρημένης ηλικιακής ωριμότητος θεολόγων που θεωρούνται γνήσιοι εκφραστές της αληθείας. Πλείστοι εξ αυτών όμως δεν έχουν διαβάσει πέραν των δυο ή τριών θρησκευτικών συγγραμμάτων στη ζωή τους.
  7. Το θεολογικό και το εν γένει κουτσομπολιό εν Ελλάδι καλά κρατεί. Έτσι εν μιά νυκτί μπορεί να βαφτιστείς είτε παραδοσιακός (=άγιος) είτε οικουμενιστής- νεωτεριστής (=διάβολος).
  
  8. Το να συναντάς σε αίθουσες θρησκευτικών οργανώσεων χουντικούς βασανιστές που θεωρούνται και θωρούνται ως πρότυπα χριστιανού την ίδια ώρα που θεολόγοι φιμώνονται διότι μιλάνε απλώς την ως δίστομον ρομφαίαν γλώσσα της αληθείας μη υποτασσόμενοι στα ευσεβιστικά παραγγέλματα των προκατόχων τους, όλο τούτο μαρτυρεί την προχωρημένη πνευματική σηψαιμία της χώρας μας και της ελλαδικής ορθοδοξίας μας.
  
  9. Γιατί, ωρέ παλικάρια, ντροπιάζετε τα γένια σας και ξεφτιλίζετε την ορθόδοξη θεολογία δίνοντας το δικαίωμα να ταυτίζουν τινές ανεγκέφαλοι εκκλησία-θεολογία και φασισμό, δυο εκ διαμέτρου αντίθετες φύσει καταστάσεις;
  
  10. Οι ιερείς που κατέδιδαν «στεγνά» ανθρώπους του δικού τους ποιμνίου ως αριστερούς - ο άγιος Διονύσιος εν Ζακύνθω εξομολόγησε, συγχώρησε και δεν κατέδωσε το φονιά του αδελφού του - και έτσι τους οδηγούσαν στο απόσπασμα «δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ» (Ιω. ιστ’ 2) είναι γεννήματα εχιδνών αλλά και της σαθρής μας έκπαλαι κακέκτυπης θεολογίας. Ήρθε η ώρα λοιπόν να πάψουμε τα αναμασήματα εκπεσουσών νοοτροπιών και να προχωρήσουμε στην άρθρωση γνήσιου θεολογικού λόγου.
  
  11. Η θεολογία δεν είναι απλή φιλοσοφία και λογοτεχνία, ώστε να προσεγγίζεται ερμηνευομένη εική και ως έτυχε ούτε από τους θεολόγους, πολλώ δε μάλλον από τον οιονδήποτε αδαή.
  
  12. Το μάθημα της θεολογίας στα σχολεία δεν κινδυνεύει αν μειωθεί κάπως ο ομολογιακός του χαρακτήρας αλλά από τους θεολόγους - αθέους και ημιμαθείς - που το διδάσκουν.
  
  Είπα εν τη ρύμη του λόγου και μερικά φαινομενικά άσχετα. Δεν ξέρω αν σε κάλυψα αλλά, αν δεν σου απάντησα σε κάτι, αυτό σημαίνει μάλλον ότι τα λόγια δεν μπορούν πάντα να υποκαταστήσουν τη ζωή που διαρκώς προχωράει. Άλλοι μείνανε πίσω και σε αυτή και στην επιστήμη τους, εύχομαι όχι και στην πνευματική τους ηλικία.
  
  Με βαθιά εκτίμηση
  
  Λάρισα, 5-1-2010
  
  Υ.Γ. Αγαπητέ μου φίλε, τώρα πλέον «είμαι» τρεις ομάδες. Ολυμπιακός, Λάρισα και Οικουμενισμός. Καλή χρονιά στους φιλάθλους αντιολυμπιακούς και αντιοικουμενιστές
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 12:04

  Τελεβάντου προς Νούσην, Ανοικτή επιστολή "Περί Οικουμενισμού"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Tου Παναγιώτη Τελεβάντου
  
  Νέα Υόρκη, 4 Ιανουαρίου 2010
  
  Αγαπητέ κ. Νούση,
  
  Η ανάγνωση των άρθρων σας μου δημιούργησε την ισχυρή εντύπωση ότι δεν είστε Οικουμενιστής. Αλλού εστιάζεται το πρόβλημα. Εξ όσων μπορώ να εικάσω δεν αναπαύεστε με την τακτική που ορισμένοι έχουν υιοθετήσει εναντίον του Οικουμενισμού. Νιώθετε ότι χαρακτηρίζονται από αυτάρκεια, φαρισσαισμό, ναρκισσισμό και φανατισμό. Ετσι δεν έχετε σιγουριά ότι κινούνται εκ Θεού. Ακόμη χειρότερα: Φοβάστε ότι η όλη κίνηση μπορεί να καταλήξει, Θεός φυλάξοι, σε σχίσμα. Νομίζω ότι γι’ αυτούς τους λόγους διαχωρίσατε τη θέση σας από την Ομολογία. Οχι επειδή υιοθετείτε τη “Βαπτισματική θεολογία”, τη “θεωρία των κλάδων” και τη θεολογία των “αδελφών Εκκλησιών” ή επειδή προσυπογράφετε τη συμφωνία του Σαμπεζύ και του Μπαλαμάντ και τα κοινά κείμενα του Πόρτο Αλέγκρε, της Ραβέννας και της Ελούντας.
  
  ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΙΚΡΙΑ
  
  Αν η ανάγνωση των άρθρων σας που κάνω είναι ορθή σας παρακαλώ να ξεπεράσετε τη δικαιολογημένη πικρία που αισθάνεστε για τις άδικες και αντιχριστιανικές προσωπικές επιθέσεις που δεχτήκατε. Μεταξύ άλλων είδα κατ' επανάληψη πικρόχολα και κακεντρεχή σχόλια που διαμφισβητούσαν ακόμη και τη διανοητική σας διαύγεια, ενώ τα γραπτά σας μαρτυρούν αδιάψευστα το αντίθετο. Προσβάλλει τη νοημοσύνη και την αξιοπρέπειά μου να συζητήσω αν οι πιο πάνω μέθοδοι έχουν σχέση με το Χριστό. Αντίθετα με την κακεντρέχεια ορισμένων που διαμφισβήτησαν την ικανότητά σας να γράφετε ωραία, είναι ειλικρινής πεποίθησή μου ότι γράφετε με πολλή γλαφυρότητα. Μου κάνει μάλιστα εντύπωση πόσο λίγο χρόνο χρειάζεστε για να συντάξετε ένα κείμενο. Ζηλεύω το τάλαντο που σας χάρισε ο Χριστός το οποίο καλλιεργήσατε με τόση επιτυχία.
  
  ΘΕΡΜΗ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ
  
  Σας απευθύνω αυτή την επιστολή κ. Νούση για να σας παρακαλέσω αδελφικά να τοποθετηθείτε για το θέμα του Οικουμενισμού με ξεκάθαρες θέσεις. Δεν εισηγούμαι να επανεξετάσετε την απόφαση που πήρατε να αποσύρετε την υπογραφή σας από την Ομολογία. Τη σέβομαι. Σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αυτό που μετρά. Οπως γνωρίζετε, για να περιοριστώ σε ορισμένα μόνον ονόματα, ο π. Γεώργιος Καψάνης, ο Ναυπάκτου Ιερόθεος, ο Κονίτσης Ανδρέας, ο κ. Τσελεγγίδης, κ.ά. δεν υπέγραψαν την Ομολογία. Υπάρχει κανείς που αγνοεί ποια είναι η θέση τους για τον Οικουμενισμό; Και ο Γόρτυνος Ιερεμίας απέσυρε την υπογραφή του από την Ομολογία χωρίς αυτό να τον εμποδίσει να διατυπώνει στα συγγράμματά του απολύτως παραδοσιακές θέσεις, όπως επίσης να τηρήσει την ενδεδειγμένη στάση στη Σύνοδο της Ιεραρχίας.
  
  ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΙΩΠΟΥΜΕ;
  
  Να πάω ένα βήμα παρακάτω; Υπάρχουν ορισμένοι οι οποίοι και για τις συμπροσευχές θα ήταν διατεθειμένοι να δείξουν “οικονομία” εξαιτίας της εμπερίστατης κατάστασης του Πατριαρχείου. Ποια ανοχή, όμως, είναι δυνατόν να επιδειχθεί, όταν η ορθόδοξη εκκλησιολογία ποδοπατείται; Οταν αυτός ούτος ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας στο διάλογο με τους Παπικούς Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος ισχυρίστηκε στη σύνοδο της Ιεραρχίας ότι η Εκκλησία είναι διαιρεμένη; Οταν ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας) ισχυρίζεται ότι το βάπτισμα των εκτός Εκκλησίας είναι υποστατό λές και αγνοεί ακαδημαικός της δικής του εμβέλειας ότι “η Εκκλησία εν τοις μυστηρίοις σημαίνεται”; Πώς να αποδεχθεί κάποιος τη “θεωρία των κλάδων” και των “αδελφών Εκκλησιών” χωρίς να προσβάλει βάναυσα την πίστη του; Δεν απαγγέλλουμε το Σύμβολο της Πίστεως κάθε φορά που μετέχουμε στο μυστήριο της Θεία Ευχαριστίας; Δεν ομολογούμε πίστη εις ΜΙαΝ Εκκλησία και ΕΝ βάπτισμα εις άφεσιν αμαρτιών; Οταν, λοιπόν, κάποιοι ομολογούν τα αντίθετα δεν πρέπει να πάρουμε θέση; Και όταν λέγω κάποιοι εισάγουν κακοδοξίες αναφέρομαι πρώτιστα στον Ορθόδοξο συμπρόεδρο της Μικτής επιτροπής Ορθοδόξων και Παπικών Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα) τον στρατηγικό νου των Οικουμενιστικών σχεδιασμών! Δεν είναι ο εισηγητής της “Βαπτισματικής θεολογίας”; Δεν νομίζετε ότι όλοι πρέπει να ανησυχούμε σφόδρα και να εκφράζουμε (με ευπρέπεια πάντοτε) την έντονη αποδοκιμασία μας για τις κακόδοξες θέσεις του; Δεν συγκλονιστήκατε, όταν ακούσατε στην Ημερίδα για το διάλογο, που διοργάνωσε η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τον εκπρόσωπο του Αρχιεπισκόπου π. Παύλο Κουμαριανό να λέγει ότι για να προχωρήσει ο διάλογος πρέπει να εφαρμοστεί πρώτα η “διακοινωνία”; Με άλλα λόγια να γίνουμε Ουνίτες;
  
  ΣΑΦΕΣΤΕΡΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ “ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ”
  
  Είναι εύκολο να λέμε: Ξέρεις! Το θέμα της “Βαπτισματικής θεολογίας” πρέπει να εξεταστεί συνοδικά. Ασφαλέστατα και πρέπει. Μόλις πρόσφατα δημοσίευσα άρθρο στο οποίο αναφέρω ότι η “Βαπτισματική θεολογία” και ο εισηγητής πρέπει να απασχολήσουν τις συνόδους των Ορθοδόξων Εκκλησιών αυτεπάγγελτα ή κατόπιν καταγγελίας των πιστών. Εσείς κ. Νούση πώς τοποθετείστε σ’ αυτό το θέμα; Θα προσυπογράφατε μια τέτοια καταγγελία ή έστω έκκληση για να επιληφθεί η Ιερά Σύνοδος του σοβαρότατου αυτού θέματος; Η “Βαπτισματική θεολογία”, όπως γνωρίζετε, είναι το θεμέλιο των οικουμενιστικών ανοιγμάτων του Πατριαρχείου. “Ορθοδοξοποιεί” τη “θεωρία των κλάδων”. Στην πτώση ή στην ανάσταση αυτής της θεολογίας εδράζεται η λεγόμενη “οικουμενική κίνηση”. Σ’ αυτή, την Αγγλικανικής προέλευσης θεωρία, στηρίζεται και η συμμετοχή πολλών Ορθοδόξων Εκκλησιών στο ΠΣΕ. Πώς να πιστέψω ότι για ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν έχετε άποψη; Είναι εύκολο κάποιος με το δικό σας χάρισμα της πένας να γράφει σειρά άρθρων και να εκθέτει όσους τον πίκραναν και τον σκανδάλισαν. Αραγε η προσωπική μας πικρία για οποιοδήποτε θέμα (όσο δικαιολογημένη και αν υποτεθεί ότι είναι) μπορεί να είναι ποτέ ισχυρότερος παράγοντας από την ανάγκη να ομολογήσουμε την πίστη μας;
  
  ΦΑΡΙΣΣΑΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
  
  Σας παρακαλώ θερμά να πάρετε θέση για τα πιο πάνω σοβαρά θέματα. Είναι αποδεκτό (ή αν θέλετε επιβεβλημένο) να στηλιτεύετε το φαρισσαισμό. Τελικά, όμως, πρέπει να σας προβληματίσει τι απήχηση έχουν οι εκκλήσεις σας να συμπεριφερθούν με ευπρέπεια οι παρεκτρεπόμενοι αν στο μυαλό τους υπάρχει αμφιβολία ότι δεν τους κατηγορείτε απλά για τον ακραίο τρόπο που εκφράζονται αλλά αν εκλαμβάνουν την κριτική σας ως υποστήριξη των Οικουμενιστών. Αν έχουν σχηματίσει τη λανθασμένη έστω πεποίθηση, ότι αρνείστε ότι υπάρχει πρόβλημα με την εισαγωγή κακοδοξιών από τα πιο επίσημα χείλη των διαλόγων. Το ξεκαθάρισμα της θέσης σας θα βοηθήσει, όσους ελέγχετε, να συνειδητοποιήσουν ότι αυτοί που διαφωνούν με το ύφος και τις ακρότητες ορισμένων αντιπάλων του Οικουμενισμού δεν είναι κατ’ ανάγκην Οικουμενιστές. Είναι ορισμένες φορές πιστά μέλη της Εκκλησίας που αποδοκιμάζουν τις ακρότητες και την έλλειψη ευπρέπειας. Η δική σας ξεκάθαρη τοποθέτηση θα βοηθήσει του Θεού συνεργούντος τους παρεκτρεπόμενους να προβληματιστούν για την ορθότητα της τακτικής τους.
  
  ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ
  
  Οπως προσέξατε γράφω σε τρίτο πρόσωπο γι’ αυτούς που υπερβαίνουν τα όρια στην κριτική τους για τον Οικουμενισμό. Σας διαβεβαιώ ότι αναγνωρίζω ότι και εγώ γράφω πολλές φορές με οξύτητα που υπερβαίνει το μέτρο. Σας παρακαλώ, όμως, η δεδομένη δική μου εμπάθεια και ορισμένων άλλων να μη σας αποτρέψει από το να εκπληρώσετε το χρέος σας έναντι του Θεού. Μην παραθεωρήσετε ότι οι ηγέτες του αγώνα εναντίον του Οικουμενισμού είναι όλοι ανεξαίρετα ευπρεπείς και γνήσιοι άνθρωποι. Για αναλογιστείτε ποιος από τους επικεφαλής του αντιοικουμενιστικού αγώνα δεν είναι άνθρωπος του Θεού (π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Γεώργιος Μεταλληνός, π. Σαράντης Σαράντος, π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, π. Γεώργιος Καψάνης, οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία, ο κ. Τσελεγγίδης, κτλ)! Τώρα αν πάλιν κάποιοι από μας τους ασήμαντους δείχνουμε “ζήλον ου κατ’ επίγνωσιν”, αν είμαστε μικροπρεπείς και υποκριτές, αν ενεργούμε με ασέβεια προς ανθρώπους και θεσμούς, αν δεν έχουμε την αίσθηση του μέτρου, αν σας σκανδαλίζουμε με την ακρισία και την έλλειψη διάκρισης των λόγων ή και των ενεργειών μας, μη διστάσετε, να μας ελέγξετε. Μην επιτρέψετε, όμως, σας παρακαλώ, οι δικές μας ατέλειες να σταθούν εμπόδιο στο δικό σας καλό αγώνα της πίστεως.
  
  ΕΡΩΤΗΣΑΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΣΑΣ
  
  Τοποθετηθήκατε ήδη με σαφήνεια για την ανάγκη επιστροφής των αιρετικών στην Εκκλησία ως πλανηθέντων από το διάβολο αδελφών μας. Η τοποθέτησή σας αυτή αναπαύει τη συνείδησή μας. Σας παρακαλώ. κ. Νούση, κάνετε ένα επιπλέον βήμα: Οταν βρεθείτε “ενώπιος ενωπίω”, σε κάποια στιγμή που η σιωπή και η νήψη βοηθούν να ιχνηλατήσουμε τα βήματα του Κυρίου που ακούονται παρηγορητικά ανάμεσα στις οιμωγές των σκοτεινών παθών, ερωτήσατε, σας παρακαλώ τη συνείδησή σας, αν συμφωνεί με τη “Βαπτισματική θεολογία”, τη θεωρία των “αδελφών Εκκλησιών”, τη συμφωνία του Σαμπεζύ τα κοινά κείμενα του Πόρτο Αλέγκρε, της Ραβέννας και της Ελούντας καθώς και για τις συμπροσευχές με αιρετικούς και αλλόθρησκους. Σχημάτισα την εντύπωση, κ. Νούση, ότι η απάντηση της συνείδησής σας είναι αρνητική. Αν σας ερμηνεύω ορθά σας παρακαλώ θερμά από όποιο μετερίζι αποφασίσετε να κάνετε τον αγώνα σας (χωρίς επαναλαμβάνω να έχετε σχέση με την Ομολογία ή τους ανθρώπους που την υπέγραψαν), να δώσετε τον καλό αγώνα της πίστεως. Ως ελεύθερος σκοπευτής της Εκκλησίας και της αλήθειας Της. Οπως σας φωτίσει ο Θεός. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μπροστά στο συγκρητισμό και τη σχετικοκρατία σε θέματα πίστεως που μας κάνει να ασφυκτιούμε. Οχι επειδή ο Θεός μας χρειάζεται για να οικονομήσει τη σωτηρία του κόσμου. Εμείς έχουμε ανάγκη να δίνουμε την καλή ομολογία της πίστεως, για να μην προσθέσουμε κοντά στις υπόλοιπες αμαρτίες μας και την άρνηση να συμπαραταχθούμε με την παράδοση των αγίων Πατέρων. Ας μην προσποιηθούμε ότι απλά και μόνον κάποιοι έξαλλοι και φανατικοί δημιουργούν εκ του μη όντος προβλήματα. Υπάρχει, δυστυχώς, εξ αντικειμένου, πολύ σοβαρό πρόβλημα με τον Οικουμενισμό. Είναι αλήθεια ότι ορισμένοι αντιδρούμε χωρίς εκκλησιαστικό φρόνημα: Με ύβρεις, μίσος, φανατισμό και κακεντρέχεια. Πιστεύετε, όμως, ότι εμείς είμαστε το πρόβλημα; Οχι οι δυσάρεστες παρενέργειές του;
  
  “Ο ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ”
  
  Η ομολογία της αλήθειας της Εκκλησίας και η υπεράσπιση της πίστεως δεν είναι, όπως γνωρίζετε, υπόθεση των επισκόπων μόνον. Η σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως των Πατριαρχών της Ανατολής το 1848 αναγνωρίζει το ποίμνιο της Εκκλησίας, ως το “φύλακα της πίστεως”. Οταν, όσοι υπέγραψαν την προδοτική για την Ορθοδοξία σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας, επέστρεψαν οίκαδε αντιμετώπισαν την αποδοκιμασία των πιστών. “Πώς τα ημέτερα;” τους ρωτούσαν. “Πώς τα της Συνόδου;” “Ει ετύχομεν την νικώσαν;”. Και οι εξωμότες έλεγαν: “Πεπράκαμεν την πίστιν ημών. Αντηλλάξαμεν την ευσέβειαν προδόντες την καθαράν θυσίαν. Αζυμίται γεγόναμεν”. Και συμπλήρωσαν: “Η δεξιά αύτη υπέγραψεν; Κοπείτω. Η γλώττα αύτη ωμολόγησεν; Εκριζούσθω”. Αλλωστε στα άρθρα σας ομολογείτε ότι πολλοί επίσκοποι απέχουν πολύ από το να ενσαρκώνουν τον καλόν ποιμένα. Ορθά επίσης επισημαίνετε ότι η υπακοή στο Γέροντα δεν ισχύει, όταν το θέμα αφορά την ενότητα και την αλήθεια της Εκκλησίας. Ολοι οι πιστοί έχουν ευθύνη και λόγο “όταν Θεός το κινδυνευόμενον”.
  
  Με εκτίμηση,
  
  Παναγιώτης Τελεβάντος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 01:18

  Κατά νεοανασυνταξάντων σύμβολον πίστεως

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ο Χριστός είναι o Θεός
  
  Του Κώστα Νούση
  θεολόγου - φιλολόγου ΑΠΘ
  
  Με τη φράση-ομολογία αυτή πρέπει να αρχίζει το μάθημά του πλέον ο κάθε θεολόγος εκπαιδευτικός μέσης εκπαίδευσης, ο δάσκαλος στα παιδιά του δημοτικού και ο ιερέας εν εκάστω κηρύγματι. Μετά ας πούνε ό,τι θέλουν. Αρκεί να αρχίζουν από Χριστό. «Άρχεσθαι Διός». «Ab Jove principium». «Από Χριστού-Θεού άρξασθε» λοιπόν εν τη συγχρόνω ειδωλολατρική Ελλάδι.
  
  Ο επανευαγγελισμός του λαού δεν είναι πια πολυτέλεια αλλά επιτακτική ανάγκη των καιρών. Την ίδια ώρα που πολλές κασσάνδρες ανάμεσά μας πάλαι τε και επ’ εσχάτων ονειρεύονται και φωνασκούν για τον εκ δυσμών κίνδυνο της ορθοδοξίας, δεν έχουν ούτε αυτοί αντιληφθεί τον εισερχόμενο δούρειο ίππο εντός των πυλών. Μέσα από την κοιλιά του εξέρχονται η έλλειψη κατήχησης των χριστιανών, οι άθεοι ανερυθριάστως προκλητικοί θεολόγοι, οι εκκοσμικευμένοι πιστοί, οι αισχροί επαγγελματίες ιερείς, η ειδωλολατρία, η κατακλυσμιαία πορνεία και μοιχεία, οι ουκ ολίγες αγρυπνούσες και δρώσες αιρέσεις.
  
  «Τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω» (Α’ Κορ. θ’ 22). Ο απόστολος Παύλος, εις εκ των τελειοτέρων έργω και λόγω εκφραστών του χριστιανισμού μας υποδεικνύει το ορθόδοξο ήθος. Δε διστάζει να γίνει τα πάντα - να πούμε με τα σημερινά δεδομένα να χαρακτηρισθεί οικουμενιστής, προδότης, να συμμετέχει σε διαλόγους, να ασχοληθεί με τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, τη βιολογία, την παλαιοντολογία και όλο το μακρύ κατάλογο των επιστημών, ως άλλωστε και όλοι οι μεγάλοι θεολόγοι άγιοι όλων των εποχών - αρκεί να σωθούν και οι αλλόπιστοι και οι αιρετικοί και οι εντός των ελλαδικών τειχών ακατάρτιστοι πνευματικώς, αδιάφοροι και μόνη τη ταυτότητι χριστιανοί. Φυσικά αυτό θα επέσυρε πάνω του το ανάθεμα των την ακρίβειαν οιομένων φυλάττειν, αλλά ποσώς θα ενδιεφέρετο. Άλλωστε το πνεύμα του αποκαλύπτεται στη φράση «ηυχόμην γαρ αυτός εγώ ανάθεμα είναι από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου» (Ρωμ. θ’ 3). Προτιμά να κολαστεί ο ίδιος αρκεί να σωθούν τα πλανημένα του αδέλφια. Όμως σήμερα σε μια νέα έκδοση της ορθοδοξίας ένιοι νεοφανείς αστέρες μοιράζουν αναθέματα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και βαστάνε την κόλαση στο χέρι. Ο γέρων Πορφύριος όμως λέει για το Χριστό: «Έτσι πράγματι πρέπει να βλέπουμε το Χριστό. Είναι φίλος μας, είναι αδερφός μας, είναι ό,τι καλό και ωραίο. Είναι το παν. Αλλά είναι φίλος και το φωνάζει: «σας έχω φίλους βρε, δεν το καταλαβαίνετε; Είμαστε αδέλφια. Βρε εγώ δεν είμαι… δεν βαστάω την κόλαση στο χέρι, δεν σας φοβερίζω, σας αγαπάω. Σας θέλω να χαίρεσθε μαζί μου τη ζωή» (απομαγνητοφωνημένα λόγια του γέροντος) - λόγοι σύνοψης ορθοδοξίας. Πραγματικά ακούω βερεσέ όσα άλλα μου αραδιάσουν οι διάφοροι ερανιστές λόγων αγίων μόνον προς πολεμική χρήση. Προτιμώ την «πλάνη» Πορφυρίου από τη δική τους «ορθοδοξία».
  
  Κατά κόρον στον κύκλο των σχετικών κειμένων έκανα χρήση λόγων και παραδειγμάτων συγχρόνων αγίων. Το αντίπαλον δέος προέβαλλε κυρίως και σχεδόν μονομερώς ένα άλλο σύγχρονο άγιο, τον π. Ιουστίνο Πόποβιτς. Φυσικά δεν ελήφθη υπ’ όψιν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής του αγίου και μερικές ενέργειες και λόγοι του εθεωρήθησαν δογματικοί γνώμονες εκκλησιολογικής στάσης. Σε αυτούς ειδικότερα προτείνω να ρίξουν λίγο το βλέμμα τους και στον προσφάτως κοιμηθέντα άγιο Πατριάρχη των Σέρβων Παύλο. Καλό είναι πάντα να κοιτάμε προς όλες τις κατευθύνσεις πριν μορφώσουμε την προσωπική μας γνώμη. Επίσης οι εν λόγω ανατρέχουν σε αρχαιότερους αγίους να ακουμπήσουν και αιτιολογήσουν την τεταραγμένη τους διάθεση. Εγώ ανέφερα Παΐσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο, Σωφρόνιο και μερικούς ακόμη. Αγίους - των ημερών μας - μεγάλου βεληνεκούς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτε από προγενέστερους αγίους, ένιοι δε εξ αυτών και ανώτεροι των αρχαίων. Αναφέρω ενδεικτικά τα λόγια του σύγχρονου πατέρα της εκκλησίας π. Σωφρονίου Σαχάρωφ για το γέροντα Πορφύριο: «σαν εμένα θα βρεις πολλούς γέρους, όμως σαν τον Πορφύριο είναι δύσκολο να βρεις. Αυτός είναι πολύ μεγάλος, είναι πνευματικό φαινόμενο σπάνιο στην εκκλησία… είναι ένα ασκί γεμάτο από Άγιο Πνεύμα και ό,τι σας λέει αυτό πρέπει να κάνετε» (Αναμνήσεις από το γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ, εκδ. Άθως). Γιατί λοιπόν να ανασκοπούμε το παρελθόν τη στιγμή που τέτοιοι φωστήρες έδειξαν το δρόμο, ζώντες μάλιστα τη σημερινή εκκλησιαστική και γενικότερη παγκόσμια κατάσταση, άρα άμεσοι και πιο αρμόδιοι εκφραστές του ορθού εκκλησιολογικού πνεύματος εν τοις εσχάτοις τούτοις έτεσιν;
  
  Ο γερο Παΐσιος μάλιστα, γνωστός για το μέγα προφητικό του χάρισμα, ορών και προϊδών - κατ’ εμέ – τις αυθαιρεσίες μας φωτογραφήθηκε ολίγον προ της εκδημίας του με τον νυν Πατριάρχη. Ας ερμηνεύσει καθείς τι πολυσήμαντο μήνυμα έστειλε ο γέροντας.
  Διαβάζουμε στο βίο του αγίου Σιλουανού την ιστορία με τον πλανόδιο βιβλιοπώλη που του είχε ενσπείρει στην ηλικία των τεσσάρων ετών το λογισμό της αθεΐας, τον οποίο ξεπέρασε σε ηλικία δεκαεννέα ετών! Και αν κάποιος δεν το ξεπεράσει ποτέ; Η ερώτηση απευθύνεται στους αθέους ή αθεολογήτους θεολόγους που εν κακή παρρησία αμφισβητούν τα πάντα - το συνηθέστερό τους είναι η προβολή της παλαιάς διαθήκης ως μυθολογίας - και μολύνουν τα χριστιανόπουλα. Ο πάπας λοιπόν δεν βάλλει από τη Ρώμη, ως είρηται, αλλά διέβη διά ημετέρων μισθοφόρων τον ελληνικό Ρουβίκωνα.
  
  Tα ιστορικά παράλληλα με την πρωτοχριστιανική εποχή είναι εμφανή. «Το πνεύμα όπου θέλει πνει» (Ιω. γ’ 8) και δεν το σταματούν οι κραυγές και οι υπογραφές κανενός. Συναντάς αλλοδόξους πιο ορθοδόξους στη ζωή τους από μας στους οποίους κατοχυρώθηκε κυρίως η επωνυμία. Και εμείς είμαστε μάλλον αυτοί που διαστρέψαμε το αληθινό πρόσωπο του γλυκυτάτου Ιησού. Αλωνίζουν οι χιλιαστές με σημαία τους το κήρυγμα της ανάστασης, διότι μυρίστηκαν ότι απιστούν σε αυτήν ή την αγνοούν οι ορθόδοξοι και έτσι θα τσιμπήσουν -όπως και συμβαίνει - στο δόλωμά τους, το πλέον ορθόδοξο άλλωστε κήρυγμα που παραθέτουν οικειοποιώντας το ως μοναδική εξ αυτών προερχομένη χιλιαστική πρόταση και ελπίδα ζωής! Άλλοι την ίδια ώρα φοβούνται προτεστάντες, ινδιάνους, αφρικανούς παγανιστές, καρδινάλιους και ατέλειωτα έτερα στίφη πολεμίων.
  
  Πώς όμως χάσαμε το Χριστό και τον κλέψανε ιεχωβάδες, αγνωστικιστές, διαλογιστές και λοιποί; Εξαιτίας δυο παραγόντων: επειδή μειώνονται δραματικά οι ζώντες άγιοι -παραδείγματα, στυλοβάτες και παρηγοριά όλων μας - και εμείς οι λοιποί δεν παρουσιάζουμε ένα ελκυστικό και θελκτικό Χριστό. Είναι αδήριτη πλέον ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε την υφ’ ημών προβολή του χριστιανισμού σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, εντός και εκτός συνόρων. Στα ευαγγέλια ο Χριστός σαγηνεύει και δεν απειλεί. Αυτό είναι και το ήθος της Εκκλησίας του, που ουσιαστικά είναι ο ίδιος ο Ιησούς. Οι αφορισμοί ουδέποτε συνήδαν στο εκκλησιαστικό ήθος και εχρώντο σπανίως και μόνον παιδαγωγικώς και εν εσχάτη ανάγκη. Η πρότασή μου στους ανειρήνευτους αδελφούς είναι η προτροπή του αγίου γέροντος Πορφύριου (αν νομίζουν τινές ότι δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένος άγιος κάνουν λάθος - τιμάται ήδη στο Πατριαρχείο Αντιοχείας, τουτέστιν αυτομάτως θεωρείται και επισήμως άγιος της απανταχού ορθοδοξίας) : «αγαπήστε τον Χριστό και μηδέν προτιμήστε της αγάπης αυτού». Δυστυχώς, αν δεν το πετύχουμε αυτό, αποτύχαμε στον πνευματικό μας αγώνα και εις μάτην τρέχουμε να σώσουμε την ορθοδοξία ως δόγμα, την ίδια ώρα που εμείς χάσαμε τη ζωή. Ο Χριστός άλλωστε δεν είναι ψυχρό και ψιλό δογματικό σύστημα πίστεως αλλά συγκεκριμένο πρόσωπο που απαιτεί ως ζηλότυπος εραστής την αποκλειστική αγάπη μας. Αντ’ αυτού τον θωρούμε και τον συστήνουμε ως απρόσιτο νομοδιδάσκαλο κωδίκων ηθικής, ήτοι δυσάρεστο και αποκρουστικό στο σύγχρονο κοπιώντα και πεφορτισμένο άνθρωπο.
  
  Πολύς λόγος κατά νεοομολογητών άχρι τούδε. Τι κυρίως διακρίνουμε εν πάσι σχεδόν τοις ζηλωταίς; Έλλειψη δυο βασικών χαρακτηριστικών του γνησίου χριστιανού: ταπείνωσης και αγάπης. Αλλά οι υποψήφιοι σωτήρες μας ας έχουν αδιαλείπτως κατά νου πως η όποια αληθινή αρετή μας ενώπιον του Κυρίου «ως ράκος αποκαθημένης» ( Ησ. 64.5). Από την άλλη ορισμένοι εξ αυτών θεωρούν ότι η προς αυτούς ετερότητα συνιστά εγγενή αδυναμία και a priori ήττα. Να ισχύει άραγε το ρηθέν δια συγχρόνου φιλοσόφου «ο βλαξ είναι ανίκητος»; Δεν είναι της παρούσης. Το σίγουρο είναι ότι η πόλις εάλω ένδοθεν, διότι αστοχήσαμε και ως χριστιανοί και ως θεολόγοι και ως ιερείς. «Καλόν το άλας. Εάν δε και το άλας μωρανθή, εν τίνι αρτυθήσεται» (Λουκ. ιδ’ 34); Αυτά τα φαινόμενα άλλωστε είναι η κορυφή του παγόβουνου της αποτυχίας ημών των χριστιανών των εσχάτων που προλειαίνουμε καθ’ ημέραν την έλευση του αντιχρίστου με τον πνευματικό μας ατροφισμό. Και ικετεύω: ας φωνάζουμε για τη θεότητα του Χριστού ευκαίρως ακαίρως, διότι στη θέση του έρχεται άλλος και χάσκοντες θα τον προσκυνήσουν πάντες και πάσαι αι φυλαί της γης. Τότε θα εκπληρωθεί και ο λόγος του Κυρίου: «πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν (εις την θεότητά Του) επί της γης» (Λουκ. ιη’ 8);
  
  Ημείς οι έχοντες την πληρότητα της Χάριτος οφείλουμε να γίνουμε το φως τοις αλλοθρήσκοις, ώστε να τους «μαγέψουμε». Συνήθως η μαγεία φέρει αποτελέσματα. Εν αντιθέτω τους προγκάμε και τους στερεώνουμε όλο και πιο βαθιά στις πλάνες τους. Πόσο πιο θεάρεστο θα ήταν να ανεπέμποντο πύρινες προσευχές στο θρόνο του Υψίστου αντί υπογραφών υπέρ σωτηρίας αλλοδόξων και του σύμπαντος κόσμου. Όμως μια υπογραφή είναι πανεύκολη και ανώδυνη υπόθεση, ενώ μια αληθινή προσευχή κοπιώδης και αιματηρή. Ίσως μερικοί εν τη υπογραφή των δοκούσι ότι εξεπλήρωσαν το πνευματικό τους προς Θεόν χρέος ψευτοαναπαύοντας τη συνείδησή τους λόγω ελεγχόμενης πνευματικής ζωής και των εξ αυτής ενοχών. Προσωπικά όμως αφορίζω εμαυτόν εκ του ρεύματος τούτου αναιρών το εκ κεκτημένης ταχύτητας πλημμέλημά μου και υπογράφω πάσαν την προγεγραμμένην ταύτην εν είδει κατακλείδος επιλόγου διακριτικώς επιγραφομένην
  Κατά νεοανασυνταξάντων σύμβολον πίστεως.
  
  Λάρισα, 4-1-2010
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 02.01.2010
• 23:19

  "Το κανονικό και δογματικό πλαίσιο των διαλόγων"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Του κ. Παναγιώτη Τελεβάντου
  
  Σε πρόσφατο άρθρο του “Περί Διαθρησκειακού Διαλόγου” ( [www.amen.gr] ) ο Καθηγητής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης προσπαθεί να αντικρούσει κάποιες επισημάνσεις για τον Οικουμενισμό που είχα καταγράψει στο άρθρο “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους”
  ( [religiousnet.blogspot.com] )
  
  Στο άρθρο του ο κ. Καθηγητής αρνείται ότι αδικεί τους παραδοσιακούς θεολόγους όταν ισχυρίζεται ότι δήθεν απαξιώνουν τους διαλόγους. Δυστυχώς τόσον ο κ. Βασιλειάδης όσο και πολλοί άλλοι εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί, επαναλαμβάνουν αυτή τη συκοφαντία “τήδε κακείσε”, ευκαίρως-ακαίρως, συστηματικά, για δεκαετίες τώρα. Ισχυρίζεται ο κ. Καθηγητής ότι οι παραδοσιακοί πιστοί είναι εναντίον των διαλόγων με τους αλλόθρησκους, με τους αιρετικούς και με τους σχισματικούς. Ρωτούμε λοιπόν: Πού, πότε και ποιοι εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους; Οι Σεβασμιότατοι Μητροπολίτες που υπέγραψαν την Ομολογία για τον Οικουμενισμό; Ο π. Θεόδωρος Ζήσης; Ο Καθηγητής Ιωάννης Καρμίρης; Ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης; Ο Καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας; Ο Περιστερίου Χρυσόστομος; Ο Καθηγητής Κωνσταντίνος Μουρατίδης; Ο Καθηγητής Μέγας Φαράντος; Ο π. Γεώργιος Καψάνης; Ο Ιωσήφ της Ξηροποτάμου; Ο Καθηγητής Ανδρέας Θεοδώρου; Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος; Ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς; Ο π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ; Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός; Ο Καθηγητής Νικόλαος Μητσόπουλος; Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος; Ο π. Σαράντης Σαράντης; Ο κ. Νίκος Βασιλειάδης; Ο Καθηγητής Δημήτριος Τσελεγγίδης; Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος; Και τόσοι άλλοι διαπρεπείς θεολόγοι. Και κοντά σε αυτούς και εμείς οι πολλοί και ασήμαντοι που θλιβόμαστε για τα οικουμενιστικά παρατράγουδα. Λησμονείτε, φαίνεται, ότι οι πλείστοι (ζώντες τε και τεθνεώτες) από τους πιο πάνω διαπρεπείς θεολόγους συμμετείχαν για χρόνια ή και για δεκαετίες στους διαλόγους. Είναι σαφές, επομένως, ότι την ανάγκη διαξαγωγής τους την αποδέχονται και δεν αντιτίθενται σ’ αυτούς για λόγους αρχής. Αν εσείς έχετε υπόψη σας παραδοσιακούς σύγχρονους θεολόγους ή και παλαιοτέρων εποχών που εξέφρασαν αντίθεση στους διαλόγους σας διαβεβαιώ ότι θα ακούσουμε με πολλή προσοχή τη μαρτυρία σας. Αν, όμως, δεν προσκομίσετε απόδειξη των ισχυρισμών σας η πικρία μας - ότι πολλοί εν Χριστώ πατέρες και αδελφοί μας συκοφαντούν συστηματικά - παραμένει αμείωτη και απόλυτα δικαιολογημένη έστω και αν η συκοφαντία αυτή έρχεται αρωγός των επιχειρημάτων μας επειδή αποδεικνύει ότι οι Οικουμενιστές δεν έχουν ουσιαστικά επιχειρήματα να αντιτάξουν στις θέσεις μας. Αν είχαν θα πρόβαλλαν επιχειρήματα. Δεν θα κατέφευγαν πίσω από το διάτρητο θώρακα της συκοφαντίας.
  
  ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ
  
  “Εβραγχίασεν ο λάρυγξ” μας να επαναλαμβάνουμε πάλιν και πολλάκις ότι ΔΕΝ αντιτιθέμεθα στο διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς. Το διάλογο θεωρούμε ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ μας καθήκον έναντι των εν σκότει των άλλων θρησκειών και των εν σκιά των αιρέσεων και των σχισμάτων καθημένων αδελφών μας, επειδή είναι μέσον ευαγγελισμού τους και ευκαιρία εγκεντρισμού τους εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Πως δεν μας συκοφαντείτε, λοιπόν, κ. Καθηγητά (και δυστυχώς όχι μόνον εσείς αλλά όλοι ανεξαίρετα οι κορυφαίοι εκπρόσωποι του Οικουμενισμού), όταν μας προσάπτετε αυτή την ασύστατη και ψευδή κατηγορία, παρόλον ότι κατ’ επανάληψη επί δεκαετίες σας λόγω και έργω σας διαβεβαιώνουμε και δίνουμε πειστικά τεκμήρια για το αντίθετο; Τι άλλο πρέπει να σας πούμε ή τι άλλο πρέπει να κάνουμε για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν αντιτιθέμεθα στους διαλόγους ως θέμα αρχής;
  
  ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΛΟΓΩΝ
  
  Υπάρχει, όμως, κ. Βασιλειάδη κάτι που αντιτιθέμεθα και μάλιστα έντονα αναφορικά με τους διαλόγους: Οχι αυτή καθ’ εαυτή η διεξαγωγή τους, αλλά οι ακροβατισμοί τους έξω από τα δογματικά και κανονικά πλαίσια της Ορθοδοξίας. Μήπως διαμφισβητείτε την ορθότητα αυτής μας της τοποθέτησης; Αλλά, αν η τοποθέτησή μας αυτή είναι αντορθόδοξη, γιατί δεν προσκομίζετε μαρτυρία από το ευαγγέλιο και τη ζωή και τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων που να δείχνει ότι ο Χριστός, οι Αγιοι Απόστολοι και οι Αγιοι της Εκκλησίας δίδασκαν διαφορετικά από ότι εμείς φρονούμε;
  
  Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ
  
  Προπαντός αν δεν είχε δημιουργηθεί έντονο θέμα τα τελευταία χρόνια, με τον τρόπο διεξαγωγής των διαλόγων εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας, γιατί η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος έδωσε σαφείς οδηγίες στους αντιπροσώπους της να την εκπροσωπήσουν στο διάλογο με τους Παπικούς μέσα στα κανονικά και δογματικά πλαίσια της Ορθοδοξίας; Και όχι μόνον το έκανε αυτό, αλλά και προχώρησε να τους δώσει συγκεκριμένες εντολές να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φως των γ΄ Κανόνα της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου και του κη΄ κανόνα της Δ΄ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι ανατινάζουν στον αέρα τις αξιώσεις των Παπικών για να θεμελιώσουν το πρωτείο σε “Πέτριο” αποστολικότητα. Θα ενθυμείσθε βέβαια και την έντονη αντίδραση των εκπροσώπων μας - Μητροπολιτών στο Διάλογο, οι οποίοι απείλησαν με παραίτηση, επειδή ήθελαν να μας εκπροσωπούν στο Διάλογο εν λευκώ, δηλαδή χωρίς τις δεσμεύσεις των Ι. Κανόνων. Ταυτόχρονα, οι Συνοδικές αυτές εντολές προς τους εκπροσώπους της στο διάλογο με τους Παπικούς, έκλεισαν το δρόμο της επιδίωξης των Φαναριωτών και των συνοδοιπόρων τους, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το ρόλο του παπικού πρωτείου στην πρώτη χιλιετία υπό το φώς του λδ΄ Αποστολικού κανόνα. Αν η ερμηνεία του πρωτείου γινόταν δεκτή υπό το φως του λδ΄ Αποστολικού Κανόνα, η εγκυρότητα της σύγκλησης και της επικύρωσης Οικουμενικής Συνόδου θα εξαρτάτο απολύτως από τον Πάπα. Η αυθαίρετη αυτή ερμηνευτική θα επέτρεπε την εισαγωγή του παπικού “πρωτείου” από την πίσω πόρτα στα ιερότατα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επομένως υπάρχει τεράστια διαφορά διεξαγωγής των διαλόγων εντός ή εκτός του κανονικού και δογματικού πλαισίου της Ορθοδοξίας! Εμείς, κ. Καθηγητά, συντασσόμαστε απόλυτα με την ομόφωνη απόφαση της Συνόδου της Ελλαδικής Ιεραρχίας (την οποία ακόμη και ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Σαββάτος) δεν διανοήθηκε - παρά την αντίθεσή του - να καταψηφίσει)!
  
  ΠΩΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΣΤΕ κ. ΚΑΘΗΓΗΤΑ;
  
  Εσείς, κ. Καθηγητά; Πώς ακριβώς τοποθετείστε στο συγκεκριμένο θέμα; Και όταν λέγω συγκεκριμένο θέμα, δεν εννοώ την κατά κοινή ομολογία υποχρέωσή μας να διεξάγουμε διάλογο με τους αλλόθρησκους, τους αιρετικούς και τους σχισματικούς, αλλά το αν οι διάλογοι σήμερα καρκινοβατούν για τους λόγους που εξήγησε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και τους οποίους η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας ομοφώνως υιοθέτησε. Γνωρίζουμε ότι έχετε την ευθύτητα να λέτε αυτά που πιστεύετε. Πέστε μας, λοιπόν, αν δέχεστε ή απορρίπτετε το διαχριστιανικό και διαθρησκειακό διάλογο όπως τον οριοθέτησε η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας εντός των δογματικών και κανονικών πλαισίων της Ορθοδοξίας; Δηλαδή χωρίς συμπροσευχές με σχισματικούς, αιρετικούς και αλλόθρησκους και μακρυά από συγκρητιστικά πλαίσια που διαμφισβητούν στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθόδοξη Εκκλησίας είναι η Una Sancta στους κόλπους της οποίας πρέπει να εγκεντριστούν όλοι οι αδελφοί μας που είναι άθεοι, αλλόθρησκοι, αιρετικοί ή σχισματικοί.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 16:40

  Επίλογος κατά νεοσυμβολιστών ή σύγκρουση θεολογικών γενεών

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Τoυ Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ
  
  «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. η’ 32). Ο Χριστός ως Θεός και δημιουργός του σύμπαντος κόσμου είναι ταυτόχρονα και στοργικός Πατέρας των πάντων και πλήρης αγάπης, επιεικείας και ευγενείας. Το πνεύμα του είναι έμπλεον χαράς και ελευθερίας. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος στην περιγραφή των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος: « ο δε καρπός του Πνεύματός εστιν αγάπη, χαρά, ειρήνη… μη γινώμεθα κενόδοξοι, αλλήλους προκαλούμενοι, αλλήλοις φθονούντες» (Γαλ. ε’ 22,26). Η ελευθερία αυτή ήρθε σε άμεση σύγκρουση με την ιουδαϊκή πιεστική νομική θρησκευτική κατάσταση που διεδέχθη. Ο απόστολος των εθνών μάλιστα, εκπρόσωπος του «ανανεωτικού» χριστιανικού πνεύματος το οποίο αντικατέστησε μεθ’ ορμής και δια συγκρούσεως το προηγηθέν ιουδαϊκό νομικό πνεύμα, δε δίστασε να έρθει σε ρήξη με ηγετικά στελέχη – μαθητές του ίδιου του Ιησού, ήταν όμως ανυποχώρητος.
  
  Η επανάληψη της αντιπαράθεσης των θεολογικών νοοτροπιών είναι διαχρονική και θέτει πάντοτε ένα καυτό ζήτημα προς επίλυση και διευκρίνιση: την ορθή προβολή της θείας ζωής που έφερε ο Θεάνθρωπος με την αποκάλυψή του και τον τρόπο πραγμάτωσής της από τους ανθρώπους στη ρεαλιστική βάση της καθημερινότητας της εκάστοτε εποχής. Ομιλούμε δηλαδή περί αληθείας των πραγμάτων και κοσμοθεωρίας ουχί φιλολογικής αλλά εξ αυτής ταύτης της φύσεώς της υποδειγματικής συμπάσης της ανθρώπινης ζωής και συμπεριφοράς εκάστου. Μιλούμε περί ζωής και όχι περί ιδεολογημάτων. Για αυτό και οι όντως θεολόγοι εκάστης εκκλησιαστικής περιόδου εγίνοντο δυσάρεστοι εκ της ατέγκτου - ως εφαίνετο - στάσεώς τους. Οι ίδιοι όμως εγνώριζαν το μονόδρομο της αληθείας και δεν προετίθεντο σε καμιά περίπτωση να υπαναχωρήσουν. Δηλαδή εκπτώσεις στην ελευθερία που έφερε ο Θεός στο γένος μας δεν τις ανέχονται επ’ ουδενί. Αν είναι να καταστούμε και πάλι ανελεύθερα τραγικά όντα, είναι προτιμότερο να επιστρέψουμε στην ειδωλολατρία.
  
  Η ορθόδοξη θεολογία έχει την ιδιαιτερότητα πως δεν είναι ψιλή επιστήμη. Συνάπτεται άρρηκτα με τη ζωή του εκκλησιαστικού σώματος εντός ορατών ενσάρκων ιστορικών κοινοτήτων. Οπότε ο θεολόγος οφείλει να βιώνει τα υπ’ αυτού λεχθέντα και αναλυθέντα και μάλιστα όσο το δυνατό πληρέστερα. Δηλαδή οφείλει να είναι άγιος. Όπως ξεκάθαρα αναφέρει και η περιβόητος φράση: « ει θεολόγος ει, αληθώς προσεύξη και ει αληθώς προσεύχη, θεολόγος ει» (όσιος Νείλος). Τι βλέπουμε όμως στα αποκαλυπτικά χρόνια που διανύουμε; Τη συνεχή διάσταση θεολογίας και αγιότητας. Όλο και σμικρύνεται ο αριθμός των εκφραστών του ορθοδόξου πνεύματος που να συνδυάζει αρμονικά τις δυο αυτές παραμέτρους της εν λόγω επιστήμης. Αλλά και σε όσους εφάπτονται τα δυο ταύτα ολοένα και μειώνεται το εύρος της συνάρμοσης αμφοτέρων των βασικών αυτών χαρακτηριστικών. Ο αμέτρητος περιπτωσιολογικός συνδυασμός των ποσοστών συναρμογής τους γεννά και τους αντίστοιχους θεολογικούς εκπροσώπους εκάστης γενεάς.
  
  Συναντάμε ως μια εναρκτική θεώρηση ολοένα και περισσότερους λογοτέχνες- έως και αθέους- θεολόγους που καταμαρτυρεί το εμφανέστατο θεολογικό έλλειμμα της εποχής, το οποίο θα αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο, και είναι ξεκάθαρο ότι πηγάζει από το οικτρό ξεσυνταίριασμα των δυο αυτών συστατικών του γνήσιου ορθοδόξου θεολόγου. Αλλά τούμπαλιν μπορείς να δεις και μια άλλη μορφή θεολογικής ημιμάθειας, όταν κάποιοι μπερδεύουν την ελλιπή ή και ανύπαρκτη θεολογική κατάρτιση με τον καλοπροαίρετο - ή και τον αντίθετό του - ζήλο για την πίστη τους. Το πιο εκτρωματικό προέρχεται από την τελευταία περίπτωση, όταν τα άτομα αυτά έχουν και καταφανές έλλειμμα πνευματικότητας, οπότε η εσχάτη πλάνη καθίσταται χείρων της πρώτης. Αυτό άλλωστε συναντάμε και στις πρωτοφανείς κινήσεις γραπτής αναδιατύπωσης της πίστης μας, όταν τα άτομα της τελευταίας αυτής κατηγορίας «θεολόγων» μαίνονται εξωτερικεύοντας την πνευματική τους γυμνότητα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά έλλειψη αγάπης. Και όπως είπε ο Χριστός, τον οποίο μας εξαπατούν και αυταπατώνται ότι υπερασπίζονται, η αγάπη είναι το βασικό διακριτικό των μαθητών του.
  
  Αξιοθρήνητοι εραστές παλαίμαχων θεολόγων και θεολογικών ρευμάτων και λιμναζουσών νοοτροπιών άλλων εποχών προβαίνουν σε ανεπιτυχείς προσπάθειες αναβίωσής τους και προσαρμογής στα σύγχρονα δεδομένα, λες και θεολογίες «καντιωτικού και οργανωσιακού τύπου» διεκδικούν την τελειότητα της ορθοδόξου έκφρασης. Επικίνδυνοι όμως δικτάτορες του πνεύματος γενόμενοι πολλοί εξ αυτών, όταν προσπαθούν να επιβληθούν παντί τρόπω, όπως οι περιπτώσεις ιερέων εκδιδόντων φιρμάνια αφορισμού σε πνευματικά τους τέκνα όχι επί αιρέσεως - τότε ίσως είχαν κάποιο άλλοθι - αλλά επιβάλλοντας – αντί να εμπνέουν - υπακοή στην προσωπική και μόνο γνώμη τους, ενέργειες βεβαίως που δείχνουν περίτρανα την έμμεση παραδοχή της ήττας τους και το μεγαλείο της μετατροπής υπ’ αυτών της πνευματικής πατρότητας σε τρομοκρατία συνειδήσεων.
  
  Τα άκρα είναι του διαβόλου, λένε οι πατέρες, και φυσικά ισχύει και εν προκειμένω. Η υπερβολική μόρφωση και οίηση οδηγεί σε αθεΐα και αιρέσεις, όπως φαίνεται από άπειρα ιστορικά παραδείγματα και στις μέρες μας τελευταία με περιπτώσεις αμφισβήτησης υπό εμβριθών θεολόγων-ρασοφόρων και αυτής ταύτης της θεότητας του Χριστού (αρειανικό παράλληλο).
  
  Ένα άλλο θλιβερό καινοφανές φαινόμενο στη σημερινή θεολογία προερχόμενο από την υπερτροφική ανάπτυξη του μορφωτικού επιπέδου του θεολόγου επιστήμονα εις βάρος του ορθοδόξου βιώματος είναι η λογοτεχνοποίηση της θεολογίας. Ποιητικά φληναφήματα, στεγνές ιστοριογραφίες, στείρες και κακόγουστες αγιογραφοπατερικές επαναλήψεις, κενά λόγια χωρίς Πνεύμα, τουτέστιν έπεα πτερόεντα εις τον αέρα διαλυόμενα μη έχοντα την οφειλομένη εξ αυτών πνευματική ωφέλεια του εκκλησιαστικού σώματος. Οι ανήκοντες όμως στην κατηγορία αυτή συνήθως γίνονται αληθέστεροι εκφραστές του θεολογικού πνεύματος στην εποχή μας, διότι έστω και τεχνικά και όχι ουσιαστικά μεταφέρουν το λόγο του Θεού στη γλώσσα του σύγχρονου ανθρώπου.
  
  Το τραγελαφικό προέρχεται από την κατηγορία των αγραμμάτων ή ολιγογραμμάτων θεολογούντων και φυσικά μη εχόντων πνευματικό επίπεδο και αγιότητα, οι οποίοι και διαστρέφουν θεολογικά ζητήματα και δυσφημούν το χριστιανισμό λόγοις τε και έργοις. Παραδειγματολογώντας και πάλι αφορμής δοθείσης εκ των νεοομολογητικών τάσεων των καιρών θα αναφερθώ ενδεικτικά στο θέμα θεολογικών όρων, αοριστολογικής προελεύσεως και περιεχομένου, νεόκοπων και καινοτρόπως προσφάτως κατασκευασθέντων και διατυπωθέντων. Ο όρος ας πούμε οικουμενισμός και τα παράγωγά του. Πλήρης σύγχυση. Ορολογίες μάλλον συνθηματολογικές εν είδει θεολογικών γκράφιτι προς εντυπωσιασμόν χρώμενες. Η βαπτισματική θεολογία που ακούγεται κατά κόρον και δη από αξιόλογους θεολόγους; Τι ακριβώς εστίν; Η πράξη της εκκλησίας δηλοί τη σχετικότητα των δικών μας ενεργειών και την απόλυτη εξουσία του Θεού. Όλοι γνωρίζουμε την ακρίβεια περί του ορθοδόξου βαπτίσματος και τις διάφορες ερμηνείες της εν τω Πηδαλίω. Εν προκειμένω όμως ερωτώ: οι βαπτισμένοι στο όνομα της αγίας Τριάδος ετερόδοξοι και δεκτοί γενόμενοι με απλό χρίσμα ή και χωρίς αυτό με απλή έγγραφη ομολογία είναι λιγότερο ορθόδοξοι από τους επαναβαπτισθέντας;
  
  Τους σχισματικούς ΓΟΧ επανερχομένους στην εκκλησία πρέπει να τους αναβαπτίζουμε, να τους αναμυρώνουμε ή αρκεί μια απλή εξομολόγηση; Να μνημονεύσω λίαν πρόσφατο εκκλησιαστικό παρατράγουδο σε ελλαδική μητρόπολη που απεκαλύφθη μετά από χρόνια αχειροτόνητος ιερέας και η εκκλησιαστική αρχή επικύρωσε όλα τα υπ’ αυτού έως τότε τελούμενα μυστήρια αφήνοντας πάλι στη διακριτική ευχέρεια και συνείδηση εκάστου αν θα προβεί σε επανατελέσεις; Άλλη ερώτηση: το αεροβάπτισμα είναι πλήρες ή μισό βάπτισμα; Όταν στα παιδάκια, που σε καθημερινό παιδικό παιχνίδι βάπτισε ο μικρός τότε άγιος Αθανάσιος, θεώρησε ο επίσκοπος μακρόθεν ιστάμενος ότι κατήλθε η Χάρις και έτσι επισφράγισε τις βαπτίσεις εκείνες, πώς άραγε εξηγείται αυτό; Ας μας απαντήσουν σε αυτά πρώτα - μάλλον ας ξεκαθαρισθούν συνοδικώς και τελεσιδίκως ταύτα - και μετά συζητάμε αφενός τον ακριβή προσδιορισμό του εν λόγω ορισμού και αφετέρου την αποδοχή του εκ μέρους της εκκλησιαστικής πρακτικής. Οι μεταμοσχεύσεις και η δωρεά οργάνων; Είναι επιτρεπτά και αν όχι γιατί; Πώς μερικοί βιάζονται να μιλήσουν για τον εγκεφαλικό θάνατο αγνοώντας τη σύγχρονη ιατρική και τους εκκλησιαστικούς αρμόδιους επί θεμάτων βιοηθικής; Αυτά όλα, αν δε δείχνουν θεολογική άγνοια εκ μέρους ενίων, σίγουρα μαρτυρούν θεολογική προχειρότητα και ανωριμότητα έως επικινδυνότητα.
  
  Στη χώρα μας είναι πολλές οι θεολογικές εμμονές και τα σχολαστικά κατάλοιπα και ακόμα απαλλασσόμεθα εξ αυτών με βραδείς ρυθμούς. Από την άλλη η θεολογική επιστήμη λόγω του θεωρητικού της κυρίως χαρακτήρα πλέον, αφού σχεδόν χάθηκε η αγιότητα του βίου, κατέστη χώρος αυτοσχεδιασμού, προχειρότητας και πειραματισμού πάντων των εις το εκκλησιαστικό γεγονός ολίγον περισσότερο μετεχόντων. Βλέπουμε λοιπόν μια έξαρση επιθετικότητας παραδοσιολατρών κατά νεωτεριστών - άλλοι κατακρεουργημένοι όροι – και το φαιδρό φαινόμενο της αγιοποίησής τους υπό του ευσεβιστικού πληρώματος εκ παραλλήλου με τον αφορισμό των αντιφρονούντων. Μας έρχονται στο νου οι ανόητες και εμπαθέστατες προ ετών σπιλώσεις κατά «συντηρητικότατου» στη ζωή του θεολόγου επί τη καταγγελία νεονικολαϊτισμού και νεορθοδοξίας. Και πάλι αντεπιστημονική και πλήρους φαντασίας χρήση όρων με μόνο στόχο την κατασυκοφάντηση της αντικειμένης γνώμης. Αυτή όμως η εγκληματική θεολογική αγραμματοσύνη - σε νου και καρδιά - και εσωστρέφεια πόσους έχει απομακρύνει από την εκκλησία και πόσο ασυγκίνητη και ανυποψίαστη συντηρεί τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας επί των σοβαρότατων υπαρξιακών θεολογικών ζητημάτων; Έχουν καταλάβει μερικοί πόσο αδιάφοροι είναι για την υπόλοιπη κοινωνία; Αυτάρκεις ηγετίσκοι όμως στις σέκτες τους πλανώντες και πλανώμενοι… Ο πνευματικός λοιπόν αυτός αλληθωρισμός από τον οποίο πάσχουν τόσα «ευλαβή βλαμμένα» - κατά γερο Παΐσιο - μέλη της ορθοδόξου εν Ελλάδι εκκλησίας πότε θα αρχίσει να θεραπεύεται, ώστε να δούμε ότι μέρα με τη μέρα αυτοσυρρικνωνόμαστε ανησυχητικά και πως περνάμε δραματικά απαρατήρητοι από τους πλείστους όσους πλησίον μας;
  
  Μπορεί σήμερα να μιλήσει θεολόγος σε άλλη γλώσσα πλην της εποχής μας, τουτέστιν τη γλώσσα της πατερικής παράδοσης εν συνδυασμώ με εκείνη της τέχνης, της κοινωνιολογίας, της ψυχολογίας, της φυσικής, της ιατρικής, της βιολογίας, της αστρονομίας αλλά και πάσης άλλης επιστήμης; Μπορεί να έχει μορφωτικό χαμηλό; Πώς θα σταθεί και ποιον θα πείσει; Πιθανώς ολίγιστους γραφικούς; Μερικές γιαγιούλες; Το δυσάρεστο είναι ότι δεν έχουν αγιότητα αληθινή με την οποία θα έπειθαν και αγράμματοι όντες. Και όμως προβάλλονται και δοξάζονται κάποιοι αποστεωμένοι νόες διατηρητέοι που με το στείρο μηρυκασμό πατερικών φράσεων - μη βιωθέντων και αφομοιωθέντων υπ’ αυτών - δοκούσι ότι διατηρούν ανόθευτη την ορθοδοξία και ταυτόχρονα άκοντες μαρτυρούντες τα σαθρά θεμέλια της προσωπικής πίστης τους, εφόσον τρομοκρατούνται να διαλεχθούν επί ίσοις όροις με το σύγχρονο άνθρωπο - τον αλλόδοξο, ετερόδοξο, αλλόθρησκο, άθρησκο, αγνωστικιστή, αδιάφορο, μπερδεμένο, νέο, ναρκομανή και πάει λέγοντας - και τα νέα δεδομένα των καιρών που ως χείμαρρος σαρώνουν τα πάντα και διαρκώς αλλάζουν μορφές. Φοβάται όμως η αλήθεια του Χριστού να διαλεχθεί με οτιδήποτε; Από τι, στα αλήθεια, κινδυνεύει η αλήθεια-Χριστός και η περί αυτόν θεολογία; «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. ιδ’ 6) και «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ’ 8). Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλα αυτά που σκιάζονται είναι και αυτά δημιουργήματα του ίδιου Θεού τον οποίο έκλεισαν στους τοίχους των αιθουσών και ναών τους, για να τον διαφυλάξουν αλώβητο από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και εκκοσμίκευσης.
  
  Εν τέλει σε κάθε εποχή δυο θεολογικές γενιές συγκρούονται. Η αληθινή - ή η προς αυτήν τείνουσα - που εκφράζει το Χριστό σε κάθε χρονική περίοδο και τόπο με τα σύγχρονα εκάστοτε δεδομένα εν συνδυασμώ με τη θεία Χάρη, διότι η εκκλησία ως σώμα Χριστού είναι ζωντανός οργανισμός και εξελίσσεται εσχατολογικώς αενάως, οπότε αυτομάτως καταδικάζει την ετέρα γενεά θεολογούντων: των δειλών συντηρητικών, και πιστών απλών και δια εγγράφων πιστοποιητικών θεολόγων, οι οποίοι έντρομοι γεγόνασι στην ιδέα και μόνον ότι έφαγαν μια ολάκερη ζωή σε μια θρησκεία που ίσως δεν είναι τόσο ισχυρή όσο διά κραυγών και πατερικών παπαγαλισμών προσπαθούν να πείσουν εαυτούς – πρωτίστως - και αλλήλους. Στην Εκκλησία μας όμως δεν υπάρχει απελπισία. Η θεία Χάρις η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα μπορεί να καλύψει τον απολεσθέντα χρόνο για όλους μας. Αρκεί να την ανακαλύψουμε και να την κάνουμε κτήμα μας. Και ο τρόπος είναι ένας: η μετάνοια.
  
  Ο Χριστός ήρθε να θεώσει τον άνθρωπο και να εξαγιάσει και το ελαχιστότερο κομμάτι «ύλης» της αχανούς του δημιουργίας. Μερικοί ακόμα ζουν στο μεσαιωνικό και αρχαίο στατικό κλειστό σύμπαν, αλλά όπως η ρωμαιοκαθολική εκκλησία, θα αναγκαστούν κάποια στιγμή από την ορμή των γεγονότων - και για να μην τους κλείσουν σε ψυχιατρεία - να αφυπνισθούν και να επαναπροσδιορισθούν. Τότε θα εισέλθουν όντως στην «επίγεια άκτιστη εκκλησία του Χριστού» (γέρων Πορφύριος) και θα καταλάβουν ότι χάνονται εύκολα οι πολύτιμες ώρες της ζωής σε μωρολογίες, μάταιες διαμάχες και ανωριμότητες, ενώ κατά Ιησούν Χριστόν «ενός εστί χρεία» (Λουκ. ι’ 42). Μοναχική και ολιγάριθμη - μη φοβού το μικρόν ποίμνιον - παραμένει σε κάθε ιστορική περίοδο η όντως ούσα θεολογική γενεά, αυτή των τέκνων του Θεού των την θείαν υιοθεσίαν απολαμβανόντων εν τη μία και μοναδική Εκκλησία του Χριστού: εν αυτώ γαρ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν, ως και τινες των καθ’ υμάς ποιητών ειρήκασι’ τού γαρ και γένος εσμέν» (Πραξ. ιζ’ 28).
  
  Λάρισα, 2/1/2010
  
  Υ.Γ. Είναι γνωστή η ιστορία του σήμερον εορτάζοντος μεγάλου ρώσου αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ με την επίσκεψη σε αυτόν ενός θεολόγου της εποχής του. Παρετήρησε για αυτόν ο άγιος: «Και εγώ γνωρίζω ότι είναι επιτήδειος στο να συνθέτει κηρύγματα. Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο, όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό. Το να εφαρμόζεις όμως όσα διδάσκεις, αυτό είναι σαν να ανεβάζεις τις πέτρες εκεί πάνω. Τόσο διαφέρει η διδασκαλία από την εφαρμογή» (Όσιος Σεραφείμ του Σαρώφ, εκδ. Ι. Μ. Παρακλήτου). Ας προσέχουν τινες νεοθεολογίσκοι «διδάσκαλοι του γένους», που συχνά πυκνά αναφέρονται - ζηλούντες θέσιν διαδόχων - στον όντως μέγα εν προκειμένω άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, πού ακριβώς πετροβολούν, διότι μερικά βόλια τους δεν πετυχαίνουν μόνον αλλοδόξους αλλά διαλανθάνουν πορεία και προς ομοδόξους αδελφούς τους.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.12.2009
• 17:54

  Αντιοικουμενιστές: Ενας μεγάλος μύθος

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Toυ Κώστα Νούση
  
  Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ
  
  Τα θεολογικά αυτά Δεκεμβριανά κλείνουν το μηνιαίο αυτό κύκλο τους. Εισερχόμεθα άλλωστε εντός ολίγου σε μια νέα χρονιά, πιο κοντά στην έλευση του αντιχρίστου, αν κρίνουμε από τα εσχατολογικά εκκλησιαστικά φαινόμενα της εποχής μας. Όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο σχετικό κείμενο αρχάς Δεκεμβρίου, εν παρρησία ομολογώ - δεν το υπογράφω πλέον όμως! – δεν ανέμενα τον επερχόμενο εξ αυτού κατακλυσμό ούτε είχα καμιά όρεξη να κάθομαι να αναλύω φαινόμενα και να απαντώ σε ποικίλες ανοησίες. Ανάγκα (θεολογική) όμως και θεοί πείθονται! Στην πορεία κατάλαβα πόσο αυτοσχεδιάζουμε πλέον σε όλους τους τομείς οι σύγχρονοι χριστιανοί και πόσα νοσηρά φαινόμενα υποβόσκουν στην εκκλησία μας, που πάντα ήταν και είναι «χωματερή» δεχομένη παντός είδους προσωπικότητες, ψυχοπαθολογικές και ισορροπημένες, πράγμα βέβαια υγιές καταρχήν, διότι η φύση της εκκλησίας είναι αντιελιτίστικη, από την άλλη όμως και θλιβερό γεγονός, όταν βλέπεις ότι ο στόχος της να θεραπεύσει και να εξαγιάσει τα μέλη της είναι πολλάκις εκ των πραγμάτων ψιλή προσδοκία. Έτσι και το εν λόγω φαινόμενο δεν πίστευα ότι θα είναι τόσο σεσηπός. Είχε μάλιστα και άμεσες παρενέργειες. Πνευματικά τέκνα ιερέων «αφορίσθηκαν» από αυτούς, ιστολόγια ανέστειλαν τη λειτουργία τους, επανακυκλοφόρησαν ασφαλίτες… Οι αλήθειες όμως έπρεπε να ακουστούν, έστω και με το κόστος του μετεγχειρητικού άλγους.
  
  Είπα πριν κάτι για εσχατολογικά φαινόμενα. Ιδού μερικά: εμφανίζονται ξαφνικά ζωγραφιές σε τοίχους και τα θεωρούν θεϊκά σημεία υπό τις άμεσες ή έμμεσες ευλογίες ορθοδόξων ιερέων. Βλέπεις σε θρησκευτικά περιοδικά να αυτοπροβάλλονται τινές ως χαρισματικοί (και να ισχύουν τα χαρίσματα, κατ’ αυτό τον τρόπο τα θέτουν σε κίνδυνο). Άλλοι έμαθαν πότε γεννήθηκε ο αντίχριστος και υπολογίζουν τον ερχομό του (και να το γνωρίζουν όντως, δεν ανακοινώνονται πράγματα που τρομοκρατούν τον απλό πιστό). Ήρθε άλλος και ανατρέπει τη μετάφραση των Εβδομήκοντα και ανακαλύπτει νέες κατηγορίες όντων επανερμηνεύοντας τη λανθασμένη ως τώρα υπό των Πατέρων εξηγηθείσα Αγία Γραφή! Και ενώ ο κατάλογος είναι μακρύς, όπως τον ατενίζω, πέφτει το μάτι μου σε συνώνυμο φαινόμενο : τους «αντιοικουμενιστές».
  
  Η νέα αυτή πολιτογραφηθείσα κατηγορία πιστών δεν είναι φυσικά φαινόμενο που περιλαμβάνει μόνο τους «γνησίους ορθοδόξους». Ενεφανίσθησαν και γνησιότεροι και θα εμφανίζονται, διότι από ό,τι φαίνεται ζώντων αγίων εκλειπόντων μύρια εκκλησιαστικά δεινά έπονται.
  
  Εννοείται ότι ο εκάστοτε «κακός Πατριάρχης», που όντως κινδυνεύει καθημερινώς και η ίδια του η ζωή, επικρίνεται και καταδικάζεται από ανθρώπους ασφαλείς σωματικώς και εν ανέσει και ευμαρεία διάγοντας. Αντί να προσεύχονται για το θείο φωτισμό και την προστασία του πνευματικού πατέρα των ορθοδόξων, τον καθυβρίζουν και ευκαίρως ακαίρως λασπολογούν επί της προσωπικής και λειτουργικής του υπόστασης. Και δίκιο να έχουν κάπου, χάνεται με τις πράξεις τους, διότι κατά τον απόστολο «μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. Ιβ’ 21). Εννοείται επίσης πως οι πολιτικού-διπλωματικού χαρακτήρα εν πολλοίς κινήσεις του οικουμενικού θρόνου ούτε λαμβάνονται υπ’ όψιν από θερμόαιμους παραδοσιολάτρες, που βλέπουν σε κάθε ενέργεια, ακόμη και την ελαχίστη, προδοσίες της πίστης και υπερβάσεις των ιερών κανόνων. Καθίστανται, έστω και άκοντες, ανθέλληνες.
  Το αξιοθαύμαστο και εδώ είναι ό,τι ακριβώς συμβαίνει και με τα δελτία ειδήσεων. Ενώ δηλαδή βλέποντάς τα τρομοκρατείσαι και νομίζεις ότι έχει έρθει το τέλος του κόσμου από τον τρόπο προβολής και ανάλυσης των γεγονότων, όταν βγαίνεις έξω στο δρόμο, συναντάς μια απίστευτα αντίθετη των προηκουσμένων νηνεμία και μένεις χάσκων εν απορία. Το ίδιο ακριβώς και με τους κινδυνολογούντες «αντιοικουμενιστές», που δεκαετίες ολάκερες τώρα μας προειδοποιούν για ενώσεις εκκλησιών και αιρετικές συγκλίσεις που ουδέποτε επραγματοποιήθησαν έως άρτι - ούτε καν απλώς διετυπώθησαν σε γραπτές ανακοινώσεις, πολλώ δε μάλλον σε επίσημες διακηρύξεις προσταδίων τουλάχιστον ένωσης ή οιασδήποτε παρομοίας ουσιαστικής προσέγγισης μεταξύ ετεροδόξων και ορθοδόξων - ούτε και τις ανακάλυψαν οι επιτήδειοι δογματολόγοι τους παρά τις περί του αντιθέτου βαθύτερες προσδοκίες τους. Βέβαια έχουν ήδη κατασκευάσει αρκετές υποχωρήσεις και δογματικές αποκλίσεις επί διαλόγων, φωτογραφιών, αποσπασματικών φράσεων και άλλων συναφών.
  
  Ειδικά το προπαγανδιστικό όπλο της χρήσης παρερμηνευμένων δηλώσεων ή και μηδέποτε εκστομιζομένων υπό των δι’ αυτάς εναγομένων «οικουμενιστών» είναι μια πολύ πονεμένη ιστορία. Όπως επίσης και σε κάθε κείμενο προερχόμενο μετά από διαθρησκειακό διάλογο εντοπίζουν μύρια όσα σφάλματα εξ ουκ όντων προερχόμενα. Κύριο όπλο τους είναι σχεδόν πάντοτε η στείρα επανάληψη φράσεων αγίων και συγκεκριμένων χιλιοπροβληθέντων ιερών κανόνων, τα οποία κατά δοκησισοφικήν θεολογικήν εμβρίθειαν αυταπατώνται -κατά το πλείστον- ότι τα ερμηνεύουν ορθώς. Το σίγουρο είναι πως διαστρέφονται οι μυριοταλανισμένοι από τον κάθε ερασιτέχνη ερμηνευτή ιεροί κανόνες και η ίδια η φύση της εκκλησίας και της αιρέσεως: η αληθινή ζωή και η κίβδηλη διαστροφή της. Πότε θα μας εξηγήσουν - πρωτίστως στον εαυτό τους - πώς γίνεται να μάχονται κατά αιρέσεων, όταν οι ίδιοι συμπεριφέρονται ως αιρετικοί; Ή μήπως οίονται ότι η αίρεση και η ορθοδοξία είναι θέματα κυρίως λεκτικών διατυπώσεων συμβόλων και ομολογιών πίστεως; Ουχί, αλλά θέματα ζωής και θανάτου, όπως θα φανεί όταν όλοι αποβιώσουμε και κριθούμε για ένσαρκα έργα και όχι άσαρκα λόγια.
  
  Οι σοβαροί και άγιοι άνθρωποι - είδη προς εξαφάνιση - είθισται να σιωπούν και να προσεύχονται. Αυτή όμως η μυθική πλέον αντιαιρετική γενιά φωνασκεί κυρίως με αντιαισθητικό τρόπο διαταράσσοντας την εκκλησιαστική ειρήνη και θάλλει παρασιτικώς παρά νοσηροίς πνευματικοίς πατράσι. Κατέστησαν εαυτούς διώκτες οικουμενιστών ως άλλοτε έτεροι των κομμουνιστών. Η παρήχηση των όρων εν συνδυασμώ με το μήνα έξαρσης των κατ’ εμού και συναδέλφων μου επιθέσεων μας επαναφέρει στη μνήμη συρράξεις εμφυλίου χαρακτήρος και δηλοί την υπ’ αυτών έκπτωση των θεολογικών διαφωνιών σε πεζοδρομιακές πολιτικού χρώματος αντιπαραθέσεις. Προγράφουν αναίσχυντα την ετερότητα με πιστοποιητικά θρησκευτικών φρονημάτων βαπτίζοντες κατά τη φορά του καπνού άλλους οικουμενιστές και άλλους αντίπαπες. Των προγραφών τους δεν ξεφεύγουν ούτε κεκοιμημένοι. Συνήθως άπαντες οι απερχόμενοι εκ της ζωής Πατριάρχες θεωρούνται «στοϊκοί φιλόσοφοι» – ο νοών νοείτω – επί παραδείγματι η αμφισβήτηση τελευταία ωσεί χείμαρρος ανά την Ελλάδα εκβρασθείς κατά του αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης τον οποίο εγκαλούν μετά θάνατο για οικουμενιστικές προδοσίες και τα προλαληθέντα, αγνοούντες το στοιχειώδες ότι ένας «στοϊκός» ουδέποτε θα καθόταν να μαρτυρήσει για το ποίμνιό του αλλά και σε κάθε άλλη περίπτωση πως το αίμα του μαρτυρίου εξαλείφει και αυτές τις εικαζόμενες εν προκειμένω αμαρτίες, συν τω αυτονοήτω ότι ασφαλέστερο είναι να τιμάς ως άγιο έναν υπό της επισήμου εκκλησίας ανακηρυχθέντα και μη όντα, παρά να βλασφημείς κατά ενός όντως αγίου τον οποίο τινες αμφισβητούν. Αλλά μην πάμε μακριά. Μήπως ακόμα δεν αμφισβητείται ο άγιος Κων/νος;
  
  Ένα ακόμη χαρακτηριστικό τους είναι η ημιμάθεια έως και εγκληματική θεολογική τους αμάθεια. Οι πλείστοι εξ αυτών αγνοούν ποιον και γιατί ακριβώς μάχονται. Κατατάσσονται στον αντιαιρετικό αυτό στρατό απλώς και μόνο γιατί άκουσαν. Το τι ξέρουν είναι άλλη αλγούσα ιστορία, αρκετή όμως για να τους βγάλει στα χαρακώματα. Όμως ηχεί ευχάριστα στα αφτιά τους η ιδέα της σωτηρίας από τους κακούς δυτικούς και όποιους άλλους. Το μεράκι της Εκκλησίας να επανασυναγάγει εις εν τα πεπλανημένα τέκνα της συνιστά κατ’ αυτούς αμάρτημα. Όλως παραδόξως όμως δε συναισθάνονται το δικό τους ιουδαΐζον αμάρτημα: της περιχαράκωσης της σωτηρίας στα σύνορα της Ελλάδας και δη στις φατρίες των ολιγίστων «αντιοικουμενιστών»!
  
  Εγκαλούν για κοσμικότητα τους οικουμενιστάς και φιλαργυρία, πράγματα που βαρύνουν τους πλείστους και εξ αυτών. Αυστηρότεροι και των αγιορειτών πατέρων, που εδώ και δεκαετίες ακολουθούν προς τους αλλοδόξους μια στάση ιδιαζόντως αγαπητική, διαλλακτική και διακριτική. Θαυμάζουμε στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του καθολικού μοναχού Λορέντζο Ντιλέττο «Οδοιπορία στο Άγιο Όρος: το ημερολόγιο ενός ρωμαιοκαθολικού μοναχού» (Εστία 2003) το πώς εφιλοξενείτο προ δεκαετιών εισέτι σε αγιονορείτικες μονές και μάλιστα ελάμβανε εξ αυτών και αντίδωρο (άκουσον και φρίξον δηλαδή για τους εν λόγω μυθικούς).
  Ο πολύτλας όρος «οικουμενισμός» από την άλλη. Προτείνω να μη χρησιμοποιούν κάποιοι τόσο αβίαστα ένα ορισμό άδοντα και βοώντα την ίδια τη φύση της εκκλησίας. Υπάρχουν τόσες ωραίες λέξεις, όπως θρησκευτικός συγκρητισμός, διαθρησκειακή παγκοσμιοποίηση και άλλες πολλές. Συνιστώ ταυτόχρονα να μην εκνευρίζονται οι υπό αθεολογήτων και κρετίνων κεχαρακτηρισμένοι ως οικουμενιστές αλλά να το διασκεδάζουν και να το εκλαμβάνουν, ως καγώ, σαν μια τιμητική προσφώνηση.
  
  Ηθικολόγοι, ευσεβιστές, δοσιλογόφρονες, αγράμματοι, γραφικοί, ανεγκέφαλοι. Χαρακτηριστικά αρκετών εκ των μυθικών αυτών πολεμάρχων του Θεού. Θυμήθηκα - για να παραδειγματολογήσω και να μη θεωρηθεί ότι γενικολογώ - ένα φαιδρό τύπο που σε σχόλιό του προ ημερών διέστρεψε παντελώς τα λόγια ενός φίλου μου από μια δημοσιευθείσα υποστηρικτική εις εμέ επιστολή του και θεώρησε πως εγώ βάλλω κατά της παρθενίας των αγίων ( ! ) μέσα σε ένα απίστευτο κρεσέντο ηθικισμού και γελοιότητος. Ταυτοχρόνως αναφέρθηκε ότι «ανοήτως» δημοσίευσα όλη την επιστολή η οποία με εκθέτει, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι όλοι έχουμε τις δικές του ευσεβιστικές φοβίες με τις λέξεις μη και κακοχαρακτηρισθούμε και πως όλοι διακατεχόμεθα από το αυτό φασιστικό λογοκριτικό πνεύμα του ιδίου και των συν αυτώ. Eυτυχώς ο πειρασμός της αυτοδικίας υπερβαίνεται ενίοτε όταν απέναντί σου έχεις υπανθρώπους ανάξιους του απλώς πτύειν επ’ αυτών. Έγινε σαφές ότι κύριο χαρακτηριστικό της πλειοψηφίας τους είναι η μη κατανόηση και άλλοτε η συκοφαντική διαστρέβλωση των λόγων των κατά φαντασίαν εχθρών τους. Οι μάλλον το ακαταλόγιστον έχοντες εις καταλόγους αιρετικών συναριθμούν άπαντας τους μη μετ’ αυτών συντασσομένους.
  
  Σχιζοφρενικοί πολέμιοι των δυτικών πάσχοντες από το όμοιο δικανικό εκ δύσεως θεολογικό πνεύμα, αφού βλέπουν την εκκλησία ως κοινό νομικό καθίδρυμα εκ του οποίου πηγάζουν διατάξεις αφορισμού των παραβαινόντων ιερούς νόμους. Οι ίδιοι επέχουν θέσεις ιεροεξεταστών αδέκαστων διαφυλασσόντων τη θεία προσβληθείσα υπό των αιρετικών τάξη. Μη υποπτευόμενοι το νόμο της αγάπης, διά του οποίου η εκκλησία ελκύει πάντας και εν τω οποίω μάχεται κατά των δαιμονικών δυνάμεων.
  
  Παρενθέτω μια συγκλονιστική συνομιλία του αγίου Σιλουανού του αθωνίτου με αρχιμανδρίτη υπεύθυνο ιεραποστολικού έργου μεταξύ των ετεροδόξων: « Ο αρχιμανδρίτης αυτός σεβόταν πολύ το γέροντα… Ο γέροντας τον ρώτησε πώς κηρύττει. Ο αρχιμανδρίτης, νέος και άπειρος ακόμη, με υπερβολικές μάλλον χειρονομίες απάντησε νευρικά:
  
  - Τους λέω: η πίστη σας είναι διεστραμμένη. Όλα σ’ εσάς είναι διεστραμμένα, όλα ψεύτικα, κι αν δε μετανοήσετε, δεν θα σωθείτε.
  - Σαν τ’ άκουσε ο Γέροντας τον ρώτησε:
  - Πέστε μας όμως, άγιε αρχιμανδρίτα, αυτοί πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό πως είναι ο αληθινός Θεός;
  - Αυτό το πιστεύουν.
  - Και τιμούν την Παναγία;
  - Την τιμούν, αλλά διδάσκουν λανθασμένα πράγματα γι’ αυτήν.
  - Και τους αγίους τους παραδέχονται;
  - Ναι, τους παραδέχονται, αλλά από τότε που αποσχίσθηκαν από την εκκλησία τι αγίους μπορεί να έχουν;
  - Κάνουν ακολουθίες στις εκκλησίες, διαβάζουν το λόγο του Θεού;
  - Ναι, και ναούς έχουν και ακολουθίες, μα αν τις βλέπατε πόσο υστερούν οι ακολουθίες τους από τις δικές μας, πόσο ψυχρές, πόσο άψυχες είναι!
  - Άγιε αρχιμανδρίτα, η ψυχή τους αισθάνεται πως πράττουν σωστά που πιστεύουν στο Χριστό, που τιμούν την Παναγία και τους Αγίους, που τους επικαλούνται στις προσευχές τους. Γι’ αυτό, όταν τους λέτε πως η πίστη τους είναι νόθη, δεν θα σας ακούσουν. Αν όμως τους λέγατε πως καλά κάνουν που πιστεύουν στο Θεό, πως καλά κάνουν που τιμούν την Παναγία και τους αγίους, που πηγαίνουν να λειτουργηθούν στις εκκλησίες και που προσεύχονται στα σπίτια τους, πως καλά κάνουν όταν διαβάζουν το λόγο του θεού και τα λοιπά, έχουν όμως εδώ και εκεί λανθασμένες θεωρίες και πρέπει να τις διορθώσουν και τότε όλα θα είναι καλά και θεάρεστα και έτσι με τη χάρη του Θεού όλοι θα σωθούμε… «Ο Θεός αγάπη εστίν» και γι’ αυτό το κήρυγμα πρέπει να βγαίνει πάντα από την αγάπη. Τότε θα ωφεληθεί και αυτός που κηρύττει και αυτός που ακούει. Αν τους κατακρίνετε όμως, τότε η ψυχή του λαού δεν θα σας ακούσει και δεν θα προέλθει όφελος» ( εκ του βιβλίου ‘ ο άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης’ του αρχιμανδρ. Σωφρονίου Σαχάρωφ).
  Άλλωστε μην ξεχνάμε ότι ο Γέροντας Σιλουανός τόνιζε ότι «να προσεύχεσαι για τους ανθρώπους σημαίνει να χύνεις αίμα». Ο καθένας επομένως κατά συνείδηση ας ακολουθήσει είτε το πνεύμα των αγίων είτε εκείνο των αγρίων.
  
  Μισαλλόδοξοι κατά αλλοδόξων. Μνημονεύω την παραβολή του μεγάλου δείπνου (Λουκ. ιδ’ 15-24), μήπως εκ των άκρων που ζηλώσαμε εμείς οι με τη βούλα ορθόδοξοι χάσουμε τις θέσεις μας στη Βασιλεία του Θεού και τις αναπληρώσουν οι «ανάπηροι δογματικώς» εκ δύσεως και εξ άλλων θρησκειών αδελφοί μας, αφού εμείς είμαστε πνευματικά εμπεπλησμένοι και αυτάρκεις.
  
  Αναλώνονται σε δογματικές έριδες και λησμονούν την πνευματική ζωή, όπως κατά κύριο λόγο οι ζηλωτές που αντικατέστησαν τη Χριστολογία με αντιχριστολογία, παπολογία και πολεμολογία. Θύματα όλοι μας του αρχεκάκου εχθρού, του όντως όντος εχθρού στόχον έχοντος τη διαίρεση του εκκλησιαστικού σώματος και την κόλαση των πάντων.
  Μύθος εναντίον λόγου; Ιδέες εναντίον ζωής; Λαός με πλούσια αρχαία μυθολογία. Κάποιοι βάλθηκαν να περάσουν και στη νεοελληνική… Καλή χρονιά σε όλους!
  
  Λάρισα, 30/12/2009
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:35

  "Ποιοί διαθρησκειακοί διάλογοι είναι επιτρεπτοί;"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Tου Παν. Τελεβάντου
  
  Ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Πέτρος Βασιλειάδης δημοσίευσε άρθρο (“Η αναγκαιότητα του διαθρησκειακού διαλόγου και τα προβλήματά του”) με αφορμή σχετικό άρθρο (“Διαθρησκειακός διάλογος: Μια προσέγγιση”) του Μητροπολίτη Ιωαννουπόλεως και Πρετορίας κ. Σεραφείμ. Ο κ. Βασιλειάδης παραπέμπει σε άρθρο μου “Προυποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους” και το θεωρεί τρόπο τινά απάντηση στις θέσεις που διατυπώνει ο Σεβασμιότατος Ιωαννουπόλεως. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα καθόλου υπόψη το άρθρο του κ. Σεραφείμ. Στην πραγματικότητα ήταν ένα παλιό αδημοσίευτο κείμενο που έγραψα για την ανάλυση της Ομολογίας Πίστεως για τον Οικουμενισμό το οποίο διασκεύασα για να δημοσιευθεί στον ιστοχώρο.
  
  ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
  
  Υπάρχουν πολλά θέματα που δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον κ. Βασιλειάδη. Ο προβληματισμός του κινείται σε απροκάλυπτα οικουμενιστικό πλαίσιο και οι όροι του είναι δανεισμένοι κατευθείαν από την προτεσταντική θεολογία. Το σίγουρο είναι ότι καμιά αντίρρηση δεν έχουμε να διεξάγονται διάλογοι με αλλόθρησκους, σχισματικούς και αιρετικούς. Μας θλίβει βαθύτατα η συστηματική κατασυκοφάντηση των παραδοσιακών πιστών ότι δήθεν αντιτιθέμεθα στη διεξαγωγή διαλόγων με τους αλλόθρησκους, τους σχισματικούς και τους αιρετικούς. Δεν ξέρω γιατί μετέρχονται πολλοί αδελφοί μας συστηματικά αυτή τη συκοφαντία. Πάλιν και πολλάκις έχουμε τονίσει ότι οι αντιρρήσεις μας αφορούν αποκλειστικά και μόνον το συγκρητιστικό και αντικανονικό πλαίσιο που διεξάγονται. Οχι τους διάλογους αυτούς καθ’ εαυτούς. Οχι μόνο δεν έχουμε αντίρρηση αλλά θεωρούμε επιβεβλημένο καθήκον των Ορθοδόξων να πορευθούν “εις πάντα τα έθνη και να μαθητεύσουν πάντας τους λαούς βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και να τους διδάξουν να τηρούν πάντα όσα ενετείλατο ημίν”. Πιο απλά: Αντιλαμβανόμαστε τους διαθρησκειακούς και διαχριστιανικούς διαλόγους ως ορθόδοξο ευαγγελισμό του κόσμου, ακριβώς όπως ο εκ των κορυφαίων θεολόγων του εικοστού αιώνα π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ διακήρυξε, επειδή “το σκάνδαλο του σχίσματος και των αιρέσεων” μας πληγώνει βαθύτατα.
  
  “ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ” = ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
  
  Ατυχώς αυτή την πεποίθηση ο κ. Βασιλειάδης αξιολογεί ως “νεωτερικά φονταμενταλιστική”, “σεχταριστική” και μη ανταποκρινόμενη στην “ολιστική πνευματικότητα” της εποχής μας. Ο όρος “ολιστική” εκφράζει απροκάλυπτα συγκρητισμό. Ατυχώς ο κ. Καθηγητής θεωρεί ότι η πίστη στη μοναδικότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως Κιβωτού βεβαίας σωτηρίας του ανθρώπου ερείδεται στον προτεσταντικό “φονταμενταλισμό” (ατόφια προτεσταντικός όρος) και όχι στο Ευαγγέλιο και στην Παράδοση της Εκκλησίας. Ο Απόστολος των εθνών Παύλος στην Πνύκα κατήγγειλε τον άγνωστο Θεό, τον ποιητήν του ουρανού και της γης ο οποίος ανέστησε τον Χριστόν εκ νεκρών, έστω και αν οι ρασιοναλιστές Αθηναίοι τον λοιδόρησαν με το “Ακουσόμεθα σε και πάλιν.” Την ίδια ακριβώς στάση τήρησαν οι Αγιοι Ιωάννης Χρυσόστομος με τους Εβραίους, όπως ακριβώς έκαναν οι Μέγας Φώτιος, Κύριλλος και Μεθόδιος με τους Σλαύους και οι Αγιοι Ιωάννης Δαμασκηνός και Γρηγόριος Παλαμάς με τους Μουσουλμάνους.
  
  ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
  
  Η κυριότερη αστοχία της ερμηνευτικής του κ. Καθηγητή είναι ότι συγχύζει τη σωτηρία με την πίστη στη μοναδικότητα της αλήθειας της Εκκλησίας. Μια σύγχυση που φανερώνει την επίδραση της λεγόμενης “φιλελεύθερης” (liberal) προτεσταντικής θεολογίας στη σκέψη του. Κανένας Ορθόδοξος ποτέ δεν είπε ότι όσοι είναι Ορθόδοξοι σώζονται αυτόματα. Η sola fides (μόνον η πίστη) είναι θεμέλιο του Προτεσταντισμού. Οχι της Ορθοδοξίας. Επιπλέον ενώ είναι ακράδαντη πεποίθηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ότι είναι η Μόνη κιβωτός της θείας χάριτος και η βεβαία οδός της σωτηρίας επειδή είναι το Σώμα του Σωτήρα Χριστού ουδέποτε πιστέψαμε ότι ο Θεός θα καταδικάσει στην Κόλαση όσους δεν είναι Ορθόδοξοι. Αυτές οι αντιλήψεις είναι ατόφια προτεσταντικές. Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πιστεύουν ότι η “Κρίσις εδόθη εις το Υιόν μόνον”. Με κανένα τρόπο δεν θέλουμε να νοσφισθούμε την εξουσίαν του Χριστού την ημέραν της Κρίσεως. Στη Β΄ Παρουσία θα είμαστε κρινόμενοι και απολογούμενοι. Οχι συμπάρεδροι του Κυρίου. Προσευχόμαστε εκτενώς να σωθούν όλοι ανεξαίρετα οι άνθρωποι. “Ζώντες τε και τεθνεώτες”. Και στη Θεία Λειτουργία, και στις ακολουθίες της Εκκλησίας και στις ατομικές μας προσευχές. Κηρύσσουμε την αλήθεια του Ευαγγελίου Του. Τους καλούμε να εγκεντριστούν στο πανάγιο σώμα Του: Την Ορθόδοξη Εκκλησία. Από εκεί και πέραν, όμως, αφήνουμε τα πάντα στην Κρίση και στο έλεος του Αγίου Θεού. Αγνοούμε ποιοι θα σωθούν και πώς ο Θεός θα κρίνει τα πλάσματά Του. Ενα γνωρίζουμε: Οτι ο Θεός ήρθε να σώσει. Οχι να καταστρέψει τον κόσμο. Πώς θα το κάνει; “Τις έγνω νουν Κυρίου”; Εχουμε, όμως, εμπιστοσύνη στη σοφία και στην αγάπη Του. Μια αγάπη που έδωκεν τον Μονογενήν αυτού Υιόν να σταυρωθεί για τον κόσμο. Η αντίληψη ότι όλοι όσοι δεν πιστεύουν στο Χριστό θα πάνε στην κόλαση είναι γνήσια Προτεσταντική. Ως ορθόδοξοι χριστιανοί γνωρίζουμε το “σπερματικό λόγο” του Αγίου Ιουστίνου του φιλοσόφου και μάρτυρος και την περί “διαθηκών” διδασκαλία του Αγίου Ειρηναίου Λουγδούνου. Ενθυμούμεθα πάντοτε το νόμο της συνείδησης που αναφέρει ο Απόστολος Παύλος. Δεν ξεχνούμε επίσης ότι “το πνεύμα όπου θέλει πνει”, όπως δεν μας διαφεύγει η διδαχή που αποτυπώνεται τόσο εύγλωττα στην ιστορία της κολοκύνθης του Ιωνά. Η απόδοση προτεσταντικών δοξασιών σε ορθόδοξους πιστούς είναι είτε απαύγασμα άγνοιας για το τι φρονούμε είτε συκοφαντία για να σπιλωθούμε.
  
  ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
  
  Η ακράδαντη πεποίθηση για την αποκλειστικότητα της Ορθοδοξίας δεν αποκλείει συναντήσεις μεταξύ εκπροσώπων θρησκειών με τις οποίες επιδιώκεται η διασφάλιση της αρμονικής συμβίωσης των ανθρώπων και των θρησκειών. Απαραίτητη, όμως, προυπόθεση στις συναντήσεις αυτές είναι οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να μην προβαίνουν σε κατάφωρη παραβίαση των Ιερών Κανόνων που απαγορεύουν αυστηρά και επί ποινή καθαιρέσεως (για κληρικούς) και αφορισμού (για λαικούς) τη συμπροσευχή με σχισματικούς και αιρετικούς. Πολλώ μάλλον με αλλόθρησκους. Ακόμη χειρότερα! Δεν επιτρέπεται να διεξάγονται διάλογοι με αλλόθρησκους που εδράζονται σε συγκρητιστικό υπόβαθρο (“ολιστική πνευματικότητα”). Δηλαδή διάλογοι οι οποίοι αρνούνται στη θεωρία ή και στην πράξη ότι η Ορθοδοξία είναι η Θεία Αποκάλυψη του μόνου αληθινού Θεού: Του Τριαδικού Θεού. Αυτό δεν σημαίνει ότι αναμένουμε τους αλλόθρησκους να εμφορούνται από ορθόδοξες δοξασίες. Υπογραμμίζουμε μόνον την ανάγκη οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους διαθρησκειακούς διαλόγους να προσέρχονται με ξεκάθαρες θέσεις και στόχους. Αν με άλλα λόγια οι διαθρησκειακοί διάλογοι και οι συναντήσεις διεξάγονται για κοινωνικά θέματα (λχ. συντονισμός βοήθειας προς σεισμοπαθείς, πλημμυροπαθείς ή άλλους εμπερίστατους αδελφούς μας) ή ως προσπάθεια υπέρβασης της καχυποψίας και της έχθρας μεταξύ των ανθρώπων, διασφάλιση της ανεξιθρησκείας, κτλ. κανένας δεν έχει αντίρρηση για τη διεξαγωγή τους. Αν, όμως, με αυτές τις συναντήσεις και τους διαλόγους, παραβιάζεται το δογματικό και κανονικό πλαίσιο της Ορθόδοξης παράδοσης τότε οι αντιρρήσεις μας είναι δεδομένες.
  
  ΟΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ
  
  Πέραν, όμως, των διαλόγων για διασφάλιση της ανεξιθρησκείας, συντονισμό για κοινωνικά και άλλα θέματα είναι επιβεβλημένο να διεξάγονται θεολογικοί διάλογοι για να καταγγέλλεται στα έθνη ο αληθινός Θεός και Σωτήρας του κόσμου Ιησούς Χριστός. Αποκλειστικός στόχοςτων ορθόδοξων αντιπροσώπων πρέπει να είναι ο εγκεντρισμός των αλλοθρήσκων (όπως και των αιρετικών και των σχισματικών) εις την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία, την Κιβωτό της χάριτος και ακαταίσχυντη ελπίδα του ανθρωπίνου Γένους. Η Ορθοδοξία δεν είναι θησαυρός αποκλειστικής μας χρήσης. Ανήκει σε όλους του ανθρώπους και έχουμε χρέος, κατά τις επιταγές του Κυρίου, να τον προσφέρουμε σε όλους τους καλοπροαίρετους συνανθρώπους μας. Και για να εκπληρώσουν αυτόν ακριβώς το στόχο πρέπει να προσέρχονται οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους διαθρησκειακούς διαλόγους και συναντήσεις.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 28.12.2009
• 03:45

  "Προϋποθέσεις διαλόγου με τους αλλοθρήσκους"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Tου κ. Παν. Τελεβάντου
  
  ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ
  
  Το κείμενο της Ομολογίας για τον Οικουμενισμό λέγει ότι ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Tριαδικός Θεός και η μόνη ασφαλής οδός της σωτηρίας είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Η σωτηρία επιτυγχάνεται ΜΟΝΟΝ στο Σώμα του Χριστού την Εκκλησία στην οποία εγκεντρίζεται ο πιστός με το βάπτισμα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι προκαταλαμβάνουμε την κρίση του Θεού στη Β΄ Παρουσία.
  
  ΠΕΡΙ “ΙΟΥΔΑΙΖΟΥΣΩΝ” ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
  
  Οσοι υπογράφουν την Ομολογία πίστεως για τον Οικουμενισμό, εκφράζουν τη διαφωνία τους με όσους επιδίδονται σε διαλόγους με άλλες θρησκείες με βάση την πλάνη ότι ο Χριστιανισμός είναι δήθεν Ιουδαίζουσα (Αβρααμιτική) θρησκεία διότι δήθεν οι Ιουδαίοι, οι Χριστιανοί και οι Μουσουλμάνοι πιστεύουν στον ίδιο Θεό, το Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Σύμφωνα με αυτή την πλανεμένη δοξασία οι τρεις αυτές θρησκείες έχουν κοινό έδαφος για διάλογο επί ίσοις όροις ως μέλη της ίδιας θρησκευτικής ρίζας. Αυτή η θεωρία είναι πλάνη επειδή οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι δεν δέχονται τη θεότητα του Χριστού. Οι μεν Μουσουλμάνοι, τον θεωρούν ως προφήτη (αλλά σε κάθε περίπτωση ΟΧΙ Θεό). Ακόμη χειρότερα! Οι Εβραίοι τον θεωρούν τσαρλατάνο και ψευδοπροφήτη και ασφαλέστατα ΟΧΙ Θεό.
  
  Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ
  
  Tι πιστεύουν οι χριστιανοί; Οτι ο Θεός Γιαχβέ της Παλαιάς Διαθήκης είναι ο Χριστός. Οπως μας διδάσκει η ορθόδοξη εικονογραφία ο Χριστός στο φωτοστέφανο που περιβάλλει το πανάγιό Του Πρόσωπο φέρει ΠΑΝΤΟΤΕ ενχαραγμένος σταυρός που δείχνει την ανθρώπινη φύση και τη σταύρωσή Του. Υπάρχει, όμως, επίσης εγχαραγμένο το μονόγραμμα “Ο ΩΝ” (δηλαδή αυτός που υπάρχει) που είναι ακριβώς η απάντηση που ο “Γιαχβέ” (“ο ων”) έδωσε στο Μωυσή όταν τον ρώτησε ποιος είναι. Επομένως οι Χριστιανοί ΔΕΝ πιστεύουν στον ίδιο Θεό με τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους επειδή ο Θεός των χριστιανών είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Αρα οι διάλογοι μεταξύ Ορθόδοξων και αλλόθρησκων Αβραμιαίας ή μη ρίζας έχουν νόημα ΜΟΝΟ αν όσοι εκπροσωπούν την Ορθοδοξία στους διαλόγους προσέρχονται για να “καταγγείλουν” Χριστό (και επομένως και την Αγία Τριάδα) ως τον μόνον αληθινό Θεό και σωτήρα τους.
  
  ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙΣ ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙΝ ΕΠΟΜΕΝΟΙ
  
  Μεγάλοι Αγιοι της Εκκλησίας όπως ο Ιερός Χρυσόστομος με τους Εβραίους και ο Αγιος Δαμασκηνός, Γρηγόριος Παλαμάς, κτλ. με τους Μουσουλμάνους επιχείρησαν διάλογο με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο Απόστολος Παύλος έκανε διάλογο με τους ειδωλολάτρες Αθηναίους στην Πνύκα: “Ον ουν αγνοούντες ευσεβείτε τούτον εγώ καταγγέλω υμίν”. Επομένως πρέπει να ακολουθήσουμε τον Απόστολο Παύλο, τον Αγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, τον Αγιο Δαμασκηνό, τον Αγιο Γρηγόριο Παλαμά και τους άλλους Αγίους Πατέρες, όταν διαλεγόμεθα με τους αλλόθρησκους. Πρέπει να λέμε, όπως ακριβώς κάνει το κείμενο της Ομολογίας πίστεως για τον Οικουμενισμό στους αλλόθρησκους ότι ο Θεός που πιστεύουν είναι πλάσμα της φαντασίας τους και καρπός του πονηρού. Ο μόνος αληθινός Θεός είναι ο Τριαδικός Θεός. Αν θέλουν να ανοίξουν τα μάτια τους για να δουν τον αληθινό Θεό “τω Θεώ η δόξα” αλλιώς οι διάλογοι μαζί τους “αέραν δέρουσιν”.
  
  ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥΣ
  
  Οι συζητήσεις, οι συναντήσεις, τα συνέδρια και ακόμη χειρότερα οι συμπροσευχές με τους αλλόθρησκους είναι με τον επιεικέστερο δυνατό χαρακτηρισμό άσκοπες αν αποτυγχάνουν οι ορθόδοξοι αντιπρόσωποι να μιλήσουν με τους αλλόθρησκους τη γλώσσα της αλήθειας. Χάσιμο χρόνου. Στην πραγματικότητα, όμως, με τις συναντήσεις αυτές και τους διαλόγους γίνεται κάτι πολύ χειρότερο από χάσιμο χρόνου. Βλαστημείται το πρόσωπο του Χριστού αφού διαμφισβητείται η θεότητά Του με την πλάνη ότι δήθεν οι “Αβρααμιτικές” θρησκείες πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Η πίστη στην Αγία Τριάδα και η πίστη στο Χριστό ως το Σωτήρα του κόσμου είναι οι sine qua non όροι για να διεξαχθεί θεολογικός διάλογος με αλλόθρησκους. Οποιοι διάλογοι και συναντήσεις στοχεύουν σε κάτι διαφορετικό συνιστούν απροκάλυπτη βλασφημία έναντι του προσώπου του Κυρίου. Εξ ου και η τεράστια ευθύνη όσων διεξάγουν με τους αλλόθρησκους αυτής της μορφής διαλόγους ή ακόμη χειρότερα όποιοι συμπροσεύχονται μαζί τους σε “Διαθρησκειακές συναντήσεις” (Ασσίζης, Καμπέρρας, Νεάπολης, Λευκωσίας, κτλ.). Αυτές οι αχαρακτήριστες ενέργειες συντελούν, με τον πιο αρνητικό τρόπο, στην εμπέδωση της πεποίθησης ότι οι οπαδοί των λεγομένων “Ιουδαιζουσών” θρησκειών πιστεύουν στον ίδιο Θεό. Οσοι διοργανώνουν, εγκρίνουν, ή ανέχονται με την ένοχη σιωπή τους ή συμμετέχουν σε αυτές τις ασχημίες ας συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους έναντι του Θεού.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 27.12.2009
• 00:53

  Περί της Η' Οικουμενικής Συνόδου

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Του Κώστα Νούση,
  Φιλολόγου - θεολόγου ΑΠΘ
  
  Με αφορμή το διενεργούμενο διάλογο για την αυτονόητη διευκρίνιση του αν είναι ο παπισμός αίρεση ή όχι, θα ήθελα να καταθέσω αρχικά ότι δεν είδα στα γραφόμενα του κ. Ανδρεόπουλου κάποιο σημείο στο οποίο να χαρακτηρίζει ο ίδιος προσωπικά ως μη αιρετική ή σχισματική τη Ρ/Κ εκκλησία (τεχνικός όρος εδώ, για να μην προτρέξουν τινές να με επαναχρίσουν οικουμενιστή).
  
  Στην ορθόθοξη αντισχολαστική μας θεολογία δυστυχώς έχουν παλαιόθεν παρεισφρήσει πολλές εκ δύσεως σχολαστικές επιρροές - η γνωστή σχιζοφρένεια της εκκλησιαστικής μας ζωής και θεολογίας, κατά την οποία μαχόμεθα κατά δυτικών όντες εν πολλοίς πνευματικά τους μορφώματα - όπως για παράδειγμα ο κλειστός αριθμός των επτά μυστηρίων ( περιλαμβανομένου του ανθρωπίνου γάμου και ουχί του μετά Θεού, που είναι η μοναχική κουρά! ). Είναι σαφές ότι η θεότητα και η εκκλησιαστική ζωή δεν είναι δυνατό να περικλεισθούν σε οιαδήποτε αριθμητικά στεγανά ούτε σε συμβολικούς περιγραφικούς αριθμούς, όπως ο ανωτέρω. Μάλιστα και στον άγιο Συμεών Θεσσαλονίκης συναντάται η αρίθμηση σε επτά των μυστηρίων της εκκλησίας, χωρίς αυτό να μειώνει, εννοείται, τη θεοπνευστία του αγίου. Και το λέω διότι κατ’ αντιστοιχίαν και στην περί ογδόης οικουμενικής ύπαρξη διίστανται οι θέσεις. Κατά την ίδια λογική δεν είναι δυνατό να περικλειστεί η οικουμενική συνοδική έκφραση της εκκλησίας σε σχολαστικιστικά αριθμητικά σχήματα ούτε να αναλωνόμεθα σε έριδες περί πραγμάτων άνευ ιδιαιτέρας σημασίας.
  
  Ποια όμως είναι η αλήθεια των πραγμάτων; Όπως κάθε ορθόδοξη επισκοπή και απλή ενορία συνιστά την όλη εκκλησία και δε μερίζεται η οικουμενική εκκλησία σε κατά τόπους ξέχωρες επισκοπές- εκκλησίες, και όπως επίσης σε εκάστη θεία λειτουργία είναι παρούσα η απανταχού εκκλησία παρισταμένων ιδία πάντων των τετελειωμένων αγίων και αγγέλων, κατά τον ίδιο τρόπο και εκάστη σύνοδος (συμπεριλαμβανομένων και των τοπικών) που συμπνέει με την εκκλησιαστική συνείδηση του ορθοδόξου πληρώματος έχει οικουμενικό χαρακτήρα – πράγμα που φαίνεται και στις αναφορές περί οικουμενικού χαρακτήρα της εν λόγω ογδόης. Η συμβατική αρίθμηση των οικουμενικών συνόδων σε επτά ερείδεται επί της θεολογίας των επτά ημερών των εικονιζόντων το παρόν σχήμα του κόσμου και μελλόντων αντικαταστήναι υπό της ογδόης και ανεσπέρου ημέρας. Στις επτά οικουμενικές συνοψίζεται η καταδίκη πασών των αιρέσεων των υπό του διαβόλου εφευρεθεισών στην ιστορική επί γης πορεία της εκκλησίας, οι οποίες σαφώς και με ετέρες μορφές ενεφανίσθησαν και μετά τη σύγκληση της συνόδου αυτής και θα εμφανισθούν έως της συντελείας του αιώνος. Πρόκειται άλλωστε για την ομοουσιότητα όλων των αμαρτιών. Λέει χαρακτηριστικά το δεύτερο τροπάριο της α’ ωδής του κανόνα των Αγίων Πατέρων της Ζ’ οικουμενικής συνόδου (ια’ Οκτωβρίου): «μείζων αρχήθεν αριθμών ο έβδομος. Δημιουργίας και γαρ, της του Θεού πάσης, πρωτοτύπως γέγονεν, η παντελής κατάπαυσις, εις εβδόμην ημέραν. Και νυν πασών των αιρέσεων, λήξις εις ισάριθμον Σύνοδον».
  
  Εν αντιθέτω περιπτώσει δημιουργείται πρόβλημα περί του αριθμού των μετά την Ζ’ συγκληθεισών συνόδων. Π.χ. δεν πρέπει να συναριθμηθούν στις οικουμενικές οι λίαν σημαντικές σύνοδοι του ιδ’ αιώνος αλλά και άλλες πανορθοδόξου κύρους μεταγενέστερες; Το ζητούμενο βέβαια αναφορικά με την διά σαφούς και ρητής νομοκανονικής πράξεως καταγγελία ως σχισματικής της παπικής εκκλησίας είναι πολύ απλό έως επουσιώδες, διότι δε χρειάζεται επίσημα αναγνωρισμένη ως Οικουμενική σύνοδος για να καταδικάσει τις αιρέσεις και ποικίλες κακοδοξίες της, οι οποίες είναι εξοφθάλμως πρόδηλες. Άλλωστε μια σχισματική εκκλησία είναι και αιρετική και αντιστρόφως. Για παράδειγμα οι εν Ελλάδι παλαιοεορτολογίτες που ανήγαγαν το θέμα των δεκατριών ημερών σε μείζον δογματικό ζήτημα, πράγμα που συνιστά αίρεση. Το παιχνίδι των λέξεων μεταξύ αιρέσεως και σχίσματος καταδεικνύει το ομοούσιο των φαινομένων αυτών.
  
  Πώς σε τελική ανάλυση είναι δυνατό να γίνει ένωση με μια «χριστιανική εκκλησία» που θεωρεί στην αυγή του αιώνα μας ένα κοινό θνητό αλάθητο προκαλώντας το παγκόσμιο μειδίαμα; Πώς είναι δυνατό να ενωθείς με ανθρώπους που είναι πνευματομάχοι (Filioque: οι πνευματομαχικές αιρέσεις είχαν καταδικαστεί ήδη πριν την Ζ’ Οικουμενική – προφανώς λοιπόν και με βάση το προηγηθέν σκεπτικό δε χρειάζεται να βαπτισθεί ως η’ η σύνοδος του θ’ αιώνος για να καταδικάσει τον παπισμό); Πώς να θεωρήσεις ότι ενώθηκες με χριστιανούς που πιστεύουν ότι σωζόμεθα με κτιστές και όχι άκτιστες ενέργειες (αρειανισμός) ;
  Ρώτησαν τον αββά Νεκτάριο, τον τελευταίο στάρετς της Όπτινα, αν είναι δυνατό να ελπίζει κανείς στην ένωση των εκκλησιών και απάντησε: «όχι! Μόνο μια οικουμενική σύνοδος ίσως μπορούσε να την πραγματοποιήσει, αλλά δε θα υπάρξουν άλλες οικουμενικές σύνοδοι. Έχουν γίνει ήδη επτά, σαν τα επτά μυστήρια. Για την εποχή μας ο αριθμός της πληρότητος είναι ο αριθμός επτά. Το οκτώ είναι ο αριθμός του μέλλοντος αιώνος. Μόνο μεμονωμένοι αιρετικοί της δύσεως θα επιστρέψουν και θα ενωθούν με την Εκκλησία μας» ( από το βιβλίο Όσιος Νεκτάριος, ο τελευταίος μεγάλος στάρετς της Όπτινα, εκδ. Σταυροπηγιακής και Συνοδικής Ι. Μονής Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Κάλαμος 2003).
  
  Η στάση της Μίας (Ορθοδόξου) Εκκλησίας του Χριστού παραμένει, ως οφείλει, εκείνη της φιλοστόργου μητρός της εν αγάπη προσδοκούσης την επιστροφή των πλανεμένων υπό του διαβόλου τέκνων της. Μέχρι τότε αφήνει απλήρωτη τη θέση του επισκόπου Ρώμης σαν τον πατέρα που στέκεται στο παράθυρο καθ’ ημέραν αναμένων την επιστροφή του ασώτου υιού. Οι αντίθετες αυστηρές θέσεις ενίων μαρτυρούν ίσως δικανικό αλλά όχι μητρικό ένστικτο. Η Εκκλησία όμως είναι η αναγεννώσα μητέρα των πάντων στη ζωή του Τριαδικού Θεού.
  Στο μεταξύ ο προκαθήμενος της ρωμαϊκής εκκλησίας διεκδικεί ακόμα το αλάθητό του, διαπράττοντας ήδη εν τη ιδία τη γενέσει του προβλήματος αυτού το μεγάλο σφάλμα του δοκείν ως αλάθητη τη θέση του αυτή!
  
  Λάρισα, 26/12/2009
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 00:41

  "Zηλούντες δόξαν ανεφάνησαν νέοι "γνήσιοι ορθόδοξοι"..."

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Εις ώτα μη ακουόντων
  
  Του Κώστα Νούση,
  θεολόγου - φιλολόγου ΑΠΘ
  
  Μετ’ εκπλήξεως ακούω τις τελευταίες ημέρες νέες αντιδράσεις του τύπου «ποιος είναι αυτός που τα βάζει με τα μεγαθήρια». Είναι εις νέος καινοφανής τρόπος κατακρήμνισης της του αντιπάλου επιχειρηματολογίας επί τη βάσει της απαξίωσης της προσωπικής αξίας του εναντίου κατ’ αντιπαράθεση με εγνωσμένου βεληνεκούς αντίπαλα δέοντα. Τακτικές γνωστές από άλλους χώρους, κοινές και τετριμμένες, μάλιστα πολύ φθηνές σε τελική ανάλυση, αποδεικνύουσες για μια ακόμη φορά την αδυναμία αντιπαραβολής επί της ουσίας και τα ισχνά θεμέλια της θέσεως των αντιφρονούντων. Πάντως δεν ξέρω αν τα έβαλα με μεγαθήρια αλλά σίγουρα προέβαλαν κεφαλήν απέναντί μου τινά «θηρία» ωσεί λαγωοί εξερχόμενοι εκ των υπό γην φωλεών τους και πάραυτα επιστρεφόντων εις αυτάς - συνήθως πνευματικά τέκνα παπίσκων πνευματικών διεκδικούντων το αλάθητο σε έργα και λόγια - που βγάζουν οιμωγές αγανάκτησης και φόβου εκ της προερχομένης εξ εμού – ως φαντάζονται – απειλής, μάλλον εκ των αποκαλυπτικών της εσωτερικής των ακτινογραφίας – ως φαίνεται – λόγων μου, τα οποία δεν είναι τόσο κυρίως προσωπική μου τοποθέτηση, όσον αρυόμενα εκ των λαγαρών ναμάτων της ορθοδόξου εκκλησιολογίας.
  Ποια είναι δε τα ισχυρά χαρτιά των «ομολογούντων» ; Οι δυο γνωστοί πανεπιστημιακοί. Ουδέποτε όμως ο γράφων είχε πρόθεση να κάνει το δάσκαλο ή να συγκριθεί με άλλους παρά μόνο να μαρτυρήσει περί της απολεσθείσης ορθοδόξου εκκλησιολογίας, ενός χώρου αυτοσχεδιασμού από τον πάσα ένα (κατά κυριολεξίαν), ενώ πρόκειται για πολύ σοβαρό θέμα πίστεως, για να μην πω θέμα δογματικής. Η αρχική μου απορία είναι ποιοι βαφτίζονται και από ποιους τιτάνες και με τι κριτήρια. Μέτρο πάντων είναι ο λόγος του Θεού και όχι η προσωπική αξία ή αγιότητά μας. Κριτήριο όμως δυστυχώς κεντρικό για χριστιανούς αυτών των ιδεολογικών αποχρώσεων είναι το δόγμα: « ο μη ων μετ’ εμού εν πλάνη εστί», ως ορθότατα σχολίασε γραπτώς εν τω διαδικτύω προσφάτως εις εκ των ελαχίστων υποστηρικτών μου ανωνύμως. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί συμφωνούν και θα ήθελαν να τολμήσουν να εκφρασθούν αλλά σιωπούν δια τον φόβον των Ιουδαίων – να μη χαρακτηρισθούν ως οικουμενιστές ή χάσουν οι ιερωμένοι την πνευματική τους πελατεία. Μην ξεχνάμε ότι οι παραδοσιακοί διατηρητέοι και οι ανεγκέφαλοι πιστοί βαφτίζουν όποιον θέλουν οικουμενιστή - θύμα τους και εγώ - αλλά και αντιοικουμενιστή αντιστρόφως. Τους τελευταίους μάλιστα έχουν ήδη μέσα τους – και έξω τους βεβαίως με δηλώσεις και κινήσεις λατρείας – αγιοποιήσει όντας εν ζωή.
  Δυστυχώς η εκκλησιολογία είναι ένας χώρος πειραματισμού και αυθαιρεσίας κατά το δοκούν εκάστου, με αποτέλεσμα έκτροπα λίαν επικίνδυνα – ως η προκειμένη περίπτωση – πολλάκις δε και ευτράπελα. Θυμάμαι τα χρόνια του εκκλησιαστικού της Λάρισας, τότε που υπήρξε περίοδος κατά την οποίαν άλλοι μνημόνευαν το μακαριστό Θεολόγο, άλλοι τον υπό της συνόδου διορισθέντα, άλλοι την Ιερά Σύνοδο εν συνόλω και άλλοι, πιο «διπλωματικοί», άφηναν το χώρο της μνημόνευσης του επισκόπου κενό, δίδοντας έτσι την ελευθερία εις ένα έκαστον να συμπληρώσει κατά συνείδηση το υπό σιωπήν παραδιδόμενον μυστήριον! Φαινόμενα που και σήμερα συναντούμε στις πολυάριθμες συνόδους απεσχισμένων του ενός σώματος του Χριστού παλαιοημερολογιτών, οίτινες διεκδικούν τη μοναδικότητα της επί γης ιστορικής παρουσίας της εκκλησίας και την αποκλειστικότητα της διατήρησης ανοθεύτου της παραδόσεως από το μίασμα του οικουμενισμού και πάσης άλλης αιρέσεως. Μάλιστα επινόησαν και τη νεοφανείσα αίρεση του νεοημερολογητισμού – όπως άλλοι επινοούν το φαναριώτικο νεοοικουμενισμό, παράλληλοι βίοι – ανάγοντας το θέμα των δεκατριών ημερών σε μέγα δογματικό ζήτημα, αγνοούντες ότι η ειδωλολατρική προσκόλληση στο χρόνο καθιστά τους ιδίους εκτεθειμένους δογματικώς – η Εκκλησία είναι ζων Σώμα Χριστού, τον οποίο και μόνο προσκυνά, και μπορεί να χρησιμοποιήσει ακόμη και ημερολόγιο προερχόμενο από παγανιστική πρωτόγονη φυλή του Αμαζονίου, αρκεί να εξυπηρετεί το λειτουργικό της χρόνο και εν γένει σκοπό. Μπορούμε λοιπόν σε μια ιστορική μητρόπολη να συναντήσουμε καμιά δεκαριά μητροπολίτες και αυτονομημένους κατώτερους κληρικούς, λες και το σώμα της εκκλησίας είναι πολυκέφαλο τέρας. Πράγματα βλάσφημα και εγκληματικά επί του ενός Σώματος του Χριστού, της Εκκλησίας. Ζηλούντες τη δόξα αυτών ανεφάνησαν νέοι «γνήσιοι ορθόδοξοι» που με προχειρολογίες και άτακτες ακτιβιστικές εφορμήσεις θέτουν σε κίνδυνο την εκκλησιαστική ισορροπία. Για να στηρίξουν μάλιστα τους ακροβατισμούς τους είναι ικανοί να ανασύρουν από τα συρτάρια της εκκλησιαστικής ιστορίας περιπτώσεις διακοπής αρχιερατικών μνημονεύσεων και έτσι εν τη συνειδήσει τους όχι μόνον αναπαύονται αλλά και εξαγιάζονται.
  Χρόνια τώρα προσπαθούν να πολεμήσουν τον αόρατο εχθρό τον εκ του Φαναρίου προερχόμενον, παραπέμποντάς μας στην παράλληλη χρόνια αναμονή του ελληνοτουρκικού πολέμου και την εξ αυτής πρόνοια συγκέντρωσης τροφίμων, αλλά και στην ομώνυμη αναμονή του αντιχρίστου και την εξ αυτής αναζήτηση καταφυγίων και κατασκευής κρησφυγέτων σωτηρίας. Ας αναλογιστούν τινές σε ποιους χώρους απαντώνται ανάλογα φαινόμενα, ώστε να κατανοήσουν την ομοιότητα των αντιδρώντων κατά «οικουμενισμού».
  Ο χώρος της εκκλησίας δεν είναι τόσο στενός όσο θα θελαν μερικοί, για να χωράει μόνον ολίγιστες φατρίες και αυτοκεχρισμένους καθαρούς. Ούτε επίσης είναι ξέφραγο αμπέλι να αλωνίζει κανείς κατά βούλησιν ιδίαν αλλά ουχί θείαν. Ο ρόλος του επισκόπου είναι λίαν ευαίσθητος, όσο και η εκκλησιολογική συνείδηση των αγίων. Θεωρώ ότι η στάση τους πρέπει να αποτελεί οδοδείκτη στην πορεία πάντων ημών των υπολειπομένων πνευματικώς, για αυτό άλλωστε και τους χρησιμοποίησα κατά κόρον ως παράδειγμα στα ως τώρα σχετικά γραφόμενά μου.
  « Η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεό και στερεώθηκε διά του αίματος των μαρτύρων. Και όμως πολλοί την πολεμούν και τη συκοφαντούν, χωρίς να διδάσκονται από την ιστορία ότι όσοι την επολέμησαν εχάθησαν, ενώ αντιθέτως εκείνη έχει ανυψωθεί μέχρι του ουρανού. Διότι η Εκκλησία, όταν πολεμείται, νικά. Όταν σκέπτονται εναντίον της κακά, αυτή εξαγνίζεται, όταν υβρίζεται, γίνεται πλέον λαμπρά. Δέχεται πολλάκις επιθέσεις, όμως δε νικάται ποτέ, κλυδωνίζεται μεν, χωρίς όμως να καταποντίζεται, υφίσταται διάφορα κακά, δε ναυαγεί όμως ουδέποτε. Παλαίει, χωρίς ποτέ να ηττάται» (άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).
  Η αλήθεια σίγουρα δεν έχει ανάγκη ανθρωπίνων ερεισμάτων. Αυτό άλλωστε θα φανεί, όταν το εν λόγω οικοδόμημα το οποίο έκτισαν κάποιοι πάνω σε δύο κυρίως «ακρογωνιαίους λίθους», αφαιρουμένων αμφοτέρων ή και ενός μόνον εξ αυτών, θα καταρριφθεί ως χάρτινος πύργος.
  
  Λάρισα, 26/12/2009
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 13.12.2009
• 03:06

  Eρως και θάνατος - Ενα νέο βιβλίο του Χρυσόστομου Σταμούλη

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ και ο Ακρίτας
  
  παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του
  
  Χρυσόστομου Σταμούλη :
  
  Έρως και θάνατος
  
  Δοκιμή για έναν πολιτισμό της σάρκωσης
  την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου και ώρα 8:00μ.μ
  στο cafe IANOS Σταδίου 24, στο κέντρο της Αθήνας.
  
  Θα μιλήσουν με αλφαβητική σειρά οι :
  Μελίνα Κανά, τραγουδίστρια.
  Γιώργος Κόρδης, επίκουρος καθηγητής Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ζωγράφος.
  Θανάσης Παπαθανασίου, Δρ. Θεολογίας, Διευθυντής του περιοδικού Σύναξη.
  π. Φιλόθεος Φάρος,
  * Την συζήτηση θα συντονίσει η διευθύντρια του Ακρίτα Μαρία Κοκκίνου.
  Τραγούδια του Χρυσόστομου Σταμούλη για τον Έρωτα και τον Θάνατο θα ερμηνεύσουν οι:
  Μελίνα Κανά, Μιχάλης Παπαζήσης και Γιώργος Καλογήρου.
  Πιάνο: Κωσταντίνος Δημηνάκης, Κρουστά: Στέφανος Κωφίδης, Λαούτο-Κιθάρα: Γιώργος Καλογήρου.
  H εκδήλωση γίνεται με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου.
  Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
  O Xρυσόστομος Σταμούλης γεννήθηκε το 1964 στήν Άφυτο Xαλκιδικής.
  Σπούδασε Θεολογία στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης, του Bελιγραδίου και του Nτάραμ Aγγλίας. T ο 1989 αναγορεύθηκε διδάκτορας Θεολογίας στο Tμήμα Θεολογίας του A.Π.Θ. Σήμερα είναι καθηγητής στο Tμήμα Θεολογίας του A.Π.Θ. και διδάσκει τα μαθήματα της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και της Φιλόκαλης Aισθητικής της Oρθοδοξίας. Έχει συγγράψει σειρά βιβλίων και άρθρων. Aνάμεσά τους: Kυρίλλου Aλεξανδρείας, Kατά Aνθρωπομορφιτών (1993)· Θεοτόκος καί ορθόδοξο δόγμα. Σπουδή στή διδασκαλία του Αγίου Kυρίλλου Aλεξανδρείας (1996, 2003)· Περί φωτός. Προσωπικές ή φυσικές ενέργειες; Συμβολή στή σύγχρονη περί Aγίας Tριάδος προβληματική στόν Oρθόδοξο χώρο (1999, 2007)· Φύση καί αγάπη και άλλα μελετήματα (1999, 2007)· Kυρίλλου Aλεξανδρείας Περί της Eνανθρωπήσεως του Mονογενούς (1998, 2000)· Άσκηση αυτοσυνειδησίας. Mελετήματα δογματικής θεολογίας (2004)· Kάλλος τό Άγιον. Προλεγόμενα στή φιλόκαλη αισθητική της Oρθοδοξίας (2004, 2005, 2008)· H γυναίκα του Λώτ και η σύγχρονη θεολογία (2009). Έκανε μουσικές σπουδές στο Mακεδονικό και στο Kρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Aπό τό 1991 διευθύνει τή Xορωδία και την ορχήστρα Nέων Aγιος Ιωάννης ο Xρυσόστομος Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε μέ σπουδαίους συνθέτες, διευθυντές ορχηστρών καί τραγουδιστές της Eλλάδας καί του εξωτερικού.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.12.2009
• 15:19

  Η θεολογία για το περιβάλλον

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)
  
  ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Η θεολογία για το περιβάλλον
  
  «Ορθόδοξη θεολογία και φυσικό περιβάλλον: Oι θέσεις της Εκκλησίας, οι δράσεις στην Εκπαίδευση», είναι το θέμα της αυριανής (Παρασκευή, 11/12/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση - μʼ αφορμή και τη σύνοδο του ΟΗΕ στη Κοπεγχάγη, για το κλίμα - με τον δημοσιογράφο και θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο θεολόγος καθηγητής, Λεωνίδας Τέλιος, υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης της Δ/νσης Β/θμιας εκπαίδευσης ν. Λάρισας.
  
  * Eπισημαίνεται ότι η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.11.2009
• 01:02

  Αναμετάδοση της "Πειραϊκής Εκκλησίας" στο Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  * Περιορίζεται η αναμετάδοση του κεντρικού Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, καθώς το «ανανεωτικό πρόγραμμά» του κρίνεται ότι « δεν αρμόζει στον παραδοσιακό – κατηχητικό χαρακτήρα του Ρ/Σ που επιθυμεί η Μητρόπολη»
  
  Πρόγραμμα από τον ραδιοφωνικό σταθμό της «Πειραϊκής Εκκλησίας» (της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς) αναμεταδίδει εδώ και μια εβδομάδα περίπου ο ραδιοφωνικός σταθμός της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας, επιχειρώντας να αμβλύνει τις αντιδράσεις ακροατών του οι οποίες, όπως αναφέρουν στελέχη της Μητρόπολης, εκδηλώθηκαν για το ανανεωμένο πρόγραμμα του (κεντρικού) Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο αναμετέδιδε καθ' ολοκληρίαν, μέχρι προσφάτως, ο εκκλησιαστικός σταθμός της Θεσσαλικής πρωτεύουσας (96,3 FM).
  
  «Γίναμε αποδέκτες πολλών και εντόνων διαμαρτυριών από ακροατές για το νέο πρόγραμμα του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος…» τονίζουν συνεργάτες του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου, θεωρώντας ως «βάσιμη αιτία» αυτών των διαμαρτυριών τόσο το «εκκοσμικευμένο περιεχόμενο του νέου προγράμματος», όπως αυτό εκφράζεται με τη «πληθώρα των λαϊκών ασμάτων», όσο και την «ανάθεση εκπομπών πνευματικού περιεχομένου σε θεολόγους οικουμενιστικών αντιλήψεων και τάσεων, γεγονός που έχει υποβαθμίσει τον ομολογιακό και κατηχητικό χαρακτήρα του κεντρικού Ρ/Σ της Εκκλησίας. Κατόπιν τούτων», έλεγαν οι ίδιοι συνεργάτες του Μητροπολίτη Λάρισας κ. Ιγνατίου, «θεωρώντας ανάγκη να διατηρήσουμε στο σταθμό μας το παραδοσιακό του ύφος αποφασίσαμε να αναμεταδίδουμε πρόγραμμα από την «Πειραϊκή Εκκλησία», ένα πρόγραμμα που αρμόζει περισσότερο και στο παραδοσιακό και κατηχητικό χαρακτήρα που επιθυμεί ο Σεβασμιώτατος να έχει ο σταθμός μας».
  
  * Aξίζει πάντως να αναφερθεί ότι με την παραπάνω προσέγγιση διαφοροποιήθηκαν θεολόγοι - συνεργάτες του Ρ/Σ, οι οποίοι θεωρούν ότι θα πρέπει να συνεχίσει να αναμεταδίδεται απρόσκοπτα το νέο πρόγραμμά του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, για το οποίο εξέφραζαν θετική άποψη, συντασσόμενοι με το επιχειρούμενο ανανεωτικό του άνοιγμα, ίδιως για το γεγονός ότι ανάμεσα στους νέους παραγωγούς εκπομπών συγκαταλέγονται εκλεκτοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι από τα τμήματα Θεολογίας τόσο του ΑΠΘ, όσο και του ΕΚΠΑ. Οι διαφοροποιηθέντες – πλήν σεβόμενοι απολύτως την επιλογή του Μητροπολίτη κ. Ιγνατίου - θεολόγοι πρόκειται να θέσουν τις παραιτήσεις τους στη διάθεση του διευθυντού του Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας.
  
  Σημειώνεται ότι αυτή τη στιγμή ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας έχει το δικό του, τοπικό πρόγραμμα από τις 8 το πρωϊ μέχρι τις 2 το μεσημέρι, από τις 2 μέχρι τις 4 αναμεταδίδει το (ειδησεογραφικού χαρακτήρα αυτό το διάστημα) πρόγραμμα του Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, από τις 4 μέχρι τις 9 ξαναέχει τοπικό πρόγραμμα και από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 8 το πρωϊ της επομένης αναμεταδίδει το πρόγραμμα της «Πειραϊκής Εκκλησίας».
  
  - Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας συγκαταλέγεται ανάμεσα στα εκκλησιαστικά ραδιόφωνα που παρουσιάζουν λίαν υψηλή ακροαματικότητα. Σύμφωνα με την προ διετίας έρευνα ( [www.minpress.gr] ) της Γενικής Γραμματείας Τύπου και Ενημέρωσης που έφερε στη δημοσιότητα η εφημερίδα «Ελευθερία» της Λάρισας (τον Ιούλιο του 2007), ο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης με γενικό ποσοστό ακροαματικότητας κοντά στο 6% βρίσκεται (μαζί με τον Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος που επίσης συγκεντρώνει παρόμοιο υψηλό ποσοστό) στην κορυφή σ’ επίπεδο Θεσσαλίας κι’ ευρύτερα Κεντρικής Ελλάδος μεταξύ των Ρ/Σ των αντιστοίχων Ιερών Μητροπόλεων, ενώ το ποσοστό αυτό είναι υπερδιπλάσιο από το αντίστοιχο που είχε καταγραφεί για τον κεντρικό Ρ/Σ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που κυμαινόταν στο 2,5% περίπου. Ενώ δεν έλειψαν και τα κολακευτικά σχόλια του Τύπου που έκαναν λόγο για έναν άθλο που έχει πετύχει η εκκλησιαστική ραδιοφωνία της Λάρισας, όπως π.χ το σχόλιο που δημοσίευσε η «Ελευθερία» (23/7/2007) σημειώνοντας σχετικά: «Πολύ καλή η ακροαματικότητα του ραδιοφωνικού σταθμού της Μητρόπολης Λάρισας, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του υπουργείου. Ειδικά αν σκεφθεί κανείς ότι πρόκειται για «ειδικής φύσεως σταθμό», πρόκειται για επίτευγμα. Ακόμη καλύτερο; Oι λίαν ενδιαφέρουσες εκπομπές λόγου που μας χαρίζει. Ας συνεχίσουν…».XA.AN. * * * * * * * * * * * ANAΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ: * "ΑΚΤΙΝΕΣ¨: [aktines.blogspot.com] * Oρθόδοξη Πίστη: [orthodoxi-pisti.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.10.2009
• 12:44

  Η "Θεολογία" σε νέα πορεία

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ἡ Θεολογία ὡς ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ ἐκδίδεται μὲ τὴν μέριμνα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνελλιπῶς απὸ τὸ 1923. Τὴν διεύθυνση τοῦ περιοδικοῦ ἀνέλαβε ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2009 ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου, Δρ. Θεολογίας καὶ Σύμβουλος τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, ἐνῶ ἡ Συντακτικὴ Ἐπιτροπὴ μὲ ἐνιαύσια θητεία ἔγινε πολυμελὴς καὶ ἀπαρτίζεται ἀπὸ καθηγητὲς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης ἀνὰ ἐπιστημονικὸ κλάδο, μὲ τὴ συμμετοχὴ ἑνὸς Μητροπολίτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Οἱ προκλήσεις τῶν καιρῶν, ἀλλά, κυρίως, οἱ θεολογικὲς καὶ ποιμαντικὲς ἀνάγκες τῆς ἐκκλησιαστικῆς διακονίας ὁδήγησαν σὲ οὐσιαστικὲς καὶ τυποτεχνικὲς ἀλλαγές, ὥστε ὁ θεολογικὸς λόγος νὰ ἀκούγεται εὐρύτερα, νὰ προκαλεῖ ζυμώσεις καὶ γόνιμη συζήτηση, νὰ γίνεται φανερὴ ἡ ἐπικαιρότητα καὶ διαχρονικότητά του.
  
  Ἔτσι ἡ Θεολογία δίχως νὰ ἀποβάλλει τὸν ἀκαδημαϊκὸ καὶ ἐπιστημονικό της χαρακτήρα, μπορεῖ νὰ γίνει ἕνα πιὸ δυναμικό, αἰσθητικά ἑλκυστικὸ καὶ ἐνδιαφέρον γιὰ περισσότερους ανθρώπους περιοδικό. ἩΘεολογία κυκλοφορεῖ πλέον σὲ τέσσερα τεύχη ἀνὰ ἔτος. Ἀπὸ αὐτά, τὰ δύο εἶναι ποικίλης θεολογικῆς ὕλης καὶ τὰ ἄλλα δύο ἀναφέρονται σὲ συγκεκριμένα κάθε φορὰ θεολογικὰ ἀφιερώματα, ἐνδιαφέροντα καὶ προσβάσιμα καὶ ἀπὸ τὸν μέσο ἀναγνώστη. Σὲ κάθε τεῦχος, πέραν τοῦ ἀφιερώματος, δημοσιεύονται ἀκόμη: στὴ στήλη Ἰδιόμελα, ὁρισμένες ἀνεξάρτητες θεματικὰ θεολογικὲς μελέτες ἢ δοκίμια. στὴ στήλη Θεολογικὰ Χρονικά, ἀναφορὰ σὲ σημαντικὰ γεγονότα ἀπὸ τὸν διορθόδοξο καὶ διαχριστιανικὸ κόσμο, ὅπως συνοδικὲς συνδιασκέψεις, συνέδρια, ἐπίσημοι διαχριστιανικοὶ διάλογοι κ.ἄ.. στὴ στήλη Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα, σύντομη
  ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν. στὴ στήλη Βιβλιοστάσιον, βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων. τέλος, στὴ στήλη Ἀναλόγιον, ἐνημερωτικό δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων.
  Στὴν ἀναδιοργάνωση τοῦ περιοδικοῦ, ἡ μέριμνα γιὰ τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόμενο τῆς προσφερόμενης ὕλης του θὰ εἶναι διαρκὴς καὶ ἀκαταπόνητη, γιὰ νὰ γίνει ἡ Θεολογία σύγχρονο, ἐνδιαφέρον καὶ παρεμβατικὸ στὸν ἀκαδημαϊκό, ἐπιστημονικὸ καί, γενικότερα, στὸν χῶρο τοῦ πνεύματος περιοδικό. Ἡ Θεολογία θὰ μπορεῖ νὰ διευρύνει, τελικά, τὸ ἀναγνωστικὸ κοινό της καὶ πέραν τῶν εἰδικῶν καί, κυρίως, νὰ διακονήσει καὶ νὰ ὑποστηρίξει θεολογικὰ καὶ ποιμαντικὰ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸ σύγχρονο κόσμο.
  
  Μετὰ τὴν κυκλοφορία τοῦ 1ου τεύχους μὲ ποικίλη ἐπιστημονικὴ καὶ θεολογικὴ ὕλη, ἀκο-
  λούθησε ἡ ἔκδοση τοῦ 2ου ἀφιερωματικοῦ τεύχους τῆς Θεολογίας. Μὲ κεντρικὸ θέμα τὸν συνοδικὸ θεσμὸ τὰ κείμενα τοῦ πρώτου ἀφιερώματος τῆς Θεολογίας ἐπισημαίνουν ὅτι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἕνας δεδομένος θεσμὸς ποὺ ἐπιβάλλεται ἀντικειμενικὰ ὡς ἀλάθητη ἐξουσία, οὔτε βέβαια, μιὰ ἀτομικὴ ψυχολογικὴ ἐμπειρία.Ἡσυνοδικότητα προβάλλει ὡς γεγονὸς κοινωνίας καὶ ἑνότητας, ὡς ἔκφραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους, ὡς πλέγμα διαπροσωπικῶν σχέσεων καὶ ὄχι ὡς ἀπρόσωπη ὀργάνωση καὶ θεσμικὴ λειτουργία. Ἡ σύνοδος στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, δίχως νὰ εἶναι μιὰ δομὴ ὑπεράνω τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, συνδέει ὀργανικὰ τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες, ὑπερβαίνοντας τὸν πειρασμὸ τῆς παγκόσμιας ὀργάνωσης. Ἡ συνοδικότητα, λοιπόν, ἀποτελεῖ γεγονὸς ἑνότητας ἀλλὰ καὶ κοινωνίας τῶν μελῶν κάθε ἰδιαίτερης ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας, ἀλλὰ καὶ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μεταξύ τους καὶ εἶναι ἀδιανόητη δίχως τὴ σύναξη καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς Θείας Ευχαριστίας.
  
  Τὰ κείμενα τοῦ ἀφιερώματος ὑπογράφουν οἱ: Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, Πέτρος Βασιλειάδης, Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος Βλάχος, Δημήτριος Μόσχος, Γεώργιος Μαρτζέλος, Ἀρχιμ. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος Σαββᾶτος, π. Ἀντώνιος Πινακούλας, π. Δημήτριος Μπαθρέλλος, Ἀνέστης Κεσελόπουλος,
  Κωνσταντῖνος Δεληκωσταντῆς καὶ Μάριος Μπέγζος. Ἀκολουθοῦν οἱ στῆλες «Θεολογικὰ Χρονικά», «Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα», «Βιβλιοστάσιον» καί «Ἀναλόγιον», μὲ πλούσιο ὑλικό.
  Τὸ ἑπόμενο 3ο τεῦχος τῆς Θεολογίας θὰ εἶναι ποικίλης ὕλης καὶ θὰ κυκλοφορήσει τὸν προσεχὴ Νοέμβριο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 11.09.2009
• 22:28

  Μέτρα για τη γρίππη - Συστάσεις της Επιτροπής Επιδημιών του ΑΠΘ

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Μετά από έγκριση της Πρυτανείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το Κέντρο Λειτουργίας Δικτύου του παν/μίου προώθησε την παρακάτων ανακοίνωση της Επιτροπής Διαχείρισης Επιδημιών Α.Π.Θ. στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, την οποία ευχαρίστως δημοσιεύουμε:
  
  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
  
  Επιτροπή Διαχείρισης Επιδημιών Α.Π.Θ.
  
  Αγαπητοί φοιτητές , μέλη ΔΕΠ, Διοικητικό και Επιστημονικό Προσωπικό,
  
  Από τον Απρίλιο του 2009 εξελίσσεται πανδημία από νέο ιό γρίπης Α(Η1Ν1) που μπορεί να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο. Η μετάδοση γίνεται όπως στην εποχική γρίπη, δηλαδή με στενή επαφή (1-2 μέτρα) μεκάποιον που νοσεί και διασπείρει σταγονίδια με βήχα ή φτέρνισμα. Ο ιός μπορεί να μεταδοθεί και έμμεσα, αν αγγίξουμε τη μύτη ή το στόμα μας, αφού τα χέρια μας έχουν ακουμπήσει επιφάνειες πρόσφατα μολυσμένες(π.χ. χερούλια).
  
  Για τον λόγο αυτό λαμβάνουμε μέτρα για την πρόληψη της μετάδοσης τηςγρίπης στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο όσο αυτό είναι δυνατό. Για τηνεπίτευξη αυτού του στόχου θα χρειαστούμε τη βοήθεια σας. Συνεργαζόμαστε στενά με το ΚΕΕΛΠΝΟ και το Υπουργείο Υγείας καιΠαιδείας, ώστε να πάρουμε τα κατάλληλα μέτρα που αφορούν το ίδρυμαμας, ανάλογα με την εξέλιξη της πανδημίας. Θα σας κρατάμε ενήμερους αναφορικά με τις νέες εξελίξεις.Επί της παρούσης κάνουμε ότι είναι δυνατό για να συνεχίσει ναλειτουργεί το ΑΠΘ όπως συνήθως.
  
  Παρακάτω αναφέρονται μερικά από ταπράγματα που μπορείτε να κάνετε για να συμβάλλετε στον περιορισμό τηςπανδημίας:
  
  *Δώστε ιδιαίτερη σημασία στην ατομική υγιεινή, πλένοντας τα χέρια σαςμε σαπούνι και νερό, ιδιαίτερα μετά από βήχα ή φτέρνισμα. Τααλκοολούχα αντισηπτικά είναι επίσης αποτελεσματικά.
  
  *Δώστε ιδιαίτερη σημασία στη προστασία από τα αναπνευστικάσυμπτώματα, καλύπτοντας το στόμα και τη μύτη σας με ένα χαρτομάντιλοόταν βήχετε ή φτερνίζεστε. Αν δεν έχετε χαρτομάντιλο, βήξτε ή φτερνιστείτε στον αγκώνα σας ή στο βραχίονα σας, αλλά όχι στα χέριασας. Αποφύγετε να πιάνετε τα μάτια σας, τη μύτη σας ή το στόμα σαςγιατί αυτός είναι ο κύριος τρόπος μετάδοσης της των ιών και τωνμικροβίων.
  
  *Να γνωρίζετε τα σημεία και συμπτώματα της γρίπης.
  
  Πυρετός και Βήχας, Πονόλαιμος, Συνάχι ή ρινική συμφόρηση.
  Άλλα συμπτώματα: Κεφαλαλγία, Πόνοι σε όλο το σώμα, Ρίγος, Διάρροια, Αίσθημα κόπωσης, Έμετος.
  
  Πυρετός είναι μια θερμοκρασία μεγαλύτερη από 38ο C.
  
  Αναζητήστε για πιθανά σημεία πυρετού: αν ένα άτομο αισθάνεται πολύ ζεστό, έχει εξέρυθρο πρόσωπο ή ιδρώνει ή έχει κρυάδες.
  
  *Παραμείνετε σπίτι αν έχετε γρίπη ή συμπτώματα που μοιάζουν με γρίπηγια τουλάχιστον 24 ώρες μετά από την ημέρα που είστε πλέον απύρετοι.Αυτό πρέπει να καθορίζεται χωρίς την λήψη αντιπυρετικών (μπορεί να αλλοιώνουν την εικόνα). Μην πηγαίνετε στη δουλειά ή το μάθημα.
  
  *Απευθυνθείτε στο γιατρό σας για το αν πρέπει να εμβολιαστείτε γιατην εποχική γρίπη. Επίσης αν έχετε αυξημένο κίνδυνο για επιπλοκές απότη νέα γρίπη Η1Ν1, θα πρέπει να εμβολιαστείτε και έναντι του Η1Ν1 όταντο εμβόλιο γίνει διαθέσιμο. Στα άτομα που βρίσκονται σε υψηλό κίνδυνογια επιπλοκές από τη νέα γρίπη Η1Ν1 περιλαμβάνονται: οι έγκυες και ταάτομα με χρόνια ιατρικά προβλήματα (όπως άσθμα, καρδιακή νόσο ή σακχαρώδη διαβήτη).
  
  *Δηλώστε οπωσδήποτε την ασθένεια σας:o Αν είστε φοιτητής στη Γραμματεία της Σχολής σας.o Αν είστε εργαζόμενος στο ΑΠΘ στο τηλέφωνο του ιατρείου του ΑΠΘ 2310995569Αν αυτή την ακαδημαϊκή χρονιά η πανδημία της γρίπης γίνει πιο σοβαρή,μπορεί να χρειαστεί να λάβουμε επιπρόσθετα μέτρα για τον έλεγχο τηςεξάπλωσης του ιού.
  
  Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την πανδημία της γρίπης στηνπανεπιστημιακή μας κοινότητα και σχετικά με τις δράσεις του ΑΠΘεπισκεφτείτε τον διαδικτυακό τόπο www.auth.gr ή επικοινωνήστε με το ΚΕΕΛΠΝΟ στο 1135. Άλλοι χρήσιμοι δικτυακοί τόποι: [www.keelpno.org] , [www.who.com] , [www.flu.gov] , [www.ecdc.europa.eu] .
  
  Θα υπάρξει νέα ειδοποήσηση, ξανά μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για οποιεσδήποτε αλλαγές στη στρατηγική του ΑΠΘ που αφορά την αντιμετώπιση και πρόληψητης νέας γρίπης στο χώρο του Πανεπιστημίου.
  
  Φιλικά
  
  Η Επιτροπή Διαχείρισης Επιδημιών ΑΠΘ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 13:54

  "Το πρόβλημα των Σκοπίων σήμερα", του καθηγητή του ΑΠΘ κ. Αθαν. Καραθανάση

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ο Σύνδεσμος Θεολόγων Μακεδονίας - Θράκης, συμφωνώντας απόλυτα με το άρθρο - κείμενο του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής (και αναπληρωτού προέδρου του Τμήματος Ποιμαντικής Θεολογίας) και μέλους του Συνδέσμου κ. Αθανάσιου Καραθανάση (φωτ.) αναφορικά με το Σκοπιανό, θεώρησε σκόπιμο να το κοινοποιήσει στο θεολογικό και όχι μόνο κόσμο, θεωρώντας ότι είναι ιδιαίτερα ενημερωτικό, χρήσιμο και επίκαιρο στη σύγχρονη συγκυρία. Συμφωνώντας κι' εμείς με το Σύνδεσμο Μακεδονίας δημοσιεύουμε το άρθρο προς ενημέρωση των αναγνωστών μας.
  
  * Αξίζει να αναφερθεί ότι ο κ. Καραθανάσης, ως διακεκριμένος ιστορικός, καθ’ όλη τη διάρκεια της επιστημονικής τους καριέρας, έχει σταθεί ως πιστός και γνήσιος Έλληνας, είτε με τη συγγραφική του δραστηριότητα, είτε με τις άπειρες διαλέξεις και την εν γένει δράση του, στο πλευρό της Ελλάδας, στο πλευρό της Μακεδονίας, αναδεικνύοντας παντού και πάντοτε αντικειμενικά την ιστορική αλήθεια των γεγονότων.
  
  * * * * * * * *
  
  Το πρόβλημα των Σκοπίων σήμερα
  
  Του Καθηγητή Α.Π.Θ. κ. Αθ. Καραθανάση
  
  Το 1991 διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία και δημιουργήθηκαν νέα ανεξάρτητα κράτη (Κροατία, Σλοβενία, Σερβία, κ.α.) με ποταμούς αίματος ενός εμφυλίου πολέμου. Στην δημιουργία των νέων αυτών κρατών εμφανίστηκε και ένα νέο κράτος που ήθελε, και επιμένει, να ονομάζεται «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Οι περισσότερες κυβερνήσεις του που σχηματίσθηκαν από το 1991 ως σήμερα προβάλλουν ως βασικό συστατικό της πολιτικής τους την θεωρία του «μακεδονισμού» των κατοίκων αυτής της μικροσκοπικής δημοκρατίας, αλλά και στην «απελευθέρωση» και «συνένωση» των τριών γεωγραφικών τμημάτων που συγκροτούν το σύνολο του ιστορικού γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας.
  
  Στηρίζονται, και προβάλλουν ανιστόρητα μια αλυτρωτική πολιτική που ξεκινά από το 1944, όταν μετά τον Πόλεμο ο Τίτο, οραματιζόμενος κάθοδο στο Αιγαίο, ονόμασε την νεοϊδρυθείσα Δημοκρατία της «Μακεδονίας» ως μακεδονικό χώρο. Και ήθελε να ενσωματώσει σ’ αυτήν την ελληνική Μακεδονία που καλύπτει το 51% του αρχαίου μακεδονικού χώρου, το 9% που ανήκει στη Βουλγαρία, με το 38% που ανήκε στη Γιουγκοσλαβία. Με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας το 1991 οι Σκοπιανοί πολιτικοί με φανατισμό προέβαλλαν παγκοσμίως και αδιαλλάκτως τον ισχυρισμό ότι είναι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων!
  
  Η Ελλάδα από την πρώτη στιγμή αντέδρασε στην οικειοποίηση του εθνικού ονόματος των Μακεδόνων από τους Σκοπιανούς, του ονόματος Μακεδονία και Μακεδόνες. Εμείς οι Έλληνες δεν μπορούμε να δεχθούμε αρπαγή της ιστορικής κληρονομιάς και της ιστορίας της Μακεδονίας από απογόνους Σλάβων που έφθασαν εδώ ως νομάδες τον 6ο και 7ο αιώνα μ.Χ. Οι όροι Μακεδονία και Μακεδόνες μόνον γεωγραφική σημασία έχουν και αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της ελληνικής ιστορίας και του πολιτισμού, επομένως τα Σκόπια δεν μπορούν να οικειοποιούνται την ελληνική ιστορία, επειδή μόνο και μόνο κατοικούν σ’ ένα τμήμα του αρχαίου ελληνικού μακεδονικού χώρου, στο οποίο εγκαταστάθηκαν ως επήλυδες.
  
  Γι’ αυτό είναι και πέραν πάσης εννοίας δημοσίου διεθνούς δικαίου, που ορίζει ότι ένας λαός μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται και να επιλέγει το όνομα του βασιζόμενος στην ιστορία του. Κατ’ ακολουθίαν οι Σκοπιανοί δεν μπορούν να οικειοποιούνται ούτε όνομα, ούτε ιστορία. Είναι καθαρή κλοπή, κυρίως όμως είναι επικίνδυνη τυχόν υποχώρηση της Ελλάδος στο όνομα ή τα παράγωγα του, γιατί τα Σκόπια με τυχόν όνομα του εθνικού κράτους τους Μακεδονία, θα διεκδικούν στο μέλλον τις γειτονικές ομώνυμες περιοχές, δηλ. την ελληνική Μακεδονία, αλλά και την Μακεδονία του Πιρίν, που ανήκει σήμερα στην Βουλγαρία. Και φυσικά αν τους δοθεί το όνομα Μακεδονία, οι Σκοπιανοί θα ονομάζονται Μακεδόνες και οι Έλληνες Μακεδόνες, αποκλειστικοί κληρονόμοι του αρχαίου ονόματος σ’ αυτήν την περίπτωση θα το χάσουν. Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα το κατενόησε αυτό, γι’ αυτό και έθεσε ως όρο στα Σκόπια να παύσουν οικειοποιούμενα το όνομα και την ιστορία των αρχαίων Μακεδόνων και χρησιμοποιούν το όνομα Μακεδονία που υποδηλώνει και εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας.
  
  Οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής κοινότητας του Δεκεμβρίου 1991, του Γκιμαράες της Πορτογαλίας (30 Απριλίου 1992) και της Λισσαβώνος (27 Ικουνίου 1992) ορίζουν ότι τα Σκόπια θα πρέπει να επιλέξουν όνομα, που να μην περιέχει τη λέξη Μακεδονία. Τα Σκόπια αρνήθηκαν να δεχθούν τις αποφάσεις της Κοινότητος, ώσπου το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. στις 7 Απριλίου 1993 δέχθηκε τα Σκόπια με το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας ΠΓΔΜ και διεθνώς FYROM. Αλλά τα Σκόπια εξακολούθησαν την αδιάλλακτη στάση οικειοποιούμενα ακόμη και τον Ήλιο της Βεργίνας. Η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων προέβλεπε όρους καλής γειτονίας, αλλά τα Σκόπια εξακολουθούν την αδιαλλαξία τους ιδίως μετά την εμφάνιση νέων εθνικιστικών πολιτικών ως ο Γκρούεφσκυ (εγγονός Έλληνος από την Φλώρινα!), ο Μιλόσοσκυ και άλλοι, που προβάλλουν ανιστόρητες αξιώσεις υποστηριζόμενοι από τον υπερατλαντικό παράγοντα.
  
  Τελευταία παρουσιάζονται σημεία υποχωρήσεως αυτής της αδιαλλαξίας, ιδίως μετά την απόρριψη του αιτήματος τους να εισέλθουν στο ΝΑΤΟ με το βέτο της Ελλάδος. Η υποχώρηση αυτή οφείλεται πρώτον σε αντιδράσεις ισχυρού ρεύματος Σκοπιανών που αντελήφθησαν τα αδιέξοδα μιας τέτοιας πολιτικής της κυβερνήσεως τους, αλλά και την απόρριψη της Σλαβικής ιστορίας και καταγωγής τους. Είναι, εξάλλου, και ο σλαβικός παράγοντας, που καλύπτει πάνω από τα 2/5 του πληθυσμού της FYROM, που απορρίπτει τον όρο Μακεδονία, με τον οποίο όπως λέγουν, και ορθώς, δεν έχουν καμμία σχέση.
  
  Οι Έλληνες οφείλουμε να υπερασπισθούμε το όνομα Μακεδονία-Μακεδόνες αφού αιώνες εμείς το έχουμε στην ιστορία μας συνδεόμενοι με τον Μέγιστο των Ελλήνων Μέγα Αλέξανδρο και υπερασπιζόμενοιο από αιώνων την Μακεδονία, το οχυρό και ανάχωμα απέναντι στις εχθρικές εισβολές.
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.09.2009
• 20:06

  H Eκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  «Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται»Ενας θαυμάσιος σχολιασμός της ρήσης του βιβλίου του Θανάση Παπαθανασίου (του γνωστού αρχισυντάκτη της "Σύναξης", Δρα Θεολογίας και εκλεκτού συναδέλφου καθηγητή), από τον συνάδελφο, καθηγητή του Γυμνασίου της όμορφης Σερίφου Χρήστου Γιώβου. Μια υπέροχη ανάλυση, ας την απολαύσουμε:
  
  ΠΡΟΛΟΓΟΣ
  Η Εκκλησία σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι κάτι το στατικό αλλά εξελίσσεται. Αυτό συμβαίνει γιατί πορεύεται διαρκώς προς τη Βασιλεία του Θεού. Ωστόσο, όλη αυτή η εξέλιξη δεν γίνεται από κάπου έξω απ’ τον κόσμο, την ιστορία και μάλιστα με τρόπο μαγικό. Αντιθέτως, η Εκκλησία πορεύεται με διάλογο προς τον κόσμο, τον οποίο προσκαλεί να γίνει Βασιλεία. Ωστόσο, οι δυνατοί τρόποι σχέσεως της Εκκλησίας με την ιστορία και τη Βασιλεία είναι του «απόκοσμου», του «εκκοσμικευμένου» και του «εγκόσμιου».[1]
  Τον τελευταίο τρόπο συσχέτισης της Εκκλησίας με την ιστορία προκρίνει ως ορθόδοξο στην εκκλησιολογία του ο Θανάση Παπαθανασίου. Καταδικάζοντας τόσο την εσωστρέφεια όσο και την εκκοσμίκευση κάνει λόγο για μια Εκκλησία η οποία γίνεται όταν ανοίγεται προς τον κόσμο πορευόμενη μέχρι τη Βασιλεία. Μπορεί να φαίνεται περίεργο ωστόσο, η πρόγευση της Βασιλείας μέσα στην Εκκλησία την καθιστά ανοιχτή και εξελίξιμη προς τον κόσμο.
  Πρόβλημα όμως υπάρχει για την έννοια του ρήματος γίνεται από τη ρήση του τίτλου του βιβλίου του Θανάση Παπαθανασίου : Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται.[2] Δηλαδή η Εκκλησία δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση και οφείλει συνεχώς να πραγματώνεται; Μια σειρά από Θεολογικά επιχειρήματα αλλά και παραθέματα από την βιβλική παράδοση προσπαθούν να τεκμηριώσουν την αδιάκοπη εξέλιξη της Εκκλησίας. Όμως δυσκολία υπάρχει και στην κατανόηση του ρήματος ανοίγεται.
  Ο Θανάσης Παπαθανασίου αναφέρει στο παραπάνω βιβλίο τόσο το γιατί πρέπει η Εκκλησία να ανοίγεται στον κόσμο όσο και τον τρόπο με τον οποίο οφείλει να ανοίγεται. Το γιατί, λίγο ως πολύ φαίνεται να είναι αυτονόητο στο βιβλίο. Αυτό το οποίο έχει μεγάλη σημασία για τον Θανάση Παπαθανασίου είναι το πώς πρέπει να ανοίγεται. Και γι αυτό το πώς, προτείνει μια σειρά από τρόπους, οι οποίοι μπορούν να βοηθήσουν την Εκκλησία να ανοίγεται στον κόσμο ξεπερνώντας κινδύνους και εμπόδια. Αυτά αφορούν όχι μόνο την ιεραποστολή της Εκκλησίας αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό.
  
  1. Εκκλησία και κόσμος
  1.1.Οι δυνατές σχέσεις της Εκκλησίας με την Ιστορία
  
  Σύμφωνα με την άποψη του Κωνσταντίνου Αγόρα τρεις είναι οι δυνατοί τρόποι σχέσης της Εκκλησίας με τον κόσμος : ο «απόκοσμος», ο «εκκοσμικευμένος» και ο «εγκόσμιος».[3] Βεβαία σ’ όλους αυτούς τους τρόπους σημαντικό ρόλο παίζει η θεώρηση της Βασιλείας. Αν η ιστορία είναι το αλεύρι, η Εκκλησία είναι το προζύμι και η Βασιλεία είναι η ζυμωμένη ζύμη, τότε «απόκοσμο» γίνεται το προζύμη όταν δεν ανακατευτεί με το αλεύρι. Αντιθέτως «εκκοσμικευμένο» γίνεται το προζύμι όταν μετατραπεί σε αλεύρι. Ενώ «εγκόσμιο» γίνεται το προζύμη όταν ανακατεύεται βαθιά με το αλεύρι με στόχο την δημιουργία ζυμαριού δηλαδή Βασιλείας.[4] Αυτή την παράσταση χρησιμοποιεί ο Κωνσταντίνος Αγόρας για να δηλώσει τις σχέσεις κόσμου, Εκκλησίας, Βασιλείας.
  
  Το απόκοσμο της Εκκλησίας έχει ως συνέπειες ένα ελιτισμό στις τάξεις της. Κυριαρχεί η τάξη του αυτοδοξασμού και της αυτάρκειας. Η σωτηρία έχει χαρακτήρα σακραμενταλιστικό και η Εκκλησία αποκτά καθιδρυματικό χαρακτήρα μιας και η παρουσία του Πνεύματος παύει να πνέει. Η ιεροσύνη γίνεται εξουσιαστικού τύπου έχοντας ως όνειρο τον ολοκληρωτισμό. Αυτές τις παραμέτρους καταδικάζει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημα τα Πτερόεντα δώρα. Παραμονή Πρωτοχρονιάς άγγελος Κυρίου κατέβηκε στην γη για να μοιράσει θεϊκά δώρα. Αφού θεώρησε ανάξιους της δωρεάς του τους ανθρώπους της πόλης, πήγε σε μια Εκκλησία όπου «καί εἰς το βάθος ἀντίκρυσεν ἔνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καί μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμούς καί ἐπιτηδευμένας κινήσεις…» φεύγοντας και από εκεί δυσαρεστημένος.[5]
  
  Κατά την εκκοσμικευμένη μορφή της Εκκλησίας, η ιστορία προσπαθεί να θεωθεί μόνη της χωρίς την παρουσία του Θεού. Πρόκειται για μια ατομοκρατική κατά βάση λειτουργία, η οποία κάνει την Εκκλησία να χάνει τον προσανατολισμό της και να μένει στατική στην ιστορία. Ειδικότερα στην δυτική χριστιανοσύνη εξαιτίας του χριστομονισμού η Εκκλησία ταυτίστηκε με την ιστορία με αποτέλεσμα την έντονη εκκοσμίκευση της. Η Βασιλεία δεν δίνει νόημα στην ιστορία αλλά αποτελεί το χρονικό τέλος της. Και σ’ αυτήν την περίπτωση το Πνεύμα δεν παραμερίζεται και η Εκκλησία γίνεται καθίδρυμα. Επίσης, χάνεται το εσχατολογικό ήθος με αποτέλεσμα να εισέρχονται στην Εκκλησία εγκοσμιοκρατικού χαρακτήρα συμπεριφορές, όπως είναι ο ευσεβισμός, η ατομοκρατία και ο οφελισμός.
  Αντιθέτως, κατά τον εγκόσμιο τρόπο σχέσης της Εκκλησίας με την ιστορία η παρουσία του Πνεύματος είναι συνεχής. Η Εκκλησία αγκαλιάζει όλο τον κόσμο και διαλέγεται μαζί του. Τον προσκαλεί να γίνει και αυτός Βασιλεία. Βεβαίως, αυτό σημαίνει ότι τον κρίνει και έρχεται σε ρήξη με τα στοιχεία εκείνα, τα οποία τον οδηγούν στη φθορά. Η Βασιλεία εισέρχεται στην ιστορία δια της Εκκλησίας. Αυτή την άποψη φαίνεται ότι προκρίνει ως ορθόδοξη ο Θανάσης Παπαθανασίου σε σχέση με τις εκκλησιαστικές του απόψεις, όπως θα γίνει φανερό από την ανάλυση της εκκλησιολογίας του, η οποία ακολουθεί στο επόμενο κεφάλαιο.
  1.2.Εκκλησία, Κόσμος και Βασιλεία σύμφωνα με τον Θανάση Παπαθανασίου
  Για τον Θανάση Παπαθανασίου η Εκκλησία δεν μπορεί να γίνεται έξω από τον κόσμο γιατί δεν είναι μια ιδεαλιστική φιλοσοφία. Άλλωστε στόχος της Εκκλησίας είναι η μεταμόρφωση της κτίσης και η ένωσή της με το Θεό. Η ίδια η μεταμόρφωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν δεν έχει ως υλικό της την ιστορία και ως προορισμό της και προπομπό της τα Έσχατα. Γι’ αυτό και ο Θανάσης Παπαθανασίου από την αρχή του βιβλίου του Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται τονίζει ότι η Εκκλησία πρέπει να διακινδυνεύει στα πελάγη των πολιτισμών.[6] Στην αντίθετη περίπτωση, στην οποία η Εκκλησία περιορίζεται σε έναν τόπο ή πολιτισμό αυτομάτως εγκλείεται και περιέρχεται στη φθορά.
  
  Έχοντας οικουμενικό χαρακτήρα η Εκκλησία αναφέρεται και μετέχει όλης της κτίσης. Ο ίδιος ο τριαδικός Θεός ενεργεί και οικονομεί μέσα στην ιστορία και για την ιστορία. Γι’ αυτό δεν μπορεί να γίνει λόγος στον χριστιανισμό για χωρισμό μεταξύ ιερού και βέβηλου. Η Εκκλησία δηλαδή δεν είναι το ιερό, το οποίο καθαγιάζει το βέβηλο, το οποίο είναι η κτίση. Απεναντίας, Εκκλησία και κόσμος είναι από το ίδιο υλικό, την ίδια ουσία σύμφωνα με τον Θανάση Παπαθανασίου και ο μόνος διαχωρισμός μεταξύ τους έχει να κάνει με τον προσανατολισμό και την επιλογή της Εκκλησίας σε σχέση με την κτίση.[7] Χάρη στον προσανατολισμό προς το Θεό και τη Βασιλεία, η Εκκλησία θεωρείται το μέρος εκείνο του κόσμου, το οποίο έχει ανταποκριθεί στην θεία πρόκληση.[8]
  
  Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι το υπόλοιπο μέρος της κτίσης δεν μπορεί να φτάσει και αυτό σε κοινωνία με τον Θεό. Μάλιστα ακόμη και ο δαιμονικός κόσμος, δηλαδή το τραυματισμένο μέρος της ιστορίας μπορεί να γίνει δυνάμει Εκκλησία και να μεταμορφωθεί.[9] Ωστόσο, η συγκεκριμένη αλλαγή νοείται και πορεία προς το Θεό, η οποία λαμβάνει ύπαρξη μόνο με την ελεύθερη συνέργια των μελών του κόσμου και σε καμία περίπτωση εξαναγκαστικά. Επομένως η Εκκλησία δεν πρέπει να επιβάλλει αλλά να προσκαλεί και να διακονεί το υπόλοιπο μέρος της κτίσης αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό σε κοινωνία με τον Θεό.[10]
  Έχοντας η ίδια τη μαρτυρία της Ανάστασης οφείλει να την μεταδώσει σε όλη την κτίση. Η ιδιότητα του χριστιανισμού, η μετοχή στην Ανάσταση και η μαρτυρία της συνυφαίνονται αχώριστα.[11] Επομένως το ευαγγελικό μήνυμα η Εκκλησία δεν το κρατάει για τον εαυτό της αλλά αντιθέτως το μεταδίδει αγκαλιάζοντας όλο τον κόσμος. Μέχρι την επερχόμενη Βασιλεία η Εκκλησία οφείλει να προσκαλεί την κτίση να μετάσχει στη Βασιλεία. Όπως το ίδιο κάνει και ο Θεός. Αυτό βεβαίως δεν μπορεί να γίνει χωρίς ρήξη με την φθορά και το θάνατο και τις δυνάμεις οι οποίες οδηγούν την κτίση προς το μηδενισμό.
  
  Η μαρτυρία της Εκκλησίας και η αγάπη αναφέρονται σ’ όλο τον κόσμο αλλά κυρίως στο μέρος εκείνο το οποίο είναι άρρωστο. Γι’ αυτό και ο Θανάσης Παπαθανασίου δίνει το παράδειγμα του αββά Αγάθωνα από το μοναχισμό της αιγυπτιακής ερήμου. Ο Αγάθων φλέγονταν από τέτοια αγάπη ώστε ήταν πρόθυμος να βρει κάποιον λεπρό για να ανταλλάξει το σώμα του με το δικό του.[12] Επομένως, η Εκκλησία λειτουργεί ως ιατρείο, το οποίο απαλλάσσει τον κόσμο από κάθε ασθένεια. Ταυτόχρονα καταξιώνει και αγιάζει κάθε μέρος του κόσμου ιερό και μη. Ως προς το τελευταίο ο Θανάσης Παπαθανασίου δίνει και άλλο ένα επιχείρημα.
  Στην σημιτική και μεσοποταμική παράδοση η έρημος θεωρούνταν ως τόπος κατοικίας του κακού, το βασίλειο των δαιμόνων.[13] Οι ασκητές και οι αναχωρητές οι οποίοι πήγαιναν εκεί έδιναν μάχη με τις δαιμονικές δυνάμεις. Στόχος ήταν η κάθαρση της μολυσμένης κτίσης και όχι η απόρριψη της.[14] Η πολεμική αυτή ήταν κατά βάση άρνηση από την πλευρά των αναχωρητών ένα μέρος της κτίσης να πάει προς τη φθορά και το μηδέν. Πρώτος εισβολέας της ερήμου υπήρξε ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος συγκρούστηκε με την φθορά και τον διάβολο.[15] Το ίδιο παράδειγμα καλείται να ακολουθεί η Εκκλησία κάθε φορά την οποία συναντά τόπο έρημο. Ο τελευταίος μπορεί να είναι κάθε οδύνη, κάθε εξανδραποδισμός και κάθε εξάτμιση της αγάπης.[16]
  
  Ωστόσο, η κτίση καταξιώνεται περισσότερο με την συμμετοχή της στη Θεία Ευχαριστία. Στο μυστήριο αυτό ο κόσμος μεταμορφώνεται σε κοινωνία με Θεό αποτελώντας κήρυκα της μέλλουσας Βασιλείας. Η Λειτουργία είναι «φάρμακο της αθανασίας» γιατί με την αποδοχή και κατάφαση προς τον κόσμο αντιφάσκει προς τη φθορά του.[17] Σύμφωνα με τον Νικόλαο Καβάσιλα ο άρτος και ο οίνος δεν είναι απλές τροφές, τις οποίες προσφέρουμε στο Θεό. Αποτελούν στοιχεία της ανθρώπινης δημιουργικότητας, είναι στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισμού.[18] Αυτό σημαίνει ότι κάθε πολιτισμός μπορεί να προσφερθεί στο Θεό και κατά συνέπεια να αγιαστεί.
  
  Επίσης, η Εκκλησία οφείλει να γίνει μάρτυρας και διάκονος του κόσμου καθώς η ίδια προγεύεται τη μέλλουσα Βασιλεία. Με την Θεία Ευχαριστία προεικονίζεται η Βασιλεία, γίνεται δυνατή η θέωση του ανθρώπου εν τόπω και χρόνω, πραγματοποιείται η συμπαντική συμφιλίωση και επέρχεται η νίκη κατά της φθοράς.[19] Ωστόσο, όλη αυτή η ενέργεια δεν μπορεί να έχει κανένα νόημα αν δεν ανοιχτεί στην κτίση, καθώς μόνο σ’ αυτήν μπορεί να εφαρμοστεί η «κενωτική» νίκη κατά του μηδενισμού.[20] Και μόνο έτσι μπορεί να προκόβει η σάρκωση όπως την προσδιόρισε ο Μάξιμος Ομολογητής.[21]
  
  Η ίδια η ζωή των χριστιανών αποτελεί μαρτυρία και παράδειγμα προς μίμηση. Ο αγγελικός βίος τον οποίο διαβιούσαν οι πρώτοι χριστιανοί, αποτελεί για τον Ιωάννη Χρυσόστομο τον πιο σπουδαίο τρόπο ιεραποστολής, ανώτερο και από τα θαύματα.[22] Οι πιστοί στην πρώτη εκκλησία των Ιεροσολύμων «είχαν μια καρδιά και μία ψυχή. Κανείς δε θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντα του ήταν δικό του, αλλά όλα τα είχαν κοινά. Δίνονταν στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του και ζούσαν βίο αγγελικό. Αν γίνει αυτό σήμερα, θα μεταστρέφουμε στη χριστιανική πίστη ολόκληρη την οικουμένη, ακόμα και χωρίς θαύμα».[23] Επομένως, όσοι προγεύονται τα Έσχατα, θα πρέπει σε κάθε εποχή να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους και όχι προς αποφυγή.
  
  2. Η Εκκλησία πορευόμενη μέχρι τα Έσχατα
  
  2.1.Από την ιστορία στα έσχατα
  
  Σύμφωνα με την εκκλησιολογία του Θανάση Παπαθανασίου η Εκκλησία δεν είναι κάτι το στατικό αλλά γίνεται κάθε φορά που ανοίγεται στον κόσμο και την Βασιλεία. Το ρήμα γίνεται, στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει ότι υπάρχει μέλλον, υπάρχει εξέλιξη και τίποτα δεν είναι ακόμη οριστικό και τελεσίδικο. Αυτό συμβαίνει γιατί το οριστικό στην ορθόδοξη πνευματικότητα ταυτίζεται με την έλευση των Εσχάτων, της Βασιλείας του Θεού. Έτσι ούτε η ιστορία έχει φτάσει στην πηγή της ούτε η Εκκλησία είναι η Βασιλεία.[24] Επομένως, εφόσον η Εκκλησία βρίσκεται ακόμη μέσα στην ιστορία, πορεύεται οδοιπορεί μέχρι την Βασιλεία.
  Επιπλέον το ρήμα γίνεται παρουσιάζει την ίδια την ουσία της Εκκλησίας, προβάλλει τον εαυτό της. Η Εκκλησία δεν είναι ένα καθίδρυμα το οποίο μοιράζει την θεία χάρη στην κτίση και τα μέλη της έχουν ήδη φτάσει στη σωτηρία. Σ’ αυτή την περίπτωση θα ήταν αρκετή η εισαγωγή των μελών στην Εκκλησία με το βάπτισμα και τίποτα παραπέρα. Όμως το βάπτισμα εδώ αποτελεί το ίδιο διαβατήριο, το οποίο αποτελούσε στα χρόνια του χριστού η περιτομή. Αντιθέτως, κάθε φορά η Εκκλησία γίνεται όταν τα μέλη της γίνονται σώμα Χριστού και κοινωνούν με το Θεό αλλά και μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει άνοιγμα και προς τους άλλους, προς όλη την κτίση δηλαδή και αυτή είναι η λειτουργία της Εκκλησίας, διάλογος με την κτίση με στόχο η τελευταία να γίνει Βασιλεία.[25]
  
  Συγχρόνως είναι και μια επανεύρεση του εαυτού της για την Εκκλησία, γιατί με το να γίνεται έρχεται πιο κοντά στην τελείωση, η οποία θα είναι ακόρεστη κατά τη Βασιλεία.[26] Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να κατανοηθεί η ιστορική έλευση της Εκκλησίας. Κάθε στιγμή της είναι και ένα σπουδαίο βήμα προς τα Έσχατα.[27] Κάθε φορά που πραγματώνεται είναι και ένα πλησίασμα και μία μαρτυρία της Βασιλείας. Γι’ αυτό το λόγο στα βιβλικά και πατερικά μνημεία της παράδοση γίνεται λόγος για φάσεις της Εκκλησίας.[28] Η Εκκλησία αρχίζει με την δημιουργία και πορεύεται μέχρι τη Βασιλεία.
  Επειδή η Εκκλησία γίνεται, εξελίσσεται στην ιστορία, τα διάφορα σχήματα τα οποία παίρνει μέσα στην ιστορία είναι προσωρινά.[29] Γι’ αυτό και η οργάνωση της βρίσκεται και αυτή σε διαρκή εξέλιξη και ανανέωση. Άλλα τα σημερινά οργανωτικά σχήματα και διαφορετικά αυτά της Εκκλησίας των πρώτων αιώνων.[30] Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι η Εκκλησία εκκοσμικεύεται μεταβάλλοντας τα οργανωτικά της σχήματα αλλά αντιθέτως, είναι αναγκαίο να ενδύεται την ιστορία για να μπορεί να προσκαλεί την κτίση να γίνει Βασιλεία. Μέσα σ’ αυτήν την οπτική δεν μπορεί να υπάρξει μια γλώσσα ιερή αλλά τον Θεό μπορεί ο καθένας να τον επικαλείται σε οποιαδήποτε γλώσσα.[31]
  Άλλωστε, η Εκκλησία δεν πραγματώνεται από μόνη της αλλά χάρη στη συνέργεια του Αγίου Πνεύματος. Αυτό συνέχει το όλον της Εκκλησίας και συγκροτεί το θεσμό της. Βεβαίως, αυτό δεν σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα φυλακίζεται μέσα στο θεσμό αυτόν, αλλά αντίθετα μπορεί να πνέει παντού και να χαριτώνει κάθε μέρος της κτίσης. Η ίδια η δράση του στην Εκκλησία δεν είναι στατική, αλλά στην ορθόδοξη λατρεία προσκαλείται σε κάθε λειτουργία από την κοινότητα των πιστών.[32] Και αυτό συμβαίνει γιατί κάθε φορά που το Πνεύμα πνέει υπάρχει και μια νέα δράση του και όχι ανάμνηση μιας προηγούμενης.[33] Αυτή η κάθε φορά και νέα δράση αποτελεί και καινούργια πραγμάτωση της Εκκλησίας.
  
  2.2 Η Εκκλησία ως πρόσκληση προς τα Έσχατα
  
  Όπως αναφέρθηκε παραπάνω η Εκκλησία βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη μέχρι και τη Βασιλεία. Για τον Θανάση Παπαθανασίου αυτή η εξέλιξη είναι αδιανόητη χωρίς το άνοιγμα της Εκκλησίας προς το σύμπαν. Αυτό συμβαίνει γιατί η ίδια η Βασιλεία, η οποία προγεύεται και μαρτυρείται στην Εκκλησία (Ο Ιωάννης Ζηζιούλας χρησιμοποιεί τον όρο «εικονολογική Οντολογία» γι’ αυτήν τη μαρτυρία) είναι συμπαντική συμφιλίωση και σωτηρία.[34] Η εικόνα μιας πολυεθνικής σύναξης χρησιμοποιείται συχνά στη Γραφή για να σημάνει την μελλούμενη τελική ανταπόκριση της ανθρωπότητας στην πρόσκληση του Θεού για θέωση.[35]
  Ο Θανάσης Παπαθανασίου ταυτίζει την καθολικότητα της Εκκλησίας με το ιεραποστολικό έργο της. Ονομάζεται καθολική επειδή ανοίγεται σε όλο τον κόσμο, διδάσκει και καθοδηγεί κάθε ανθρώπινη φυλή και κάθε μέρος του κόσμου.[36] Γι’ αυτό για την Εκκλησία «τόπος μικρός, τόπος κακός» καθώς η εσωστρέφεια ενέχει τον κίνδυνο του αυτοδοξασμού και του εθνικισμού.[37] Η τοπικότητα είναι νόμιμη μόνο αν συνυφαίνεται με την οικουμενικότητα, αλλιώς οδηγεί σε αυταρέσκεια την τοπική Εκκλησία η οποία νομίζει ότι επειδή αποτελεί Εκκλησία είναι της Εκκλησίας.[38]
  
  Επιπλέον για να διαφωτίσει το γιατί της ιεραποστολής ο Θανάσης Παπαθανασίου χρησιμοποιεί επιχειρήματα από την ίδια τη διδασκαλία του Χριστού. Ο ίδιος ο Χριστός έδωσε την εντολή στους μαθητές του να πορευτούν προς πάντες και παντού. «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη».[39] Επίσης κατά τη διάρκεια της νίψης των ποδιών των μαθητών οι τελευταίοι καλούνται να διακονήσουν τον κόσμο. «καθώς ἐγώ ἐποίησα ὑμῖν καί ὑμεῖς ποιείτε».[40] Μ’ αυτόν τον τρόπο αποστολή και διακονία συνδέονται μέσα στον κόσμο και πραγματώνονται μόνο μέσα από την αγαπητική σχέση με τους συνανθρώπους ανεξαρτήτως φυλής και φύλου.
  
  Βεβαίως πριν την εντολή «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη» τα βιβλικά κείμενα αναφέρουν μια άλλη ιεραποστολή, η οποία έχει σπουδαία σημασία για να γίνει κατανοητό το άνοιγμα της Εκκλησίας προς τον κόσμο. Πρόκειται για την εντολή του Χριστού προς της γυναίκες, οι οποίες τον συνάντησαν μετά την Ανάσταση να μεταφέρουν την είδηση της Ανάστασης στους μαθητές και να τους ειδοποιήσουν ότι σύντομα θα τους συναντούσε.[41] Για τον Θανάση Παπαθανασίου το γεγονός έχει μεγάλη σημασία γιατί όποιος γίνεται μάρτυρας του Ευαγγελίου, της Ανάστασης του Χριστού αυτομάτως γίνεται απόστολος του Αναστάντος στην κτίση άπασα.[42] Αυτό αυτονόητα είναι και το χρέος της Εκκλησίας.
  Πέρα από το γιατί πρέπει η Εκκλησία να ανοίγεται, το οποίο τόσο για την Ορθόδοξη πνευματικότητα όσο και για τον Θανάση Παπαθανασίου είναι δεδομένο και αναγκαστικό, τον τελευταίο τον απασχολεί έντονα και το πώς πρέπει να γίνεται ιεραποστολή. Το να ανοιχτεί η Εκκλησία προς τον κόσμο κρύβει πολλούς κινδύνους καθώς το άνοιγμα μπορεί να πάρει διάσταση ιμπερεαλιστική. Δεν μπορεί να γίνεται με τη μορφή αυτοκρατορίας, να επιβάλλεται δηλαδή εξουσιαστικά προς όλους. Επίσης δεν μπορεί να γίνεται με τη μορφή Μάρκετινγκ για να προσηλυτίζει πιστούς με έναν γλυκότερο τρόπο.[43] Τέλος δεν πρέπει να λαμβάνει διαστάσεις εθνικισμού, αφού ακόμη και στο χριστιανισμό δεν υπάρχει ένας «χριστιανισμός» αλλά διάφορα ρεύματα και φυσικά δεν υπάρχουν ληξίαρχοι σωζομένων.[44]
  Αντιθέτως, η Εκκλησία οφείλει να διαλέγεται με τον κόσμο και να προσκαλεί το μέρος εκείνο του κόσμου, το οποίο τείνει προς το μηδέν, για να γίνει Βασιλεία. Διάλογος σημαίνει και κριτική κυρίως των στοιχείων τα οποία οδηγούν στο θάνατο.[45] Το άνοιγμα της Εκκλησίας κατανοείται ως μια συμφιλίωση συμπαντική η οποία πραγματοποιείται με αυτοκριτική και μετάνοια σε κάθε επίπεδο (προσωπικό, θεολογικό, κοινωνικό, οικονομικό).[46] Ιεραποστολή χρειάζονται και οι φερόμενοι ως Ευαγγελιστές.[47] Αυτό έχει μεγάλη σημασία για τον Θανάση Παπαθανασίου γιατί η Εκκλησία μπορεί και βρίσκει τον ίδιο της τον εαυτό. Και συμβαίνει όταν υπάρχει αυταπάρνηση και κένωση του εγώ και συγχρόνως αγαπητική σχέση με τον άλλο.[48]
  
  Στον σημερινό κόσμο της παγκοσμιοποίησης και του διαδικτύου οι προκλήσεις για διάλογο και άνοιγμα της Εκκλησίας είναι πάρα πολλές. Γνώμονας πρέπει να είναι ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου και της ελευθερίας του. Θα πρέπει να αναζητείται η ομοψυχία στην πολυφωνία και όχι η ομοιομορφία των πολιτισμών.[49] Γεγονός είναι ότι η αλήθεια του Χριστού μπορεί να ενσωματωθεί σε περισσότερα από ένα γλωσσικά πολιτιστικά συστήματα.[50] Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια πρέπει να κατανοηθεί και η πρόταση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για πνευματική οικουμενικότητα.[51] Αποτελεί την χριστιανική παγκοσμιοποίηση και βασίζεται στην αγάπη και τον συνάνθρωπο και στον σεβασμό της ελευθερίας του.
  
  Επιπλέον, για τον Οικουμενικό Πατριάρχη η παγκοσμιοποίηση ως μέσον ομογενοποίησης της ανθρωπότητας, επιρροής των μαζών και δημιουργίας ενός ενοποιημένου και μοναδικού τρόπου σκέψης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.[52] Η Εκκλησία οφείλει να σταθεί απέναντι σε κάθε προσπάθεια χειραγώγησης του ανθρώπου. Γι’ αυτό θα πρέπει να εναντιώνεται σε κάθε μορφή εξουσίας, η οποία καταπιέζει την ανθρωπότητα. Οφείλει να μη ξεπερνάει αυτό το θέμα υποκριτικά αλλά να αντιστέκεται διαχρονικά. Ωστόσο, η στάση αυτή δεν θα πρέπει να εμπεριέχει μόνο άρνηση αλλά και κριτική δημιουργικότητα όπως προτείνει ο Θανάσης Παπαθανασίου.[53]
  
  Κριτική δημιουργικότητα σημαίνει πως το παρελθόν της Εκκλησίας δεν αποτελεί το κυρίαρχο δομικό στοιχείο της. Ο εκάστοτε πολιτισμός θα πρέπει να είναι το υλικό μέσο από το οποίο φανερώνεται ο Θεός στους ανθρώπους.[54] Ωστόσο, η Εκκλησία έχει ως αποστολή και την κριτική των πολιτισμών.[55] Αυτό σημαίνει ότι στοιχεία όπως ο κατακερματισμός ή ο ολοκληρωτισμός θα πρέπει να καταδικάζονται και να ενισχύεται η ειρηνική συνύπαρξη και η κοινωνική δικαιοσύνη.[56] Άλλωστε τίποτε στον χριστιανισμό δεν μπορεί να γίνει χωρίς αγάπη και αδελφοσύνη. Ο ίδιος ο Θεός αγάπη δεν είναι;
  
  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
  
  Ο Χριστιανισμός δεν είναι μια ιδεαλιστική φιλοσοφία η οποία πραγματεύεται θεωρίες έξω από τον κόσμο και την ιστορία. Αντιθέτως, η Εκκλησία μετέχοντας η ίδια στην κτίση την προσκαλεί κάθε φορά να ενωθεί με το Θεό, να γίνει Βασιλεία. Την προσκαλεί όχι βίαια ή εξαναγκαστικά αλλά ερχόμενη σε διάλογο μαζί της. Αυτό σημαίνει συνάντηση των δύο και μάλιστα απ’ την πλευρά της Εκκλησίας γίνεται με πνεύμα κριτικό.
  
  Η Εκκλησία δεν είναι μια παγιωμένη κατάσταση αλλά γίνεται, πραγματώνεται κάθε φορά που ανοίγεται στην ιστορία. Και επειδή πορεύεται στην ιστορία δεν θα πρέπει να εγκλείεται σε συγκεκριμένα οργανωτικά σχήματα. Γιατί σ’ αυτήν την περίπτωση γίνεται καθίδρυμα χάνοντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Το τελευταίο κάθε φορά που γίνεται η επίκληση του, δρα μέσα στην Εκκλησία με τρόπο καινό και όχι ως μια ανάμνηση της παλαιότερης δράσης του.
  
  Αν και το γιατί της ιεραποστολής φαίνεται κάπως αυτονόητο στην ορθόδοξη πνευματικότητα, το πώς είναι το ζητούμενο. Δεν υπάρχει μια και μοναδική συνταγή για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει η Εκκλησία να ανοίγεται προς τον κόσμο. Άλλωστε η πολυμορφία του τελευταίου δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Υπάρχουν όμως αξίες, όπως ο σεβασμός του ανθρώπου ως προσώπου και της ελευθερίας του, η κενωτική αγάπη προς όλους, οι οποίες αποτελούν διαχρονικούς άξονες για την πόρευση της Εκκλησίας μέσα στον κόσμο.
  
  ΕΠΙΛΟΓΟΣ
  
  Ο σύγχρονος πλουραλιστικός κόσμος αποτελεί πρόκληση για την Εκκλησία. Καθώς ανοίγονται νέοι δρόμοι και νέες εξελίξεις στις οποίες η Εκκλησία καλείται να μαρτυρήσει την Ανάσταση του Χριστού και τη δυνατότητα νίκης του θανάτου. Ο ρόλος της Εκκλησίας δεν είναι στο περιθώριο της ιστορίας αλλά στο κέντρο των εξελίξεων, καθώς η μαρτυρία της αποτελεί μια διαφορετική πρόταση για την ιστορία.
  Το διαφορετικό αυτό στοιχείο προέρχεται από τα Έσχατα, τα οποία νοηματοδοτούν την ίδια την Εκκλησία. Εφόσον η Βασιλεία θα είναι η μελλοντική συμπαντική συμφιλίωση η Εκκλησία, η οποία την προγεύεται από τώρα, οφείλει να προσπαθεί να την εφαρμόσει στην ιστορία. Έτσι στη θέση της παγκοσμιοποίησης, η οποία για οικονομικούς λόγους πολτοποιεί τους ανθρώπους, η Εκκλησία προτείνει μια οικουμενική κοινωνία αγάπης.
  
  ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
  
  1. ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ, Σ. Περί Εκκλησίας. Πίστη και Βίωμα της Ορθοδοξίας : Α΄ Δόγμα, πνευματικότητα και ήθος της ορθοδοξίας. Πάτρα : ΕΑΠ, 2002. σ. 189.
  
  2. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΣ, Α. Παγκοσμιότητα και ορθοδοξία : Μελετήματα Ορθοδόξου προβληματισμού. 5η έκδ. Αθήνα : Ακρίτας, 2004. σ. 132.
  
  3. ΓΟΥΝΕΛΑΣ, Σ., ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ, Γ., και ΣΤΑΘΗΣ, Γ. Η Ορθοδοξία ως Πολιτιστικό Επίτευγμα και τα Προβλήματα του Σύγχρονου Ανθρώπου : Α΄ Η Ορθοδοξία ως Πολιτιστικό Επίτευγμα. Πάτρα : ΕΑΠ, 2002. σ. 13-15.
  
  4. ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ, Ι. Η κτίση ως ευχαριστία : Θεολογική προσέγγιση στο πρόβλημα της οικολογίας. μετάφρ. Ε Γκανουρή. 3η έκδ. Αθήνα : Ακρίτας, 1998. σ. 24, 35.
  
  5. ΚΛΑΨΗΣ, Ε. Η πρόκληση ενός παγκοσμίου κόσμου. Στο επιμ. Ε. Κλάψης : Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο : Ένας οικουμενικός διάλογος. μετάφρ. Α. Αλαβάνου. Αθήνα : Καστανιώτης, 2006. σ. 118.
  
  6. ΜΑΤΣΟΥΚΑΣ, Ν. Α. Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β : Έκθεση της ορθόδοξης πίστης σε αντιπαράθεση με τη δυτική χριστιανοσύνη. 2η έκδ. Θεσσαλονίκη : Πουρναράς, 1999. σ. 367, 378, 381.
  
  7. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ, Α. Άπαντα : Κριτική έκδοση Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, τ.4. Αθήνα : Δόμος, 1998. σ. 191-192.
  
  8. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Θ.Ν. Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται : Η ιεραποστολή ως ελπίδα και ως εφιάλτης. Αθήνα : Εν πλω, 2008. 354 σ. ISBN 978-960-6719-22-6.
  
  9. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Θ.Ν. Με την ψυχή στα πόδια : Από το μνήμα το κενό στους δρόμους του κόσμου. 2η έκδ. Αθήνα : Εν πλώ, 2007. 132 σ. ISBN 978-960-6719-08-0.
  
  10. ΤΡΑΚΑΤΕΛΗΣ, Δ. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο. Στο επιμ Ε. Κλάψης. Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο : Ένας οικουμενικός διάλογος. μετάφρ. Α. Αλαβάνου. Αθήνα : Καστανιώτης, 2006. σ. 48.
  
  [1] Σ. Γουνέλας, Γ. Παγουλάτος και Γ. Στάθης. Η Ορθοδοξία ως Πολιτιστικό Επίτευγμα και τα Προβλήματα του Σύγχρονου Ανθρώπου : Α΄ Η Ορθοδοξία ως Πολιτιστικό Επίτευγμα. Πάτρα : ΕΑΠ, 2002. σ. 13-15. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Σ. Γουνέλας, Η Ορθ. ως Πολιτισμ. ).
  [2] Θ. Ν. Παπαθανασίου. Η Εκκλησία γίνεται όταν ανοίγεται : Η ιεραποστολή ως ελπίδα και ως εφιάλτης. Αθήνα : Εν πλω , 2008. 354 σ. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. ).
  [3] Σ. Γουνέλας, Η Ορθ. ως Πολιτισμ. σ. 13-15.
  [4] Σ. Γουνέλας, Η Ορθ. ως Πολιτισμ. σ. 15.
  [5] Α. Παπαδιαμάντης. Άπαντα : Κριτική έκδοση Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, τ.4. Αθήνα : Δόμος, 1998. σ. 191-192.
  [6] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 24-25.
  [7] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 47-49.
  [8] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 48.
  [9] Ν. Α. Ματσούκας. Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β : Έκθεση της ορθόδοξης πίστης σε αντιπαράθεση με τη δυτική χριστιανοσύνη. 2η έκδ. Θεσσαλονίκη : Πουρναράς, 1999. σ. 381. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Ν. Α. Ματσούκας, Δογμ. και Σύμβ. ).
  [10] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 38.
  [11] Θ. Ν. Παπαθανασίου. Με την ψυχή στα πόδια : Από το μνήμα το κενό στους δρόμους του κόσμου. 2η έκδ. Αθήνα : Εν πλώ, 2007. σ. 116. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. ).
  [12] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 330.
  [13] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 196.
  [14] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 203.
  [15] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 215.
  [16] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 214.
  [17] Ι. Ζηζιούλας. Η κτίση ως ευχαριστία : Θεολογική προσέγγιση στο πρόβλημα της οικολογίας. μετάφρ. Ε Γκανουρή. 3η έκδ. Αθήνα : Ακρίτας, 1998. σ. 24. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Ι. Ζηζιούλας, Η κτί. ως ευχ. ).
  [18] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. Γίν. σ. 41.
  [19] Ι. Ζηζιούλας, Η κτί. ως ευχ. σ. 35.
  [20] Ι. Ζηζιούλας, Η κτί. ως ευχ. σ. 35.
  [21] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 39.
  [22] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ.263.
  [23] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ.263-264.
  [24] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 78-79.
  [25] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 31-32.
  [26] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 91.
  [27] Ν. Α. Ματσούκας, Δογμ. και Σύμβ. σ. 378.
  [28] Ν. Α. Ματσούκας, Δογμ. και Σύμβ. σ. 367.
  [29] Ν. Α. Ματσούκας, Δογμ. και Σύμβ. σ. 381
  [30] Ν. Α. Ματσούκας, Δογμ. και Σύμβ. σ. 381.
  [31] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 59-62.
  [32] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 345.
  [33] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 345.
  [34] Σ. Γιαγκάζογλου. Περί Εκκλησίας. Πίστη και Βίωμα της Ορθοδοξίας : Α΄ Δόγμα, Πνευματικότητα και Ήθος της Ορθοδοξίας. Πάτρα : ΕΑΠ, 2002. σ. 189.
  Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 345.
  [35] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 81-82.
  [36] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 80
  [37] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 90.
  [38] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 85-86.
  [39] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. σ. 57.
  [40] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. σ. 55.
  [41] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. σ. 104.
  [42] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. σ. 112.
  [43] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 293.
  [44] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 311,314.
  [45] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 348.
  [46] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 341.
  [47] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 310.
  [48] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Με την ψυχ. σ. 132.
  [49] Α. Γιαννουλάτος. Παγκοσμιότητα και ορθοδοξία : Μελετήματα Ορθοδόξου προβληματισμού. 5η έκδ. Αθήνα : Ακρίτας, 2004. σ. 131.
  [50] Δ. Τρακατέλης. Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο. Στο επιμ Ε. Κλάψης. Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο : Ένας οικουμενικός διάλογος. μετάφρ. Α. Αλαβάνου. Αθήνα : Καστανιώτης, 2006. σ. 48.
  [51] Ε. Κλάψης. Η πρόκληση ενός παγκοσμίου κόσμου. Στο επιμ. Ε. Κλάψης. Ορθόδοξες Εκκλησίες σε έναν πλουραλιστικό κόσμο : Ένας οικουμενικός διάλογος. μετάφρ. Α. Αλαβάνου. Αθήνα : Καστανιώτης, 2006. σ. 118. (Στο εξής θα αναφέρεται ως Ε. Κλάψης, Η πρόκλ. ).
  [52] Ε. Κλάψης, Η πρόκλ. σ. 118.
  [53] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 347.
  [54] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 347.
  [55] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 348.
  [56] Θ. Ν. Παπαθανασίου, Η Εκκλ. γίν. σ. 348.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.09.2009
• 13:05

  Ο Θεός και ο Καίσαρας, ο ποιμένας κι' ο πολίτης...

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ο Θεός και ο καίσαρας,
  
  ο ποιμένας κι’ ο πολίτης…
  
  * Εχουν δικαίωμα πολιτικών παρεμβάσεων και συμμετοχής στη πολιτική αντιπαράθεση οι Μητροπολίτες, ή όχι; Ενα θεολογικό σχόλιο μ’ αφορμή ένα άρθρο του Σεβασμωτάτου Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου
  
  Tου Χάρη Ανδρεόπουλου*
  
  Προ τετραετίας περίπου μ’ αφορμή επικριτικές δηλώσεις του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Καλαβρύτων κ.κ. Αμβροσίου σε βάρος του πρώην πρωθυπουργού κ. Κων. Σημίτη, είχαμε ακούσει την τότε υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων και νυν ευρωβουλευτή κ. Μαριέττα Γιαννάκου, να λέει ότι, ναι μεν δεν θα ΄θελε να ακούει πολιτικολογίες από στόματα ιερέων και αρχιερέων, αλλά εν πάση περιπτώσει δεν μπορεί να τους αρνηθεί το δικαίωμα που έχουν, ως «πολίτες», να εκφράζονται ελεύθερα. Προ διετίας και ο τότε υπουργός Επικρατείας κ. Θεοδ. Ρουσσόπουλος κληθείς να σχολιάσει τις επικριτικές δηλώσεις πολιτικού περιεχομένου που διατυπώθηκαν από χειλέων αρχιερέως, κινούμενος στο ίδιο μήκος κύματος επανέλαβε τα ίδια με την κ. Γιαννάκου: «Ο κάθε Ελληνας πολίτης», είπε, «έχει δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του», κλπ.
  
  Θυμήθηκα τ’ ανωτέρω περιστατικά διαβάζοντας στο «amen.gr» ( [www.amen.gr] ) την νέα - και γενομένη εξ αφορμής της προκήρυξης των προώρων βουλευτικών - αρθρογραφικού τύπου πολιτική παρέμβαση του σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου, ο οποίος μάλιστα στο ρητορικό ερώτημα (που ο ίδιος θέτει) – για το εαν «θα πρέπει ν’ ασχολείται με τέτοια πολιτικής χροιάς θέματα ένας κληρικός και ευρύτερα η Εκκλησία;» – απαντά (ο ίδιος) «ναι». Με βάση την εκφρασθείσα υπό των προαναφερθέντων υπουργών πολιτειακή (= κοσμική) αντίληψη, θα συμφωνήσω με τον σεβασμιώτατο, ότι, ασφαλώς και έχει, ως «πολίτης», το αναφαίρετο δικαίωμα να αναφέρεται σ’ οποιοδήποτε θέμα και να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Θα μου επιτρέψει, όμως, μ’ όλο το σεβασμό προς το πρόσωπό του, να διαφωνήσω σχετικώς με το εάν έχει το «δικαίωμα» να ομιλεί και να πολιτικολογεί όντας ποιμενάρχης, επίσκοπος της του Χριστού Εκκλησίας.
  
  Για τους εκπροσώπους της πολιτείας είναι φυσικό να θεωρούν ακόμη και για έναν αρχιερέα πρώτιστη την ιδιότητα του πολίτη και σύμφωνα με την πολιτειακή – έννομη (=κοσμική) τάξη πράττουν ορθώς, καθώς κατά το Σύνταγμα η πρωτεύουσα ιδιότητα όλων μας είναι αυτή του πολίτου, η οποία κατισχύει πάσης ετέρας. Αυτό, όμως, που ισχύει για την πολιτεία, δεν ισχύει απολύτως για την Εκκλησία. Κατά τη ταπεινή μας γνώμη, η θεολογική θεώρηση των πραγμάτων εν προκειμένω είναι άλλη, διαφορετική, και απέχει παρασάγγας από την ως άνω πολιτειοκρατική προσέγγιση του θέματος.
  
  Σύμφωνα, λοιπόν, με τους κανόνες (= νόμους) της Εκκλησίας ο κάθε αρχιερέας της Ορθοδόξου Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας θεωρείται πρωτίστως «ποιμένας» και δευτερευόντως «πολίτης». Για την (ποιμαίνουσα) Εκκλησία, τη ζωή και δράση των μελών της - κληρικών τε και λαϊκών - προέχει το Κανονικό της Δίκαιο. Το πολιτειακό δίκαιο έπεται – και, απλώς, για να ρυθμίζει τις νομικές σχέσεις της (διοικούσας) Εκκλησίας με το Κράτος .
  
  Η επιταγή της διάκρισης κράτους – Θεού δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά - κυρίως - χριστιανική. Ο ίδιος ο Χριστός το είπε: «Aπόδοτε ουν τα Kαίσαρος Kαίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ» (Ματθ. 22,21). Αυτό σημαίνει ότι μπορεί μεν η κοσμική (= άθρησκη) πολιτεία να επιτρέπει σε κάθε πολίτη να ασχολείται με «τα του Καίσαρος» και «με τα του Θεού», είτε φορά ράσο είτε όχι, όμως, η χριστιανική παράδοση δεν το επιτρέπει. Μπορεί η πολιτεία να παραχωρεί το δικαίωμα στους (ανεξαρτήτως θρησκεύματος) πολίτες της να λένε ότι θέλουν (κι’ όπως θέλουν), στο πλαίσιο της ελευθερίας του λόγου, όμως, το δικαίωμα αυτό για τη κατηγορία των πολιτών που είναι αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας προσλαμβάνει άλλο περιεχόμενο (εν Χριστώ) ελευθερίας.
  
  Η χριστιανική παράδοση θέλει τους εν τω κόσμω ποιμένες (επισκόπους) να ασκούν ποιμαντική μέριμνα και να επιτελούν κοινωνικό έργο, όχι, όμως, κατά τον τρόπο που ενεργούν οι κοσμικοί άρχοντες, αλλά όπως ταιριάζει σε ποιμένες, κατά την επιταγή της Αγίας Γραφής, η οποία τους θέλει να μην μπλέκονται σε διαμάχες και έριδες. «..Δούλον δε Κυρίου ου δει μάχεσθαι, αλλ’ ήπιον είναι προς πάντας, διδακτικόν, ανεξίκακον» (:o δούλος του Κυρίου δεν πρέπει να φιλονικεί, αλλά να είναι ήπιος απέναντι σε όλους, πρόθυμος να διδάξει, ανεκτικός), λέει ο Απ. Παύλος στην προς Τιμόθεο (Β’, 2, 24) ποιμαντική επιστολή του και προσθέτει, στο ίδιο χωρίο, για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρεται ο κάθε ποιμένας - επίσκοπος: «..εν πραότητι παιδεύοντα τους αντιδιατιθεμένους, μήποτε δω αυτοίς ο Θεός μετάνοιαν εις επίγνωσιν αληθείας…» (: πρέπει να παιδαγωγεί με πραότητα τους αντιτιθεμένους για να τους δώσει κάποτε ο Θεός μετάνοια να καταλάβουν την αλήθεια). Η χριστιανική παράδοση θέλει τους ποιμένες – επισκόπους ενωτικούς, γιατί «το γαρ της Εκκλησίας ου χωρισμού, αλλά ενώσεως εστί και συμφωνίας όνομα» (Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις Α΄ Κορινθίους, P.G. 61, 63).
  
  Σημαίνουν όλα αυτά ότι η Εκκλησία θα πρέπει να περιορισθεί μόνο στην λεγόμενη πνευματική σφαίρα της ζωής του ανθρώπου και να κρατηθεί μακριά από την υλική – κοσμική; Φυσικά και όχι – πρέπει, όμως, να προσαρμόζει τις όποιες παρεμβάσεις της στο θεολογικό πλαίσιο του μεταμορφωτικού και ανακαινιστικού ρόλου που καλείται να διαδραματίσει ως κιβωτός σωτηρίας των ανθρώπων.
  
  Η αντίληψη που θέλει την Εκκλησία να ασχολείται μόνο με τα θρησκευτικά – πνευματικά ζητήματα, μόνο με το χώρο του ιερού, εκχωρώντας σε άλλους τα λεγόμενα υλικά πράγματα, είναι μανιχαϊκή – και άρα εσφαλμένη από την ορθόδοξη σκοπιά, καθώς σκοπός της Εκκλησίας είναι να μεταμορφώσει και να σώσει τον όλο άνθρωπο (σώμα και ψυχή, πνεύμα και ύλη). Σύμφωνα με την θεολογία μας, ο Χριστός προσέλαβε «ασυγχύτως», «ατρέπτως», «αχωρίστως», «αδιαιρέτως» (όπως, επί λέξει, ορίσθηκε στην Δ’ Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνας), τον όλο άνθρωπο. Συνεπώς και όλη την ανθρώπινη ιστορία - άρα και την πολιτική, κοινωνική και όχι μόνο την πνευματική ή θρησκευτική πλευρά της. Γιατί, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, «το γάρ απρόσληπτον, αθεράπευτον. Ο δε ήνωται τω Θεώ, τούτο και σώζεται» (Επιστολή 101, P.G. 37, 181 C)
  
  Υπάρχει, όμως, ριζική διαφορά και διάκριση μεταξύ Εκκλησίας και πολιτικής, και άρα ποιμένων και πολιτικών, καθώς, όπως προείπαμε, άλλο Θεός, άλλο Καίσαρ (βλ. Mατθ. 22, 21). Η Εκκλησία δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να προδώσει την ουσία και την σωτηριολογική αποστολή της μεταβαλλόμενη σε σχήμα και εξουσία του αιώνος τούτου. Για την Εκκλησία η αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων και των πολιτικών ζητημάτων (πρέπει να) γίνεται, όχι με την συνήθη αντιπαραθετική πολιτική – κομματική πρακτική, αλλά με την αναγωγή τους στη πνευματική τους βάση. Το ζητούμενο για την Εκκλησία είναι η ανακαίνιση και μεταμόρφωση του κόσμου, η κλήση σε μετάνοια και η αναγγελία του ευαγγελίου της Βασιλείας και όχι η με κάθε μέσο και τρόπο παρουσία της στη δημόσια σφαίρα και ειδικότερα στο χώρο της πολιτικής - κοσμικής εξουσίας, γεγονός που κατά τη γνώμη μας συνιστά εκκλησιολογική εκτροπή. Εξ άλλου η Εκκλησία είναι μάνα όλων (ακόμη και των αριστερών) και η κάθε διάκριση των ανθρώπων με βάση τα πολιτικά τους πιστεύω θα ήταν ξένη προς την θεολογία της, το ευχαριστιακό της ήθος, προς την ίδια την ταυτότητά της: «Εκκλησία δε καλείσθαι φερωνύμως, δια το πάντας εκκαλείσθαι και ομού συνάγειν», μας υπενθυμίζει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων (Κατηχήσεις, 18, 24. P.G. 33, 1044 B).
  
  * Σκοπός των ποιμένων της Εκκλησίας (πρέπει να) είναι να προσεγγίζουν τον κόσμο όχι προσχωρώντας στις διαιρέσεις του, αλλά προσκαλώντας τον σε ενότητα. Αποστολή τους πρέπει να είναι να ενοποιούν και να ανακαινίζουν. Να δίνουν και αγώνες για τη κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά χωρίς να συσχηματίζονται με τους εκπροσώπους της πολιτικής εξουσίας. Να δίνουν μάχες με όπλα το σταυρό και τη προσευχή. Να διαπνέονται από πνεύμα διακονίας και αυτοθυσίας.
  
  Αυτά λέει το Ευαγγέλιο. Αυτά παρέλαβαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, αυτά μας παρέδωσαν. Αυτή είναι η παράδοσή μας. Έτσι πρέπει να φέρονται οι ποιμένες μας, όπως τους καλεί ο Απόστολος Παύλος, όπως τους προτρέπει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Φρονώ ότι ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Καλαβρύτων κ.κ. Αμβρόσιος, ένας όντως δυναμικός Επίσκοπος με πλούσια και διαχρονική προσφορά στην Εκκλησία μας, οφείλει να εξωτερικεύει όλο τον δυναμισμό του ασχολούμενος με θέματα κοινωνικά, όχι όμως στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντιπαράθεσης που σε τίποτε δεν διαφέρει από την συνήθη πολιτική (= κοσμική) πρακτική, αλλά στο πλαίσιο της πνευματικής προσέγγισης των κάθε φύσεως προβλημάτων, υπό την ιδιότητα του Ιεράρχη και Ποιμανάρχη, την οποία, θεωρώ ως πρωτεύουσα για το πρόσωπό του, όπως και για το πρόσωπο του κάθε Ιεράρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ας (παρα-) μείνουν τα καθαρώς και αμιγώς πολιτικά (= κομματικά) ζητήματα στους πολιτικούς μας. Και, επιτέλους, αντί να τους απαξιώνουμε συνεχώς και διαρκώς, ας κάνουμε κάτι πιο εκκλησιαστικό, πιο θεολογικό: ας προσευχηθούμε να τους φωτίζει ο Θεός να αγωνίζονται και να προσφέρουν έργα αγάπης για την αγαπημένη μας πατρίδα. Είμαι βέβαιος ότι ο σεβασμιώτατος Καλαβρύτων κ. Αμβόσιος θα συμφωνήσει μαζί μου, ότι για μας τους χριστιανούς ένα από τα δυνατότερα «όπλα» είναι και η προσευχή και μια από τις χειρότερες αμαρτίες μας η κατάκριση.
  
  * Θαρρώ ότι οι συγκρούσεις αρχιερέων με πολιτικούς και κόμματα εισάγουν κλίμα διαίρεσης στη κοινωνία, αποτελώντας ενδεικτικές περιπτώσεις εκκλησιολογικής εκτροπής. Και επειδή από τη βδομάδα (Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου) εισερχόμαστε και επισήμως στην προεκλογική τροχιά, θα πρέπει αυτά τα φαινόμενα να προβληματίσουν εγκαίρως τον κάθε Ιεράρχη χωριστά, την Ιερά Σύνοδο, ως θεσμικό όργανο της Εκκλησίας μας, τον θεολογικό και ευρύτερα πνευματικό κόσμο, όλους μας, πριν φθάσουμε – μη γένοιτο! - στη έσχατη βαθμίδα εκπτώσεως, με την εισαγωγή των πολιτικών (= κομματικών) διαιρέσεων μέσα στην Εκκλησία.
  
  * Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας «Ελευθερία» της Λάρισας, της Πύλης Εκκλησιαστικών Ειδήσεων "amen.gr" και καθηγητής Β’/θμιας Εκπαίδευσης (Γυμνάσιο και Λύκειο Αρμενίου ν. Λάρισας). To ανωτέρω θεολογικό σχόλιο δημοσιεύεται στo "amen.gr": [www.amen.gr]
  
  
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 27.08.2009
• 15:15

  Mεταλυκειακές σπουδές σε επαγγελματικές σχολές

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)
  
  ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Μεταλυκειακές σπουδές
  
  σε επαγγελματικές σχολές
  
  Oι δυνατότητες για επαγγελματική αποκατάσταση που προσφέρουν οι δημόσιες και ιδιωτικές (εκτός μηχανογραφικού δελτίου ΑΕΙ – ΤΕΙ) σχολές μεταδευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και κατάρτισης (με ειδική - εκτενή αναφορά στα τμήματα εκκλησιαστικής κατεύθυνσης, όπως π.χ. στα εκκλησιαστικά ΙΕΚ), είναι το θέμα της αυριανής εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο κ. Ιωάννης Παπατόλιας, θεολόγος, υπεύθυνος Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού στο ΚΕΣΥΠ της Δ/νσης Β’/θμιας εκπαίδευσης Ν. Λάρισας.
  
  (Η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις τυχόν απορίες, τα ερωτήματα και τις απόψεις τους, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926)
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.08.2009
• 11:03

  Eπιστημονικό Συνέδριο για τον Αγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Β΄ Επιστημονικό Συνέδριο
  
  Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης,
  
  200 χρόνια από την κοίμησή του
  
  Ένα σημαντικότατο Θεολογικό-Επιστημονικό Συνέδριο που διοργανώνει το Ἱερὸ Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (Πεντάλοφος Γουμένισσας Κιλκίς)
  
  Τὸ Ἱερὸ Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (Πεντάλοφος Γουμένισσας Κιλκίς), ποὺ ἀποτελεῖ Μετόχιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὄρους, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση διακοσίων ἐτῶν ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ προστάτου Ἁγίου του, διοργανώνει Ἐπιστημονικὸ Συνέδριο ἀπὸ 3ης ἕως 5ης Σεπτεμβρίου 2009. Τὸ Συνέδριο θὰ πραγματοποιηθεῖ στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο. Ἔγκριτοι Καθηγητὲς Πανεπιστημίου ἀπὸ τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς Θεσσαλονίκης καὶ Ἀθήνας θὰ ὁμιλήσουν ἐπὶ τῷ σκοπῷ τῆς μελέτης καὶ τῆς ἀνάδειξης τοῦ σπουδαίου θεολογικοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου.
  
  Τὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου θὰ κηρύξει τὴν Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009 καὶ ὥρα 7 τὸ ἀπόγευμα ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος. Στὴ συνέχεια θὰ ἀκολουθήσει εἰσαγωγικὴ ὁμιλία ἀπὸ τὸν Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἀρχιμανδρίτη Ἐλισαῖο.
  
  Εἴσοδος ἐλεύθερη γιὰ ἄνδρες καὶ γυναῖκες.
  
  Τηλέφωνο Μονῆς: 23430 42314, ὧρες 12-2 μ.μ. καθημερινῶς
  
  Τηλεομοιότυπο(Fax): 23430 43080
  
  Πατήστε εδώ Programma Synedriou Ag. Nikodimou.pdf για να διαβάσετε σε μορφή pdf ολόκληρο το πρόγραμμα αυτού του σημαντικότατου Συνεδρίου.
  
  Πηγή: [www.zoiforos.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.08.2009
• 23:25

  Ρυθμιστής των βάσεων η αγορά εργασίας - Στα ...αζήτητα οι Θεολογικές Σχολές

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  «ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ» ΑΡΙΣΤΟΥΧΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΔΑΣΚΑΛΩΝ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ
  ΑΝΑΜΕΝΕΤΑΙ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ ΦΕΤΟΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΟΜΙΚΗΣ!..
  
  Ρυθμιστής των βάσεων η αγορά εργασίας *
  
  * Αναγκαιότητα η αναβάθμιση του μαθήματος του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣΕΠ) στο Γυμνάσιο και το Λύκειο
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου
  
  Σίγουρο πτυχίο για άμεση αποκατάσταση, ή πτυχίο με βάση το μεράκι και τ’ όνειρο; Επιλογή προσαρμοσμένη στις ανάγκες και απαιτήσεις της αγοράς ή επάγγελμα προσαρμοσμένο στις επιλογές της καρδιάς και τις απαιτήσεις της ψυχής; Μπορεί άραγε να υπάρξει ενδιάμεση, συνδυαστική λύση;
  
  Βασανιστικό το ερώτημα, απασχόλησε το προηγούμενο διάστημα χιλιάδες υποψηφίους που κλήθηκαν να υποβάλλουν το μηχανογραφικό τους δελτίο επιλέγοντας σχολές και τμήματα των ΑΕΙ και ΤΕΙ για τις μελλοντικές σπουδές τους. Και όπως δείχνουν τα πρώτα στοιχεία για μια ακόμη χρονιά η πλειοψηφία των υποψηφίων κινήθηκε προς τη σιγουριά, επιλέγοντας Παιδαγωγικά τμήματα (δασκάλων) και στρατιωτικές σχολές (και δη υπαξιωματικών - λιγότερα χρόνια φοίτησης, μικρή μισθολογική διαφορά έναντι των αξιωματικών) που εξασφαλίζουν όχι απλώς σίγουρη δουλειά, αλλά και εργασιακή ασφάλεια.
  
  Στη ζώνη υψηλής ζήτησης παραμένουν, επίσης, τμήματα όπως της Ιατρικής, της Νομικής του Πολυτεχνείου (γιατροί – δικηγόροι – μηχανικοί, επιστημονικά επαγγέλματα υψηλού κύρους, σε διαχρονικό επίπεδο), και των Νηπιαγωγών (ελπίζοντας ότι κάποτε θα καθιερωθεί η υποχρεωτική δίχρονη προσχολική αγωγή, για ν’ αυξηθούν οι ανάγκες και, άρα, η ζήτηση σε νηπιαγωγούς) και οι μοντέρνες πανεπιστημιακές ειδικότητες Χρηματοοικονονομικής, Marketing, Πληροφορικής, Διαιτολογίας, Ψυχολογίας, καθώς και οι Αστυνομικές σχολές. Στη ζώνη της μέσης ζήτησης παραμένουν παραδοσιακά τμήματα, τα οποία αποτελούν «σταθερές αξίες», όπως αυτά των λεγομένων καθηγητικών σχολών, τουτέστιν της Φιλοσοφικής και της Φυσικομαθηματικής, ενώ στα αζήτητα έχουν περιπέσει τα Θεολογικά, Κοινωνιολογικά, Περιβαλλοντικο - δασολογικά, και άλλα παλαιά και νέα (Αρχειονομίας, Βαλκανικών σπουδών, Γεωγραφίας, Περιβάλλοντος, Πλαστικών Τεχνών, κ.α.) πανεπιστημιακά τμήματα, τα οποία παρέχουν αίγλη, αλλά όχι (ευκαιρίες για) δουλειά.
  
  ΓΙΑ ΑΜΕΣΟ ΔΙΟΡΙΣΜΟ…
  
  Αναμφίβολα, στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρέθηκαν (και) τη φετινή χρονιά τα Παιδαγωγικά τμήματα. Από αναλυτές, μάλιστα, θεωρείται πολύ πιθανό ότι φέτος, για πρώτη φορά, τα Παιδαγωγικά τμήματα Αθήνας και Θεσσαλονίκης, θα χτυπηθούν «στήθος με στήθος» στο ύψος των βάσεων εισαγωγής με τις Νομικές Σχολές των αντίστοιχων πόλεων και με πολλές πιθανότητες να τις ξεπεράσουν (!). Εννοείται ότι θεωρείται βέβαιη η αύξηση της περυσινής βάσης (17.688 μόρια, στο Παιδαγωγικό Ρόδου) λόγω της μεγάλης ζήτησης για διορισμό πτυχιούχων αυτής της ειδικότητας, ζήτησης που συνεχίζει να παραμένει μεγάλη καθώς υπάρχουν πολλά οργανικά κενά, κυρίως στα ολοήμερα δημοτικά σχολεία.
  
  Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και αυξανόμενης ανεργίας σε επαγγέλματα της ελεύθερης αγοράς η επιλογή της σιγουριάς που προσφέρει σήμερα το πτυχίο του Παιδαγωγικού τμήματος είναι κάτι που δεν πρέπει να μας ξενίζει. Σήμερα οι απόφοιτοι των Παιδαγωγικών προσλαμβάνονται, κατ’ αρχήν, ως αναπληρωτές σχεδόν από την …επομένη της αποφοιτήσεώς τους και το αργότερο εντός διετίας καθίστανται μόνιμοι καθώς οι αδιόριστοι είναι ελάχιστοι και έτσι όσοι παίρνουν το «χαρτί» (πτυχίο) είναι σαν να παίρνουν στην ουσία το διοριστήριο. Αυτά, όμως, όπως επισημάναμε, ισχύουν για το σήμερα. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ότι στο εγγύς μέλλον θα παραμείνει αδιάπτωτη η ροή διορισμού, καθώς από τη μία καλύπτονται σιγά – σιγά τα κενά και μειώνονται οι οργανικές θέσεις από το κλείσιμο σχολικών μονάδων ελλείψει μαθητών (δημογραφικό πρόβλημα), από την άλλη, αναμένεται αύξηση του ανταγωνισμού λόγω αναμενομένου «κύματος» πτυχιούχων (και) εκ του εξωτερικού.
  
  * Πρόκειται για εκατοντάδες φοιτητές που ξεκίνησαν σπουδές στα Παιδαγωγικά στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία από τη χρονιά 2007 – 2008, περίοδο κατά την οποία οι ως άνω γειτονικές χώρες εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ενωση και άρα τα πτυχία τους αναγνωρίζονται απ’ ευθείας, δηλ. χωρίς τις εξετάσεις αναγνώρισης στο διαπανεπιστημιακό οργανισμό αναγνωρίσεως τίτλων της αλλοδαπής («ΔΟΑΤΑΠ», τέως «ΔΙΚΑΤΣΑ»), όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Οπότε, όταν οι απόφοιτοι αυτών των παιδαγωγικών σχολών του εξωτερικού αρχίσουν σε 2 – 3 χρόνια και καταφθάνουν στην Ελλάδα και ενταχθούν στις λίστες των υπό διορισμό δασκάλων, τότε αναμένεται ότι ο ορίζοντας θα «στενέψει» για τους αποφοίτους των ελληνικών Παιδαγωγικών τμημάτων. Εκπαιδευτικοί αναλυτές υπενθυμίζουν ότι η ίδια κατάσταση ίσχυε και παλαιότερα και συγκεκριμένα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν χιλιάδες, τότε, απόφοιτοι Παιδαγωγικών Ακαδημιών της πρώην Γιουγκοσλαβίας διεκδικούσαν και στο τέλος κέρδιζαν - αφού εν τω μεταξύ, ισοτιμούσαν το πτυχίο τους με εξετάσεις - τον διορισμό. Τώρα, αναφορικά πάντα με τις προαναφερθείσες περιπτώσεις της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, μιλάμε για αποφοίτους που τα πτυχία τους και πανεπιστημιακού επιπέδου θα είναι και αναγνώριση δεν θα χρειάζονται. Οι εν λόγω εκτιμάται ότι θ’ αρχίσουν ν’ αποφοιτούν και να διεκδικούν διορισμό από το 2012 και μετά.
  
  «Αυτό είναι άδικο…», υποστήριξαν ορισμένοι γονείς στη διάρκεια πρόσφατης, ενημερωτικής – ιδιαίτερα διαφωτιστικής - εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε προσφάτως από την Ενωση Φροντιστών Λάρισας στην αίθουσα του Δημοτικού Ωδείου. «Σπουδάζουν τα παιδιά μας εδώ, και θα μας πάρουν τις θέσεις απόφοιτοι του εξωτερικού;…». «Αυτό είναι θέμα της πολιτείας…», ήταν η απάντηση που δόθηκε από καθηγητή του Παιδαγωγικού τμήματος του πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο οποίος μάλλον να εκτονώσει τη ζήτημα θέλησε - ρίχνοντας το «μπαλάκι» στη πολιτεία - παρά να πεί τη «σκληρή αλήθεια», ότι ουδείς φραγμός διορισμού στην ελληνική εκπαίδευση μπορεί να μπεί σε αποφοίτους ισοτίμων σχολών κρατών – μελών της ΕΕ, καθ’ ην στιγμή μάλιστα συζητείται ήδη η δυνατότητα διορισμού αλλοδαπών εκπαιδευτικών, υπηκόων άλλων κρατών – μελών της ΕΕ στα ελληνικά σχολεία και ελλήνων εκπαιδευτικών στα αντίστοιχα της ΕΕ, στο πλαίσιο του λεγόμενου «ενιαίου ευρωπαϊκού χώρου».
  
  ΡΥΘΜΙΣΤΗΣ Η ΑΓΟΡΑ…
  
  Απ΄ τη άλλη, για να μιλήσουμε για πτυχιούχους των οποίων οι ειδικότητες σήμερα θεωρούνται «κορεσμένες» στην αγορά εργασίας, π.χ. για τους φιλολόγους, ποιος αποκλείει ότι σε 2 – 3 χρόνια δεν θα (ξανα-) γίνει επίζηλη η ειδικότητα αυτή (ΠΕ 02) εξ αιτίας αύξησης του αριθμού διορισμών σε φιλολόγους για τη κάλυψη νέων οργανικών θέσεων στα υπό σύσταση ολοήμερα Γυμνάσια και στις «ζώνες πολιτισμού» που σχεδιάζει να λειτουργήσει σε Γυμνάσια και Λύκεια το υπ. Παιδείας; Ποιος αποκλείει το ενδεχόμενο να ορισθεί αύριο κάποιος υπουργός Πολιτισμού ο οποίος να θεωρεί ότι οι «ζώνες πολιτισμού» στα σχολεία είναι το ελάχιστο σε μια χώρα που γέννησε τον δυτικό πολιτισμό και θέλοντας να αναδείξει το μεγαλείο αυτού του πολιτισμού ν’ αρχίσει να καλύπτει τα οργανικά κενά στις Εφορείες Αρχαιοτήτων, να χρηματοδοτεί νέες ανασκαφές, να ιδρύει νέα Αρχαιολογικά και Βυζαντινά Μουσεία, κ.ο.κ., με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατακόρυφα η ζήτηση σε αποφοίτους των Φιλοσοφικών Σχολών. Αμφιβάλλει κανείς ότι η βάση των εν λόγω Σχολών θα εκτιναχθεί στα 19.000 - και βάλε! - μόρια; Συμπέρασμα: η διακύμανση των βάσεων υπακούει απολύτως στο γνωστό νόμο της αγοράς περί προσφοράς και ζήτησης και ευνοημένοι είναι εκείνοι για την ειδικότητα των οποίων υπάρχει μεγάλη ζήτηση. Να θυμίσουμε ότι, ενώ στις αρχές του 1990 όποιος είχε «χαρτί» Πληροφορικής διοριζόταν την επόμενη της αποφοίτησης (και για να καλυφθούν οι ανάγκες διορίζονταν ως «Πληροφορικάριοι» πτυχιούχοι της Φιλολογίας και της Θεολογίας, κάτοχοι πιστοποιητικών επιμόρφωσης 400 ωρών), σήμερα στην ειδικότητα αυτή διορίζονται με το …σταγονόμετρο; Να θυμίσουμε ότι, ενώ η φετινή βάση για τους δασκάλους αναμένεται να ξεπεράσει τα 18.000 μόρια, το έτος 2002 η βάση ήταν μόλις 12.684 μόρια (Παιδαγωγικό Ρόδου, [www.ypepth.gr] ), ακριβώς λόγω χαμηλής ζήτησης;
  
  Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ Σ.Ε.Π.
  
  Το θέμα της επιλογής σπουδών και επαγγέλματος είναι στις μέρες μας δύσκολη υπόθεση, εξ αιτίας των συνεχών αλλαγών στο εργασιακό και το ευρύτερο οικονομικό περιβάλλον. Η είσοδος σ’ ένα επάγγελμα δεν μπορεί να είναι απλώς αγοραία υπόθεση, ούτε αποτέλεσμα μιας στιγμιαίας απόφασης, αλλά μιας μακροχρόνιας αναπτυξιακής διαδικασίας που συμβαδίζει με την ψυχολογική εξέλιξη του ατόμου. Προς αυτή τη κατεύθυνση πολύ σημαντικός είναι ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει το μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣΕΠ), το οποίο, ως σχολική εφαρμογή, εφοδιάζει με πληροφορίες και γνώσεις τους μαθητές και τους αναπτύσσει δεξιότητες χρήσιμες και για να αποκτήσουν τη πρώτη τους απασχόληση συνδυάζοντας το «μπορώ» και το «θέλω» με τη γνώση και τη λογική, αλλά και, ευρύτερα, να αντιμετωπίζουν με επιτυχία και προσαρμοστικότητα το δυναμικά εξελισσόμενο περιβάλλον εργασίας, στο οποίο πρόκειται αργότερα να ενταχθούν, να εργασθούν και να ζήσουν. Κι’ εδώ όταν μιλάμε για ένταξη στην αγορά εργασίας, ασφαλώς δεν αναφερόμαστε μόνο σε δυνατότητες που προσφέρονται για τους πτυχιούχους σχολών της ανώτατης (ΑΕΙ – ΤΕΙ) εκπαίδευσης, αλλά και για αποφοίτους σχολών της δευτεροβάθμιας τεχνικής εκπαίδευσης (ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ) ή μεταδευτεροβάθμιας κατάρτισης (ΙΕΚ, «Κολέγια» μεταλυκειακής μη τυπικής εκπαίδευσης, στα οποία δόθηκε προσφάτως από το υπ. Παιδείας άδεια λειτουργίας, κλπ.) μέσω «έξυπνων» επιλογών σε νεωτερικά επαγγέλματα και ειδικότητες που η αγορά εργασίας και έχει ανάγκη και αμείβει πλουσιοπάροχα. Στα σχολεία Β/θμιας εκπαίδευσης των προηγμένων κρατών της δυτικής Ευρώπης (Γυμνάσια και Λύκεια) η Συμβουλευτική Σταδιοδρομίας - την οποία παρέχει μέσω του θεσμικού πλαισίου εκπαίδευσης ο ΣΕΠ - αποτελεί πολύ σοβαρή υπόθεση. Κάποτε πρέπει να γίνει και στα δικά μας.
  
  * Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος - θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης της εφημερίδας "Ελευθερία" Λαρίσης, καθηγητής Β'/θμιας εκπαίδευσης και πιστοποιημένος Σύμβουλος Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου πανεπιστημίου). Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην "Ελευθερία" (1η/8/2009, σελ. 8)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 24.06.2009
• 15:10

  Η "Κιβωτός" των καθηγητών...(Ελάτε στο ταξίδι μας!)

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΗΣ Δ/ΝΣΗΣ Β/ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΤΟΥ Ν. ΛΑΡΙΣΑΣ
  
  Η «Κιβωτός» των καθηγητών
  
  * Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος με ευγενή χορηγό την «Ελευθερία»
  
  Με επιστημονικά μελετήματα για τη τέχνη, τον πολιτισμό, την αξιολόγηση στην διδακτική και εκπαιδευτική διαδικασία, τα νέα τέστ επαγγελματικού προσανατολισμού και πολλά άλλα ενδιαφέροντα για εκπαιδευτικούς – και όχι μόνο! – θεματικά άρθρα, κυκλοφόρησε το νέο (4ο) τεύχος του περιοδικού «Εκπαιδευτική Κιβωτός», το οποίο εκδίδεται από το Μουσικό Σχολείο Λάρισας, με υπεύθυνο έκδοσης τον διευθυντή Β/βάθμιας εκπαίδευσης Ιωαν. Καραμήτρο, μέλη της Συντακτικής Επιτροπής τον διευθυντή του Μουσικού Σχολείου Σωτ. Αναγνωστόπουλο και τον καθηγητή του Γυμνασίου Αρμενίου Χάρη Ανδρεόπουλο και ευγενή χορηγό, όπως και στα προηγούμενα τεύχη, την εφημερίδα «Ελευθερία».
  
  Η «Εκπαιδευτική Κιβωτός» - το εξαμηνιαίο επιστημονικό περιοδικό της Δ/νσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Λάρισας - με το 4ο τεύχος της, εισέρχεται αισίως στο τρίτο έτος της κυκλοφορίας της, συνεχίζοντας το ταξίδι της με ενθουσιασμό, φιλοδοξώντας να παγιώσει μια σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης με τους καθηγητές, να γίνει το αγαπημένο τους περιοδικό. Το δικό τους περιοδικό.
  
  Στο προλογικό τους σημείωμα ο υπεύθυνος έκδοσης και τα μέλη της Συντακτικής Επιτροπής σημειώνουν: «Το ταξίδι της «Κιβωτού» στο χωροχρόνο της εκπαίδευσης συνεχίζεται, ως μια απόπειρα να συνεγείρει δυνάμεις που θα αναδείξουν και ανανεώσουν τη σχέση παιδείας και πολιτισμού. Στη προσπάθειά της αυτή, στο ταξίδι, η «Κιβωτός», φιλοδοξώντας ν’ αποτελέσει τη φωνή, το βήμα των 2.800 καθηγητών και καθηγητριών του νομού - όλων ημών που απαρτίζουμε την εκπαιδευτική κοινότητα της Β/θμιας εκπαίδευσης – έχει τη τύχη να έχει συνταξιδιώτη την εφημερίδα «Ελευθερία», ευγενή χορηγία της οποία αποτελεί και το ανά χείρας 4ο τεύχος. Στην εκδότρια – διευθύντρια της εφημερίδας «Ελευθερία» κ. Δανάη Δημητρακοπούλου, για την εμπιστοσύνη της στη προσπάθεια και την υποστήριξή της στο σκοπό, ως έκφραση της (έμπρακτης) αγάπης της στην υπόθεση της Παιδείας και του Πολιτισμού, εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες».
  
  Στο νέο τεύχος γράφουν: ο καθηγητής Βυζαντινής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ Κων. Χαραλαμπίδης για τις Συρακούσες («Η πιο ελληνική πόλη της Ιταλίας»), ο Σύμβουλος θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου για τα Θρησκευτικά («Δυνατότητες και προϋποθέσεις για μια εναλλακτική προσέγγιση του θρησκευτικού μαθήματος»), οι Σχολικοί Σύμβουλοι Αθ. Τριανταφύλλου (μαθηματικών) για τον θεατρικό Κωστή Παλαμά, Χρ. Ντάμπλιας (φιλολόγων) για την αξιολόγηση στη διδακτική και εκπαιδευτική διαδικασία, Ασημίνα Κοντογεωργίου (φυσικών) για την ομαδική λειτουργία στο σημερινό σχολείο, Απ. Ποντίκας (θεολόγων) για τον θεσμό της οικογένειας, Κων. Ρίζος (οικονομολόγων) για το δημογραφικό πρόβλημα. Επίσης γράφουν οι συνάδελφοι καθηγητές και καθηγήτριες: Καίτη Παπαχρήστου - Τριανταφύλλου για τον Τάκη Σινόπουλο και το έργο του «Ο καιόμενος», Δημ. Μαυραγάνης, για τις Σχολικές βιβλιοθήκες, Γιάννης Παπατόλιας για τα Τεστ Επαγγελματικού Προσανατολισμού, Χάρης Ανδρεόπουλος για την υποχρεωτική εκπαίδευση, η οποία στη πράξη έγινε ενδεκάχρονη, Νίκος Αλέτρας για την εκπαίδευση «Ανάμεσα στους Τοίχους» (όπως παρουσιάζεται μέσα απ’ τη ομώνυμη ταινία του Λοράν Καντέ), Νικ. Τσιτσανούδη – Μαλλίδου για την απατηλή οικειότητα του σύγχρονου τηλεοπτικού λόγου, Χαρ. Στεργιούλης για το έργο (τον λόγο) του Λυσίου «Υπέρ Μαντίθεου», Θ. Αντωνιάδου για την διαπολιτισμική εκπαίδευση, Αγγ. Φούντα για την συμβολή των παιδαγωγών του 17ου και 18ου αιώνα στην εκπαίδευση της Ευρώπης, Α. Γαλανούλης για τη χρήση των ελληνικών στην αγγλική γλώσσα και ο Κ. Νούσης για τον θάνατο ως διάβαση. Λίαν ενδιαφέρουσα είναι και η ιστορική αναφορά του θεολόγου π. Νικηφόρου Κοντογιάννη για την πάλαι ποτέ Επισκοπή Πλαταμώνος. Φιλοξενούνται, επίσης, άρθρα των συναδέλφων της Α/θμιας Εκπαίδευσης Α. Δαραρά (σχολικού συμβούλου) για τους εθνικούς ευεργέτες, Κ. Ζησόπουλου, ο οποίος γράφει για μια «Μικρή ιστορία από τη εφημερίδα «ΜΙΚΡΑ», Κ. Σπανού για δυό σπάνια ονόματα Θεσσαλών (Ερω και Ερωτα) με αρχαιοελληνική προέλευση και Δημ. Νταφούλη για «το σχολείο που μπορεί». Ενώ δεν λείπουν, κι’ απ’ αυτό το τεύχος, η ποίηση (Σωτ. Τιτή, «Αλλοτε και τώρα») και το «Βιβλιοστάσιο» με τη παρουσίαση νέων εκδόσεων που απευθύνονται κατά κύριο λόγο σε εκπαιδευτικούς. Το τεύχος κοσμείται με ζωγραφιές της καθηγήτριας καλλιτεχνικών Εφης Σδούκου, ενώ τη φιλολογική επιμέλεια είχε η καθηγήτρια Αγγελική Φούντα.
  
  * Το περιοδικό διανέμεται στους καθηγητές του ν. Λάρισας μέσω των σχολείων. Οι καθηγητές που υπηρετούν στους άλλους θεσσαλικούς νομούς και οι λοιποί ενδιαφερόμενοι απ’ όλη την Ελλάδα μπορούν να το προμηθεύονται (δωρεάν) από το Μουσικό Σχολείο Λάρισας (οδ. Τάσου Λειβαδίτη, 20, τηλ. 2410 – 622505, 2410 - 627121, e-mail: mail@gym-mous-laris.lar.sch.gr ). Η «Κ» διατίθεται για ανάγνωση και σε ψηφιακή μορφή μέσω του ιστοχώρου της στο διαδίκτυο: [lyk-mous-laris.lar.sch.gr]
  
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.05.2009
• 02:44

  H γυναίκα του Λώτ και η σύγχρονη Θεολογία

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Oι εκδόσεις Ινδικτος διοργανώνουν εκδήλωση παρουσίασης του νέου βιβλίου του καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ κ. Χρυσόστομου Σταμούλη,
  
  «Η γυναίκα του Λώτ και η σύγχρονη θεολογία»
  
  Εισηγητές:
  
  κ. Ιωαν. Κουρεμπελές, επικ. Καθηγητής Θεολογικής ΑΠΘ
  
  κ. Παν. Δόϊκος, επικ. Καθηγητής Φιλοσοφικής ΑΠΘ, και
  
  κ. Αλέξανδρος Κοσμόπουλος, συγγραφέας.
  
  Θα ακολουθήσει παρουσίαση τραγουδιών του κ. Χρυσόστομου Σταμούλη με τον κ. Γ. Καλογήρου.
  
  Δευτέρα, 11 Μαϊου 2009, 8.30 μ.μ.,
  
  Καφέ «Μουσείο» (Κατούνη 12 – 14), Θεσσαλονίκη* Λίγα λόγια για το βιβλίο:Πρόκειται για μία ψηφιδωτή μελέτη, ουσιαστικά μελέτη παραδειγμάτων, για την ελληνική Ορθόδοξη θεολογία του 20ού αιώνα, η οποία με τρόπο κριτικό εξετάζει τις τάσεις και τις αντιστάσεις μιας εποχής, που αναζητώντας την ταυτότητά της κινήθηκε εν λευκώ από τη βαβυλώνια αιχμαλωσία έως και τη νέα ειδωλολατρία. Πρόσωπα, θεωρίες και ακριβές αγωνίες μιας ζωής, πάντα εν τόπω και εν χρόνω, αποκαλύπτουν το αναπόφευκτο του αγώνα, την αναμονή και την προσδοκία, την ανάγκη ολοκληρωτικής κατάφασης στο μυστήριο της ανεπάρκειας που κρύβει ανάσταση και έρωτα. Την κατάφαση δηλαδή σε εκείνη την πραγματικότητα που η απουσία της άφησε τον διάλογο της άσκησης και της ευχαριστίας ανεκπλήρωτο. Την καταφυγή στην αδύναμη δύναμη που επιτρέπει την ποιητική υπέρβαση της εσωστρέφειας, τη ψηλάφηση του άθλου της ανάκρισης που γεννά ανάκραση τρόπου, συνάντηση τίμια. Και κάπου εκεί, στη γωνία του δρόμου, η γυναίκα του Λωτ, για να μας δείχνει τα Σόδομα, το υπαρξιακό σύνορο όλων των καλότυχων διχασμένων, που παλεύουν να σπάσουν τη βεβαιότητα της έσω ζωής, το νόστο του νόστου, που αγνοεί τα πρόσωπα και τα πράγματα, τα πολύτιμα ενός πάθους εν κινήσει.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.04.2009
• 23:01

  Ανάσταση τον Αϊ - Σαράντη

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Ανάσταση στον Αϊ - Σαράντη *
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου *
  
  Εχω ακόμη εντός μου, αδιάλειπτη, του μεγαλείου της Αναστάσεως την αίθηση, από βραδιές, σαν χθες, μεγαλοσάββατο βράδυ, στον Αϊ - Σαράντη. Μια αίσθηση «αύρας λεπτής» (Γ’ Βασιλειών, 19,12), σαν να λέμε ένα ανοιξιάτικο μοσχοβόλημα που σε φέρνει σ’ άλλη διάσταση απ’ αυτή της καθημερινότητας. Λες και ξαφνικά αυτή τη βραδιά γίνεται η γειτονιά μας ένας μικρός επίγειος παράδεισος. Mεγάλο Σάββατο βράδυ, κοντά στα μεσάνυχτα, μαζί με την οικογένεια κι’ ανάμεσα σε συγγενείς και σε φίλους και εκατοντάδες – μάλλον χιλιάδες – ενορίτες, άλλους γνωστούς, άλλους αγνώστους, την ώρα που ο παπα – Παύλος ψέλνει τον χαρμόσυνο παιάνα «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις εν μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», νοερά, γινόμαστε όλοι ένα, μια μεγάλη οικογένεια, ένα σώμα, το «σώμα Χριστού» που λέει κι΄ ο Απόστολος Παύλος, αυτό το «σώμα» που συγκροτεί στη γλώσσα της χριστιανικής θεολογίας την Εκκλησία μας (A’ Koρ. 12, 27).
  
  Μια μεγάλη οικογένεια, στον Αϊ - Σαράντη, με αγκαλιές, φιλιά, ευχές συνοδευμένες με το τσούγκρισμα των κόκκινων αυγών που είχαμε φυλαγμένα στη τσέπη – το έθιμον, βλέπεις, κι’ η παράδοση: «Χριστός Ανέστη!», «Αληθώς Ανέστη!». Οπου και να κοιτάξεις χαμόγελα, πλημμυρισμένος ο Αϊ Σαράντης με χιλιάδες χαμόγελα, αναστάσιμα χαμόγελα, χαμόγελα λουσμένα στο αναστάσιμο φως από τις χιλιάδες λαμπάδες που λαμπυρίζουν φως πασχαλινό. Κι’ οι μυρωδιές, το μοσχοβόλημα απ’ τον κήπο που έφτιαξε εδώ και χρόνια ο παπα – Παύλος στον περίβολο του ναού, σημάδι ότι κι΄ η φύση, η κτίστη ολάκερη, που κι αυτή «συστενάζει και συνωδίνει αποκαραδοκούσα την απολύτρωση των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. 8, 19 και 22), συμμετέχει στη γιορτή.
  
  Ανθρωποι και φύση γιορτάζουν, δοξολογούν τον Χριστό που αναστήθηκε και χάρισε σ΄ όλα τα πλάσματα και τα κτίσματα ζωή κι΄ αθανασία. «Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια, εορταζέτω γούν πάσα κτίσις, τήν Έγερσιν Χριστού, εν ή εστερέωται» Και η υμνωδία που ακούγεται απ’ τους ψαλτάδες μια πραγματικά θαυμαστή ευωδία – τι έχει γράψει αυτός ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αδελφέ μου; Tι αριστούργημα αυτές οι καταβασίες; - ένα συγκλονιστικό προσκλητήριο: «Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου Πάσχα / Αναστάσεως ημέρα, και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει, και αλλήλους περιπτυξώμεθα. Είπωμεν, αδελφοί, και τοις μισούσιν ημάς˙ Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν˙ Χριστός ανέστη εκ νεκρών…», μια θαυμαστή ευωδία, η ευωδία της Αναστάσεως.
  
  * Σε κάτι τέτοιες στιγμές μέσα στη πανηγυρική ατμόσφαιρα της γιορτής του Πάσχα, πάντα μου έρχεται στο νού ο επίκαιρος λόγος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ως ιδιαίτερος τρόπος ευχαριστίας, μια άλλη έκφραση δοξολογίας και ύμνου προς τον «αίτιον» της πανηγύρεως. Μου αρέσει το ύφος του Παπαδιαμάντη γιατί ολόκληρο το έργο του χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ελπίδα και παρηγοριά, η οποία εμφανίζεται ως μήνυμα αναστάσιμο στα πασχαλινά του διηγήματα. Στα περισσότερα από αυτά η νύχτα της Αναστάσεως αντανακλά ένα ιλαρό ασυνήθιστο φως και μια άφατη χαρά. Η εκκλησιαστική εμπειρία εκφράζεται, εσχατολογικά, ως πρόγευση της αιώνιας ευφροσύνης και ως ανταύγεια του άχρονου φωτός, που εκ τάφου σωματικώς επέλαμψε, όπως, π..χ στο διήγημα «Ο Λαμπριάτικος ψάλτης»: «…Αι δύο γυναίκες ήρχισαν να αναζωπυρώσι τα φυτίλια, να ρίπτωσιν έλαιον εις τας κανδήλας και να κάμνωσιν εγκαρδίους σταυρούς. Ησθάνοντο ανέκφραστον χαράν και γλύκαν εις τα σωθικά των. Ήτον Ανάστασις. Ανάστασις! Το πρόσωπον του Δεσπότου Χριστού έλαμπε με άγιον φως, δεξιά της Ιεράς Πύλης. Η μορφή της Δεσποίνης Θεοτόκου ήστραπτεν εξ αφάτου χαράς αριστερόθεν, κρατούσης το θείον βρέφος της. Η όψις του τιμίου Προδρόμου, με έναν βόστρυχον της κόμης φρίττοντα προς τα άνω, εσελαγίζετο εκ μυστικής ευφροσύνης παραπλεύρως εκείνου ού την φρικτήν κεφαλήν ηξιώθη να χειροθετήση. Και ο ηγαπημένος μαθητής ήτο ακόμη εκεί και συνέχαιρεν επί τη Αναστάσει…».
  
  Απ’ τα πασχαλινά έργα του αγίου των γραμμάτων μας δε λείπουν κι’ οι αναφορές στη «λειτουργία μετά τη (θεία) λειτουργία», τουτέστιν στον τρόπο γιορτασμού του Πάσχα, ως πράξη χριστιανικής αγάπης και ενότητας, όπως παραστατικά την περιγράφει «Στην Αγιά Αναστασιά»: «Εκεί, υπό τα υψηλά δένδρα, των οποίων οι κλώνοι, με βόμβυκας και με θυσσάνους τριχοειδών φύλλων κοσμούμενοι, εσείοντο υπό της πρωϊνής αύρας άνω του ρεύματος, του κυλίοντος μετά ψιθύρου το διαυγές νάμα του κάτω εις την κοιλάδα, εκάθησαν ηδονικώς όλοι οι βοσκοί με τας ποιμενίδας και τας βοσκοπούλας των, στρώσαντες αφθόνους πτέρεις και παχείας φυλλάδας και ήρχισαν να διαμελίζωσι τα ευωδιάζοντα επί της σούβλας αρνία και τα ερίφια. Έφαγον και ηυφράνθησαν όλοι…».
  
  Aλλά, τελικά, σάμπως αυτό δεν είναι και το μήνυμα του Πάσχα, δηλαδή, μια πρόσκληση για αγάπη, για ενότητα, για συμπόρευση, για ένα άνοιγμα τον άλλο, τον διπλανό, τον ξένο ανεξαρτήτως γλώσσας, χρώματος, θρησκείας και πολιτισμού, για μια «μεταμόρφωση για όλους μας και τον καθένα χωριστά, μια πρόσκληση να υπερβούμε τα τείχη του εγωϊσμού και της προσωπικής αυταρέσκειας και να διαβούμε το φωτεινό μονοπάτι του «εμείς» και όχι του «εγώ»…», όπως γράφει και στο φετεινό πασχαλινό του μήνυμα ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος; Νομίζω πως ναι - και για να το καταλάβουμε, να το νιώσουμε, αρκεί ν’ αφήσουμε να μπεί λίγο φως Χριστού στη καρδιά μας. Χριστός Ανέστη, Χρόνια Πολλά!
  
  * O Χάρης Ανδρεόπουλος είναι θεολόγος (xaan@theo.auth.gr)
  * Αρθρο στο πασχαλινό φύλλο της "Ελευθερίας" (19/4/09, σελ. 16)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 05.04.2009
• 16:17

  Ηρθε η ώρα για μια νέα ΟΛΜΕ;

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Μήπως ήρθε η ώρα
  
  για μια νέα ΟΛΜΕ; *
  
  Δίκαια νομίζουμε θα αναρωτηθεί κάθε καλόπιστος παρατηρητής, μετά και τις τελευταίες δηλώσεις των εκπροσώπων της ΟΛΜΕ για το μάθημα των Θρησκευτικών:
  
  Τι προσφέρει άραγε η ΟΛΜΕ στον Κλάδο των Θεολόγων(διορισμένων και αδιόριστων) καθηγητών;
  
  Τι προσφέρει άραγε η ΟΛΜΕ σε όλους τους υπόλοιπους Κλάδους των καθηγητών;
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα, να σκεφθούν οι Θεολόγοι τη διαγραφή τους από τα μητρώα των μελών της ΟΛΜΕ;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα, να παύσουν οι Θεολόγοι να συνεισφέρουν στα ταμεία της ΟΛΜΕ;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα να σκεφθούμε σοβαρά, για το αν ισχύει πράγματι, το υποστηριζόμενο εσχάτως από πολλούς, ότι δηλαδή η ΟΛΜΕ έχει καταντήσει ένα κατεστημένο, εξουσιομανές παραμάγαζο νεοταξικών, αθεϊστικών, παγκοσμιοποιημένων δυνάμεων και ιδεοληψιών;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα οι δυνάμεις εκείνες που έχουν ένα όραμα για μια παιδεία ζωής βασισμένη στην κληρονομημένη στους σύγχρονους νεοέλληνες προγονική πρόταση και που βρίσκονται ενταγμένες στους κόλπους της ΟΛΜΕ να αποδεσμευθούν από θανάσιμους εναγκαλισμούς και να κινηθούν δημιουργικά μπροστά;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα για μια ΟΛΜΕ που να εκφράζει τα πραγματικά συμφέροντα όλων των καθηγητών και όλη τη ρωμαίϊκη παράδοσή μας;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα, όχι των οργανωμένων, μονίμως και ασκόπως φωνασκούντων αλλά της συντριπτικής, έντονα προβληματισμένης, σιωπηλής πλειοψηφίας του σώματος των καθηγητών;
  
  Μήπως ήρθε πλέον η ώρα να αναρωτηθούμε σοβαρά, μαζικά και δυναμικά, αν πράγματι «κρείττων επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού και δια τούτο τον πραϋν μαχητήν οπλίζει το Πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον»(Γρηγόριος Θεολόγος PG 35, 488C);
  
  Μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε σοβαρά, μαζικά και δυναμικά, αν πράγματι «έστι σχισθήναι καλώς. Έστι γαρ κακή ομόνοια, έστι και καλή διαφωνία»(Ιωάννης Χρυσόστομος PG 59, 314);
  
  Μήπως ήρθε τελικά, η ώρα για μια νέα ΟΛΜΕ που να υπηρετεί πραγματικά τα συμφέροντα όλων των καθηγητών;
  
  * AΡΘΡΟ της ιστοσελίδας "ΖΩΗΦΟΡΟΣ":
  [www.zoiforos.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 31.03.2009
• 20:25

  Εκκλησία και Θεολογία στο καιρό του blog...

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ Η ΧΡΗΣΗ ΤΟΣΟ ΤΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΝΤΕΡΝΩΝ, ΝΕΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
  
  Εκκλησία και Θεολογία
  
  στο καιρό του blog…
  
  * Τα συμπεράσματα της παιδαγωγικής και θεολογικής ημερίδας που πραγματοποιήθηκε χθες στο Βόλο
  
  Tην αναγκαιότητα της αξιοποίησης των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τόσο της έντυπης (εφημερίδες) και ηλεκτρονικής (τηλεόραση, ραδιόφωνο) μορφής, ακόμη δε και της διαδικτυακής, για το πέρασμα του θεολογικού λόγου στη κοινωνία, επεσήμανε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ιγνάτιος, μιλώντας στη ημερίδα των θεολόγων που πραγματοποιήθηκε τη Τρίτη, 31/3/09, στο πνευματικό κέντρο του Αγ. Βασιλείου στο Βόλο και η οποία είχε σαν θέμα «Ο ρόλος των ΜΜΕ στο χώρο της Θεολογίας και της Εκκλησίας».
  
  Στην ημερίδα, την οποία συνδιοργάνωσαν ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων κ. Απ. Ποντίκας και η Ενωση Θεολόγων ν. Μαγνησίας, μίλησαν επίσης ο δημοσιογράφος (συνεργάτης του Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας και της εφημ. «Ελευθερία») και θεολόγος καθηγητής (Γυμνάσιο Αρμενίου) κ. Χάρης Ανδρεόπουλος ο οποίος στην εισήγησή του που είχε σαν θέμα «Θεολογία και ΜΜΕ» ανέφερε ότι σήμερα, εποχή της άμεσης – μέσω της δορυφορικής τηλεόρασης και του διαδικτύου (internet) - οικουμενικής επικοινωνίας, η Θεολογία, ως σωτηριολογικό περιεχόμενο του Ευαγγελίου και της Βίβλου ευρύτερα, αλλά και ως ανθρωπιστική επιστήμη που μπορεί να επιτελέσει κοινωνικό ρόλο, καλείται να επωφεληθεί των περιστάσεων προκειμένου να διαδραματίσει ρόλο πρωταγωνιστικό στο σχηματοποιούμενο νέο – μετανεωτερικό - κοινωνικό γίγνεσθαι. Και αυτό μπορεί να το πράξει δημιουργώντας ένα νέο πλαίσιο σχέσεων και αναφοράς της προς τα υφιστάμενα ΜΜΕ - ή ενεργοποιώντας ίδιες επικοινωνιακές δυνάμεις, ως μέσα, προκειμένου να δημιουργήσει η ίδια το δικό της «όχημα» αναφοράς της στη κοινωνία.
  
  Ο κ. Ανδρεόπουλος υποστήριξε ότι η Εκκλησία και οι θεολόγοι θα πρέπει να αξιοποιήσουν κατάλληλα – και με τα κριτήρια εκείνα και τις προϋποθέσεις που αρμόζουν στο ήθος της ορθόδοξης θεολογίας – τις επικοινωνιακές δυνατότητες τόσο του παραδοσιακού Τύπου (εφημερίδες), του ηλεκτρονικού (τηλεόραση, ραδιόφωνο), όσο και της μοντέρνας τεχνολογίας (διαδίκτυο, blog, κλπ.), ώστε να μεταδώσουν το ανακαινιστικό μήνυμα του Ευαγγελίου στη κοινωνία. Ακόμη να θα πρέπει να μιλήσουν για τα μεγάλα προβλήματα που τον απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο, αρθρώνοντας λόγο θεολογικό για προβλήματα πολιτικοκοοινωνικά, οικονομικά, πολιτισμικά, ειδικά (οικολογία - περιβάλλον, γενετική, ευθανασία, κ.λ.π.) και υπαρξιακά. Για όλα αυτά τα προβλήματα η Θεολογία έχει να πει το λόγο της, μπορεί και πρέπει να τον εκφράσει αξιοποιώντας κατάλληλα τη δυναμική των ΜΜΕ».
  
  - Ενδιαφέρουσα ήταν και εισήγηση που παρουσίασε ο π. Θεόδωρος Παπασακελλαρίου, θεολόγος καθηγητής, με θέμα «Το ραδιόφωνο και η τηλεόραση στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Ο ομιλητής αναφέρθηκε στην επιτυχημένη λειτουργία του Ρ/Σ «Ορθόδοξη Μαρτυρία» της Ι. Μητρόπολης Δημητριάδος, τονίζοντας ότι με την ορθή του χρήση από την Εκκλησία το ραδιόφωνο μπορεί να αποτελέσει «άμβωνα» για τη μετάδοση του θεολογικού μηνύματος.
  
  Την εκδήλωση προλόγισε ο Σχολικός Σύμβουλος κ. Απ. Ποντίκας (φωτ.), ο οποίος σε μια σύντομη και περιεκτική εισήγησή του αναφέρθηκε στην έννοια της Θεολογίας και στο ρόλο που καλείται να διαδραματίσει ο θεολόγος ως επιστήμονας και παιδαγωγός. Χαιρετισμό στους παρευρισκόμενους απηύθυνε και ο πρόεδρος της τοπικής Ενωσης Θεολόγων κ. Απ. Ζαχαρός, ενώ την εκδήλωση τίμησαν με τη παρουσία τους, ο διευθυντής Β/θμιας εκπαίδευσης ν. Μαγνησίας κ. Δημ. Παταβάλης, το μέλος του τοπικού ΠΥΣΔΕ, θεολόγος καθηγητής κ. Σταύρος Βοϊβόντας και άλλοι εκπρόσωποι τοπικών αρχών.
  
  * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
  
  Στη διάρκεια της συζήτησης παρουσιάσθηκαν οι παρακάτω ενδιαφέρουσες ιστοσελίδες και ορισμένα από τα αξιόλογα στο χώρο της Εκκλησίας και της Θεολογίας ιστολόγια (blogs):
  
  ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΚΑΙ BLOGS ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ
  
  Προσφάτως ιστοσελίδα απέκτησαν οι εξής φορείς, οι έχοντες σχέση με τη Θεολογία και το θρησκευτικό μάθημα:
  
  Παιδαγωγικό Ινστιτούτο: Ξεκίνησε η λειτουργία ξεχωριστής ιστοσελίδας για το μάθημα των Θρησκευτικών, στο δικτυακό κόμβο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου:
  
  [www.pi-schools.gr]
  
  Η είσοδος στην ιστοσελίδα γίνεται από την αρχική σελίδα του κόμβου, όπου εμφανίζονται όλα τα μαθήματα, πατώντας στο πεδίο "Θρησκευτικά". Η ιστοσελίδα είναι ακόμη σε φάση εμπλουτισμού και συνεχώς τροφοδοτείται με νέο υλικό. Στις θεματολογικές περιοχές που έχουν ήδη αναρτηθεί, ή είναι υπό κατασκευήν περιλαμβάνονται : «Διδακτικό υλικό» (Δημοτικό / Γυμνάσιο / Λύκειο), «Σύγχρονες προσεγγίσεις» (Διαπολιτισμικότητα / Θρησκειολογική προσέγγιση / Ευρωπαϊκή διάσταση / Διαθεματικότητα), «Πινακοθήκη», «Ενδιαφέροντα κείμενα», «Νομοθετικό πλαίσιο» κ.ά.
  
  Πανελλήνια Ενωση Θεολόγων: Eτέθη σε λειτουργία η ιστοσελίδα:
  
  [www.petheol.gr] ,
  
  απ’ όπου μπορεί ο κάθε συνάδελφος να ενημερώνεται για τις δραστηριότητες της Ενωσης.
  Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Ι.Μ. Δημητριάδος, στη ηλεκτρονική διεύθυνση:
  
  [www.acadimia.gr]
  
  Η Ακαδημία λειτουργεί ως ένα ανοιχτό εργαστήρι σκέψης και διαλόγου της Εκκλησίας με τη διανόηση και την κοινωνία, δίχως αμυντικά αντανακλαστικά ή απολογητική διάθεση, οργανώνοντας με τη μορφή του ανοιχτού πανεπιστημίου ετήσιους θεματικούς κύκλους σπουδών, διεθνή σεμινάρια, συνέδρια και εκδόσεις. Ενώ παράλληλα έχει δημιουργηθεί και ορθόδοξη ψηφιακή θεολογική βιβλιοθήκη [http:] [www.imdlibrary.gr] ) με ελεύθερη πρόσβαση σε βιβλία, επιστημονικά θεολογικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους, επετηρίδες και θεολογικά δοκίμια.
  
  * Επίσης λειτουργούν και έχουν λίαν υψηλή αναγνωσιμότητα τα ακόλουθα, ενδεικτικώς αναφερόμενα, θεολογικά ιστολόγια (blogs):
  
  · «ΖΩΗΦΟΡΟΣ»,ιστοσελίδα ορθόδοξης πνευματικότητας: [www.zoiforos.gr]
  
  · “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ – Το μάθημα των Θρησκευτικών”: [thriskeftika.blogspot.com]
  
  · “Eνωση Θεολόγων ν. Λάρισας”: [theologylar.blogspot.com]
  
  . "ΣΗΜΕΙΟΝ" (του συναδέλφου Νικ. Παύλου, με πολλά επιστημονικά άρθρα, σχέδια μαθήματος, κλπ): [users.sch.gr]
  
  · «Θρησκευτικών Δίκτυο» (ιστολόγιο για το θρησκευτικό μάθημα): [religiousnet.blogspot.com]
  
  · “MAΘΗΤΕΙΑ” (του π. Ιωάννη Νικόπουλου της Ι.Μ. Πατρών): [nikopoulos.blogspot.com]
  
  · “Φως Φαναρίου» (με ειδήσεις από το Οικουμενικό Πατριαρχείο): [fanarion.blogspot.com]
  
  · «Ακτίνες» (θεολογικό ιστολόγιο με πολλές εκκλησιαστικές ειδήσεις): [aktines.blogspot.com]
  
  . "Ρομφαία" (πρόκειται για το blog του γνωστου πρακτορείου εκκλησιαστικών ειδήσεων www.romfea.gr): [www.romfeaapopseis.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 27.03.2009
• 20:49

  H ώρα της γης 2009, ας την γιορτάσουμε όλοι μαζί!

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Αθήνα, 23 Μαρτίου 2009, ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ
  κ. ΑΡΗ ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
  
  ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
  
  ΣΤΗΝ «ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ 2009»
  
  Το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, στις 20:30, οι πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα, στέλνοντας ένα ηχηρό μήνυμα για την επιτακτική ανάγκη άμεσης και αποφασιστικής δράσης για την προστασία από την απειλή της κλιματικής αλλαγής.
  
  Η «Ώρα της Γης» αποτελεί μια συμβολική πρωτοβουλία που αποσκοπεί στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση των πολιτών του κόσμου και την ανάδειξη της σημασίας να συμβάλλουμε όλοι μας στην εξοικονόμηση ενέργειας, έτσι ώστε να διασφαλίσουμε το μέλλον του πλανήτη μας.
  
  Το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων στηρίζει και συμμετέχει ενεργά στην παγκόσμια εκστρατεία της περιβαλλοντικής οργάνωσης WWF για την «Ώρα της Γης», ώρα ανάληψης ευθύνης ενάντια στην κλιματική αλλαγή σαν συνέπεια της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
  
  Στο πλαίσιο αυτό, καλούμε όλα τα σχολεία της χώρας να στηρίξουν και να συμμετέχουν ενεργά στη συμβολική αυτή πρωτοβουλία περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης. Καλούμε τους εκπαιδευτικούς των σχολείων να ενθαρρύνουν την ενεργή συμμετοχή των μαθητριών και των μαθητών τους, έτσι ώστε κι αυτοί με τη σειρά τους να προτρέψουν τους γονείς και τους συγγενείς τους να συμβάλλουν στην «Ώρα της Γης» σβήνοντας τα φώτα για μια ώρα.
  
  Το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009, στις 20:30, περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο πολίτες όλου του κόσμου θα κατεβάσουν ταυτόχρονα το διακόπτη του ηλεκτρικού ρεύματος, στέλνοντας το μήνυμα ότι το κλίμα και η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση όλων μας.
  
  Η «Ώρα της Γης» είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης. Σ’ αυτή την προσπάθεια όλοι και όλες μας, ως ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, οφείλουμε να επιδείξουμε την ένθερμη ανταπόκρισή μας. Σας καλώ να γιορτάσουμε όλοι μαζί την «Ώρα της Γης».
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.03.2009
• 16:39

  Τα Θρησκευτικά στο Δημοτικό

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)
  
  ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Tα Θρησκευτικά στο Δημοτικό
  
  Το μάθημα των Θρησκευτικών και η αναγκαιότητα αναβάθμισής του στη Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, είναι το θέμα της σημερινής εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Για το θέμα θα μιλήσουν στην εκπομπή και στο δημοσιογράφο – θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο, ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής κ. Ιωαν. Κογκούλης, ο οποίος προσφάτως, με υπόμνημά του στο ΥΠΕΠΘ, πρότεινε τον διορισμό θεολόγων καθηγητών στα Δημοτικά Σχολεία.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 18.03.2009
• 22:15

  "Οικογένεια και σχολείο", στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Οικογένεια και σχολείο
  
  «Οικογένεια και σχολείο, δύο θεσμοί που στηρίζουν τους νέους», είναι το θέμα της σημερινής (Παρασκευή, 20/03/09) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο κ. Νικόλαος Φασέγκας. θεολόγος – φιλόλογος, στέλεχος του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων (Σ.Σ.Ν.) της Δ/νσης Β/θμιας εκπαίδευσης Ν. Λάρισας.
  
  (Η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις τυχόν απορίες, τα ερωτήματα και τις απόψεις τους, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926)
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.03.2009
• 16:09

  Αναδρομική χορήγηση του επιδόματος των 178 € σ' όλους τους εκπαιδευτικούς

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Ο.Λ.Μ.Ε.
  Ερμού & Κορνάρου 2
  ΤΗΛ: 210 32 30 073 – 32 21 255
  FAX: 210 33 11 338
  www.olme.gr
  e-mail: olme@otenet.gr Αθήνα, 12/3/09
  
  
  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
  
  Αναδρομική χορήγηση σε όλους τους εκπαιδευτικούς του «επιδόματος των 176 €
  
  Επεκτείνεται σε όλους τους υπαλλήλους του Δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΝΠΔΔ, ΟΤΑ κλπ.) το επίδομα των 176 ευρώ (ειδική παροχή του Ν. 3016/2002) με απόφαση του Αρείου Πάγου. Ειδικότερα, το Β' Τμήμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου με τις υπ' αριθμόν (574-577/2009) αποφάσεις του απέρριψε αιτήσεις αναίρεσης του Δήμου Τρικάλων, Πολιτιστικού Οργανισμού και Οργανισμού Βρεφονηπιακών Σταθμών του ιδίου Δήμου και του Γενικού Νοσοκομείου Εδεσσας, που ζητούσαν να αναιρεθούν αποφάσεις Πολυμελών Πρωτοδικείων, ως Εφετείων, και είχαν δεχτεί αγωγές για την καταβολή του επιδόματος.
  
  Τα δικαστήρια δέχτηκαν ότι οι εργαζόμενοι των παραπάνω φορέων είναι υπάλληλοι με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και η μη χορήγηση σε αυτούς του ειδικού επιδόματος των 176 ευρώ αποτελεί παραβίαση της αρχής της ισότητας των Ελλήνων και της ίσης αμοιβής για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας (άρθρα 4 και 22 του Συντάγματος).
  Τέλος, ο Αρειος Πάγος υποστηρίζει ότι με διάφορες υπουργικές αποφάσεις η αμοιβή αυτή είχε χορηγηθεί σε μεγάλο αριθμό υπαλλήλων που βρίσκονται σε διαφορετικές μεταξύ τους εργασιακές συνθήκες. Επομένως, η διαδοχική αυτή χορήγηση της παροχής σε πολλές κατηγορίες υπαλλήλων του δημοσίου, των ΟΤΑ και ΝΠΔΔ που αμείβονται κατά τις διατάξεις του μισθολογίου του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης, αδιακρίτως φορέα, είδους και συνθηκών εργασίας κατέστησε την παροχή αυτή προσαύξηση του μισθού που θα πρέπει να λαμβάνουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι.
  
  Μετά και από τις δικαστικές αποφάσεις που αφορούν την διεκδίκηση της ειδικής παροχής των 176 ευρώ και στους εκπαιδευτικούς επιλύεται νομικά το ζήτημα και η πολιτεία οφείλει όχι μόνο να υλοποιήσει τις αποφάσεις των δικαστηρίων, αλλά να χορηγήσει την παροχή αυτή σε όλους.
  
  Η 1132/2008 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης που βρίσκεται στην ίδια κατεύθυνση με την υπ. αριθμ. 574-577/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, που δικαιώνει 53 συναδέλφους της Γ΄ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης:
  α. κρίνουν τελεσίδικα ότι η μη καταβολή της ειδικής μηνιαίας παροχή των 176 ευρώ,
  
  που έχει γενικό χαρακτήρα προσαύξησης του μισθού, σε ορισμένες κατηγορίες Δημοσίων Υπαλλήλων, μεταξύ των οποίων και οι Εκπαιδευτικοί Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ συντρέχουν οι προϋποθέσεις χορήγησής της, συνιστά άνιση αδικαιολόγητη μεταχείριση εις βάρος τους, που πρέπει να αποκατασταθεί με την καταβολή και σε αυτούς της ειδικής μηνιαίας παροχής από 1-1-2002, οπότε άρχισε η χορήγησή της στις άλλες πολυπληθείς κατηγορίες Δημοσίων Υπαλλήλων, και μάλιστα με το νόμιμο τόκο με βάση το εκάστοτε ισχύον επιτόκιο υπερημερίας,
  
  β. απορρίπτει το επιχείρημα του Δημοσίου ότι νόμιμα δεν καταβλήθηκε στους εκπαιδευτικούς Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η ένδικη παροχή, επειδή λαμβάνουν το επίδομα Εξωδιδακτικής Απασχόλησης. Το Δικαστήριο έκρινε ότι το επίδομα αυτό συναρτάται άμεσα προς το είδος και τις συνθήκες της παρεχόμενης εργασίας των εκπαιδευτικών, σε αντίθεση με την ειδική μηνιαία παροχή των 176 ευρώ, η οποία απονέμεται συλλήβδην σε όλους τους υπαλλήλους, χωρίς να γίνεται διάκριση σε χαμηλόμισθους και μη,
  
  γ. απέρριψε τον ισχυρισμό του Δημοσίου ότι το δικαίωμα των υπαλλήλων να διεκδικήσουν αναδρομικά ποσά λόγω καθυστερούμενων αποδοχών ή άλλων απολαβών υπόκειται στη βραχυπρόθεσμη παραγραφή των δύο ετών, ως αντικείμενη τόσο στο άρθρο 4 παρ.1 του Συντάγματος, όσο και στο άρθρο 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, δεδομένου ότι περιορίζει τα περιουσιακά δικαιώματα ειδικά των υπαλλήλων του Δημοσίου, χωρίς αυτό να δικαιολογείται, από λόγους δημόσιας ωφέλειας.
  
  δ. επεδίκασε το αιτούμενο ποσό των 7.568 ευρώ για τον καθένα από τους ενάγοντες με το νόμιμο τόκο, με βάση το ισχύον επιτόκιο υπερημερίας κατά το χρόνο πληρωμής του και όχι με τόκο 6%, όπως το Δημόσιο ισχυρίσθηκε ότι ισχύει.
  
  Ύστερα από τα παραπάνω, απαιτούμε την καταβολή της ειδικής μηνιαίας αποδοχής των 176 Ευρώ σε όλους τους εκπαιδευτικούς από 1.1.2002, με βάση και τις δικαστικές αποφάσεις, καθώς και την εφεξής χορήγηση του ποσού αυτού.
  
  Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ έχει ήδη ζητήσει συνάντηση με την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για την αντιμετώπιση αυτού του θέματος.
  
  Για το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ
  
  Ο Πρόεδρος Κώστας Μανιάτης
  
  Ο Γεν. Γραμματέας Θέμης Κοτσιφάκης
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.03.2009
• 21:29

  Στο νέο "Μανιφέστο": "Χριστιανοί και Πολιτική"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ":
  "ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ"
  Κυκλοφόρησε το νέο διπλό τεύχος του περιοδικού "Μανιφέστο" με εκτενές αφιέρωμα "Χριστιανοί και Πολιτική" (A. Aργυρόπουλος, Θ. Κουρταλίδης, Β. Κρομμύδας, μοναχός Μωϋσής ο αγιορείτης, Θ. Ν. Παπαθανασίου, Στ. Παπαθεμελής), το οποίο κοσμούν έργα του Cerezo Barredo.
  Πέρα από τις μόνιμες στήλες στο νέο τεύχος του περιοδικού φιλοξενείται μια ενδιαφέρουσα συνομιλία του Χρήστου Γιανναρά με τον Δ. Κοσμόπουλο για το Αίνιγμα του κακού, η παρουσίαση του Αντρέ Μπαζέν από τον Κων. Μπλάθρα και μια ανάλυση του Φ. Μαλκίδη για τους Πομάκους της ελληνικής Θράκης. Στο τεύχος περιλαμβάνονται ακόμη κείμενα για τα πρόσφατα γεγονότα, το μεταναστευτικό, τα αξιανάγνωστα βιβλία του 2008 κ.ά.
  * Για ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας παραμένει ενεργό το προηγούμενο blog του περιοδικού [manifestogrecia.blogspot.com] Διαβάστε εδώ ολόκληρη την συνέντευξη του Χρ. Γιανναρά [manifestogrecia.blogspot.com] Το νέο blog του Μανιφέστο εδω: [grmanifesto.wordpress.com]
  Το περιοδικό διανέμεται σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία σε όλη την Ελλάδα από τις εκδόσεις Αρμός: Μαυροκορδάτου11, Αθήνα (210 3304196) & Πρασακάκη 5, Θεσσαλονίκη (2310 220992), την εταιρία διανομής ΑΠΟΛΛΩΝ Α.Ε. (210 5787677), το πρακτορείο βιβλίου "ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ" και από τα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου (υπάρχει και στη Λάρισα).
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.02.2009
• 23:53

  Eνα Γυμνάσιο για ενήλικες...

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Ένα Γυμνάσιο για ενήλικες…
  
  Ο ρόλος και η αποστολή του Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας (Σ.Δ.Ε.), ως θεσμού τυπικής εκπαίδευσης γυμνασιακού επιπέδου για ενήλικες, είναι το θέμα της σημερινής (Παρασκευή, 27/2/09) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο διευθυντής του ΣΔΕ Λάρισας, θεολόγος - καθηγητής κ. Απόστολος Μπάρλος.
  
  (Η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις τυχόν απορίες, τα ερωτήματα και τις απόψεις τους, κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.02.2009
• 15:51

  Ορθόδοξη θεολογία και φυσικό περιβάλλον

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΣΤΟ Ρ/Σ ΤΗΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Θεολογία και περιβάλλον
  
  «Ορθόδοξη θεολογία και φυσικό περιβάλλον: Oι θέσεις της Εκκλησίας, οι δράσεις στην Εκπαίδευση», είναι το θέμα της σημερινής (20/2/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένη στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι η καθηγήτρια φιλόλογος κ. Αργυρώ Γκαραγκούνη, γενική γραμματέας του παραρτήματος κεντροδυτικής Θεσσαλίας της Πανελλήνιας Ενωσης Εκπαιδευτικών για τη Περιβαλλοντική Εκπαίδευση (ΠΕΕΚΠΕ).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.02.2009
• 18:27

  Γλώσσα, εκπαίδευση και Μ.Μ.Ε.

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ, ΣΤΟ Ρ/Σ THΣ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Γλώσσα, Εκπαίδευση και Μ.Μ.Ε.
  
  Ο παιδευτικός ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης (ΜΜΕ) και η ευρύτερη επίδραση του δημοσιογραφικού λόγου στη κοινωνία, είναι το θέμα της αυριανής(13/2/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  Καλεσμένη στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι η δημοσιογράφος – φιλόλογος κ. Νικολέτα Τσιτσανούδη, δρ. Κοινωνιογλωσσίας του παν/μίου Θεσσαλίας, της οποίας προσφάτως κυκλοφόρησε το υπό τον τίτλο «Το θέμα και το θύμα - Γλώσσα, Εκπαίδευση και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας» νέο βιβλίο. * Eπισημαίνεται ότι η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.02.2009
• 02:20

  "Aρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Ενας χρόνος στο τιμόνι της ελλαδικής Εκκλησίας"

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ
  
  Ένας χρόνος στο τιμόνι
  της ελλαδικής Εκκλησίας
  
  * Καθιέρωση της συλλογικότητας στο σώμα της Ιεραρχίας, εξομάλυνση σχέσεων με το Πατριαρχείο, αποκατάσταση του τελευταίου εν ζωή εκπτώτου «ιερωνυμικού» μητροπολίτη
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου *
  
  Εξι μήνες μετά την ανάρρησή του στο θρόνο της αρχιεπισκοπής και συγκεκριμένα τον περασμένο Ιούνιο ο κ. Ιερώνυμος διενεργώντας, υπό την ιδιότητα του πρόεδρου της Iεράς Συνόδου της Ιεραρχίας, τις πρώτες εκλογές για την πλήρωση τριών κενών μητροπολιτικών εδρών (Θηβών, Λευκάδας και Παροναξίας) έδωσε το πρώτο δείγμα γραφής για την αλλαγή σελίδας που επαγγέλθηκε, τόσο στο τρόπο διοίκησης, όσο - και κυρίως - στο πνεύμα λειτουργίας της ελλαδικής Εκκλησίας.
  
  Σ’ εκείνες, λοιπόν, τις επισκοπικές εκλογές, συνέβη το …«παράδοξο» οι δύο από τους τρείς εκλεγέντες μητροπολίτες να μην ανήκουν στο περιβάλλον του νεοεκλεγέντος αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου και το γεγονός αυτό ερμηνεύθηκε από τον Τύπο, ως …«ηχηρό μήνυμα της Ιεραρχίας» έως και «ήττα» (!) του νέου αρχιεπισκόπου. Και ήταν απολύτως λογικό να υπάρξει μια τέτοια ερμηνεία απέναντι σε μια Ιεραρχία η οποία τα προηγούμενα 34 χρόνια (επί ημερών των μακαριστών Σεραφείμ και Χριστοδούλου, 1974 – 2008) έχοντας εθισθεί στο αρχιεπισκοποκεντρικό σύστημα διοίκησης, απλώς, επικύρωνε τις (προαναγγελόμενες (!) στο Τύπο…) επιλογές των μέχρι τότε προκαθημένων, παρά συνεργούσε τις βουλές του Αγίου Πνεύματος. Δεν θα μπορούσε, άραγε, ο σημερινός προκαθήμενος να επιβάλλει – αν ήθελε – την εκλογή υποψηφίων της δικής του επιλογής; Οσοι το αμφισβητούν πλανώνται. Αν ήθελε ο κ. Ιερώνυμος να λειτουργήσει όπως οι προκάτοχοί του θα του ήταν ιδιαίτερα εύκολο να εκλέξει εκείνους για τους οποίους θα έδιδε «γραμμή» (όπως γινόταν μέχρι τότε), όμως, δεν το επεδίωξε. Απλώς τήρησε την υπόσχεση που έδωσε στον ενθρονιστήριο λόγο του, ότι μέλημά του είναι να εγκαθιδρύσει στο σώμα της Ιεραρχίας την αρχή της συλλογικότητας, όπως αυτή εκφράζεται από το συνοδικό πολίτευμα της Εκκλησίας μας.
  
  Η τήρηση αυτής της αρχής σημαίνει ότι εφεξής δεν θα εκλέγονται οι αρεστοί (του αρχιεπισκόπου), αλλά οι άριστοι που θα επιλέγει ελεύθερα και αβίαστα, με την επίνευση του Αγίου Πνεύματος, η 80μελής Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας. Υπό την έννοια αυτή, λοιπόν, η «ήττα» εκείνη του κ. Ιερωνύμου αποτέλεσε, κατά τον πρώτο χρόνο της αρχιεπισκοπείας του, την μεγαλύτερη νίκη για την Εκκλησία, σύμφωνα και με τον ειρηνικό λόγο «ηττηθώμεν, ίνα νικήσωμεν» (PG 36, 11490 ) του Γρηγορίου του Θεολόγου, λόγο που εκφράζει το ασκητικό πνεύμα και το ευχαριστιακό ήθος της ορθόδοξης εκκλησιολογίας. Επιτέλους, λοιπόν, φθάσαμε στην εποχή που για την εκλογή των μητροπολιτών αποφασίζει, όχι το παρασκήνιο, αλλά η ελεύθερη βούληση των εκλεκτόρων – μελών της Ιεραρχίας. Το πρώτο δείγμα γραφής που έδωσε - μ’ αφορμή τις προαναφερθείσες εκλογές - ο νέος αρχιεπίσκοπος, για την «αλλαγή σελίδας» στο τρόπο και στο πνεύμα λειτουργίας της διοικούσας Εκκλησίας μας, είναι, αναμφίβολα, θετικό. Φαίνεται ότι στο εσωτερικό της διοικούσας Εκκλησίας αρχίζει να πνέει ένας καινούργιος αέρας, που αντί για καμαρίλα, μυρίζει λιβάνι – κι’ αυτή η αλλαγή, δηλαδή η επί το συνοδικότερον (τουτέστιν, δημοκρατικότερον) λειτουργία της Ιεραρχίας, αποτελεί, κατά τη γνώμη μας, την μεγαλύτερη επιτυχία του Μακαριωτάτου κ.κ. Ιερωνύμου Β’ κατά τον πρώτο χρόνο της αρχιεπισκοπείας του που συμπληρώθηκε το περασμένο Σάββατο (είχε εκλεγεί στις 7/2/2008).
  
  * Το δεύτερο μεγάλο πλεονέκτημα του κ. Ιερωνύμου είναι, κατά τη γνώμη μου, το γεγονός ότι κινείται και δρά χωρίς κάμερες και ομιλεί για όλα τα κοινωνικά θέματα χωρίς, όμως, να πολιτικολογεί. Είναι λιγότερο «επικοινωνιακός» και περισσότερο πνευματικός. Απαντά σε θέματα της επικαιρότητας και τοποθετείται, όχι όμως, ως πολιτικός, αλλά σαν θεολόγος, π.χ για το Βατοπαίδι: «Τι έχετε να πείτε για τον Εφραίμ;”, Απ.: “Αλλο τα πρόσωπα, άλλο η Εκκλησία». Για το θέμα της ορκοδοσίας: “Πως τοποθετείσθε απέναντι στον όρκο;”, Απ.: «Και να καταργηθεί εμάς δεν μας πειράζει. Ο ίδιος ο Χριστός μας προέτρεψε να μην ορκιζόμαστε λέγοντάς μας «εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως». Σε κάθε θέμα, στάση εκκκλησιαστική, σε κάθε ζήτημα, επιχείρημα θεολογικό.
  
  Δεν διστάζει να μιλάει ο κ. Ιερώνυμος, αλλά στο δημόσιο λόγο εκφράζοντας τη φωνή της ποιμαίνουσας Εκκλησίας αντιμετωπίζει τα διάφορα κοινωνικά θέματα, όχι με τη συνήθη αντιπαραθετική πολιτική πρακτική, αλλά με την αναγωγή στη πνευματική τους βάση. Καθώς το ζητούμενο για την Εκκλησία είναι η ανακαίνιση και μεταμόρφωση του κόσμου, η κλήση σε μετάνοια και η αναγγελία του Ευαγγελίου της Βασιλείας των Ουρανών και όχι η με κάθε μέσο και τρόπο παρουσία της στη δημόσια σφαίρα και ειδικότερα στο χώρο της πολιτικής - κοσμικής εξουσίας. Το ξεκαθαρίζει και ο ίδιος ο κ. Ιερώνυμος στη συνεντευξή του στο «ΒΗΜΑ» της περασμένης Κυριακής (8/2/09, σελ. 10): «Για τον αδελφό Χριστόδουλο η Εκκλησία είχε έναν μεσσιανικό χαρακτήρα για τη σωτηρία του έθνους και ρόλο σε όλα τα εγκόσμια. Για μένα η Εκκλησία στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία…». Φανερή η διαφορά αντιλήψεων και προσεγγίσεων, όμως, ο νέος προκαθήμενος αναγνωρίζοντας το κοινωνικό έργο του προκατόχου του, όπως π.χ στο κάλεσμα προς τη νεολαία, τη βοήθεια προς τους εμπεριστάτους συνανθρώπους μας, κ.α, δηλώνει ότι θα το συνεχίσει και θα επιδιώξει να το επαυξήσει. Το άνοιγμα της Εκκλησίας στη κοινωνία που ξεκίνησε δυναμικά από τον μακαριστό Χριστόδουλο συνεχίζεται επί Ιερωνύμου, αλλά, φυσικά, με διαφορετική φιλοσοφία και σε διαφορετικό μήκος κύματος.
  
  * Δύο, επίσης, πολύ σημαντικά θέματα που προώθησε αυτή τη πρώτη του χρονιά στην Αρχιεπισκοπή ο κ. Ιερώνυμος ήταν: α) η πλήρης αποκατάσταση και εξομάλυνση των σχέσεων με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, που ειδικά για μας τους Ελληνες, για τη Ρωμιοσύνη, αποτελεί τη Μητέρα Mεγάλη του Χριστού Εκκλησία, την τροφό του Γένους και ασφαλώς συμβολιζει και αυτονοήτως σημαίνει πολλά περισσότερα από άποψη και πνευματική και ιστορική απ’ ότι για τις άλλες αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και κράτη, και, β) η δρομολόγηση – μέσω συνοδικής απόφασης - της αποκατάστασης του μοναδικού, πλέον, εν ζωή εκπτώτου «ιερωνυμικού» μητροπολίτη, του (εκ Θεσσαλίας καταγομένου) πρώην Αττικής κ. Νικοδήμου (Γκατζηρούλη), ο οποίος τελεί σε κατάσταση «ακοινωνησίας», τιμωρία που του επεβλήθη επί Σεραφείμ (1993), επικυρώθηκε επί Χριστοδούλου (2000) και συνεχίζει να ισχύει μέχρι σήμερα.
  Ηλθε, όμως, ως φαίνεται, το πλήρωμα του χρόνου για την ανάκλησή της και τη τοποθέτηση του κ. Νικοδήμου, εκ νέου, στην ενεργό υπηρεσία, χωρίς ν’ αποκλείεται και η τοποθέτηση στη πρώην μητρόπολή του (Αττικής) η οποία είναι κενή καθώς ο μητροπολίτης που την κατείχε μέχρι προτινος, ο κ. Παντελεήμων (Μπεζενίτης) κηρύχθηκε έκπτωτος μετά από καταδικαστική απόφαση για υπεξαίρεση και απώλεσε τη μητροπολιτική έδρα. Ο κ. Ιερώνυμος γνωρίζοντας καλά το εκκλησιαστικό πρόβλημα των «12» (το οποίο, ως γνωστόν, ταλάνισε και τη Μητρόπολη Λαρίσης, τη περίοδο 1990 - 93) επιθυμεί να κλείσει με τρόπο φιλάδελφο αυτή τη «πληγή» που ταλαιπωρεί την Εκκλησία εδώ και 35 χρόνια (από το ’74 που κηρύχθηκαν έκπτωτοι οι 12 «ιερωνυμικοί» μητροπολίτες). Κι’ αυτό αναμένεται να συμβεί στη διάρκεια του δεύτερου χρόνου της θητείας του στο τιμόνι της Αρχιεπισκοπής, δεύτερος χρόνος που από προχθές άρχισε ήδη να κυλάει.
  
  * Ο Χάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ (xaan@theo.auth.gr), συνεργάτης του Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) και καθηγητής στο Γυμνάσιο Αρμενίου.
  

  * Δημοσίευση στην "Ελευθερία" (10-2-2009, σελ. 8):
  [www.eleftheria.gr]
  

  * Aναδημοσίευση στο ιστολόγιο "Tύπος των Θηβών" (12-2-2009): [thiva-press.blogspot.com]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.02.2009
• 11:00

  Ενημερωτική εκπομπή για τους υποψηφίους των ΑΕΙ και ΤΕΙ

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Η νέα διαδικασία υποβολής αιτήσεων
  
  και οι νέες σχολές στο μηχανογραφικό
  
  
  Η ενημέρωση για τη νέα διαδικασία ηλεκτρονικής υποβολής των αιτήσεων για τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ από τελειοφοίτους και αποφοίτους των Λυκείων, οι νέες σχολές που εντάχθηκαν στο μηχανογραφικό και οι «έξυπνες επιλογές» που μπορούν να κάνουν οι υποψήφιοι, είναι το θέμα της σημερινής (6/2/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  - Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο κ. Ιωάννης Παπατόλιας, θεολόγος – καθηγητής, υπεύθυνος Σ.Ε.Π. (Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού) στο ΚΕ.ΣΥ.Π Λάρισας, ο οποίος θ’ αναφερθεί και στα νέα ψυχομετρικά εργαλεία (τέστ) που έστειλε φέτος το υπ. Παιδείας για εφαρμογή στα ΚΕΣΥΠ και τα ΓΡΑΣΕΠ για την υποβοήθηση του έργου τους, στο πλαίσιο τη συμβουλευτικής στήριξης που παρέχουν στους μαθητές.
  
  * Eπισημαίνεται ότι η εκπομπή μεταδίδεται και μέσω της ιστοσελίδας της Ιεράς Μητρόπολης [www.imlarisis.gr] , που σημαίνει ότι ακούγεται, μέσω του διαδικτύου, σ' όλη την Ελλάδα. Οι ακροατές μπορούν να καταθέτουν τις απόψεις τους κατά τη διάρκεια της εκπομπής, στο τηλ. 2410 - 624926.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.01.2009
• 16:16

  Περί παιδείας ο λόγος - Οι αλλαγές στο εξεταστικό

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΠΕΡΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ,
  ΣΤΟ Ρ/Σ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Οι αλλαγές
  
  στο εξεταστικό
  
  Το «νέο Λύκειο» και οι αλλαγές στο εξεταστικό σύστημα για την εισαγωγή των υποψηφίων στα ΑΕΙ - ΤΕΙ που προωθεί το υπ. Παιδείας, είναι το θέμα της σημερινής (23/1/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο καθηγητής – φιλόλογος, κ. Ευαγ. Κατσιώτης, πρόεδρος της τοπικής Ενωσης Λειτουργών Μέσης Εκπ/σης (ΕΛΜΕ).
  .
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 21.01.2009
• 01:18

  Ημερίδα για τα θρησκευτικά στη Σπάρτη & διαδικτυακό σεμινάριο για θεολόγους στην Αθήνα

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Hμερίδα στη Σπάρτη για τα Θρησκευτικά
  
  ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ & ΣΠΑΡΤΗΣ κ.κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
  
  ΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΈΝΤΡΟ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 28Η ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2009 ΚΑΙ ΩΡΑ 3 ΕΩΣ 7 Μ. Μ.
  
  ΜΕ ΘΕΜΑ: «Το μάθημα των Θρησκευτικών στο σύγχρονο σχολείο. Θέσεις και αντιθέσεις. Προοπτικές».
  
  ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ
  
  3,00 - 3,30 μ.μ. Προσέλευση – εγγραφές συμμετεχόντων.
  3,30 - 4,20 μ.μ. - Ευλογία και χαιρετισμός υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας και Σπάρτης κ.κ. Ευσταθίου.
  - Προσφωνήσεις και χαιρετισμοί.
  - Προλογίζει η Σχολική Σύμβουλος Θεολόγων
  δρ Αικατερίνη–Μαρία Αλεξ. Μπαλή.
  
  4,20 - 6,00 μ.μ. Εισηγήσεις (ανά 20 λεπτά).
  1. Συνταγματική και νομική κατοχύρωση του μαθήματος των Θρησκευτικών στην ελληνική εκπαίδευση. [Θεσμική ανάλυση. Θέσεις Ανεξάρτητων Αρχών. Κριτική και σχετικές δικαστικές αποφάσεις].
  Εισηγητής: κ. Ειρήνη Χριστινάκη – Γλάρου, Αναπλ. Καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
  
  2.. Κοινωνιολογική διάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών.
  Εισηγητής: κ. Απόστολος Νικολαΐδης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Π. Α.
  
  3. Εκπαιδευτικοί Θεολόγοι και ποιμαντική της τοπικής Εκκλησίας.
  Εισηγητής : π. Γεώργιος Ευθυμίου, Επικ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Π. Α.
  
  4. Το μάθημα των Θρησκευτικών μεταξύ παράδοσης και εκσυγχρονισμού. Εναλλα-κτικές προσεγγίσεις της θρησκευτικής ετερότητας στο δημόσιο σχολείο.
  Εισηγητής: κ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.
  
  5. Εγκύκλιοι διαταγές του ΥΠΕΠΘ για τη διδασκαλία του μαθήματος και συναφή με τη θρησκευτικότητα στο σχολείο ζητήματα. [Προσευχή, ανάρτηση εικόνων, εκκλησιασμός κλπ.].
  Εισηγητής: κ. Ηλίας Φραγκόπουλος, τ.Προϊστάμενος Γραφείου Δ.Ε., Αντ/δρος ΠΕΘ
  6,00 – 7,00 μ.μ. Συζήτηση –Λήξη.
  
  Για τη διοργάνωση της Ημερίδας
  συνεργάστηκαν οι συνάδελφοι θεολόγοι-καθηγητές:
  Δημήτριος Παπούλης
  Ιωάννα Βελμάχου - Μαρία Θεοφιλάκου
  Αθανάσιος Ρουμελιώτης - Γεώργιος Τσώνης
  
  - . - . - . - . -
  
  Διαδικτυακό Σεμινάριο 2 έως 23-2-2009 με θέμα:
  "Θρησκευτικά και ανθρώπινα δικαιώματα με τη χρήση εργαλείων
  Web 2.0"
  
  ΔHMOKPATIA
  YΠOYPΓEIO EΘNIKHΣ ΠAIΔEIAΣ & ΘPHΣKEYMATΩN
  ΠEPIΦEPEIAKH ΔIEYΘYNΣH A’/ΘMIAΣ & B’ΘMIAΣ EKΠAIΔEYΣHΣ ATTIKHΣ
  ΓPAΦEIO ΣXOΛ. ΣYMBOYΛΩN B’ ΔNΣHΣ Δ.E. AΘHNAΣ
  Μεσογείων 402 – 15342 – Αγ. Παρασκευή
  
  Άγγελος Bαλλιανάτος,
  Δρ. Θ. - Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων
  Τηλ.: 210-6399275 - 6946 84 90 93
  e-mail: avall@sch.gr
  Aθήνα, 15 Ιανουαρίου 2009
  Αριθμός Πρωτοκόλλου 50
  
  ΠΡΟΣ: τους κ.κ. Θεολόγους καθηγήτριες και καθηγητές όλων των Σχολείων των Διευθύνσεων Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Β’ Αθήνας, Ανατολικής Αττικής και Εύβοιας .
  
  ΘΕΜΑ: Σεμινάριο με θέμα «Θρησκευτικά και ανθρώπινα δικαιώματα» με τη χρήση εργαλείων Web 2.0.
  
  Κυρίες και κύριοι, καλή χρονιά.
  
  Με τον όρο Web 2.0 ορίζουμε τις νέες υπηρεσίες του διαδικτύου, που επιτρέπουν στους χρήστες του να συμμετέχουν ενεργά στην δημιουργία και στην παραγωγή των πληροφοριών, αλλά και να επικοινωνούν, να συνεργάζονται, να ανταλλάσσουν και να μοιράζονται ειδήσεις, εμπειρίες, απόψεις κείμενα, φωτογραφίες και βίντεο, αλλά και να παίζουν και να πειραματίζονται ανά τον κόσμο. Εκατομμύρια άνθρωποι και κυρίως νέοι, χρησιμοποιούν καθημερινά blogs, wikis, moodles, messangers, virtual games. Τα εργαλεία αυτά, προσφέρουν ενδιαφέρουσες παιδαγωγικές χρήσεις που αξίζει να ανακαλύψουμε.
  
  Διοργανώνω, λοιπόν, σεμινάριο στο οποίο θα ανιχνεύσουμε νέους τρόπους μάθησης και διδασκαλίας και θα συνεργαστούμε στην παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού με υπόθεση εργασίας «Το μάθημα των Θρησκευτικών και τα ανθρώπινα δικαιώματα», Ελπίζω πως έτσι θα διευρύνουμε τις γνώσεις και τις δεξιότητές μας και θα συνεισφέρουμε στη δημιουργία ενός μαθήματος Θρησκευτικών που θα ενθαρρύνει τη συμμετοχή και τη συνεργασία των παιδιών, θα δημιουργεί ασφαλές περιβάλλον μάθησης και θα αποφεύγει κάθε είδους αποκλεισμούς.
  
  Το σεμινάριο θα ξεκινήσει τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2009 και θα τελειώσει τη Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2009. Θα περιλαμβάνει 3 απογευματινές συναντήσεις, (στις 2, 10 και 16 Φεβρουαρίου 6 – 9 το απόγευμα, σε χώρο που θα οριστεί ανάλογα με τον τόπο κατοικίας των μελών του σεμιναρίου) και συνεργασία μέσω διαδικτύου τις ενδιάμεσες ημέρες, όπως φαίνεται στο πρόγραμμα που επισυνάπτεται.
  Όσοι και όσες δηλώσουν συμμετοχή, είναι απαραίτητο να έχουν βασικές γνώσεις στη χρήση υπολογιστή και να έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο. Το μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας και του ενημερωτικού υλικού που θα χρησιμοποιηθεί είναι στα Αγγλικά.
  Για την αποτελεσματικότερη συνεργασία μας, ο αριθμός των μελών του σεμιναρίου δεν θα υπερβαίνει τους 20 ανθρώπους.
  Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή έως την 25η Ιανουαρίου 2008 στο προσωπικό μου e-mail.
  Είμαι στη διάθεσή σας για περαιτέρω διευκρινήσεις
  
  Άγγελος Βαλλιανάτος
  
  Πρόγραμμα σεμιναρίου:
  
  «Το μάθημα των Θρησκευτικών και τα ανθρώπινα δικαιώματα»
  Εκπαιδευτικές αναζητήσεις με τη χρήση του Web 2.0
  
  Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου (συνάντηση):
  Προσεγγίζοντας το Web 2.0: εισαγωγή, περιεχόμενο, εκπαιδευτικές δυνατότητες
  
  Τρίτη 2 έως Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου (μέσω διαδικτύου):
  Συνεργασία για την εκπαιδευτική αξιοποίηση του Web 2.0
  
  Δευτέρα 10 Φεβρουαρίου (συνάντηση):
  Το μάθημα των Θρησκευτικών και τα ανθρώπινα δικαιώματα
  Παρουσίαση – συζήτηση
  
  Τρίτη 11 έως Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου (μέσω διαδικτύου):
  Ανταλλαγή απόψεων με θέμα: Τι μάθημα θρησκευτικών έχουν ανάγκη οι σύγχρονοι μαθητές;
  
  Τρίτη 16 έως Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου (μέσω διαδικτύου):
  Παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού –σε ομάδες- για το μάθημα των θρησκευτικών, με τη χρήση εργαλείων Web 2.0
  
  Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου (συνάντηση) : Παρουσίαση της εργασίας των ομάδων
  Αξιολόγηση του σεμιναρίου
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.01.2009
• 00:48

  Oι θέσεις της ΟΛΤΕΕ για το ν/σ περί πρόσβασης των αποφοίτων των ΕΠΑΛ στα ΑΕΙ - ΤΕΙ

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Από την ΕΛΤΕΕ ν. Λάρισας (Ενωση Λειτουργών Τεχνικής & Επαγγελματικής Εκπ/σης) λάβαμε και δημοσιεύουμε το παρακάτω Ενημερωτικό Δελτίο, αναφορικά με τις θέσεις της Ομοσπονδίας Λειτουργών Τεχνικής & Επαγγελματικής Εκπ/σης (ΟΛΤΕΕ):
  
  ΟΜΟΣΠΟNΔΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
  Δ/NΣΗ : ΑΧΙΛΛΕΩΣ 37 Τ.Κ 10436 - ΑΘΗΝΑ,
  ΤΗΛ: 210 5238973- 210 5121399 FAX: 210 5202798 - 2105121399 ΚΙΝ : 6932798177
  Site : [www.oltee.gr]
  Email: oltee@otenet.gr - mail@oltee.att.sch.gr - oltee.ds@gmail.com – oltee1ds@gmail.com.
  
  ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΔΕΛΤΙΟ
  
  ΤΕΥΧΟΣ 112
  
  23/12/2008 – 14 /1 /2009
  
  Συνάδελφοι και συναδέλφισσες
  
  ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
  
  Σήμερα πρόβαλε τις θέσεις της Ομοσπονδίας στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής για το σχέδιο νόμου «Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις» ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας κ. Μαλαγάρης. Σας στέλνουμε την εισήγηση που κατέθεσε ο πρόεδρος στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων
  
  Ο.Λ.Τ.Ε.Ε.
  ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ
  ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ Αθήνα, 12/ 1/ 2009
  ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ Αριθ. Πρωτ : 01
  Δ/NΣΗ : ΑΧΙΛΛΕΩΣ 37
  ΠΡΟΣ: 1)ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
  κ. Άρη Σπηλιωτόπουλο
  2) ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
  κ. Ανδρέα Λυκουρέντζο.
  3) ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΟΡΦΩΤΙΚΩΝ
  ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ ΒΟΥΛΗΣ
  4) ΟΛΑ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ Τ.Κ 10436 - ΑΘΗΝΑ
  ΤΗΛ: 210 5238973 - 210 5121399
  6932798177
  FAX: 210 5202798 - 210 5121399
  
  ΗΛΕΚΤ/ΚΗ ΣΕΛΙΔΑ: [www.oltee.gr]
  E-mail: oltee@otenet.gr
  
  ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΛΤΕΕ
  ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
  
  «Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις»
  
  Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας με πάρα πολλή μεγάλη καθυστέρηση κατέθεσε το σχέδιο νόμου για την «Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις».
  
  Έφτασε λίγους μήνες πριν αρχίσουν οι πανελλήνιες εξετάσεις των μαθητών της Γ’ τάξης του ΕΠΑΛ για να καταθέσει αυτό το σχέδιο νόμου, καθυστερώντας σχεδόν 2 χρόνια από τις πρώτες ανακοινώσεις που είχαν γίνει για την πρόσβαση στην τριτοβάθμια των μαθητών των ΕΠΑΛ και μετά από εγκυκλίους περί του τρόπου εισαγωγής που είχαν κυκλοφορήσει πριν μερικούς μήνες.
  Με αυτή την τακτική κατάφερε να κρατήσει σε ομηρία τους μαθητές της Γ’ τάξης των ΕΠΑΛ, παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις ότι «δεν υπάρχει περίπτωση αιφνιδιασμού γιατί οι αιφνιδιασμοί δεν ταιριάζουν στη δημοκρατία.».
  Οι μαθητές της Γ’ τάξης των ΕΠΑΛ χωρίς σοβαρή και υπεύθυνη ενημέρωση ( μόλις σήμερα συζητείται και πρόκειται να ψηφιστεί η πρόσβαση στην τριτοβάθμια ) αναγκάστηκαν να κάνουν τις επιλογές τους το Σεπτέμβριο του 2008.
  Η μακρόχρονη βέβαια αυτή καθυστέρηση κατάθεσης του εν λόγω νομοσχεδίου οφείλετε στην ολιγωρία μερικών καρεκλοκένταυρων του ΥΠΕΠΘ, που εκ πεποιθήσεως αντίθετοι στην ανάπτυξη της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης, κατέβαλαν κάθε δυνατή προσπάθεια αποδυνάμωσής της με τελικό σκοπό την κατάργησή της και οι οποίοι δυστυχώς καλύπτονται από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες.
  Στην σύνταξη και την κατάθεση αυτού του νομοσχεδίου η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ ακολούθησε και πάλι την πάγια τακτική του που υπόσχεται διάλογο πριν την κατάθεση του κάθε νομοσχεδίου αλλά στο τέλος δεν συζητάει τίποτα με κανέναν.
  Από το 2004 μέχρι σήμερα οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΠΘ διακήρυτταν και διακηρύττουν ότι προχωρούν στην αναβάθμιση και την ανάπτυξη της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης αλλά τα τελικά αποτελέσματα των ενεργειών τους είναι πάντα η συνεχής υποβάθμιση και η συρρίκνωση της ΤΕΕ σε βάρος της εθνικής μας οικονομίας.
  Τα τελευταία χρόνια , σε κάθε αλλαγή ηγεσίας του ΥΠΕΠΘ υπάρχει και μια μεταρρύθμιση της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης χωρίς καμιά προηγούμενη ουσιαστική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών συστημάτων, ώστε να καταγραφούν τα αρνητικά και να καταβληθεί προσπάθεια βελτίωσης τους με τελικό συμπέρασμα την πραγματική ανάπτυξη και αναβάθμισή της.
  Έτσι και με το ν. 3475/2006 αλλά και με τις ρυθμίσεις του συζητούμενου νομοσχεδίου καταβάλλεται προσπάθεια μετατροπής της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης σε παρακλάδι της Γενικής εκπαίδευσης.
  Από κανένα δεν λαμβάνεται υπόψη ότι η φιλοσοφία, ο σκοπός και ο στόχος της τεχνικής επαγγελματικής εκπαίδευσης είναι τελείως διαφορετικών από τα αντίστοιχα της Γενικής εκπαίδευσης.
  Συγκεκριμένα επί του σχεδίου νόμου «Πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση των κατόχων απολυτηρίου Επαγγελματικού Λυκείου και άλλες διατάξεις» οι θέσεις και οι προτάσεις μας είναι :
  
  Σύμφωνα με το ΠΔ αξιολόγησης των μαθητών των ΕΠΑΛ στις πανελλήνιες εξετάσεις συμμετέχουν μόνο οι κάτοχοι απολυτηρίων ΕΠΑΛ. Το ερώτημα που δημιουργείται είναι :
  Πότε θα γίνουν οι πανελλήνιες εξετάσεις της παραγράφου 1 α με κοινά θέματα στα 4 μαθήματα γενικής παιδείας αφού οι μεν μαθητές των ΕΠΑΛ θα είναι κάτοχοι απολυτηρίου ενώ για τους μαθητές των Γενικών Λυκείων οι πανελλήνιες είναι ταυτόχρονα και προαγωγικές;
  
  Ι ) Στο Άρθρο 1
  Κάτοχοι απολυτηρίου ημερησίων Επαγγελματικών Λυκείων.
  
  Α) στην παράγραφο 1α.
  Στο άρθρο αυτό οι υποψήφιοι εξετάζονται στα 4 γενικά μαθήματα σε κοινά θέματα με τους υποψήφιους των Γενικών Λυκείων.
  
  Αυτή η ρύθμιση θα έχει τραγικές συνέπειες στους απόφοιτους των ΕΠΑΛ . Η επιτυχίες των μαθητών των ΕΠΑΛ θα είναι ελάχιστες ίσως και μηδενικές για τους παρακάτω λόγους:
  1) Η διδασκαλία των γενικών μαθημάτων που εξετάζονται δεν είναι ίδια στους δύο τύπους λυκείων. Αυτό το είχαμε επισημάνει στην πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ από τον Ιούνιο του 2008 και τους είχαμε και σχετικό έγγραφο (σας το επισυνάπτουμε ).
  2) Από την έναρξη λειτουργίας των ΕΠΑΛ, λόγω ελλιπούς ή παντελούς ενημέρωσης της κοινής γνώμης , οι μαθητές που έχουν στραφεί και φοιτούν στα ΕΠΑΛ έχουν πολλές μαθησιακές ελλείψεις και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις μαθησιακές απαιτήσεις.
  3) Δεν έχει καταργηθεί η ψευδεπίγραφη πλέον τεχνολογική κατεύθυνση των Γενικών Λυκείων ώστε να στραφεί προς τα ΕΠΑΛ ένας αρκετός αριθμός καλών μαθητών με τελικό αποτέλεσμα την αναβάθμιση των ΕΠΑΛ. Επίσης επειδή τα ΕΠΑΛ είναι δύσκολα σχολεία οι μαθητές προτιμούν την τεχνολογική κατεύθυνση των Γενικών που είναι ευκολότερη.
  
  Προτείνουμε να προστεθεί στην παράγραφο α του άρθρου 1
  
  1) Για τους κατόχους απολυτηρίου ΕΠΑΛ ποσοστό εισαγωγής τουλάχιστον 2% .
  2) Οι αυξημένοι συντελεστές βαρύτητας να είναι στα δύο μαθήματα ειδικότητας.
  
  Β) στην παράγραφο 1β.
  
  1) Η ρύθμιση εισαγωγής σε σχολές και τμήματα «γνωστικών αντικειμένων αντίστοιχων ή συναφών με τα γνωστικά αντικείμενα των ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ» είναι καθαρά ρατσιστική και εφαρμόζεται μόνο για τoυς μαθητές των ΕΠΑΛ και σε κανένα άλλου είδους σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
  
  Προτείνουμε λόγους ισότητας να αφαιρεθεί η φράση « γνωστικών αντικειμένων αντιστοίχων ή συναφών με τα γνωστικά αντικείμενα των ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ »
  
  Με αυτή τη ρύθμιση θα δίνεται η δυνατότητα επιλογής σε διαφορετικά επιστημονικά πεδία και όχι μόνο σε ορισμένα τμήματα της κάθε ειδικότητας..
  
  2) Στην παράγραφο αυτή δεν καθορίζεται το ποσοστό θέσεων εισαγωγής αλλά ορίζεται «με απόφαση του Υπουργού Εθνικής παιδείας και Θρησκευμάτων και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού». Είναι απαραίτητο να καθοριστεί το ποσοστό εισαγωγής πάγια για να μην μεταβάλλεται συνεχώς και χωρίς να γνωρίζουν οι υποψήφιοι το τι θα ισχύσει κάθε έτος.
  
  Προτείνουμε να καθοριστεί συγκεκριμένο ποσοστό εισαγωγής χωρίς απόφαση των εκάστοτε υπουργών. Το ποσοστό εισαγωγής να είναι ανάλογο του μαθητικού δυναμικού των μαθητών της Γ΄τάξης του ΕΠΑΛ σε σχέση με τους μαθητές του Γενικού Λυκείου κάθε σχολικό έτος.
  
  Γ) στην παράγραφο 3.
  
  Στην παράγραφο αυτή αναφέρεται «Θέσεις της περίπτωσης β της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου που τυχόν δεν πληρώνονται μεταφέρονται και προστίθενται στις θέσεις των υποψηφίων της περίπτωσης α του παρόντος άρθρου »
  Η ρύθμιση αυτή είναι αντιδημοκρατική γιατί ελαττώνεται ο αριθμός των θέσεων των υποψηφίων των ΕΠΑΛ προς όφελος άλλων υποψήφιων.
  Για λόγους ισότητας, ώστε να μην υπάρχουν αδικίες μεταξύ των υποψηφίων
  
  Προτείνουμε στην παράγραφο αυτή να προστεθεί.
  
  « Επίσης θέσεις των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΤΕΙ), των Ανωτέρων Σχολών Τουριστι­κής Εκπαίδευσης (ΑΣΤΕ), των Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών των Ενόπλων Δυνάμεων, της Σχολής Αστυφυλάκων, των Σχολών της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού, της περίπτωσης α της παραγράφου 1 του παρόντος άρθρου που τυχόν δεν πληρώνονται μεταφέρονται και προστίθενται στις θέσεις των υποψηφίων της περίπτωσης β του παρόντος άρθρου ».
  
  ΙΙ) Στο Άρθρο 3.
  Κάτοχοι πτυχίου Β’ κύκλου Τ.Ε.Ε., Τ.Ε.Λ και Ναυτικών Λυκείων.
  
  Η ΟΛΤΕΕ συμφωνεί με αυτό το άρθρο .
  Είχαμε ζητήσει αυτή τη ρύθμιση με τις προτάσεις μας που είχαμε καταθέσει από τον Ιούλιο του 2008.
  
  ΙΙΙ) Στο Άρθρο 8. Φοίτηση - Εγγραφή .
  
  Με τον ν. 3475/2006 υπάρχει περιορισμός εγγραφής απόφοιτων λυκείων στην Β΄τάξη των ΕΠΑΛ για απόκτηση κάποιας ειδικότητας. Πολλοί απόφοιτοι λυκείων επιθυμούν να εγγραφούν στα ΕΠΑΛ για απόκτηση πτυχίου ειδικότητας αλλά δεν μπορούν λόγω της απαγόρευσης του ν. 3475/06.
  
  Προτείνουμε στο άρθρο 8 να προστεθεί
  
  Η παράγραφος 6 του άρθρου 5 του ν. 3475/2006 ( ΦΕΚ 146 Α’ ) αντικαθίσταται ως εξής :
  
  3) Στην Β’ τάξη των ΕΠΑΛ εγγράφονται απόφοιτοι Λυκείων για απόκτηση ειδικότητας.
  
  ΙV) Στο Άρθρο 10. Εξουσιοδοτικές Διατάξεις.
  
  Για εναρμόνιση με την πρόταση μας στην παράγραφο 1β του Άρθρου 1 στην παράγραφο 1 αυτού του άρθρου
  
  Προτείνουμε να διαγραφεί η φράση
  
  « καθορίζονται τα τμήματα και οι σχολές με γνωστικά αντικείμενα αντίστοιχα ή συναφή με τα γνωστικά αντικείμενα των ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ »
  
  V) Στο Άρθρο 14. ΛΟΙΠΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ
  
  Η ΟΛΤΕΕ από την δημοσίευση του ν. 2817/2000, με αιτήματά της σε όλες τις πολιτικές ηγεσίες του ΥΠΕΠΘ ζητούσε πάντα την ενεργοποίηση αυτού του νόμου για τους ΤΕ01, που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ μέχρι σήμερα.
  Επειδή η διατύπωση αυτού ακριβώς του άρθρου είναι ίδια ακριβώς με την παράγραφο 11 του άρθρου14 του ν. 2817/2000 δημιουργείται η επιφύλαξη ότι ίσως δεν προχωρήσουν οι διαδικασίες εφαρμογής αυτού του άρθρου όπως έγινε και με τον ν. 2817/00 οπότε η ΟΛΤΕΕ συμφωνεί με αυτό το άρθρο αλλά με τις παρακάτω παρατηρήσεις:
  1) Θα κινηθούν άμεσα οι διαδικασίες ώστε με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς τον Σεπτέμβριο 2009 να αρχίσουν να λειτουργούν τα τμήματα.
  2) Να χορηγηθεί ετήσια εκπαιδευτική άδεια σε όσους φοιτήσουν στα τμήματα
  
  Προτείνουμε η παράγραφος γ του Άρθρου 14 να τροποποιηθεί ως εξής:
  
  γ) Εντός 6 μηνών με κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από εισήγηση του Συμβουλίου Ανώτατης Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΣΑΤΕ), ρυθμίζεται η διαδικασία κατάρτισης και έγκρισης των παραπάνω προγραμμάτων και κάθε άλλο θέμα σχετικό με την οργάνωση και τη λειτουργία τους.
  
  Επίσης επειδή υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί ΤΕ01 που είναι ήδη κάτοχοι πτυχίων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και αναμένουν αρκετά χρόνια τη μετάταξή τους στον κλάδο ΠΕ προτείνουμε στο άρθρο αυτό να προστεθεί άλλη μία παράγραφος ως εξής:
  
  δ) Όσοι εκπαιδευτικοί του κλάδου ΤΕ01 είναι κάτοχοι πτυχίων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και
  1) κατέχουν προσωποπαγή θέση ΠΕ μετατάσσονται άμεσα σε αντίστοιχες με το πτυχίο τους κλάδο ΠΕ και τοποθετούνται σε επιπλέον οργανικές θέσεις των σχολείων στα οποία ήδη υπηρετούν.
  2) δεν κατέχουν προσωποπαγή θέση ΠΕ μετατάσσονται άμεσα σε αντίστοιχες με το πτυχίο τους κλάδο ΠΕ και τοποθετούνται σε επιπλέον οργανικές θέσεις των σχολείων της Διεύθυνσης εκπαίδευσης στην οποία ήδη υπηρετούν.
  
  VI) Στο Άρθρο 22.
  Επιτροπές και Ομάδες Εργασίας Διαχειριστικών Αρχών Επιχειρησιακών Προγραμμάτων.
  
  Η ΟΛΤΕΕ συμφωνεί με αυτό το άρθρο, παρά την μεγάλη καθυστέρηση κατάθεση αυτής της ρύθμισης που κρατά σε ομηρία από το 2006 χωρίς να μπορούν να εισπράξουν τα οφειλόμενα τους όλους όσους απασχολήθηκαν σαν συντονιστές- επιμορφωτές και καταχωρητές στα Κέντρα Στήριξης Επιμόρφωσης ( ΚΣΕ) επιμορφώνοντας τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς στις νέες τεχνολογίες.
  
  Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση για την καταβολή όλων των οφειλόμενων και προτείνουμε να μην επαναληφθούν στο μέλλον τέτοιου είδους ολιγωρίες των υπηρεσιών του ΥΠΕΠΘ σε βάρος εργαζόμενων συναδέλφων.
  
  Στο τέλος της συνεδρίασης ο Υφυπουργός Παιδείας κ. Λυκουρέντζος ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους στη συνεδρίαση της επιτροπής ότι αποσύρει το Άρθρο 14 που νομοσχεδίου σχετικά με τις ρυθμίσεις των ΤΕ01 με την δέσμευση ότι αυτό το άρθρο θα συζητηθεί εκτενέστερα με όλους τους φορείς και θα κατατεθεί σε επόμενο νομοσχέδιο του ΥΠΕΠΘ.
  Για όλες τις άλλες προτάσεις δεν απάντησε ο Υφυπουργός.
  
  ΤΟ ΔΣ ΤΗΣ ΟΛΤΕΕ
  
  Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
  Π. ΜΑΛΑΓΑΡΗΣ Α. ΠΕΤΤΑΣ
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.01.2009
• 22:00

  Βυζαντινή μουσική, σπουδές στη Λάρισα

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  EΚΠΟΜΠΗ ΣΤΟ Ρ/Σ Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ:
  
  Σπουδές βυζαντινής
  
  μουσικής στη Λάρισα
  
  Τα εφόδια που προσφέρει τους αποφοίτους της η Σχολή Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής «Ο Αγ. Αχίλλιος», η οποία είναι αναγνωρισμένη από το κράτος και λειτουργεί υπό την αιγίδα της Ι. Μητρόπολης Λάρισας, είναι το θέμα της σημερινής (16/01/2009) εκπομπής «Θεολογία και Κοινωνία», η οποία μεταδίδεται από το Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) κάθε Παρασκευή στις 6 μ.μ.
  
  * Καλεσμένος στο studio της εκκλησιαστικής ραδιοφωνίας για τη σχετική συζήτηση με τον δημοσιογράφο - θεολόγο κ. Χάρη Ανδρεόπουλο είναι ο καθηγητής βυζαντινής μουσικής κ. Ηλίας Παπαδόπουλος, νέος διευθυντής της Σχολής, ο οποίος θα παρουσιάσει το πρόγραμμα των σπουδών και θ' αναφερθεί στους ορίζοντες της επαγγελματικής αποκαστάστασης που διανοίγονται για τους διπλωματούχους της (5ετούς φοίτησης) Σχολής. (H εκπομπή μεταδίδεται και μέσω του διαδικτύου. Για ζωντανή ("live") ακρόαση πατήστε εδώ: [www.imlarisis.gr] )
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.01.2009
• 16:06

  Aλλαγές στη Παιδεία, τώρα!

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ Η ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΟΡΟΥΣ,
  ΕΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, ΕΥΡΕΙΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ
  
  Aλλαγές στη Παιδεία, τώρα!
  
  * Προτάσεις στο διάλογο για το «νέο Λύκειο», την επιμόρφωση, την αξιολόγηση και την μισθολογική αναβάθμιση των εκπαιδευτικών
  
  
  Του Χάρη Ανδρεόπουλου *
  xaan@theo.auth.gr
  
  
  Το θέμα της αυτονόμησης του Λυκείου και της αποσύνδεσής του από τις εισαγωγικές για τα ΑΕΙ - ΤΕΙ, συγκαταλέγεται στα θέματα τα οποία έχει προτάξει το υπ. Παιδείας στον εθνικό διάλογο. Και πολύ ορθώς, γιατί το σημερινό σύστημα ευνουχίζει τη μέση εκπαίδευση, η οποία είναι προσανατολισμένη σε μια μονολιθική και άγονη προπόνηση για τις εισαγωγικές εξετάσεις για την ανώτατη εκπαίδευση, ενώ κανονικά θά’ πρεπε να προετοιμάζει περισσότερο τους νέους στη βάση μιας γερής γενικής μόρφωσης και της πρόγευσης των επιστημών. Μόνο αν αποκτήσει αυτόν τον προσανατολισμό θα μπορέσει, κατά τη γνώμη μας, η Β/βάθμια εκπαίδευση ν’ απελευθερωθεί από το σημερινό πάρεργο και ν’ αποκτήσει πνοή, να διαμορφώσει προσωπικότητες που θα μπορέσουν να αποκτήσουν στη συνέχεια δεξιότητες. Πως, όμως, θα μπορέσει να γίνει πράξη η εξαγγελία για την αυτονόμηση του Λυκείου, αν δεν προωθηθούν λύσεις σε χρονίζοντα και ζωτικής φύσης επιμέρους προβλήματα που ταλανίζουν τη Β/θμια εκπαίδευση και αποτελούν τροχοπέδη σε κάθε προσπάθεια συνολικότερης αναβάθμισης; Το «νέο Λύκειο» είναι μια πολύ καλή ιδέα, αλλά για να γίνει πράξη χρειάζεται να προωθηθεί ένας συνδυασμός επιμέρους πολιτικών που θα υπηρετούν το κεντρικό στόχο.
  
  Εχω την εντύπωση ότι, στο πλαίσιο του εθνικού διαλόγου για τη Παιδεία, μπορούμε να ξεκινήσουμε συμφωνώντας σε απλά, πρακτικά πράγματα, άμεσης προτεραιότητας, τα οποία και το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει ανάγκη για να ορθοποδήσει λειτουργικά, αλλά και η κοινωνία στην πλειονότητά της τα αποδέχεται (και τα περισσότερα στη πράξη ήδη τα εφαρμόζει, εκτός του δημοσίου εκπαιδευτικού συστήματος, όπως, π.χ. τα φροντιστήρια, τα ιδιαίτερα μαθήματα, η προσφυγή στα ιδιωτικά γραφεία επαγγελματικού προσανατολισμού, κλπ.). Κάποια, λοιπόν, πολύ σημαντικά θέματα, στα οποία όλοι (ή εν πάση περιπτώσει οι περισσότεροι, δημοκρατία έχουμε...) μπορούμε να συμφωνήσουμε είναι - ενδεικτικώς - τα εξής:
  
  1) Αναβάθμιση θεσμού Σ.Ε.Π.: Να ενισχυθεί και επεκταθεί με την ίδρυση Γραφείων Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΓΡΑΣΕΠ) σ’ όλες τις σχολικές μονάδες (Γυμνάσια, Γενικά Λύκεια, ΕΠΑΛ) ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός (ΣΕΠ) και ν’ αναβαθμισθεί επιστημονικά η εφαρμογή του θεσμού με την ίδρυση εξειδικευμένου κλάδου καθηγητών ΣΕΠ, τον οποίο μπορούν να στελεχώσουν οι επιστημονικά καταρτισμένοι σε θέματα Επαγγελματικού Προσανατολισμού και Συμβουλευτικής απόφοιτοι του τμήματος «ΦΠΨ» (Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας) της Φιλοσοφικής Σχολής. Η ίδρυση αυτού του κλάδου μπορεί να προκύψει στο πλαίσιο της επιστημονικά αναγκαίας, κατά τη γνώμη μας, διακρίσεως (όπως ακριβώς έγινε και στον κλάδο των Φυσικών) των αποφοίτων των Φιλοσοφικών Σχολών, σε κλάδους ανά ειδικότητα: ΠΕ 02.01 κλασσικής φιλολογίας, ΠΕ 02.02 νεοελληνικής φιλολογίας, ΠΕ 02.03 ιστορίας, και ΠΕ 02.04 Σχολικής Ψυχολογίας και Συμβουλευτικής, όπως είχαμε προτείνει σε άλλο άρθρο μας για το θέμα της ανάθεσης μαθημάτων («Ελευθερία», 20/09/2008, σελ. 8). Το σύνολο των παιδιών να υποβάλλονται σε τεστ αυτογνωσίας κατά την διάρκεια του Λυκείου, ώστε να προσπαθούν να συνδυάσουν το «μπορώ» με το «θέλω». Στα σχολεία των προηγμένων κρατών της δυτικής Ευρώπης, ο ΣΕΠ αποτελεί πολύ σοβαρή υπόθεση. Ας γίνει και στα δικά μας.
  
  2) Eπιστημονική – παιδαγωγική επιμόρφωση εκπαιδευτικών: Για την αναβάθμιση των ακαδημαϊκών προσόντων των καθηγητών να επισπευσθούν οι διαδικασίες για την ίδρυση σχολών ετήσιας ή διετούς επιμόρφωσης, κατά τα πρότυπα της μετεκπαίδευσης των δασκάλων και νηπιαγωγών στα (λειτουργούντα στις έδρες αντίστοιχων πανεπιστημιακών σχολών) λεγόμενα «Διδασκαλεία». (Πέρασαν 3 – 4 χρόνια από τις σχετικές εξαγγελίες, αλλά ακόμη τίποτα...). Εννοείται ότι η επιμόρφωση αυτή θα πρέπει να κινείται σε δύο άξονες, ήτοι στον επιστημονικό (κατά ειδικότητα), αλλά και, ευρύτερα, στον παιδαγωγικό, γιατί και οι επιστήμες εξελίσσονται με ταχύτατους ρυθμούς και οι παιδαγωγικές μέθοδοι διαρκώς βελτιώνονται. Και πρέπει οι εκπαιδευτικοί να είμαστε μέσα στις εξελίξεις (και στις επιστημονικές και τις παιδαγωγικές), ώστε και τη σύγχρονη επιστημονική γνώση να προσφέρουμε τους μαθητές μας, αλλά και «να τους μαθαίνουμε πως να μαθαίνουν» (όπως προτρέπει η σύγχρονη παιδαγωγική).
  
  3) Αξιολόγηση: Να ενεργοποιηθεί ο θεσμός της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών, με εγγυήσεις αντικειμενικής εφαρμογής που θα συμφωνηθούν μέσα από ένα καλόπιστο διάλογο του υπουργείου με τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα τριάντα, σχεδόν, χρόνια χωρίς αξιολόγηση έχουν δημιουργήσει στο εκπαιδευτικό σύστημα πολλά μειονεκτήματα, απότοκα της ισοπέδωσης. Εχουν αρχίσει να συνταξιοδοτούνται εκπαιδευτικοί οι οποίοι αξιολόγησαν χιλιάδες παιδιά, αλλά αυτοί δεν αξιολογήθηκαν ποτέ (!), από κανέναν. Φθάνει πια. Να δοθούν κίνητρα για εθελοντικές μετατάξεις στους εκπαιδευτικούς που επιθυμούν να μεταταγούν σε υπηρεσίες που δεν έχουν εκπαιδευτικό χαρακτήρα και να τοποθετηθούν σε αμιγώς διοικητικές θέσεις εντός του ΥΠΕΠΘ, ή σε άλλα υπουργεία
  
  4) Μισθολογική αναβάθμιση – Εκπαιδευτικό μισθολόγιο: Είναι ντροπή σε μια χώρα με τον δικό μας πολιτισμό ένας κλητήρας της εφορίας (και προς Θεού, τούτο μόνο προς ψόγο των κλητήρων δεν λέγεται, αλλ’ ως κλαδικό παράπονο...) να έχει μεγαλύτερες απολαβές, όχι από ένα δάσκαλο, ή καθηγητή, αλλά ενίοτε και από τον Διευθυντή εκπαίδευσης(!) του νομού. Μη πιάσουμε τώρα και τη σύγκριση μισθών των δασκάλων και καθηγητών με τους κλητήρες της ΔΕΗ, ή του ΟΤΕ και λοιπών ΔΕΚΟ (των εχόντων αμοιβές υψηλότερες από τους κλητήρες της εφορίας) γιατί, ως εκπαιδευτικοί, θα ψυχοπλακωθούμε....). Επείγει, συνεπώς, η λειτουργία ενός «Εκπαιδευτικού μισθολογίου». Στο αίτημα της ΟΛΜΕ για εισαγωγικό μηνιαίο μισθό στα 1.400 ευρώ, ακούμε από τη σημερινή κυβέρνηση (ΝΔ), ως απάντηση, ότι ακούγαμε και από την προηγούμενη (ΠΑΣΟΚ), και συγκεκριμένα το επιχείρημα ότι το αίτημα, λόγω της «οικονομικής κρίσης» είναι «εξωπραγματικό», «ανέφικτο», κλπ. (την ίδια ώρα, πάντως, για αποφοίτους, όχι πανεπιστημιακής, αλλά υποχρεωτικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σε άλλες υπηρεσίες – «ρετιρέ» του Δημοσίου, συνεχίζει νά’ ναι «εφικτή» και «ρεαλιστική» η καταβολή μηνιαίων αποδοχών στα 2.000 ευρώ και βάλε – παρά την «οικονομική κρίση» και τα τοιαύτα....).
  
  5) Φροντιστήρια: Προσωπικά πιστεύω (και έχω την αίσθηση ότι η θέση αυτή, όχι απλώς απηχεί τη κοινωνική πλειοψηφία, αλλά αποτελεί ήδη κοινωνική πραγματικότητα) ότι σε μια ανοικτή κοινωνία με ελεύθερη οικονομία σαν τη δική μας και τα ιδιωτικά φροντιστήρια μπορούν να διαδραματίσουν τον δικό τους θετικό ρόλο, όπως τα ιδιωτικά σχολεία, παρέχοντας, στο πλαίσιο μιας ισορροπημένης σχέσης με τη συντεταγμένη (δημόσια και ιδιωτική) εκπαίδευση, συμπληρωματική παιδεία (ορθότερα: εκπαίδευση). Κατά τη γνώμη μου, «εχθρός» του δημόσιου σχολείου και του «κρατικού φροντιστηρίου» (όπως θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε την ενισχυτική διδασκαλία) είναι ο κακός εαυτός τους, οι ενδογενείς λειτουργικές τους αδυναμίες - και όχι τα ιδιωτικά σχολεία, ούτε τα ιδιωτικά φροντιστήρια (τα οποία κάνουν, και μάλιστα πολύ καλά, τη δουλειά τους).
  
  6) «Ιδιαίτερα»: Θα πρότεινα να νομιμοποιηθούν τα λεγόμενα «ιδιαίτερα» μαθήματα που κάνουν οι καθηγητές του δημοσίου, καθώς αποτελούν πλέον άτυπο θεσμό. Με τον τρόπο αυτό και η εκπορευόμενη από το κράτος υποκρισία θα λάβει ένα τέλος (γιατί να απαγορεύεται στον κατ’ εξοχήν καθηγητή, π.χ. στον φιλόλογο, να κάνει ιδιαίτερα, και την ίδια ώρα – αυτή η διάκριση δεν είναι αντισυνταγματική; - να επιτρέπεται στο εκπαιδευτικό - νομικό (ΠΕ 13) να δικηγορεί ελεύθερα, στον μουσικό (ΠΕ 16) να διδάσκει σε ιδιωτικά ωδεία ακωλύτως και στο γυμναστή (ΠΕ 11) να προπονεί χωρίς το παραμικρό πρόβλημα διάφορες ποδοσφαιρικές, ή άλλες ομάδες;), αλλά και οφελημένο θα βγεί το κράτος από το φόρο που θα καταβάλουν οι καθηγητές του δημοσίου παρέχοντας νομίμως, πλέον, ιδιωτικό έργο (όπως ακριβώς προβλέπεται για τους καθηγητές του ιδιωτικού τομέα που κάνουν «ιδιαίτερα»).
  
  * Φυσικά, χρειάζεται να γίνουν πολλά περισσότερα και συνθετότερα για να μπεί στους ρυθμούς του 21ου αιώνα το εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά ας ξεκινήσουμε απ’ τ’ απλά που είναι κι’ επείγοντα - κι’ έχει ο Θεός. Αν τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) συναινέσουν στην εφαρμογή των αναγκαίων και κοινής παραδοχής πολιτικών εκσυγχρονισμού του εκπαιδευτικού μας συστήματος (νομίζουμε ότι στα παραπάνω έξι σημεία – προτάσεις, που ενδεικτικά αναφέρθηκαν, συγκλίνουν οι πολιτικές τους), τότε μπορούμε να αισιοδοξήσουμε ότι το 2009 θά’ ναι για την εκπαίδευση μια καλύτερη χρονιά. Μακάρι.
  
  * O Xάρης Ανδρεόπουλος είναι δημοσιογράφος – θεολόγος ΑΠΘ, συνεργάτης του Ρ/Σ της Ι. Μητρόπολης Λάρισας (96,3 FM) και καθηγητής Β/θμιας εκπαίδευσης (Γυμνάσιο & Λύκειο Αρμενίου).
  

  * * Το άρθρο δημοσιεύεται στην "Ελευθερία" της Κυριακής (11/01/2009, σελ. 10, [theologylar.blogspot.com] )

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.01.2009
• 14:00

  Νέος υπουργός Παιδείας ο Αρης Σπηλιωτόπουλος - Η νέα σύνθεση της κυβέρνησης

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Νέος υπουργός Παιδείας ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος - Η νέα σύνθεση της κυβέρνησης Αλλαγή προσώπων και στο υπουργείο Παιδείας & Θρησκευμάτων έφερε ο κυβερνητικός ανασχηματισμός, ο οποίος ανακοινώθηκε σήμερα, στις 12.30 το μεσημέρι. Ποιοί μένουν, ποιοί φεύγουν, ολόκληρη η νέα σύνθεση τηςκυβέρνησης: [theologylar.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.01.2009
• 16:08

  "Οχι στον όρκο, λένε και οι μητροπολίτες". Ρεπορτάζ στην "Καθημερινή" της Κυριακής (4/1/2009)

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Για τον όρκο, στην "Καθημερινή": "Οχι λένε και οι μητροπολίτες...". Δηλώσεις στην εφημερίδα και του Γ.Γ. της Ενωσης Θεολόγων ν. Λάρισας
  
  "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" της Κυριακής (4/1/2009):
  
  «Οχι» στον όρκο λένε
  
  και οι μητροπολίτες
  
  * Με την πρόταση του Aρχιεπισκόπου Ιερώνυμου φαίνεται να συντάσσεται η συντριπτική πλειονότητα της Ιεραρχίας της Εκκλησίας
  
  (Στο blog της Ενωσης Θεολόγων ν. Λάρισας:
  [theologylar.blogspot.com] )
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 01.01.2009
• 21:48

  Προκήρυξη επιλογής προϊσταμένων στο υπουργείο Παιδείας

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  Προκήρυξη επιλογής προϊσταμένων στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων
  
  Αναλυτικά η πρoκήρυξη στην ιστοσελίδα
  
  της Ενωσης Θεολόγων ν. Λάρισας:
  
  [theologylar.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 31.12.2008
• 05:17

  Oρκος, ένα θεολογικό σχόλιο

   »  Θεολογία και Κοινωνία
  
  Περί όρκου - Θεολογικό σχόλιο μ' αφορμή τις δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου για τη κατάργηση της ορκοδοσίας
  
  
  * Τι επιτάσσει το Ευαγγέλιο;
  
  * Tι προτρέπουν οι Πατέρες της Εκκλησίας;
  
  * Τι έχει αποφανθεί το Συμβούλιο της
  Επικρατείας;
  
  Περισσότερα... »