Larissa Blogs » Διαδρομές του νου και της ψυχής » Όλα τα μπλογκ του νομού Λάρισας με μια ματιά

skip to content Larissa Blogs » Διαδρομές του νου και της ψυχής
Όλα τα blogs του νομού Λάρισας με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Feeds

20335 άρθρα από 80 πηγές

Aa - Zz

AELnews (922)
Alkaios Larsinos (191)
Andreas Katsakos - Photo Diary (27)
Aris Deslis Μία Ζωή Αγώνες (1095)
Bicycle @ Larissa - Ποδηλάτες Λάρισας (82)
Collect that muthafucker!.. (49)
Common Sense (258)
D. Z. Gougoulias Blog (196)
Dimzacharakis Photo Diary (141)
e-Γυναίκα (82)
e-Πυξίδα (39)
Hellenic American League of Larissa (242)
Kiko (39)
Kiko (79)
Krinanthos Restaurant (51)
Larissa City (33)
Larissa press (375)
Leonidas Anthoupoli Taekwon-Do I.T.F. (18)
Mad @ Teilar (24)
Mantri (182)
MariosPress (73)
Pasquals Bet Predictions (120)
Serendipity (12)
Sport Tirnavos (348)
Stop στην αλητεία των Σούπερ Μάρκετ! (39)
World Institute To Preserve Traditional Products (31)

Αα - Ωω

23ο Δημοτικό Σχολείο (49)
2410 Λάρισα (45)
Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι... (118)
H γωνιά μου στο δίκτυο (72)
Έχω μάτια και βλέπω (2367)
Ό,τι φας κι ό,τι πιεις (114)
ΑΕΛ (1356)
Αδιόριστοι εκπαιδευτικοί σερφάρουν και απαιτούν (131)
Αθανάσιος Κουτσοκέρας,Υποψήφιος Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν.Λάρισας (7)
Βιβλία και ξερό ψωμί (39)
Γράφει ο: Αντώνης Γιάγκος -Write: Antonis Giagkos (25)
Γιάννης Βασβατέκης (2)
Δίχως Όνομα (11)
Δίκτυο Ενημέρωσης για τον έλεγχο των παρασίτων (87)
Διάφορα μικρά & μεγάλα της καθημερινότητας (72)
Διαδρομές του νου και της ψυχής (40)
Εκ-Παιδευτικά... Παιδέματα και άλλα Σοφίσματα (60)
Ενωση θεολόγων ν. Λάρισας (221)
Η φωτογραφία της ημέρας (50)
Η Κουζίνα της mama (66)
Η αθλητική Λάρισα (3)
Θρησκευτικών Δίκτυο (243)
Θεσσαλικά Νέα (2543)
Θεσσαλική Αφύπνιση (718)
Θεολογία και Κοινωνία (65)
Κόκκινο Νερό (23)
Κάποιοι μας δουλεύουν! (29)
Καθημερινή τρέλα (132)
Κοινον Βραχασίου (394)
Λάρισα, κανένας για ψώνια στα μαγαζιά της (1715)
Με Νταούλια και Ζουρνάδες (53)
ΝΕ.Ο.Σ Κεντρικής Ελλάδος (285)
Ο φωτογραφικός μου εαυτός (104)
ΟΣΣΑ Λάρισας (23)
Οικολόγοι Πράσινοι Λάρισας (549)
Περιβάλλον (90)
Στοχασμοί (23)
Σωτήρης Π. Ζάχος (44)
ΣΔΕ Λάρισας (40)
Σκυριανό αλογάκι (37)
Σκέτη Γλύκα (97)
Τραγικός... (2510)
ΤΕΙ Λάρισας blog (227)
Τα παιδία παίζει... (89)
Ταυτότητα Πόλης (81)
Της Λαρίσης το... ανάγνωσμα (37)
Το Περιβάλλον στη Λάρισα (13)
Υγεία και Πρόληψη - Φάρσαλα (67)
Φωτόνιον (30)
Φάνης Χατζηγρίβας (148)
Φιστίκι Κελυφωτό (42)
Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός Σύλλογος (108)
Χρήστος Μπέλτσιος (62)
Ω τι κόσμος μπαμπά (32)

Expand/Collapse

Διαδρομές του νου και της ψυχής (40)

Λάρισα, 18.08.2010
21:47
Δέκα χορευτές μέσα στη νύχτα!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Ακόμα μία νύχτα σημαίνει το τέλος, σε λίγο ακόμα μιας μέρας κι Εκείνη απλωμένη στην καρέκλα του σαλονιού της βεράντας αφήνεται στη μαγεία της μουσικής και στα χέρια μιας συντρόφισσας φαντασίας. Μια νύχτα ακόμα σαν αυτές που μαζί τους φτιάχνει και ζει τα δικά της νοερά ταξίδια και εικόνες. Μυρωδιά από καμένο, αγαπημένη θα έλεγες αίσθηση από τα παιδικά χρόνια- είναι συνήθεις μυρωδιά που συνοδεύει συχνά την καλοκαιρινή νύχτα σε τούτον τον κάμπο. Αυτή, η νύχτα, απόψε έσβησε το φεγγαράκι και ούτε να την ενοχλούν αστέρια επιτρέπει κι έτσι όπως κάνει όλα τριγύρω να λούζονται στον δικό της έβενο, το λευκό των ματιών της θαρρείς δίνουν ένα κάποιο φως σε ότι Εκείνη μπορεί να διακρίνει. Ελάχιστα δηλαδή, αρκετά για όσο χρειάζεται. Η οθόνη του υπολογιστή μπροστά της κάνει τις κόρες των ματιών να συστέλλονται στο διαπεραστικό φως που αυτός δίνει. Τούτην την ώρα κι άλλος ένας σύντροφος, αυτός ο υπολογιστής της κάνει παρέα εκτελώντας το ρόλο, αυτή τη φορά, ενός μαγνητόφωνου, ενός Juke Box καλύτερα μια και η μουσική είναι επιλεγμένη για τούτην τη στιγμή και γι’ αυτήν τη διάθεση. Και να έτσι όπως εναλλάσσεται το μουσικό κομμάτι με το επόμενο, έτσι και χωρίς σχεδόν συναίσθηση, κάτι μπροστά στα μάτια κινείται. Χορευτές με κινήσεις λεπτές στο ρυθμό της μουσικής που αν και ήρεμη, να ξεσηκώνει έτσι βίαια σε νοερά ταξίδια. Δέκα χορευτές ακολουθούν τα ίδια σχεδόν βήματα φωτιζόμενοι από το φως μιας οθόνης, διακόπτοντας τη σκοτεινή εικόνα που Εκείνη αντίκριζε ως τα τώρα.
Τι κάνει τα μέλη ενός σώματος να κινούνται αυτόματα θαρρείς χωρίς καν να έχεις κατανοήσει αν εσύ είσαι αυτός που δίνει το παράγγελμα ¨να χορέψουν¨, να ακολουθήσουν ότι η ακοή προστάζει; Ότι μια μουσική χαρίσει; Ότι μια ψυχή κάνει να σπαρταρά;Να αυτό! Η μουσική έχει αυτή τη δύναμη. Να αγγίζει μια ψυχή κι εκείνη να ριγά και ξαφνικά σαν τον ηλεκτρισμό, σαν την ταχύτητα του φωτός που δεν την προλαβαίνεις για να κατανοήσεις από τα πριν τι γίνεται. Έτσι αυτόματα η ψυχή παίρνει την πρωτοβουλία για να δώσει με απτό τρόπο την προβολή μιας έκφρασης. Και τώρα…δέκα λεπτεπίλεπτοι χορευτές τα δάχτυλα, κινούνται μπροστά στα μάτια Της σαν σκίτσα, σαν φωτεινές γραμμές διαγράφονται ,εμφανίζονται με τις άκρες διάφανα στο λιγοστό φως μικρά νύχια. Κι οι χορευτές συνεχίζουν να ακολουθούν τη μουσική κι εκείνη να παρακολουθεί σαν σε παραμύθι μια μεταμόρφωση και να φέρνει στο νου , πρόσωπα και γεγονότα. Αγαπημένους που της λείπουν, φίλους και δικά της πρόσωπα. Τα δάχτυλα καθώς χορεύουν θαρρείς σπρώχνουν ότι απωθεί Εκείνη από τη σκέψη της. Ότι καθόλου δεν θα ήθελε να συμβεί. Ότι φοβάται μην το μέλλον της φέρει. Και τα δάχτυλα-χορευτές καθώς κινούνται, τώρα της φέρνουν ωραίες αναμνήσεις, και επιθυμίες και πόθους και όμορφες εικόνες…μήπως η μουσική το καταφέρνει αυτό;;;Ίσως! Το μυαλό, οι έντονες επιθυμίες, μια εύθραυστη ψυχή, μια ένοχη φαντασία, ίσως ίσως ένας ανήσυχος νους!!!Καληνύχτα…
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 31.07.2010
19:00
...στο πλοίο!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Καλοκαιρινό, ζεστό πρωινό στο λιμάνι από όπου θα ξεκινούσε το καράβι-εφτά ώρες δρόμο- για έναν πολύ γοητευτικό προορισμό. Μια γη, μια Ελλάδα, μια πατρίδα ιδιαίτερη μα τόσο αγαπητή στη μάνα Ελλάδα! Το μεγάλο καράβι, μια πολιτεία επιπλέουσα σε μια θάλασσα όπου αγκαλιάζει και ταξιδεύει. Λαμπιρίζοντα νερά, παιχνιδιάρικα με το φως ενός ήλιου υπέρλαμπρου που μόλις ανηφορίζει τον ουρανό-πριν λίγες ώρες μια πύρινη σφαίρα έβαφε γύρω τριγύρω κάτι συννεφάκια που θέλησαν να τον συνοδεύσουν. Το καράβι σαν ένα υπερσύγχρονο κτίριο, με όλα όσα χρειάζεται κάποιος-ένας επιβάτης στις τόσες ώρες ταξιδιού. Η θέση κοντά στο μεγάλο φινιστρίνι. Απόπλους από το λιμάνι! Αφήνουμε πίσω την πολιτεία που μας ξεπροβοδά, άλλα πλοία και στο έβγα του λιμανιού το φάρο, οδηγό τη νύχτα. Λευκός ,όχι μεγάλος με τον κλοβό-προστασία του πολύτιμου φωτός στην κορυφή. Πάντα του όμως τόσο ρομαντικό σημείο αναφοράς για όσους ταξιδεύουν στη θάλασσα. Και το ταξίδι. Χωμένη στην άνετη πολυθρόνα του πλοίου να χάνεται στο μπλε-γαλάζιο και χρυσαφί απ’ την αντηλιά στο ελαφρύ κύμα. Να ταξιδεύει ο νους πότε ακροπατώντας στην επιφάνεια της θάλασσας κάνοντας όμορφες σκέψεις, πότε βουτώντας στη θάλασσα σα να θέλει να νοιώσει την ψυχρολουσία των νερών μπας και συνέλθει από σκέψεις και συναισθήματα που την απασχολούν και πότε βουτά στα βαθιά και να εύχεται να μείνει για πάντα εκεί…Κόσμος πάει κι έρχεται στο καράβι. Αλλάζουν θέση. Ανεβαίνουν στο κατάστρωμα. Άλλη κοιτούν πίσω τη ρότα από αφρούς που έχει χαράξει το καράβι. Ζώντας για λίγο την αίσθηση της ελευθερίας που όλοι επιθυμούν να ¨φυλακίσουν¨ για τον εαυτό τους. Άλλοι ριγμένοι ¨χύμα¨ σε καρέκλες και καναπέδες του καραβιού. Παιδιά να χαίρονται ξέγνοιαστα μην ξέροντας καν τον προορισμό. Τι σημασία έχει γι’ αυτά; Η κάθε στιγμή σημαίνει λίγο από ευτυχία για τις παιδικές ψυχές που σε λίγο μεγαλώνοντας θα χάσουν. Τουρίστες με σακίδια στην πλάτη, ατημέλητοι, σημασία έχει το ταξίδι, όχι ο τρόπος!Ερωτευμένοι νέοι να δίνουν φιλιά και να ρουφούν τον έρωτα, όπως μόνο τώρα-κάθε φορά είναι μοναδική-τον ζουν. Και ξανά Εκείνη σ’ εκείνη τη θέση κοντά στο φινιστρίνι και τώρα παρατηρεί το πέταγμα ενός γλάρου. Σε ένα επίπεδο πιο κάτω αυτός συνοδεύει το καράβι μες στη λευκή με μπλε σκούρο, σιρίτια στην άκρη των φτερών. Κουνά τις φτερούγες καθώς πετά μα δίνει την αίσθηση πως απλώς ωθεί το σώμα πάνω κάτω έτσι αριστοτεχνικά πετώντας. Το ταξίδι άρχισε τις πρώτες μεσημεριανές ώρες, τελειώνει λίγο πριν τ’ απόβραδο. Είσοδος στο λιμάνι και αποβίβαση από το καράβι. Το αυτοκίνητο παίρνει το δρόμο του προορισμού. Ένα χωριό του Ρεθύμνου απέναντι απ’ τον αγέρωχο Ψηλορείτη. Εγκάρδια υποδοχή, οι πρώτες εντυπώσεις από το χωριό, αφήγηση του ταξιδιού!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 08.07.2010
18:58
Μια στάση για σκέψη σε ένα σταθμό των παιδικών χρόνων-Δον Κιχώτης!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Αυτόν τον καιρό δεν ξέρω να εξηγήσω το γιατί αλλά στο μυαλό μου τριγυρίζει ένα μυθιστόρημα των παιδικών χρόνων- και όχι μόνο των παιδικών -όχι μόνο των δικών μου αλλά ίσως των περισσοτέρων ανθρώπων. Ο Δον Κιχώτης! Ποιος δεν θυμάται τις περιπέτειες του Ισπανού ιππότη της Ελεεινής μορφής , ενός ανθρώπου που συνεπαρμένος από τα βιβλία με περιεχόμενο ιπποτικές περιπέτειες πίστεψε πως μπορεί κι εκείνος να γίνει ένας τέτοιος μα άκαιρα και φυσικά κάλπικα. Ως το τέλος της ζωής του να πεθάνει μέσα στο όνειρό του να ξεκινήσει νέες περιπέτειες αργότερα ,μα και ως περίγελος για τους ανθρώπους του περιβάλλοντος του.Το μυαλό φέροντας το υποσυνείδητο κάνει περίεργα περάσματα από σταθμούς που ούτε καν έχεις καταλάβει τη στιγμή που το ζεις πως θα αποτελέσει αργότερα σταθμό για μια ανάσα και συλλογισμό, της ζωής σου. Και δες. Να ένας άνθρωπος ρομαντικός μα συνάμα και τολμηρός. Μισότρελο τον έλεγε ο περίγυρός του γιατί εκείνοι…τι να καταλάβουν; Εκείνοι δεν είχαν ζήσει την οπτασία των όσων ο Δον Κιχώτης διάβασε στα βιβλία του. Οι άνθρωποι όταν βλέπουν κάποιον να κοντράρει το κατεστημένο του κολλούν τη ρετσινιά του τρελού. Κι όμως. Κι αν έτσι, χρειάζεται θάρρος να ζήσεις την τρέλα σου. Και αξίζει αυτήν να βιώσεις παρά, μέσα κάποτε στο λήθαργο του θανάτου να βασανίζεσαι πως κάτι ξέχασες να ζήσεις. Ο ρομαντικός για τα δεδομένα της κοινωνίας είναι μισότρελος. Βλέπει γίγαντες σε παλιούς ανεμόμυλους και ανθρώπινο στρατό στο κοπάδι τα πρόβατα. Είναι που θέλει να ζήσει ότι δεν είναι πραγματικότητα. Και ακόμα ερωτεύεται! Τι ωραίος είναι ο έρωτας σε όποια ηλικία και πόσο μεταμορφώνει τη φτωχή ασήμαντη χωριατοπούλα σε όμορφη κυρά στα μάτια του ερωτευμένου! Ζει και παθαίνει. Όμως δεν πτοείται. Το θέλει με όλη τη δύναμη της ψυχής του να γίνει ιππότης . Η ζωή του δίνει τη δυνατότητα να το βιώσει. Και οι άλλοι…! Οι άνθρωποι που τον περιβάλλουν. Να κάτι με το οποίο θα μπορούν να ξεχάσουν τα δικά τους προβλήματα. Να γελάσουν, να περιγελάσουν για να νοιώσουν εκείνοι ποιο πάνω…ποιος είναι στο πάνω επίπεδο άραγε; Εκείνος που τολμά να ζει το όνειρο ή εκείνος που ανίκανος να το κάνει χλευάζει όποιον τολμά; Οι αγαπημένοι; Αναμένουν με συμπόνια και στωικότητα. Λυπούνται γι’ αυτό συμπαραστέκονται. Μα κανείς δεν είναι σε θέση να κατανοήσει. Ίσως ένας αγράμματος ,αφελής Σάντσο Πάντσα…Να λοιπόν γιατί αυτό το γοητευτικό μυθιστόρημα τριγυρίζει αυτόν τον καιρό στο μυαλό. Είναι που οι σκέψεις με τα συναισθήματα δίνουν μάχη. Και μήπως είναι η πρώτη φορά; Μια ακόμα μάχη στον πόλεμο που γίνεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Μα ποιος έχει το θάρρος να ζήσει την τρέλα του ώστε σε ένα τέλος ζωής ¨γεμάτο¨ να χαιρετήσεις με ένα χαμόγελο-αντίδραση και γροθιά σε όλους όσοι δεν μπορούν και δεν θέλουν να καταλάβουν πως η λογική μπορεί να παραμεριστεί πολύ συχνά δίνοντας τη θέση της στο συναίσθημα ζώντας στο ρομαντικό κόσμο, όμως επιθυμητό αν και όχι φανερά αποδεκτό, από όλους μας.Πάθη, ισχυρές επιθυμίες, συναισθήματα, η διάθεση για μαχητικότητα του κόσμου που δεν είναι αρεστός. Η τάση για το διαφορετικό. Να αλλάξεις ότι εσύ ερμηνεύεις ως κακός κείμενο. Η αγάπη. Ο έρωτας που φοβίζει όταν δεν είναι συμβατός με τα συνήθη πεπραγμένα. Κίνητρα για μια διαφορετική ζωή έξω από το κατεστημένο και πάντως ό, τι η φαντασία κάνει πραγματικότητα και στο τέλος τέλος η πραγματικότητα δικαιώνει. Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 02.07.2010
20:19
Να κι ένα συνηθισμένο θέμα "Σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα"
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Πολυσυζητημένο θέμα. Θέμα που έχει αναλυθεί ποικιλοτρόπως μα και ένα θέμα ανεξάντλητο για όσο θα υπάρχουν άνθρωποι σε τούτη τη γη ή κάπου αλλού τέλος πάντων. Οι αναλύσεις; Και οι απόψεις όσες ίσως είναι και οι άνθρωποι πάνω στη γη. Γιατί αν και υπάρχουν κάποιες σταθερές, οι σχέσεις είναι τόσο μοναδικές όσο μοναδικοί είμαστε και οι άνθρωποι και οι σχέσεις που δημιουργούμε. Επαφή μιας γυναίκας με έναν άντρα. Μοιραία σχέση θα έλεγες και ξεχωριστή. Οι δύο αντίθετοι έχουμε οριστεί ώστε να έλκει ο ένας τον άλλον για ένα σκοπό. Την αναπαραγωγή του είδους. Λίγο ψυχρό όπως το έθεσα και πολύ γενικό. Αλλά…μια σχέση ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα μπορεί να υπάρχει μόνο ερωτική; Δεν μπορούν δυο άνθρωποι του αντίθετου φύλου να είναι φίλοι. Ή απλώς γνωστοί. Συνάδελφοι ή συνεργάτες; Και τίποτα άλλο; Υπάρχουν διάφορες γνώμες. Οι περισσότερες πάντως υποστηρίζουν πως όχι δεν είναι δυνατόν μια σχέση ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα δε μένει για πολύ χωρίς να αναπτυχθεί το ερωτικό στοιχείο. Είναι κι άλλοι που λένε πως μόνο όταν υπάρχει ανάγκη για τέτοια συναισθήματα τότε βρίσκει έδαφος να αναπτυχθεί ένα αίσθημα ανάμεσα στους δύο επαφιόμενους, άνδρα και γυναίκας. Όμως μια φιλία ανάμεσα τους δεν είναι ποιο αγνή; Ο ένας από τον άλλο δε ζητούν μόνο προσφέρουν. Ανταγωνισμός δεν υπάρχει επειδή και μόνο δεν είναι ίδιοι. Οι αρετές του ενός ενώνονται με τις αρετές του άλλου θα έλεγα. Έτσι απλά και δεν επιτρέπουν στα ασήμαντα και ποταπά συναισθήματα που αναπτύσσονται στις σχέσεις των ανθρώπων του ίδιου φύλου πολλές φορές, εδώ να επηρεάσουν τη σχέση. Απ’ την άλλη υπάρχει το ερωτικό στοιχείο. Από αυτό κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει γιατί ακριβώς το φέρουμε μοιραία και αναπόφευκτα μέσα μας. Κι ο έρωτας; Ποιος και πως μπορεί να του αντισταθεί; Υπάρχει ή δεν υπάρχει! Αν υπάρχει τότε αφορά δύο ανθρώπους και όλοι οι άλλοι σε ότι φύλο και να ανήκουν είναι αδιάφοροι ως ερωτικά αντικείμενα. Αν δεν υπάρχει βρίσκει γόνιμο έδαφος. Και αν δεν υπάρχει και ως αμοιβαίο και από τους δυο συναίσθημα, τότε πια τα πράγματα δυσκολεύουν. Γιατί τότε η σχέση γίνεται μια πολύπλοκη κατάσταση όπου σίγουρα κάποιον από τους δυο θα αφήσει στο τέλος ως ηττημένο. Φυσικά παίζει ρόλο και ένας άλλος παράγοντας πέρα από την φυσιολογική έλξη γενικά ενός άντρα σε μια γυναίκα και το αντίθετο. Είναι η έλξη που προέρχεται όταν αυτά τα δύο άτομα γνωριστούν πια. Και δουν κοινά γνωρίσματα των χαρακτήρων τους. Πόσο δύσκολο ή εύκολο πια είναι να κρατηθεί η σχέση σε επίπεδα πέραν του ερωτικού; Είναι κάποιοι παράμετροι του θέματος σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα τα όσα ανέφερα ποιο πάνω. Και επειδή δε ζούμε σε κοινωνία χωρισμένη σε αρένων και θηλέων δες πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα ως προς αυτή τη σχέση. Ούτε καν δύο άνθρωποι δεν μπορούν να κρατήσουν τη σχέση τους όποιας μορφής σε ένα ιδιαίτερο δικό τους συμφωνηθέν μεταξύ τους σημείο..……..Φυσικά υπάρχουν κάποιοι παράγοντες, άγραφους νόμους τους χαρακτηρίζεις που κρατούν ίσως σε ένα επίπεδο πέραν του ερωτικού μια σχέση μεταξύ άντρα και γυναίκας. Η ηθική, ο σεβασμός στον άλλο και στην έννοια φιλία, οι στόχοι και των δύο. Και των ανθρώπων του περιβάλλοντος τους φυσικά. Ώστε πια αυτό απλουστεύει μια πολύπλοκη σχέση σαν αυτή των ανθρώπων του αντίθετου φύλου; Υπάρχει η λογική και το συναίσθημα πάντα. Που αντιμάχονται συνεχώς. Τελικά κι αν επιχείρησα τούτην εδώ την ανάλυση ίσως ψάχνοντας κάποιες απαντήσεις, ή ασφαλή συμπεράσματα θα έλεγα καλύτερα εγώ, δεν μπόρεσα να καταλήξω σε μια απάντηση ικανή να στηρίξει το ένα ότι δηλαδή οι σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα μπορούν να υπάρξουν και χωρίς το ερωτικό στοιχείο ή το άλλο ότι δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι που ορίστηκες να φέρεις μέσα σου!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 24.06.2010
18:45
Έλξη και χημεία-Τα μυστήρια της επικοινωνίας!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Έλξη και χημεία. Και αργότερα επαφή σε ένα άλλο επίπεδο ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Δεν αναφέρομαι μόνο σε σχέσεις του αντίθετου φύλου. Το υποστηρίζουν ωστόσο αρκετοί επιστήμονες. Πως υπάρχει κάτι το μυστηριώδες ώστε κάποιοι άνθρωποι να έλκουν άλλους κοντά τους έτσι που στη συνέχεια της γνωριμίας τους να βρίσκουν πολλά κοινά σημεία επαφής τους. Κι έτσι να δίνουν μια εξήγηση στο γιατί υπήρξε αυτή η κατ’ αρχάς ανεξήγητη έλξη. Όμως εγώ ούτε επιστήμων είμαι παρά μόνο αν μπορώ να το πω μόνο επιστήμων του εαυτού μου με την έννοια της έρευνας αυτού συνεχώς. Φυσικά μια έρευνα δεν οδηγεί πολλές φορές σε ασφαλή συμπεράσματα παρά μόνο μετά από πολλά πειράματα…Αλλά πιστεύω πως πολλοί από σας έχουν νοιώσει αυτό: Αυτό δηλαδή το ανεξήγητο , να έχεις ¨δέσει¨ με έναν άνθρωπο πριν καλά καλά τον γνωρίσεις. Είναι ένστικτο πιστεύω εγώ. Και το ένστικτο δεν είναι ανεπτυγμένο λένε όμως στον ίδιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους. Ίσως πάλι δεν του δίνουμε τη σημασία που πρέπει. Το ένστικτο είναι ένα έμφυτο συναίσθημα, ένα πρωτόγονο θα έλεγες μέσο, δοσμένο στους ανθρώπους ώστε εκείνοι να μπορούν να προφυλάξουν τους εαυτούς τους. Και όχι μόνο από τα στοιχεία της φύσης. Έτσι ως τέτοιο λειτουργεί κάλλιστα ώστε να οδηγήσει κάποιον σε ασφαλή μονοπάτια ζωής μαζί συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων που συναντάς σε αυτά. Ας το δούμε απλά. Συναντάς ή κάνεις γνωριμία με έναν άνθρωπο. Κατ’ αρχάς ¨αντιμετωπίζεις¨ την εικόνα του.(Πια ίσως και πριν από αυτό. Είναι το πρωτόγνωρο και καινούριο να γνωρίζεις ανθρώπους και να επικοινωνείς μέσα από το διαδίκτυο, μα θα μιλήσω παρακάτω γι’ αυτό). Αργότερα γνωρίζεσαι λοιπόν με κείνον. Ανταλλάσεις σκέψεις και ιδέες , βλέπεις πως υπάρχουν σημεία επαφής. Η επικοινωνία πια έχει πάρει το δρόμο της. Σε άλλη περίπτωση, βλέπεις την εικόνα του άλλου. Έχεις και όλες τις καλές προθέσεις για κείνον-και πάντα για τέτοιες σχέσεις μιλάμε- μπορεί και να συμφωνείς σε αρκετά μαζί του αλλά…κάτι δεν προχωράει ανάμεσα στους δύο. Και είναι ανεξήγητο. Γιατί προσπαθείς για το καλύτερο ανάμεσα σε σένα κι εκείνον μα κάτι δεν βοηθάει. Και σιγά σιγά απομακρύνεστε. Και έρχεται στιγμή που αναρωτιέσαι γιατί αφού έχεις κάνει τα πάντα ως προς το να επικοινωνήσεις απτά , με όλους τους κανόνες που η επικοινωνία ορίζει , κι όμως τα δύο άτομα δεν μπορούν να πετύχουν μια ένωση. Όσων αφορά το νέο τρόπο επικοινωνίας από το διαδίκτυο. Είναι μεγάλο κεφάλαιο. Θα το προσεγγίσω μόνο όσων αφορά τη σωστή επικοινωνία που προέρχεται μέσα από αυτό. Εδώ υπάρχει μια ιδιομορφία. Μπορεί να γνωριστείς με κάποιον ούτε καν έχοντας την εικόνα του. Μόνο γνωρίζοντας λίγα πράγματα για κείνον ,ίσως και όχι εκατό τα εκατό ασφαλώς, μα κι εδώ μπορεί να συμβεί το ίδιο όπως στην περίπτωση να έχεις μια φυσιογνωμία απέναντι σου. Κι εδώ η απορία να σε έλκει ένας άνθρωπος που καν δεν έχεις δει είναι μεγαλύτερη. Στη ζωή τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ή αν το πάρεις από άλλη άποψη όλα στη ζωή η τύχη τα φέρνει. Ο καθένας διαλέγει από αυτό. Μα νομίζω- κι εδώ ίσως ήταν το δύσκολο για μένα ως προς το να το αποδείξω ότι ένα σύμπαν, μια ανεξερεύνητη ακόμα δύναμη, ένα μυστήριο μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους κοντά έτσι που να νοιώσουν αργότερα με την περαιτέρω γνωριμία τους πως ο ένας είναι κομμάτι του άλλου. Και είναι πολύ όμορφο να βρίσκεις στο διάβα της ζωής σου τα κομμάτια του εαυτού σου. Συμπληρώνεσαι έτσι σιγά σιγά. Συναρμολογείσαι. Και είναι εκπληκτικό πως επικοινωνείς μετ’ έπειτα με κείνον. Οι άνθρωποι κατά καιρούς φτιάχνουμε τις θεωρίες μας, που είναι προσωπικές, ως προς κάποια πράγματα που δεν μπορούμε να εξηγήσουμε. Είναι φορές που εκείνες είναι μύθοι. Είναι άλλες που έχουν όμως ισχυρές βάσεις. Μα και κάπως έτσι στηριζόμενοι σε μια υπόθεση δεν τεκμηριώνεται στη συνέχεια κάτι; Είναι και ανθρώπινη ανάγκη εξ’ άλλου να θέλεις να στηρίξεις κάπου το ανεξήγητο. Θέλω να καταλήξω και να δικαιολογήσω τη δική μου θεωρεία. Πως δηλαδή και φυσικά υπάρχει κάτι το οποίο έλκει τον έναν άνθρωπο προς κάποιον άλλο αλλά πια δεν είμαι σίγουρη αν είναι κάτι το χειροπιαστό, αν λάβουμε υπ’ όψη και την έλξη δύο ανθρώπων μέσα από ένα μέσο όπως το διαδίκτυο. Αλλά όταν ανακαλύψεις πια αυτόν, ένα κομμάτι σου δηλαδή, διαπιστώνεις στη συνέχεια με κείνον μια άλλου τύπου επικοινωνία. Σε όλες τις περιπτώσεις της κατ’ αρχάς και ανεξήγητης έλξης αποδεικνύεται αυτό. Ότι δηλαδή πια η επικοινωνία ταξιδεύει με ¨κύματα¨. Και βλέπεις τους ανθρώπους να νοιώθουν από πριν ή να κατανοούν ό,τι ακόμα δεν γνωρίζουν ή να χρησιμοποιούν τους ίδιους κώδικες επικοινωνίας την ίδια στιγμή γιατί εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος τους λέει τα ίδια πράγματα. Τηλεπάθεια το ονομάζω εγώ αυτό. Δεν είναι κάτι τόσο δύσκολο να εξηγηθεί. Είναι απλώς η πολύ δυνατή έλξη και ταύτιση χαρακτήρων του ενός για τον άλλο που ενεργοποιεί την ικανότητα του εγκεφάλου να ¨μαντεύει¨ λαμβάνοντας ή καλύτερα ¨τραβώντας¨ τα σήματα που εκπέμπονται από τον εγκέφαλο του άλλου με τον οποίο συνταιριάζεις. Η ικανότητα ή μια δύναμη που να κάνει δυο ανθρώπους να επικοινωνούν εγκεφαλικά και να αποδεικνύεται στη συνέχεια εκφράζοντας το με λέξεις, και από τους δυο. Ο εγκέφαλος του ανθρώπου ως γνωστόν έχει πάμπολλες δυνατότητες και όσο για τις δυνάμεις που κρύβει η ψυχή, αυτές δεν έχουν υπολογιστεί ακόμα!Κάποιος θα έλεγε πως είναι ακόμα πιο απλό. Είναι αυτό που λέμε ¨ταιριάζουμε¨. Ο καθένας από μας δηλαδή βρίσκει ένα ταίρι!
Μπορεί να είναι ερωτικό ταίρι. Μα πέρα από αυτό και περισσότερο ίσως σημαντικό να ανακαλύψεις ένα ταίρι ζωής. Που είναι ένας καλός φίλος! Ένα κομμάτι από το πάζλ του εαυτού σου!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 22.06.2010
17:40
Η Τέχνη της Επικοινωνίας
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Είναι φυσικά στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης η επικοινωνία. Είναι ανάγκη. Οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι να ζούμε ομαδικά. Όπως κι αν το δούμε και είτε μας αρέσει είτε όχι. Έτσι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος συνεννόησης μεταξύ μας. Έτσι απλά και με λίγα λόγια περιγράφεται ο όρος επικοινωνία. Όσο από την άλλη καθόλου απλή δεν είναι η τέχνη της. Γιατί από κει ξεκινάει η σωστή ή όχι ανθρώπινη επαφή και σε όλα τα επίπεδα. Τι είναι επικοινωνία λοιπόν; Κάποιος θα έλεγε κάποιες λέξεις. Ένας κώδικας, ένας συνδυασμός συμβόλων για να συνεννοούνται οι άνθρωποι. Αν ήταν όμως μόνο αυτό τότε και οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν θα είχαν αυτή την πολυμορφία που έχουν τώρα, ούτε το κάθε είδος σχέσης θα ήταν διαφορετικό, ούτε η κάθε σχέση θα είχε την ιδιαιτερότητα της. Άρα η τέχνη της επικοινωνίας είναι δύσκολη θα έλεγες. Πολύπλευρη. Μα συνάμα γοητευτική. Φυσικά εξαρτάται από όλα τα μέλη που βρίσκονται σε επικοινωνία μια δεδομένη στιγμή. Αλλά…θα έλεγα πως η επικοινωνία ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέλη αρχίζει από πολύ πριν ανταλλάξουν αυτές τις λέξεις.Επικοινωνία είναι μια φυσική έλξη ανάμεσα στα μέλη. Ανεξήγητη πολλές φορές. Μα που δηλώνεται κάπως αυταρχικά θα έλεγα. Δηλαδή δεν το επιδιώκεις. Σου επιβάλλεται κατά κάποιο τρόπο. Και το λένε αυτό κάποιοι ¨χημεία¨ μεταξύ δύο ας υποθέσουμε ανθρώπων. Όπως συνδυάζεις δηλαδή δύο στοιχεία τα οποία έχουν παρόμοια χαρακτηριστικά και από την ένωσή τους προκύπτει μια αντίδραση. Δες. Δράση και αντίδραση. Κάπως έτσι δεν είναι και η επικοινωνία; Υπάρχει ο πομπός που μεταβιβάζει πληροφορίες και ο δέκτης που τις επεξεργάζεται και τις επιστρέφει πάντα μέσα από τα δικά του ¨φίλτρα¨. Κι έτσι προκύπτει μια άλλη πληροφορία χρήσιμη για την εξέλιξη της αυτής επικοινωνίας μα ακόμα και προς χρήση για τη συνέχιση της ζωής. Επικοινωνία είναι μια εξ’ αποστάσεως συνεννόηση. Δηλαδή κάποιος στέλνει μηνύματα σε αυτόν που θέλει να επικοινωνήσει χρησιμοποιώντας το σώμα του. Τα μάτια, τη γενικότερη στάση του σώματος του αργότερα το άγγιγμα. Και φυσικά κυρίαρχο ρόλο παίζει η επικοινωνία κωδικοποιημένη πια με τη μορφή λέξεων και προτάσεων. Μα ούτε κι εδώ δεν είναι απλό το θέμα. Γιατί επικοινωνεί κάποιος καλύτερα όταν κατέχει πολύ καλά τη ¨γλώσσα¨ που γαλουχήθηκε να μιλά. Υπάρχουν κάπου τις τρεις χιλιάδες γλώσσες επισήμως που χρησιμοποιούνται από τους ανθρώπους στη γη. Η κάθε ομάδα, φυλή, έθνος ή χώρα όμως η οποία ορίζεται και από αυτή έχει ως δικό της χαρακτηριστικό ένα δικό της κώδικα επικοινωνίας, μια δική της γλώσσα. Από κει και μετά και σε μια επιχείρηση παγκοσμιοποίησης των όλων, και των ανθρώπινων επαφών, οι άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν κοινωνοί όσο μπορούν περισσότερων γλωσσών ώστε να μπορούν να επικοινωνούν γενικότερα με τους ομοίους τους. Μα πρωτεύοντα ρόλο παίζει το να κατέχει κάνεις τη δική του γλώσσα για να επικοινωνεί πρώτα με τα άτομα του στενού και αποκλειστικού περιβάλλοντος του. Τους συγγενείς , τους φίλους, τους αγαπημένους. Και είναι σημαντικό να μπορείς ή να έχεις τις γνώσεις να χρησιμοποιείς σωστά τη γλώσσα σου γιατί η κάθε λέξη έχει τη δική της ξεχωριστή σημασία και δίνει το δικό της νόημα σε όσα θέλει ο πομπός να περάσει στο δέκτη. Κι έτσι να βοηθήσει αυτόν να επεξεργαστεί καλύτερα την πληροφορία ώστε να γίνει μεταξύ τους πιο πετυχημένη η επικοινωνία. Αποφεύγονται έτσι και λάθη, παρανοήσεις και παρεξηγήσεις τα οποία στοιχίζουν πολλές φορές την απώλεια ενός αγαπημένου που θέλεις πάση θυσία να κρατήσεις κοντά σου.Βέβαια σημαντικό είναι να δίνεις από σένα, και περισσότερα πολλές φορές στην αρχή μιας σχέσης-επικοινωνίας, για να πάρεις χωρίς να το έχεις ζητήσει. Να μιλάς με παραδείγματα και όχι θεωρητικά γιατί κινδυνεύεις να θεωρηθείς ¨εξυπνάκιας¨ αλλά πολύ σημαντικό, να ακούς τι θέλει να σου πει κι ο συνομιλητής σου. Και πέρα λοιπόν από όλα αυτά αλλά εξίσου σημαντικό για μια σωστή επικοινωνία είναι η επαφή. Έλκεσαι από ένα άτομο. Ανταλλάσεις μηνύματα με το σώμα. Συνομιλείς μαζί του και βρίσκονται σημεία επαφής και ομοιότητες χαρακτήρων. Κοινά ενδιαφέροντα. Αναπτύσσεται έτσι ένα αίσθημα αγάπης με το συνομιλητή σου. Αλλά αυτό το αίσθημα έχεις την ανάγκη να του το μεταδώσεις. Αγγίζοντας απλώς. Κρατώντας το χέρι του άλλου εκείνη τη στιγμή του μεταδίδεις τη συμπάθεια σου σε αυτό. Καλύτερα αγκαλιάζοντας ή φιλώντας το δείχνεις ότι δεν περιγράφεται με λέξεις και είναι μόνο αισθήματα προς το άτομο που επικοινωνείς.Μάτια, αυτιά, άγγιγμα γεύση ίσως με ένα φιλί και μυρωδιά φυσικά, αν παραδεχτούμε αυτό που ανέφερα στην αρχή για την έλξη με το άλλο άτομο και όπως λένε η μυρωδιά του κάθε ανθρώπου είναι κάτι που έλκει κάποιον άλλο, άρα οι αισθήσεις σε διέγερση, μη συνειδητοποιώντας το τις περισσότερες φόρες, αλλά δες το. Μήπως είναι έτσι;Τελικά η τέχνη της επικοινωνίας είναι και πολύ απλή και πολύπλοκη. Δηλαδή έχει πολύ πλοκή αλλά εν τέλει είναι απλή. Αρκεί να έχεις θετικά συναισθήματα από την αρχή για το συνομιλητή σου. Να τον αντιμετωπίζεις με κατανόηση και αγάπη. Να μιλάς σωστά, με παραδείγματα της δικής σου ζωής. Μα και πολύ σημαντικό να ακούς και τι έχει να σου πει εκείνος. Απόλυτη δημοκρατία θα έλεγα αν μπορώ να το πω αυτό ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα μέλη που ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν. Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 05.06.2010
11:57
Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Γ' Μέρος-Κοντά στην πισίνα
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Αυτή φταίει! Στέκει εκεί ψηλά από όλους και όλα, μεγαλόπρεπη , πανέμορφη και ¨μας το παίζει¨ ντροπαλή μες στο χλωμό της πρόσωπο.
Μια νύχτα όχι πολύ συνηθισμένη ,όχι σίγουρα καθημερινή γι’ αυτό τόσο πολύ ενδιαφέρουσα. Ήταν μια νύχτα με παρέα τη σαγηνευτική σελήνη κι ένα ποτήρι κρασί , απόλαυση κοντά σε μια πισίνα. Μια πισίνα ξενοδοχείου , όμορφο κατασκεύασμα ανθρώπινης ανάγκης για επαφή όσο περισσότερο με το νερό. Η πισίνα σε ωραίο σχήμα και φωτισμένη έτσι που να δείχνει τόσο διάφανο το περιεχόμενό της , όσο διάφανη είναι η φύση του. Νερό! Άλλο ένα παντοδύναμο στοιχείο της φύσης που μπροστά του δεν μπορεί κανείς από μας τα θεωρούμενα ισχυρά κυρίαρχα πλάσματα τούτου εδώ του πλανήτη να μετρηθεί και να αδιαφορήσει. Το νερό της πισίνας αναδεύεται ελαφρώς στο ελαφρό φύσημα ενός νυχτερινού αέρι! Λίγα μέτρα πιο κει και σε ένα επίπεδο πιο κάτω εκείνη. Εκείνη, η θάλασσα χαμογελά περιπαικτικά στην πισίνα η οποία στήθηκε εκεί θέλοντας να τη μιμηθεί. Δεν μπορεί να συμβεί αυτό! Το αέρι κάνει αισθητή την παρουσία του σε λίγο και σε προκαλεί να αγκαλιάσεις το σώμα σου να σε ζεστάνεις ή…να νοιώσεις καλύτερα τη θέρμη της ψυχής σου. Αφήνεσαι για άλλη μια φορά. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν έχεις άλλη επιλογή. Το ολοστρόγγυλο, υπέροχα φωτεινό φεγγάρι παιχνιδίζει το φως του στη θάλασσα ενώ στέκει ακριβώς πάνω από την πισίνα. Δεν μπορεί να αποφασίσει που να βουτήξει. Στα ήρεμα, ασφαλή νερά μιας πισίνας ή στα περιπετειώδη τόσο θελκτικά νερά της θάλασσας; Σαν τις επιλογές μας. Στέκεις πριν αποφασίσεις τι είναι το καλύτερο να κάνεις; Και όταν πια το έχεις κάνει, ότι εσύ θεώρησες καλύτερο, μετανιώνεις γιατί έχασες την ευκαιρία να δοκιμάσεις και την άλλη επιλογή που είχες…Η πισίνα ζηλιάρα από τη μεγαλοπρέπεια του φεγγαριού, δεν δέχεται ούτε το καθρέφτισμα του μέσα της. Καμαρώνει ¨παίζοντας¨ ελαφρά τα νερά της στο λαμπερό φως, τεχνητά φωτίζοντας το ώστε να δείχνει πιστή απομίμηση μιας γαλαζοπράσινης θάλασσας. Το μυαλό βουτά πότε στα ασφαλή νερά εκείνης της μικρής ξιπασμένης, πισίνας για να κάνει ένα ήρεμο απολαυστικό μπάνιο σκέψεων και αισθήσεων και πότε βουτά διψασμένο για περιπέτεια σε βαθιά νερά εκεί που χαράζει φωτεινό δρόμο η σελήνη. Μέσα σε μια σκούρα μωβ θάλασσα με χρυσές αποχρώσεις στο τελείωμα των απαλών κυμάτων της. Και έρχονται και πάλι σκέψεις , συλλογισμοί, τι έζησα, τι δεν έζησα και πρέπει να ζήσω, τι πρόσφερα σε μένα και μου πρόσφερε εμένα το εγώ μου. Ποιο το κέρδος και ποιες οι απόλυες της ζωής μου σε σχέση με τους ανθρώπους. Τι πρέπει να κάνω για να γίνω καλύτερος ή…αξίζουν άραγε όλα αυτά;;; Μάλλον ότι αξίζει είναι αυτό! Το ίδιο το νερό, και το αέρι που τώρα χαϊδεύει ηδονικά το κορμί και παίρνει τα μαλλιά πίσω, το φεγγάρι, περίεργη επίδραση στις ψυχές, τελικά η ψυχή μου κουβαλάει τη δική της θέρμη και ζέση στοιχείο της φύσης κι αυτή αφού τόσο πολύ συμμετέχει στο υπέροχο μοναδικό σύμπαν!Δεν είναι δυνατόν…! Αντίδραση βίαιη της στιγμής. Θυμός ή ανυπομονησία. Το άδειο ποτήρι πέφτει με δύναμη μέσα στην πισίνα. Θα τα καταφέρω. Θα ζήσω τα απωθημένα μου…ελπίζω και προσπαθώ! Μου αξίζει…!Μήπως το κρασί ήταν τελικά τόσο μεθυστικό;;; Ή η επίδραση του φεγγαριού; Ή το μοναδικό άρωμα ενός άνθους μιας γαρδένιας που τόση ώρα επέμενε να προκαλεί παραισθήσεις χωρίς καν να γίνει αντιληπτό;;;
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 02.06.2010
19:05
Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Β'Μέρος-Η λίμνη με τα νούφαρα
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Και ξαφνικά σε μια πεδιάδα από άλλοτε σπαρμένες εκτάσεις και άλλοτε φυσική βλάστηση, αντικρίζεις το υγρό στοιχείο.Μια πεδιάδα από νερό , ήρεμο, γαλήνιο περιτριγυρισμένο από χαμηλά δέντρα τόσο κοντά και έχοντας μια κλήση προς το νερό-πηγή ζωής ,για κείνα. Πυκνή φυλλωσιά που δεν εγκαταλείπει τα κλαδιά τους καμιά εποχή του έτους σχηματίζουν ένα φυσικό φράχτη για τη λίμνη. Μια λίμνη σε χρώματα και αποχρώσεις του μπλε γαλάζιου , από το καθρέφτισμα του ουρανού μέσα της σε μια ακτίνα στο κέντρο της και όσο ο κύκλος πλησιάζει στις όχθες παίρνει άλλες αποχρώσεις αυτές του καθρεφτίσματος σε αυτή των φυτών και δέντρων όσων παίρνουν ζωή και ανάπτυξη από το νερό της λίμνης. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που βάφει περίεργα πράσινη τη λίμνη. Γύρω γύρω από το κέντρο της αυτή καλύπτεται από τα ποιο όμορφα, γοητευτικά για το ιδιαίτερο της ζωής τους κι έτσι κάποιος νους μπορεί να ταξιδέψει μαζί τους πάνω σε ήρεμα νερά παρέα τους. Είναι τα νούφαρα! Είναι οι παρθένες των γλυκών νερών , Νύμφες που μη θέλοντας να δείξουν το αληθινό τους πρόσωπο, ντροπαλές θεές προβάλουν μέσα στο νερό ως απίστευτης ομορφιάς φυτά. Ένα όμορφα σχηματισμένο καταπράσινο φύλλο σαν μικρή βαρκούλα να επιπλέει πάνω στο νερό και στο κέντρο να προβάλει το λουλούδι του. Άλλοτε με λευκό της αγνότητας ένδυμα , πότε ροζ ή μωβ, απαλά ευγενικά χρώματα τέτοιας ομορφιάς που κι αν αυτό ήθελαν εκείνες οι νυφούλες της λίμνης, να κρύψουν την ομορφιά τους , δεν το καταφέρνουν. Οι Αιγύπτιοι ονομάζουν τα νούφαρα Λωτούς και είναι αυτά ακριβώς τα φυτά που κατά τον Όμηρο , οι σύντροφοι του Οδυσσέα δοκίμασαν να γευτούν και τότε ξέχασαν τα πάντα. Και προορισμό και αφετηρία ζωής. Μήπως είναι καλό να δοκιμάσει κανείς;;;Το όχημα περνά κοντά στη λίμνη και οι επιβάτες σηκώνονται από τις θέσεις τους να θαυμάσουν. Και μετά…ο καθ’ ένας πλάθει τη δική του ιστορία και αφήνεται στο φανταστικό κόσμο το δικό του σε σχέση με το υπέροχο νούφαρο. Κι έτσι όπως επιπλέει το όμορφο πλατύ καλοσχηματισμένο φύλλο θέλεις να γίνεις μια τόση δα μικρούλα ύπαρξη για να ξαπλώσεις πάνω του και κάτω από το υπέροχο λουλούδι για να νοιώσεις την απόλυτη γαλήνη και ευτυχία εκείνη που μόνο το φυσικό περιβάλλον με το ασύγκριτης ομορφιάς κόσμο του καταφέρνει. Ίαμα ψυχής αναδυόμενο μέσα από μάτια καθάρια. Ένας κύκλος ζωής σύντομος μα τόσο μακριά από ανθρώπινα πάθη και άγχη. Μέθη και παραίσθηση. Αυτή που χαρίζει το από το νερό μουλιασμένο νούφαρο στον ανθρώπινο νου και τον κάνει να χάνεται σε υπερκόσμιες διαστάσεις και προσωπικούς παραδείσους!!!
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 31.05.2010
18:31
Αφηγηματικές παραστάσεις ενός ταξιδιού-Α' μέρος-Ταξίδι με λεωφορείο
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Κάθισε στη θέση από τη μεριά του παραθύρου. Από εκεί όλες οι εικόνες και παραστάσεις που αντικρίζει το μάτι έξω από το λεωφορείο έχουν μια άλλη οπτική. Πάντα της άρεσε το ταξίδι με λεωφορείο. Ταξιδεύεις με άλλους ανθρώπους παρέα κι αυτό από κοινωνιολογικής άποψης έχει ισχυρό ενδιαφέρον αλλά είναι κι αυτό: Όλα έξω απ’ το παράθυρο δίνουν μια ιδιαίτερη αισθητική εικόνα. Το λεωφορείο τρέχει, γλιστρά σε μια οδό με μεγάλη κυκλοφορία. Κάποτε έχεις τη αίσθηση πως είσαι σε καράβι έτσι ¨μονοκόμματα¨ που κινείται. Ευχάριστη μουσική για να κάνει ποιο ευχάριστο ένα ήδη ευχάριστο, λόγο του ενδιαφέροντος προορισμού, μα και του γενικού παρεϊστικου κλίματος, ταξίδι. Είναι ότι οι αισθήσεις και τα βιώματα που κουβαλάς από παιδί σε προδιαθέτουν ώστε να βιώνεις κάθε πράγμα ή εμπειρία με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Το ταξίδι με λεωφορείο της θυμίζει τις σχολικές εκδρομές, τότε που παιδιά χαίρονταν την ανεμελιά με τραγούδια, σκανδαλιές και γέλια και εικόνες διαφορετικές ακόμη κι αν οι εικόνες μπορούσαν να είναι ίδιες με κάποιες που είχε ξαναντικρίσει περνώντας από το ίδιο σημείο με άλλου είδους μέσο. ‘Ένα Ι.Χ. Έτσι τα ίδια συναισθήματα έχει και θέλει να ζήσει κάθε φορά που ταξιδεύει με λεωφορείο. Οι ευχάριστες αναμνήσεις σε ακολουθούν σε όλη σου τη ζωή… όπως και το αντίθετο βέβαια. Αλλά τώρα το πρόσωπο έχει κολλήσει στο τζάμι. Σε ένα τεράστιο σε μέγεθος παράθυρο, σε ένα ύψος από το επίπεδο της γης. Το όχημα φεύγει με ταχύτητα κι εκείνη παρατηρεί: Τα γοητευτικά βουνά και τις πετρώδης κορυφές τους. Τις άλλοτε κατάφυτες καταπράσινες απότομες πλαγιές τους και άλλοτε γυμνές από βλάστηση αλλά όχι λιγότερο γοητευτικές. Ένα πλάνο πιο κοντά οι εικόνες εναλλάσσονται με ταχύτητα τόση όση το όχημα που κάνει τη μεταφορά των εκδρομέων. Καταπράσινες συστάδες δέντρων σε περιβόλια με πορτοκαλιές και λεμονιές και χαμηλή βλάστηση και άλλου είδους χωράφια καλλιεργημένα αλλά στην οπτική φαντασία ιδιαίτερα σχεδιασμένα το καθένα αναλόγως την καλλιέργεια και το χρώμα των σπαρτών. Και τώρα να, το μάτι ¨πιάνει μια ελώδη περιοχή. Καλάμια και υδρόβια πρασινάδα, υπέροχα αναδυόμενη μέσα από το νερό ή επιπλέοντας αριστοτεχνικά. Και μετά, πάλι καλλιέργειες. Και τώρα το τοπίο αλλάζει. Χαράδρα απότομη ως κάτω εκεί που ένας ποταμός κυριαρχεί του τοπίου. Το νερό πάντοτε ασκούσε μια ακατανόητη επιρροή στον ψυχισμό του ανθρώπου. Σκεφτεται ο Νους. Και τώρα το λεωφορείο περνά μέσα από ένα τούνελ. Υπέρτατο κατασκεύασμα του ανθρώπου για να ¨πατήσει¨ και ότι η φύση δεν επέτρεπε. Σκοτάδι. Η ματιά ¨μετρά¨ τα χλωμά φωτάκια που τοποθετήθηκαν εκεί για να δίνουν ένα κάποιο φως στο σκοτάδι. Η ματιά θολώνει. Τώρα μια συνεχόμενη φωτεινή γραμμή περνά με κατεύθυνση αντίθετη απ’ το όχημα μπροστά στα μάτια. Και να! Το φως πηγή ζωής στην άκρη του τούνελ. Και η ματιά παρατηρεί όσο προλαβαίνει πια την ταχύτητα του ψηλού, γρήγορου οχήματος το πρώτο πλάνο του φιλμ που περνά μπροστά στα μάτια της ¨φευγάτης¨ επιβάτιδας. Τι; Δεν προλαβαίνει η ματιά να σταθεί κάπου. Ίσα που συνειδητοποιεί ο νους τι είναι εκείνο που βλέπει. Και τότε η εικόνα θολώνει, φυσική αντίδραση των ματιών ή…μπορεί και αίσθηση συνειδητή. Γιατί μες στην ιλιγγιώδη, αντίθετης κατεύθυνσης, ταχύτητα των εικόνων, το μυαλό ¨μεθά¨ και συγκλονίζεται και τότε όλα μπερδεύονται γλυκά και αφήνεται στις σκέψεις και βλέπεις να ζωντανεύουν όνειρα και πόθοι και ζεις τις παραισθήσεις σου…Τη στιγμή ακριβώς που η μουσική δυναμώνει μέσα στο λεωφορείο και κάνει τη ροή της σκέψης εκείνης της στιγμής διακόπτει για να σε πάρει εκείνη και να σε ταξιδέψει με το δικό της μαγικό τρόπο. Ταξίδια μέσα σε ένα ταξίδι. Χορός αισθήσεων και παραισθήσεων. Συνδυάζεις. Ακολουθείς ψιθυρίζοντας τους στίχους του τραγουδιού, παρακολουθείς νοιώθοντας τον ίλιγγο της απίστευτα γρήγορης εναλλασσόμενης, σε αποχρώσεις του πράσινου και γήινου χρώματος εικόνα και αφήνεσαι στα χέρια του φανταστικού, του υπερκόσμιου. Στον πλούσιο κόσμο των χίλιων αισθήσεων και παραισθήσεων…!
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 05.05.2010
23:39
5-5-2010 Ακόμα ένα στίγμα για την Ελλάδα!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Δεν ξέρω ακόμα και τώρα αν αυτό που πάω να κάνω, δηλαδή να γράψω τα συναισθήματά μου για το έγκλημα στην τράπεζα Marfin σήμερα στα πλαίσια ¨ειρηνικής¨ διαδήλωσης-διαμαρτυρίας για τα σκληρά μέτρα την κυβέρνησης προκειμένου να βγει η χώρα μας από την οικονομική δύνη που έχει περιπέσει. Από νωρίς το απόγευμα όταν και έγινα κοινωνός της είδησης έχω συγκλονιστεί. Κύματα θυμού και θλίψης με χτύπησαν κι εμένα όπως τους περισσότερους από μας. Ένας λαός σε απόγνωση. Ένας λαός σε παράκρουση. Όπου την πρώτη στιγμή φωνάζει «άρον άρον σταύρωσον αυτόν» (κάψτε τους που τολμούν να δουλεύουν και μάλιστα σε τράπεζα) και την άλλη ώρα φωνάζουν από αγανάκτηση για την δολοφονική πράξη εναντίον αθώων. Σκέφτηκα τι έπρεπε να κάνω και τι ήταν σωστό αυτή την ώρα του πένθους για τρεις(τέσσερις) συμπολίτες μας. Να σιωπήσω θεώρησα πως ήταν το σωστό και από αύριο τα λέμε. Μετά σκέφτηκα να αναρτήσω μια φωτογραφία μόνο με κάποια κεράκια έτσι για τα συλλυπητήρια στους ανθρώπους των αδικοχαμένων και για των ίδιων την ψυχή! Πολύ ψυχρό μου φάνηκε. Κάτι χωρίς πολύ κόπο αναρτημένο και τελικά ίσως και υποκριτικό. Να μην μιλήσω σήμερα και…από αύριο να τα πούμε όλα; Ποια δηλαδή; Και τι δεν έχουμε πει ως σήμερα και θέλουμε να προσθέσουμε κι άλλα; Για την ανευθυνότητα των πολιτών ,όλως ημών; Για την ηθελημένη άγνοια μας; Για τον φιλοτομαρισμό μας; Για τη νεοπλουτίστικη συμπεριφορά μας; Ή μήπως για τους πολιτικούς μας;;;!!! Να μας δουλεύουν μια ζωή και να μας αρέσει…Και να λοιπόν που έχουμε φτάσει. Έλληνας να σκοτώνει Έλληνα! Η ατάκα είναι από την ταινία «Ψυχή βαθιά» που αναφέρετε στα χρόνια του εμφύλιου στην Ελλάδα. Τι περίεργους συνειρμούς κάνει το μυαλό μου σήμερα! Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι τον ίδιο τον εαυτό μου. Έχω το γονίδιο του έλληνα κι εγώ και φοβάμαι μήπως αύριο κιόλας λησμονήσω τι έγινε σήμερα. Απλώς ένας ή κάποιοι έλληνες δολοφόνησαν άλλους συμπατριώτες τους. Σαν εκείνες τις περιπτώσεις όπου παιδιά βρισκόμενα σε αμόκ σκοτώνουν το σχολείο τους για να εκδικηθούν την κοινωνία που ζουν και τους καταπιέζει. Οι πολιτικοί απόμακροι όπως πάντα. Δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Άκουγα που μιλούσαν για το γεγονός στη βουλή και αναρωτιόμουν: «για ποιο θέμα μιλάνε;;;»Η ειδήσεις να μεταδίδονται η μία πίσω από την άλλη. Ο λαός να αγανακτεί μέσα από το διαδίκτυο. Ο λαός να θλίβεται. Ο λαός να αναρωτιέται. Οι πολιτικοί στον κόσμο τους. Πόσο ανώριμη τελικά κοινωνία είμαστε ρωτώ το Θεό που θέλουμε να λέμε πως μας ξεχωρίζει ως ανώτερα όντα από τους υπόλοιπους της γης!!!Δυο παιδιά, αδέλφια, βρίσκουν το όπλο του πατέρα τους κάπου στο σπίτι και έτσι όπως ακόμα είναι ηλικιακά ανώριμα παίζοντας μ’ αυτό αλληλοσκοτώνονται ή το ένα σκοτώνει το άλλο ή αυτοπυροβολείται…Πάντως ο υπαίτιος είναι ένας. Ο πατέρας…
Καλό ταξίδι και καλό προορισμό στους αδικοχαμένουςΚουράγιο στους ανθρώπους τους.

Περισσότερα... »
Λάρισα, 04.05.2010
18:30
ΑΠΛΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΖΕΙ ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΤΗΣΕΙ ΧΩΡΙΣ ΜΕΣΑ
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Έναν ίλιγγο, μια ασυνεννοησία και μια Βαβέλ ζω κι εγώ ανάμεσα στους συμπολίτες μου αυτόν τον καιρό. Ο λόγος είναι σε όλους γνωστός. Η χώρα μας περνά οικονομική κρίση. Αλλά από κει και μετά; Γιατί; Πως; Από πού; Πότε; Ερωτήματα και απορίες , θεωρίες που ο καθένας μας αναπτύσσει προσπαθώντας να κατανοήσει την κατάσταση. Παραδοχή και μη. Φταίω; Φταίει; Φταίνε; Πόσο; Γιατί; Και τώρα; Είναι σχεδόν το μόνο θέμα συζήτησης εδώ και αρκετό καιρό. Κάθε φορά που η κυβέρνηση παίρνει κι άλλα κι άλλα μέτρα όμως, οι συζητήσεις ¨φουντώνουν¨. Αναρωτιέμαι. Πόσοι από μας γνωρίζουν ακριβώς το μέγεθος του προβλήματος; Πόσοι από μας αναγνωρίζουμε καν ότι υπάρχει πραγματικά πρόβλημα οικονομικό στην Ελλάδα;(Ένα μίνι γκάλοπ στα πλαίσια συζητήσεων με μέλη του ¨περιβάλλοντος¨ μου μου έδειξε πως αμφισβητείται έντονα). Πόσοι είναι διατεθειμένοι να βοηθήσουν στο να ξεπεραστεί το πρόβλημα; Και ποιοι είναι αυτοί; Πως και με πόση ασφάλεια μπορούμε, ο καθένας από μας, να κρίνουμε τις ενέργειες μιας κυβέρνησης ώστε να ¨βγούμε¨ από αυτή την κρίση;Νομίζω πως το θέμα είναι όσο απλό άλλο τόσο και πολύπλοκο. Ο λαός εκτός από το ότι διανύουμε μια πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση στη χώρα μας δεν ξέρει ακριβώς το μέγεθος , τα αίτια , τις επιπτώσεις σε αυτόν όχι με την έννοια των μέτρων και θυσιών που πρέπει να κάνει ώστε να εξέλθουμε από την κρίση αλλά την ακριβή έννοια του τι σημαίνει ύφεση στα οικονομικά μιας χώρας. Η άγνοια όπως σε κάθε περίπτωση οδηγεί σε ανασφαλή συμπεράσματα, θεωρίες συνομωσίας, υποψίες για τα πάντα και τους πάντες. Οι πολιτικοί των τελευταίων τριάντα ετών με λιγότερες ή περισσότερες ευθύνες πάντως οδήγησαν τους πολίτες στο να μην τους εμπιστεύονται. Κάποιοι λένε, φταίνε οι πολιτικοί. Δεν φταίνε όμως και οι διορισμένοι κρατικοί φορείς; Δεν φταίνε όσοι ασχολούνται με την τήρηση των νόμων και την επιβολή κιρρώσεων σε όσους αποδεδειγμένα πια έκαναν ζημία στο κράτος; Όσο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα κι αν ήταν αυτά; Δεν φταίνε οι τοπικοί άρχοντες; Δεν φταίνε οι διοικούντες διάφορες υπηρεσίες ; Δεν φταίνε οι πολίτες που φοροδιαφεύγανε; Δεν φταίνε οι πολίτες που ζούσαν ¨τρώγοντας¨ συντάξεις; Τελικά υπάρχει κρίση οικονομική στην Ελλάδα; Κάποιοι δεν το παραδέχονται ακόμα. Δεν το διακρίνουν και λένε πως είναι κυβερνητικά παιχνίδια ή των άλλων κρατών εις βάρος της χώρας μας. Άλλοι, προκατειλημμένοι ακόμα κομματικά βλέπουν μονόπλευρα τα πράγματα. Αυτοί που θίγονται περισσότερο με τα νέα οικονομικά μέτρα κοιτούν σαστισμένοι γύρω τους προσπαθώντας να αποτινάξουν ευθύνες και πραγματικότητα από πάνω τους. Ο λαός αντιστέκεται. Ο λαός ταξιδεύει. Ο λαός διασκεδάζει. Ο λαός εκδράμει. Ο λαός βολτάρει. Είναι μια μορφή αντίδρασης σε ότι τον φοβίζει και έρχεται κατά πάνω του. Ο λαός ετοιμάζει διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες για τα μέτρα με τα οποία καλείται να βοηθήσει ώστε να σωθεί η χώρα του! Ή μήπως δεν είναι έτσι; Όλοι φωνάζουν ή ψιθυρίζουν πως ξέρουν ποιοι φταίνε για εδώ που φτάσαμε. Είναι άνδρες! Πολιτικοί. Που εκμεταλλευόμενοι τις πολιτικές θέσεις τους, εκμεταλλεύτηκαν τις συγκυρίες. Αλλά ποιος μπορεί και πάλι να το πει με ασφάλεια αυτό; Ποιος είναι σε θέση να δώσει αποδείξεις; Γιατί χωρίς αποδείξεις δεν καταδικάζεται κανείς. Είναι ίσως η πρώτη φορά πάντως που ο λαός έχει τη μικρότερη ευθύνη για την κατάσταση που ζούμε στη χώρα μας. Γιατί για όλα μα για όλα ως τώρα οι ευθύνες μοιράζονταν σε πολίτες και πολιτικούς. Όλοι είμαστε κύτταρα του ίδιου σώματος. Αυτού που λέγεται Έλληνας. Ας αρχίσουμε να παραδεχόμαστε πράγματα. Επίσης δεν φταίει κανείς ξένος παράγον στον οποίο ανήκουμε, αν αυτή τη στιγμή μας διαφεντεύει. Γιατί απλώς δεν ήμασταν σε θέση να οδηγήσουμε εαυτόν στη σωτηρία του δικού μας κράτους. Και φυσικά κανείς σήμερα δεν κάνει αγαθοεργίες. Όλα είναι δούνε και λαβείν. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος ευθύνης το έχουν ΜΟΝΟ οι πολιτικοί. Τελικά. Κακές διοικήσεις. Ανεύθυνες πολιτικές. Ανθελληνισμός και συμφεροντολογία. Συγκάλυψη. Ανανδρία από μέρους τους. Εγκληματίες από πρόθεση. Αυτή τη στιγμή η χώρα στο πιο κρίσιμο σημείο ως τώρα, της οικονομικής της κατάστασης. Οι πολίτες καλούνται να ζούνε χωρίς το ευ στη ζωή τους. Για να σώσουν τη χώρα τους. Ναι συμφωνώ. Είμαι ελληνίδα πολίτης που αγαπώ τη χώρα μου και θέλω να τη δω να ορθοποδήσει και πάλι. Και να βαδίζει με ανάπτυξη για την ανάπτυξη. Να κάνω θυσίες για όσο χρειαστεί. Γιατί αν όχι εγώ θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν σε μια ευνομούμενη και κοινωνικά ίσων ευχερειών χώρα. Εγώ το έχω φάει λοιπόν το παραμύθι αγαπητοί πολιτικοί. Αλλά…Γιατί κι εσείς δεν δείχνεται το ίδιο αίσθημα προσφοράς στην πατρίδα με μένα; Γιατί μου στερείται τα βασικά από τη ζωή μου ενώ με ¨τυφλώνεται¨ με μειώσεις μηδαμινής αξίας στους μισθούς σας; Γιατί ¨βολέψατε¨ τα σόγια σας δίνοντας τους δουλειά στη βουλή μη περικόπτοντας στη ουσία από το ετήσιο εισόδημά τους; Γιατί εγκρίνεται τεράστια ποσά για αγορές περιττές(αγορά Υ/Η , συστήματα σκίασης σε υπουργείο) στην τωρινή επικίνδυνη για το κράτος οικονομική συγκυρία; Γιατί ακόμα ακόμα δεν κάνετε μια θυσία να λιγοστέψετε κατά εκατό ,από 300 σε διακόσιοι, αφού και ο νόμος το επιτρέπει και λόγος ύπαρξης τόσου αριθμού βουλευτών δεν υπάρχει; Τελικά όταν ένας λαός κρατείται τεχνηέντως στην άγνοια και στην αβεβαιότητα και χωρίς καμία τέχνη στην μη εμπιστοσύνη στους επικεφαλείς του πώς να μπορέσει να αποδώσει στον εαυτό του κυρίως, γιατί από κει από τον έναν δημιουργείται ένα σύνολο. Σύνολο που βαδίζει προς το καλό και την πρόοδο ή προς την καταστροφή!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 21.04.2010
19:09
Ρατσισμός-Προκαταλήψεις! Θέμα ανεξάντλητο...
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Δεν είναι καινούριο το θέμα ούτε εγώ θα πω τίποτα το πρωτότυπο. Μα θέλω να γράψω την άποψη μου σχετικά με το θέμα. Αν και χιλιάδες φορές συζητημένο αλλά είναι από τα θέματα αυτά που σε κάθε ευκαιρία και ερέθισμα δεν είναι κακό, κατά τη γνώμη μου να το συζητάμε με την έννοια πως κάθε φορά συζήτησης είναι και μια ευκαιρία προβληματισμού και αυτοκριτικής ως προς τη στάση μας απέναντι σε ένα τέτοιο θέμα. Στη διαφορετικότητα δηλαδή του άλλου με τα όποια χαρακτηριστικά του.Κάπως έτσι, δηλαδή με ένα κάποιο ερέθισμα που μου δόθηκε ως αφορμή κάθομαι τώρα να γράψω τους προβληματισμούς μου για το συγκεκριμένο θέμα.Ρατσισμός και προκατάληψη απέναντι στο διαφορετικό με μας. Και πρώτα πρώτα από το γεγονός πως πολύ συχνά ακούω να πλέκουμε το εγκώμιο της φυλής μας και να υπερηφανευόμαστε για το έθνος μας έχοντας σαν γνώμονα συζήτησης πως εμείς είμαστε ¨οι ξεχωριστοί¨ και οι εκλεκτοί. Από αυτό και μόνο και επειδή ότι αναφέρω θέλω και να είναι όσο πιο τεκμηριωμένο και ακριβές γίνεται, έψαξα για την ακριβή έννοια της λέξης ρατσισμός. Ο ρατσιστής λοιπόν είναι αυτός που θεωρεί τον εαυτό του, το έθνος του ή τη φυλή του, ανώτερο βιολογικά από τα άλλα είδη ανθρώπων. Αν όμως ρωτήσεις έναν Έλληνα θα πει, όχι. Δεν είμαστε εμείς ρατσιστές. Γιατί υποδεχόμαστε και βοηθούμε τους μετανάστες στη χώρα μας και επικαλείται και πάλι το παρελθόν του όπου ο αρχαίος θεός Δίας λεγόταν ξένιος που σήμαινε πως μας χαρακτήριζε από τα αρχαία χρόνια η φιλοξενία. Είναι ένα σημείο αντιφατικό το οποίο πιστεύω πως μπορεί αν γίνει αφετηρία προβληματισμού. Ας εξετάσουμε το ρατσισμό κατ’ αρχάς. Στην Ελλάδα το φαινόμενο να χρειάζεται να συμβιώνουμε με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων ,φυλών και θρησκειών είναι καινούριο. Η παγκοσμιοποίηση αργά ή γρήγορα θα’ φτανε και ως εδώ και ήταν η ώρα της να κάνει είσοδο. Είμαστε μια χώρα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά θα έλεγα αφού έχουμε αυτά που ερμηνεύουν τη λέξη ¨έθνος¨. Οι άνθρωποι που έκαναν είσοδο στη χώρα μας κουβαλούσαν τα δικά τους φυλετικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Μα περισσότερο από όλα ίσως η πολιτική στην Ελλάδα δεν προετοίμασε το έδαφός της ώστε η υποδοχή των μεταναστών σε αυτή, να γίνει με τάξη και ασφάλεια για όλους. Από κει και μετά και εφόσον έγινε αθρόα και ανεξέλεγκτη είσοδος μεταναστών δημιουργήθηκαν προβλήματα και δυσπιστία. Αυτά ως ένα γενικό πλαίσιο . Γιατί αν πάρουμε τις λεπτομέρειες…και οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Οι άνθρωποι που ήρθαν στη χώρα μας ήταν κυρίως οικονομικοί μετανάστες. Φτωχοί άνθρωποι που θέλησαν να αλλάξουν τη ζωή τους εισερχόμενοι σε μια χώρα πιο ευημερούσα από τη δική τους. Αμέσως δημιουργήθηκε η προκατάληψη των συμπολιτών μου που νεόπλουτοι έβλεπαν το φτωχό μετανάστη που συμβιβάζονταν με κάθε συνθήκη εργασίας ως κατώτερο. Οι νέοι εργάτες εργάζονταν παντού, χωρίς να διαμαρτύρονται με όποιες συνθήκες εργασίας. Αμέσως ο εργοδότης ένοιωσε, προκαλυμμένος ον, ως ο Κύριος που εξουσιάζει. Τα παιδιά των μεταναστών χρειάστηκε να φοιτήσουν στα ελληνικά σχολεία. Και ωχ! Αυτά τα παιδιά που φιλοξενούνται στη χώρα μας διαπιστώθηκε πως προοδεύουν στα γράμματα. Προκατάληψη προερχόμενη από ζήλια και φθόνο. Από κει και μετά οι μετανάστες έγιναν τα εξιλαστήρια θύματα σε μια σειρά από ¨ατυχίες¨ ή αστοχίες των κυβερνήσεων του κράτους ώστε να φορτώνονται κάθε κακό που συμβαίνει σε αυτή. Από την ανεργία ως την αύξηση της εγκληματικότητας. Πέρα από όλα όμως πάντα το διαφορετικό έκανε τους ανθρώπους επιφυλακτικούς σε αυτό. Ακόμα υπάρχει η προκατάληψη για τη μαύρη φυλή αν και σε μικρότερο ποσοστό από ότι παλαιοτέρα ευτυχώς, ακριβώς για το χρώμα! Εκείνοι πάντα θεωρούνταν από τους λευκούς κατώτεροι ως φυλή. Γι’ αυτό και τους προξενήσαμε τόσο κακό ως αποικιοκράτες των περιοχών τους και με υπεροχή τα όπλα και το χρήμα το οποίο δόθηκε στους λευκούς γιατί εκείνοι απλώς ήταν τυχεροί να κατοικούν σε ποιο φιλόξενα εδάφη. Είναι όμως πρωτόγονα ένστικτα οι προκαταλήψεις λόγο διαφορετικότητας και καθόλου καλλιέργεια δεν δείχνει η κατάσταση στην οποία κάποιος φέρει το πρωτόγονο ακόμα μέσα του. Γιατί στην εξέλιξή του ο άνθρωπος, είδε, έπαθε και προπαντός έμαθε. Διδάχτηκε σε σχολεία της ζωής , της εκπαίδευσης και ακόμα μέσα από τη θρησκεία του. Έτσι καμιά δικαιολογία δεν έχει ώστε να στέκεται ξενοφοβικά. Παρά μόνο την υπεροψία και τον εγωισμό. Τον έμφυτο ρατσισμό του πως εκείνος είναι ο εκλεκτός της γης. Το γενίκευσα όμως μιλάω για μας τους Έλληνες μόνο. Όπως προκατάληψη υπάρχει και από τον άντρα για τη γυναίκα(Η κακοποίηση γυναικών έχει πολύ υψηλό ποσοστό). Το χριστιανό για κάποιον που πιστεύει σε μια άλλη θρησκεία (στη χώρα μας ακόμα δεν επιτρέπουν να γίνονται χώροι λατρείας των αλλόθρησκων μεταναστών μας) ,τον εγγράμματο απέναντι στον αγράμματο ή τον πλούσιο απέναντι στο φτωχό. Τον άνθρωπο με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, ακόμα ακόμα και προκαταλήψεις που αφορούν το σωματότυπο ενός συνανθρώπου…Εν κατακλείδι πίστη μου είναι πως το ζήτημα πέρα από ότι αφορά κυβερνητική πολιτική ή άλλου είδους γραμμή σε σχέση με τους μετανάστες ή και σε ότι αφορά το διαφορετικό με ένα ομοιόμορφο σύνολο, είναι θέμα καθαρά ανθρωπιστικό και ανθρώπινο. Και ανάγεται στο γεγονός πως κινητήριος δύναμη ώστε να εκλείψει ο ρατσισμός και η προκατάληψη ανάμεσα στους ανθρώπους είναι τα συναισθήματα. Τα οποία φυσικά έχουν δεχτεί μια αναβάθμιση θα έλεγα και μια καλλιέργεια ώστε να μπορεί κάποιος να βλέπει τον συνάνθρωπο του ως ίσο του και να του προσδίδει το σεβασμό που κι εκείνος επιθυμεί για τον εαυτό του από τους άλλους. Το τρίπτυχο είναι αγάπη, ισότητα , σεβασμός στην διαφορετικότητα του άλλου!!!
Πάντα επίκαιρο γι'αυτό κλασικό!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 09.04.2010
15:57
Ναι φέρω κι εγώ ευθύνη...
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση εγγραφής ενός φίλου
Το βρίσκω σκόπιμο να το αναδημοσιεύσω γιατί εγώ προσωπικά συμφωνώ απολύτως μαζί του!!!
Κάποιοι από σας ίσως συμφωνήσουν και κάποιοι όχι ,πάντως είναι ωραίο άρθρο ακόμα και για προβληματισμό και μόνο...
Το άρθρο είναι συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής του...http://didymoteicho.pblogs.gr/2010/04/ena-exairetika-endiaferon-arthro-ths-toyrkikhs-hoyriet.html

Αναδημοσιεύω ακριβώς όπως εκείνος γράφει

Θέλω κατ΄αρχάς να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου όλους τους (τις) εξαιρετικούς(-ες) φίλους (-ες) για τα πολύ ενδιαφέροντα σχόλιά τους για την προηγούμενη εγγραφή μου με αφορμή το άρθρο Τούρκου δημοσιογράφου στη "Χουριέτ"!

Να τονίσω ότι σέβομαι όλες τις απόψεις γιατί η αλήθεια δεν είναι μονοδιάστατη, η πραγματικότητα δεν είναι πάντα όπως εγώ τη φαντάζομαι αλλά έχει πολλές πτυχές... Πολλές φορές, απλώς ο καθένας από μας τονίζει κάποια πλευρά της εις βάρος κάποιος άλλης...Το άρθρο αυτό δεν εκφράζει προφανώς όλη την πραγματικότητα και τονίζει μόνο τα αρνητικά μας... Αν όμως δεν μάθουμε να δεχόμαστε αυστηρή κριτική -έστω και υπερβολική- δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βελτιωθούμε...Παρ΄ότι με το φίλο μου το Σταύρο δεν ταυτίζονται σε πολλά θέματα οι απόψεις μας, αυτή τη φορά θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του... "... τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, έως τη σημερινή, που έφεραν τη χώρα στο σημερινό σημείο κοινωνικής και οικονομικής χρεοκοπίας, τις υπερψηφίζει ένα εκλογικό σώμα σε ποσοστό άνω του 80% ...
... και αντιλαμβάνεσθε ότι σ' αυτό το πλειοψηφικό ρεύμα συνυπάρχουν αστοί, μικροαστοί, μεταπράτες, μισθωτοί και συνταξιούχοι ...
... άρα, δεν υπάρχουν αιτιάσεις του τύπου "δεν είναι έτσι η πλειοψηφία του ελληνικού λαού" ...
... είτε μας αρέσει, είτε μας κακοπάει ...
... η αλήθεια - άτιμο πράγμα - ξεπροβάλλει και μέσω των αριθμών ...
---
Υ.Γ.: ... ασφαλώς και η αφεντιά μου έχει μερίδιο στην κακοδαιμονία αυτού του τόπου - άσχετα αν ποτέ μου δεν ψήφισα τα κόμματα εξουσίας ...
... και αυτό το μερίδιο το επωμίζομαι και δεν μουρμουρίζω όταν οι "άλλοι" μου το υπενθυμίζουν ..." Μόνο που εγώ Σταύρο φέρω μεγαλύτερη ευθύνη από σένα, γιατί ψήφισα όλους αυτούς που μας κυβέρνησαν τριάντα χρόνια...Και προσωπικά πιστεύω ότι φέρω μερίδιο κι εγώ (ο καθένας από μας) για τα όσα συμβαίνουν σ΄αυτό τον τόπο γιατί η οικονομική κρίση είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της διαφθοράς...Και η ευθύνη δεν είναι μόνο άμεση, είναι και έμμεση... Δεν αρκει να μην είναι κανείς διεφθαρμένος... Πρέπει όταν να αγωνίζεται κατά της διαφθοράς όταν την αντιλαμβάνεται σε οποιοδήποτε επίπεδο...Να αναφέρω ορισμένα παραδείγματα για να γίνω πιο κατανοητός... Αν εγώ γνωρίζω ότι υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία λαδώνοντας κάποιους γιατρούς έβγαλαν αναπηρική σύνταξη ως ...τυφλοί και αυτό το ανέχομαι, τότε ναι φέρω κι εγώ ευθύνη...Αν εγώ γνωρίζω ότι κάποιοι αφήνουν τα βιβλιάρια υγείας τους σε κάποια φαρμακεία και σε συνεργασία κάποιων φαρμακοποιών και κάποιων γιατρώνγίνεται όργιο κλοπής του δημοσίου χρήματος, τότε ναι φέρω κι εγώ ευθύνη...Αν εγώ ψηφίζω υποψήφιο βουλευτή, δήμαρχο ή νομάρχη επειδή μου υποσχέθηκε ότι θα διορίσει το παιδί μου (όπως υποσχέθηκε και σε χιλιάδες άλλους άλλωστε...), τότε ναι φέρω κι εγώ ευθύνη... Γιατί αυτός που δίνει τέτοιες υποσχέσεις είναι σίγουρα διεφθαρμένος και θα λεηλατήσει τη δημόσια περιουσία...Αν δεν διαμαρτύρομαι για τις διάφορες ρυθίσεις που γίνονται στα χρέη των Π.Α.Ε. (ποδοσφαιρικών ανωνύμων εταιριών) επειδή είμαι οπαδός της άλφα ή της βήτα ομάδας, τότε τότε ναι φέρω κι εγώ ευθύνη γιατί ο μόνος κερδισμένος θα είναι ο πρόεδρος της ομάδας...Αν δεν έκανα τίποτα για το ότι εδώ και χρόνια δεν λειτουργεί στο Γενικό Νοσοκομείο Διδυμοτείχου ο αξονικός τομογράφος με αποτέλεσμα να πηγαίνουν οι ασθενείς σε δύο ιδιωτικά ιατρικά κέντρα με αξονιοκούς τομογράφους και να πληρώνει πολλαπλάσια χρήματα για δαπάνες υγείας το αντίστοιχο υπουργείο, τότε ναι φέρω κι εγώ ευθύνη...Το Μάντσεστερ -όπου έκανε το μεταπτυχιακό του ο γιος μου στη στατιστική - θεωρείται η πιο βροχερή πόλη της Αγγλίας και πήρα μία μικρή γεύση αυτού όταν πήγαμε πέρισυ οικογενειακώς εκεί για να παραβρεθούμε στην τελετή αποφοίτησής του. Εκείνο που μας έκανε φοβερή εντύπωση ήταν το ότι το νέο κτίριο του μαθηματικού, που κατασκευάσθηκε προ τριετίας, η οροφή του ήταν καλυμμένη από κάτοπτρα για ηλιακή ενέργεια για να εκμεταλλεύονται πλήρως τις ελάχιστες μέρες ηλιοφάνειας!!!... Εμείς με την τόση ηλιοφάνεια που έχουμε στη χώρα μας δεν θα έπρεπε όλα τα δημόσια κτίριά μας να εκμεταλλεύονται πλήρως την ηλιακή ενέργεια?Πρέπει να παραδεχθούμε κάποτε ότι οτι ως Έλληνες έχουμε μεν πολλά προτερήματα- και αυτό αποδεικνύεται πχ από το ότι έχουμε διακεκριμενους επιστήμονες στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου- έχουμε όμως και δυστυχώς και μεγάλα ελαττώματα... Πετυχαίνουμε μεγάλα ανδραγαθήματα,παράλληλα όμως φυλακίζουμε τον Κολοκοτρώνη, δολοφονούμε τον Καποδίστρια.. Κάνουμε κρτική για όλους τους άλλους δεν αποδεχόμαστε όμως το μερίδιο ευθύνης που αντιστοιχεί στον καθένα μας... Θεωρώ απαράδεκτο το να φτύνει κάποιος στο δρόμο, φέρω όμως ευθύνη γιατί πρόσφατα ανέχθηκα -χωρίς να του κάνω κάνω παράτηρηση τουλάχιστον- αυτόν που έφτυσε δίπλα μου στο δρόμο...Μία από τις πιο συνηθισμένες φράσεις που χρησιμοποιούμε έιναι "Καλά , εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα?..."Ισως όλα τα παραπάνω να αποτελούν απλώς "Δονκιχωτισμό"...Ισως όμως να ήρθε και η ώρα όλοι μαζί "να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα"...Αν αναλάβει ο καθένας μας το μερίδιο που του αναλογεί..."Πέρασε τόσα δεινά ο τόπος μας και πάντα επιβίωνε,το ίδιο θα γίνει και τώρα.Αλλά πρέπει να αναλογιστούμε όλοι μας μερικά πράγματα και πρέπει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας πάνω σε κάποια θέματα,ώστε ν΄αλλάξει η νοοτροπία μας.Ισως τότε να πάει μπροστά επιτέλους η καημένη η Ελλαδίτσα μας" όπως λέει και η φίλη μας η Αναστασία...
Η πολιτική όμως είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους πολιτικούς... Μία θερμή Καλημέρα σε όλους όλους τους εξαιρετικούς διαδικτυακούς φίλους μου.. Ισως κάποιες απόψεις μου είναι εσφαλμένες...Όπως λέει όμως και η ...Άντζελα Δημητρίου, κανείς δεν είναι ...άσφαλτος...
Υ. Γ. 1. Δεν θα ήθελα να γίνω σε καμμία περίπτωση "ρομποτ" όπως ειναι πχ κάτοικοι κάποιων χωρών της βόρειας Ευρώπης... Θα ήθελα μεν να διατηρησω τη διασκέδαση και το "έξω καρδιά" παίρνοντας όμως κάποια στοιχεία από αυτούς... Όπως πχ το να μάθω να σέβομαι τους νόμους της χώρας μου... Ας θυμηθούμε πχ το νόμο για το κάπνισμα... Αν κάποιοι νόμοι δεν πρόκειται να εφαρμοσθούν είναι χίλιες φορές προτιμότερο να μη θεσμοθετούνται καθόλου...Υ.Γ. 2. Ευχαριστώ και πάλι θερμά το φίλο μου το Μπάμπη γιατί με το ενδιαφέρον άρθρο του μου έστειλε, μας έδωσε μία αφορμή σοβαρού προβληματισμού...

Φίλε Δήμο, σ'ευχαριστώ πάρα πολύ!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 08.04.2010
20:02
Και μια εγγραφή για τους ROM!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Τσάκρα : Η πιό πάνω εικόνα της ρόδας είναι το διεθνές σύμβολο των Roma . Το chakra είναι μια σύνδεση με την Ινδική προέλευση των Ρομ . αντιπροσωπεύει τη μετακίνηση και την αρχική δημιουργία.Ρητό : "Opre Roma " (Οι Ρομ προχωρούν).Σημαντική ημερομηνία : Η 8 Απριλίου θεσμοθετήθηκε ως διεθνής ημέρα Romani. Οι Rom ή τσιγγάνοι ή διάφορα άλλα ονόματα που έχουν δώσει οι αλλοεθνής τους σε ένα έθνος, μια φυλή νομαδική, αμφιλεγόμενη αλλά πάντως τόσο πολύ πονεμένη. Άνθρωποι με τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ,ήθη, έθιμα ,λαός που δεν έχει πατρίδα και πατρίδα έχει όπου τον δέχονται και των τρέφουν. Γέροι, γυναίκες και παιδιά ,αγράμματοι στην πλειοψηφία τους. Όχι πάντα με δική τους επιλογή αλλά και έτσι.-Οι τσιγγάνοι έχουν στο αίμα τους τη φυγή. Σε ποιο σχολείο να στείλουν τα παιδιά τους αφού δεν ριζώνουν πουθενά! Εκείνοι ασχολούνται με τη σιδηρουργία ως επί το πλείστον, με τη βοηθητική εργασία -οι τσιγγάνοι μετακινούνται όπου έχει δουλειά. Αλλά εκείνο το ταλέντο που φέρουν και είναι αξεπέραστοι είναι στη μουσική. Είναι απίθανοι μουσικοί οργάνων αλλά έχουν και ωραίες φωνές ,χάρισμα τόσοι και τόσοι μουσικοί και τραγουδιστές αγαπήθηκαν από όλους. Οι τσιγγάνοι με τα προτερήματα και τα ελαττώματά τους μένουν πιστοί σε ότι προσδιορίζει η λέξη έθνος. Το έθνος τους. Όσο κι αν θέλουν να ενσωματωθούν για να μην διαφέρουν. Οι άλλοι, εμείς όλοι θα πρέπει να στεκόμαστε με περισσότερη κατανόηση δίπλα στη φυλή που από πολύ παλιά συμβιώνει μαζί μας!!!Ακολουθεί απόσπασμα από το ποίημα του Κωστή Παλαμά "Ο Δεκάλογος Του Γύφτου"
Η εγγραφή ως μια τιμή σε κάποιες χιλιάδες ανθρώπων
που συμβιώνουμε και αξίζουν όπως όλοι μας
το σεβασμό και την προσοχή μας

Περισσότερα... »
Λάρισα, 27.03.2010
12:55
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Σήμερα Σάββατο 27 Μαρτίου εκατοντάδες πόλεις και χωριά σε όλο τον πλανήτη συμμετέχουν στη δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή και την υπερθέρμανση του πλανήτη που μας φιλοξενεί και μας τρέφει. Τη Γη. Οι αποφάσεις των μεγάλων κρατών απογοήτευσαν τους πολίτες ως προς την προστασία το πλανήτη μας και τις δράσεις ως προς την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής υπεύθυνοι της οποίας είμαστε όλοι σε όποιο βαθμό μας αναλογεί.H Ώρα της Γης γεννήθηκε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όταν δύο εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στην κλιματική αλλαγή, σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, η Ώρα της Γης άγγιξε 50 εκατομμύρια πολίτες σε 35 χώρες ανά τον πλανήτη, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο κίνημα υπέρ ενός βιώσιμου μέλλοντος.Η Ώρα της Γης διοργανώνεται από το διεθνές δίκτυο του WWF. Το WWF είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο ανθρώπων, επιστημόνων, εθελοντών και πολιτών, που δραστηριοποιείται σε περισσότερες από 100 χώρες.
ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗ ΕΛΛΑΔΑΣτις 16 Σεπτεμβρίου 2009, το WWF Ελλάς σε συνεργασία με το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών ανακοίνωσε την μελέτη «Το αύριο της Ελλάδας: επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην Ελλάδα κατά το άμεσο μέλλον» όπου περιέχονται προβλέψεις, βάσει επιστημονικών μοντέλων, για την αλλαγή των κλιματικών συνθηκών στην Ελλάδα την περίοδο 2020-2050. Το κύριο συμπέρασμα της έκθεσης μπορεί να αποδοθεί με λίγες λέξεις: «ανυπόφορες πόλεις, απειλούμενος τουρισμός, δύσκολες μέρες για τη γεωργία, εθνικοί δρυμοί σε κίνδυνο, εκτός εάν αναλάβουμε πρωτοβουλίες σε διεθνές και εθνικό επίπεδο.Από την πλευρά μας, εμείς οι πολίτες αυτής της χώρας, οφείλουμε να δείξουμε στην Πολιτεία, αλλά και στα άλλα κράτη πως πραγματικά ενδιαφερόμαστε για το μέλλον του πλανήτη και των επόμενων γενεών. Πέρσι στην «Ώρα της Γης 2009» στείλαμε ένα πρώτο μήνυμα προς όλους. Φέτος, στην «Ώρα της Γης 2010» το μήνυμα μπορεί να γίνει ακόμα πιο δυνατό.
ΔΕΙΤΕ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ ΤΙΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΑΝ Η ΘΕΡΜΟΚΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟΥΣ 2° CΉδη η παγκόσμια θερμοκρασία έχει αυξηθεί κατά 0,8^οC σε σχέση με τα προβιομηχανικά επίπεδα, ενώ οι εκτιμήσεις αναφέρουν πως μπορεί να αυξηθεί έως 6^οC μέχρι το τέλος του αιώνα. Ο περιορισμός της αύξησης της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τους 2^οC, έχει αναγνωριστεί από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας αλλά και από τα κράτη μέλη του ΟΗΕ ως απαραίτητη προϋπόθεση για να αποφύγουμε τις χειρότερες επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.
[climate.wwf.gr] Ο ΔΗΜΟΣ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ στον οποίο ανήκει η πόλη μου συμμετέχει ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα της WWF με σβήσιμο των φώτων στα δημοτικά κτίρια και χαρακτηριστικά σημεία της πόλης για την ώρα από τις 20: 30 ως 21:30 μμΕπίσης διοργανώνει εκδηλώσεις για την ενημέρωση των πολιτών και την παρότρυνση για δράσεις υπέρ της προστασίας της Γης. Αυτές περιλαμβάνουν συναυλία με την ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας που θα πραγματοποιηθεί χωρίς μικρόφωνα. Θα φτιαχτούν φαναράκια από παιδιά και θα μοιραστούν στους πολίτες που θα συμμετέχουν. Ας κάνουμε ένα βήμα , μια κίνηση καλής θέλησης το βράδυ να σβήσουμε τα φώτα για μια ώρα από 20:30 ως 21:30 για να αφυπνιστούμε να προσπαθήσουμε να ενημερωθούμε και την επόμενη στιγμή κιόλας να αναλάβουμε δράση. Οι κυβερνήσεις έχουν το μερίδιο ευθύνης τους αλλά να μην τα περιμένουμε μόνο από κείνους. Να κάνουμε και εμείς ότι μπορούμε και μπορούμε να κάνουμε πολλά.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΩΣΤΕ ΚΑΘΕ ΩΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΤΗΣ ΓΗΣ• Σβήνετε τα φώτα που δεν χρειάζεστε, κυρίως όταν βγαίνετε από ένα δωμάτιο. Αφήνετε το φυσικό φως να περνάει από όσο δυνατόν περισσότερο στους χώρους του σπιτιού σας, ώστε να χρησιμοποιείτε όσο το δυνατόν λιγότερο τον τεχνητό φωτισμό. • Αντικαταστήστε τις κοινές λάμπες με λαμπτήρες χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης (μέσος χρόνος ζωής 10 φορές περισσότερο). • Χρησιμοποιείτε το κλιματιστικό σας το λιγότερο δυνατόν. Προτιμήστε εναλλακτικούς τρόπους για να δροσιστείτε όπως πχ. ένα ανεμιστήρα οροφής • Αν αποφασίσετε να αγοράσετε κλιματιστικό, προτιμήστε συσκευές ενεργειακής κατηγορίας Α και φροντίστε να έχουν την κατάλληλη ισχύ (BTU) για το χώρο, για τον οποίο το προορίζετε. • Το καλοκαίρι ρυθμίστε τη θερμοκρασία του κλιματιστικού σας όχι χαμηλότερα από τους 27°C • Κατεβάστε το θερμοστάτη της θέρμανσης κατά 1^oC. Κάθε βαθμός παραπάνω σημαίνει έως και 10% μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας • Αν υπάρχει η δυνατότητα, αντικαταστήσετε τα παλιά παράθυρά σας με νέα θερμομονωτικά που διαθέτουν διπλά τζάμια • Τοποθετήστε ηλιακό θερμοσίφωνα για την θέρμανση νερού. • Προτιμήστε το ντους από το μπάνιο στη μπανιέρα. Ξοδεύετε 3 φορές λιγότερο ρεύμα και νερό. Όχι μόνο θα εξοικονομείτε νερό, αλλά θα εξοικονομείτε και ενέργεια, παρέχοντας μικρότερη ποσότητα νερού προς θέρμανση από το θερμοσίφωνά σας. • Φροντίστε τα μαγειρικά σκεύη να εφαρμόζουν σωστά στις εστίες της κουζίνας. Όταν μαγειρεύετε, σκεπάζετε τα σκεύη με το καπάκι τους και χρησιμοποιείτε χύτρα ταχύτητας • Αποφεύγετε τις άσκοπες προθερμάνσεις και το συχνό άνοιγμα-κλείσιμο του φούρνου. • Μην αφήνετε την πόρτα του ψυγείου ανοιχτή περισσότερο χρόνο από όσο είναι απαραίτητο. Αφήνετε το ζεστό φαγητό να κρυώσει εντελώς πριν το βάλετε στο ψυγείο ή στον καταψύκτη. Κάνετε τακτικά απόψυξη και ρυθμίστε το ψυγείο στη σωστή θερμοκρασία. Εάν το επιτρέπει ο χώρος σας, μην τοποθετείτε δίπλα-δίπλα ηλεκτρικές κουζίνες με ψυγεία ή καταψύκτες • Αν το ψυγείο σας δεν έχει αυτόματη απόψυξη, φροντίστε να κάνετε τακτικά απόψυξη. • Επιλέξτε προγράμματα χαμηλής θερμοκρασίας για το πλυντήριό σας. Επιπλέον, πλένετε τα ρούχα σας σε ώρες μη αιχμής χρησιμοποιώντας νυχτερινό ρεύμα. • Χρησιμοποιείτε το πλυντήριο ρούχων ή το πλυντήριο πιάτων μόνο όταν είναι γεμάτο • Όταν αντικαταστήσετε τις συσκευές σας, προτιμήστε συσκευές με ενεργειακή σήμανση Α. Η ενεργειακή σήμανση παρέχει στους καταναλωτές πληροφορίες σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας των ηλεκτρικών συσκευών. Τα ψυγεία, τα κλιματιστικά, οι ηλεκτρικές κουζίνες, οι λάμπες και τα πλυντήρια πιάτων και ρούχων πρέπει να συνοδεύονται από αυτήν την ετικέτα ενεργειακής σήμανσης, που τις κατατάσσει σε κατηγορίες από το Α (αποδοτικότερη) έως το G (μη-αποδοτική). Επιλέξτε τις ενεργειακά πιο αποδοτικές ηλεκτρικές συσκευές κατηγορίας Α ή και παραπάνω (Α+, Α++). • Μην αφήνετε σε κατάσταση αναμονής (stand by) την τηλεόραση, τον υπολογιστή, τον εκτυπωτή, το στερεοφωνικό, το DVD και όλες γενικώς τις συσκευές. • Όταν είναι να κάνετε μικρές διαδρομές, αφήστε το αυτοκίνητο στο σπίτι. Χρησιμοποιείτε ποδήλατο για μικρές διαδρομές και ψώνια στη γύρω περιοχή. Έτσι διατηρείτε και τη φόρμα σας! Για τις μεγαλύτερες διαδρομές, χρησιμοποιείτε περισσότερο τις δημόσιες συγκοινωνίες, όπως λεωφορεία, μετρό, τρένο. Μοιραστείτε διαδρομές με αυτοκίνητο με συναδέλφους ή φίλους - μέχρι και 1/3 των διαδρομών που γίνονται με αυτοκίνητο αντιστοιχεί στην καθημερινή μας διαδρομή μέχρι τη δουλειά. • Εάν πρέπει να αγοράσετε αυτοκίνητο, αγοράστε ένα με υψηλή αποδοτικότητα στα καύσιμα, που να είναι φιλικό στο περιβάλλον. Έτσι θα εξοικονομείτε χρήματα, και δε θα απελευθερώνεται διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Όταν περιμένετε μέσα στο αυτοκίνητο, σβήνετε τη μηχανή. • Μειώστε τα αεροπορικά σας ταξίδια, στα απολύτως απαραίτητα. Προσπαθήστε, αν είναι φυσικά δυνατόν, να χρησιμοποιείτε άλλα μέσα μεταφοράς όπως το τρένο, το λεωφορείο ή το πλοίο για να φτάσετε στο προορισμό σας. Αν πρέπει να ταξιδέψετε με αεροπλάνο, σκεφτείτε την ιδέα να αντισταθμίσετε τις εκπομπές του διοξειδίου που σας αναλογούν από την πτήση του αεροπλάνου.
248 δήμοι, κοινότητες και νομαρχιακές αυτοδιοικήσεις, 282 εκπαιδευτικοί οργανισμοί και 1016 φορείς και επιχειρήσεις συμπληρώνουν το μωσαϊκό του δυναμικού ελληνικού μηνύματος ενάντια στην κλιματική αλλαγή.Ας γίνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά, η μονάδα που θα ενώσει με όλους μαζί τη φωνή του αλλά και τη δράση ώστε να μπορέσουμε να σώσουμε τον πλανήτη!
Πηγή πληροφοριών: www.wwf.gr/earthhour

Περισσότερα... »
Λάρισα, 19.03.2010
20:30
Τζούλια!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Τζούλια! Πια έγινε το πιο διάσημο όνομα στην Ελλάδα. Ως τώρα το πιο δημοφιλές όνομα ήταν Μαρία από το όνομα της Παναγίας. Από δω και πέρα θα είναι Τζούλια. Απ’ το όνομα μιας άλλης “παναγίας”. Του σεξ! Έτσι λοιπόν αφού οι έλληνες αρέσκονται τόσο πολύ στην τσόντα, θα ανακηρύξουμε τη Τζούλια αγία , όχι φυσικά του έρωτα, του κακέκτυπου και βδελυρού ψυχρού σεξ. Sex, drugs and rock and roll ήταν το σύνθημα των Rolling Stones. Και τους καταδίκαζαν ως κακά πρότυπα για τη νεολαία. Το πολύ πολύ να έκαναν μιμητές της μουσικής τους αυτοί. Η εθνική μας πορνοσταρ όμως; Τι παράδειγμα δίνει; Στα ευκολόπιστα κοριτσάκια και χειρότερα ακόμα στις ανεγκέφαλες μαμάδες τους; Τόσο πολύ έχουμε ακούσει αυτές τις μέρες το όνομα αυτής της καημένης κοπέλας που από τώρα και πέρα όλα θα θέλουμε να τα δώσουμε αυτό το όνομα. Και θα γελάμε με καμάρι, μη καταλαβαίνοντας την ανοησία μας.Τα κοριτσάκια μας θα τα ονομάζουμε Τζούλια. Θα ονομάζουμε το μαγαζάκι που ανοίγουμε Τζούλια. Τη βάρκα που θα αγοράζει ο ψαράς , Τζούλια. Τη σκυλίτσα μας. Τη γατούλα μας. Τον παπαγάλο-Για να μας έτσι κι αυτός. Τώρα οι ερωτευμένοι δεν θα χρησιμοποιούν άλλα χαριτωμένα ονοματάκια αλλά θα αποκαλούν την καλή τους Τζούλια και κείνη θα λιώνει! Ο ομοφυλόφιλος που αποφασίζει να αλλάξει φύλο θα παίρνει το όνομα Τζούλια. Οι παππούδες θα φωνάζουν τις γριές τους Τζούλια. Μα ακόμα και στην πασχαλινή λαμπάδα τη τοποθετήσαμε. Θα την πάει ο νονός στο βαφτιστήρι του και η μαμά θα πάρει απ’ το χέρι την πιτσιρίκα και θα πάνε όλο καμάρι στην εκκλησία και μετά τι θα εξηγήσει στο παιδί; Πας για ψώνια για τη Τζούλια μιλάνε. Κάνεις τη βόλτα σου σε σταματάνε για να σου πουλήσουν τη Τζούλια σε DVD . Ανοίγεις TV η Τζούλια στα κανάλια. Στο διαδίκτυο τα ίδια. Εκείνη βγαίνει και μιλά. Και παίζει το θέατρό της. Ίσως καλύτερα κι απ’ την ταινία. Δεν την είδα με πληροφόρησαν ότι δεν…Πάντως οι περισσότεροι Έλληνες την είδαν. Και να ήταν οι θεατές νεολαίοι άντε να πεις έχουν τους λόγους τους. Πριν λίγες μέρες σε ταβερνάκι μπήκε πακιστανός μετανάστης , πουλούσε DVD Τζούλια. Ήταν δυο ηλικιωμένα ζευγάρια που αγόρασαν. Τι θέαμα περίμεναν να δουν τα παππούδια; Όχι σέβομαι την Τρίτη ηλικία γιατί μέχρι τώρα πίστευα πως αξίζουν σεβασμού. Τώρα να αρχίσω να αμφιβάλλω;Γιατί οι Έλληνες ξαφνικά έγιναν τόσο πεινασμένοι σεξουαλικά ώστε να συμπεριφέρονται τόσο τρελά; Θα πει ο άλλος από περιέργεια. Αγαπητέ μου σε ένα τέτοιο θέαμα κρέας βλέπεις όχι μούρη και ψυχή. Το κρέας είναι ίδιο. Το θέμα είναι στην τεχνική θα πει άλλος. Και δηλαδή αν ήταν και η πρώτη στο σπορ η Τζούλια θα πήγαινε με κανέναν από αυτούς που πήραν το DVD και φαντασιώνονται μαζί της; Μα τόσο πολύ βάρεσε η οικονομική κρίση που όλοι θέλουν να σφυράνε αδιάφορα βλέποντας Τζούλια; Λοιπόν αν το πάρουμε έτσι, αυτή η ιστορία μου λέει πως όλα και όλοι για το χρήμα ζούνε και πασχίζουν. Όσο τις ηθικές αξίες…όλοι κρίνουμε τους άλλους και καθόλου δεν κάνουμε αυτοκριτική! Με ενοχλεί η υποκρισία της Ελληνικής αγίας-κατά τα άλλα- κοινωνίας και η αδιαφορία για τα παραδείγματα προς τα παιδιά μας. Δεν είναι θέμα αυτό ούτε για να κάνεις χιούμορ, ούτε να γελάς. Μια πανέμορφη κοπέλα πίστεψε πως μόνο με το τέλειο της εμφάνισής της θα κατακτήσει τον κόσμο, κάποιοι γονείς που την έκαναν να το πιστεύει αυτό. Μετά ήρθε η διάψευση και εκείνη άρχισε να ¨πέφτει¨. Παρ’ όλα αυτά διάλεξε γιατί και με όλα τα βιώματα δεν υπάρχει δικαιολογία για τον ξεπεσμό. Το τέλος δεν ήρθε ακόμα και εύχομαι απλώς να είναι καλό για κείνη. Γιατί τότε το παραμύθι θα πάψει να είναι παραμύθι και όλοι όσοι τώρα καθοδηγούν και κατακρίνουν ίσως τότε νοιώσουν τις ενοχές τους. Ίσως ακόμα και τότε όχι!
Δικαίωμα του καθενός πάντως είναι και δεν αφορά κανένα ο τρόπος που θα επιλέξει να ζήσει κάποιος. Τους άλλους αφορά η δική τους ζωή. Αλλά στην περίπτωση της Τζούλιας και του DVD μπερδεύτηκαν τα πράγματα. Εκείνη νόμισε πως όλα τα προβλήματα των συμπατριωτών της είναι το γυμνό της σώμα και η διαχείρισή του και οι άλλοι πως αφορά πρόβλημα δικό της. Μα στην ουσία εκείνοι έχουν το πρόβλημα. Γιατί δε φταίει μόνο αυτός που προσφέρει το άσεμνο θέαμα αλλά και εκείνος που στέκεται και το θαυμάζει. Δυστυχώς η ηθική κατάπτωση δεν αφορά μόνο αυτό το κορίτσι που γονείς το μεγάλωσαν ,ποιος ξέρει με τι πρότυπα και μεγαλοϊδεατισμό για κείνο, αλλά η ηθική κατάπτωση αφορά όλη την ελληνική κοινωνία ανεξαρτήτου φύλου και ηλικίας. Και μετά μας φταίνε τα παιδιά, η νεολαία…

Περισσότερα... »
Λάρισα, 13.03.2010
18:06
Και λίγος επαγγελματισμός και εν τέλη πολιτισμός δεν βλάπτει!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Ένας φίλος μου διηγήθηκε την περιπέτεια του σε επαγγελματικό ταξίδι τις προηγούμενες μέρες!
Διαβάστε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας...

Αυτές τις ημέρες σ'ενα από τα επεγγελματικά μου ταξίδια , πηγαίνοντας πρός Κυπαρισσία κ λίγο πριν την πόλη, μου κάνουν σήμα να σταματήσω τα καμάρια της ΕΛ.ΑΣ.Η ώρα ήταν 21:00, κ οι συνηθισμένες ατάκες ήταν τα πρώτα λόγια του ενός από τους δύο: την ασφάλεια, την άδεια κ το δίπλωμά σου!!!Αφού του τα δίνω, ελέγχει με το φακό του όλο το αυτοκίνητο κ πηγαίνει ΑΠΕΝΑΝΤΙ στον συνάδελφό του τον αξιωματικό, κάτι σιγοψυθιρίζουν κ με φωνάζουν να πάω κοντά τους.ΕΤΡΕΧΕΣ μου είπαν!!!, από τότε που γεννήθηκα τρέχω τους απαντάω, όμως στην συγκεκριμένη στιγμή , το αρνούμαι ! και για να έχουμε καλό ερώτημα, με πόσα χλμ έτρεχα? Με 92χλμ μου απαντάει ο αξιωματικός κ αρχίζει να συμπληρώνει τη κλήση.Ζητάω τότε να δω ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ την ένδειξη της ταχύτητας στον φορητό ελεγκτή ταχύτητας που κρατάει! ( ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΞΟΥΝ )Από λάθος χειρισμό την διαγράψαμε!!! την ένδειξη, μου απαντάει ο αξιωματικός.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ:ΣΟΥ ΕΔΕΙΞΑ ΤΗΝ ΕΝΔΕΙΞΗ ΟΤΑΝ ΗΣΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Έλεος φίλοι μου, είπαμε, βλέπω ακόμα καλά, όμως όχι κ έτσι!!!Παρακράτηση διπλώματος για 2 μήνες κ πρόστιμο χρηματικό 375€ είναι η ποινή σου, συνέχισε ο αξιωματικός μιλώντας μου συνέχεια όλη αυτήν την ώρα στον ενικό!!!Αντέδρασα κ πάλι, δεν υφίσταται κλήση αν δεν μου δείξετε την ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ταχύτητα στο μηχάνημά σας τους απαντάω κ όσο τους έλεγα αυτά, τόσο αντιδρούσαν ΛΕΚΤΙΚΑ ΑΣΧΗΜΑ!!!Τους λέω επίσης ότι θέλω να έρθει κάποιος ανώτερός τους εδώ μήπως βρω κάποια άκρη.Οι απαντήσεις τους: ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ!!!Ο αξιωματικός που χλεύαζε συνεχώς: ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΟΥΤΡΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ Κ ΑΝΩΤΕΡΟ!!!, ΜΗΠΩΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΦΕΡΟΥΜΕ Κ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ???Μάταιη φίλοι μου η κάθε νόμιμη προσπάθεια για βρω το δίκιο μου!!!Όσο ο υπαξιωματικός συμπλήρωνε την κλήση του λέω να σημειώσει ότι ΔΕΝ ΜΟΥ ΔΕΙΞΑΤΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ κ αυτό που κάνετε είναι παράνομο. Όχι μόνο αρνήθηκαν εννοείται να το σημειώσουν αλλά ΒΓΑΖΕΙ ΤΙΣ ΧΕΙΡΟΠΕΔΕΣ Ο ΥΠΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΣ Κ ΖΗΤΑΕΙ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΤΟΥ ΑΝΩΤΕΡΟΥ ΤΟΥ ΝΑ ΜΕ ΣΥΛΛΑΒΕΙ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ο αξιωματικός αρνείται, τι καλός που ήταν μαζί μου ε??? τι λέτε???Οι εκφράσεις που ακολούθησαν μετέπειτα προς εμένα από τα δύο καμάρια, δεν έχουν προηγούμενο ...Και εγώ τώρα αναρωτιέμαι:ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ?ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝΕ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ?ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥΣ?ΕΧΟΥΝΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ? [photohellas-plogs-gr.pblogs.gr]

Περισσότερα... »
Λάρισα, 08.03.2010
15:49
Αυτοκριτική με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Δεν είχα σκοπό να μιλήσω για τη σημερινή ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα. Σκεφτόμουν άλλωστε τι θα μπορούσα να πω αφού όλα πλέον είναι αυτονόητα και επιπλέον δεν θα ήθελα να υπογραμμίσω μια τέτοια γιορτή γιατί αυτόματα αυτό σημαίνει πως είμαστε κάτι λιγότερο οι γυναίκες στον κόσμο και όχι ισες με τους άντρες.
Αργότερα μπαίνοντας στο internet είδα πολλές εγγραφές παιδιών αφιερωμένες στη σημερινή μέρα. Η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες προέρχονταν από γυναίκες- θα προτιμούσα να δω εγγραφές με τη γνώμη των ανδρών για τη γυναίκα. Αφού ένα ¨χρόνια πολλά¨ δεν αρκεί. Ούτε ένα λουλούδι τη σημερινή μέρα , ούτε έκπτωση στις απαιτήσεις τους ,μόνο για σήμερα. Έτσι κάπως θέλησα να γράψω, να επειδή δόθηκε η αφορμή για σκέψη. Φυσικά τιμάμε σήμερα έναν ιερό αγώνα μιας γυναίκας που τόλμησε να αντισταθεί για τα εργασιακά δικαιώματά της και πέτυχε τον αγώνα της προς όφελος όλων των γυναικών. Άλλα να, αυτές οι παγκόσμιες ημέρες τελικά αυτό το σκοπό έχουν. Να υπενθυμίζουν αλλά να αποτελούν και αφορμή για σκέψη. Αυτοκριτική, αυτοανάλυση ή και απλώς προβληματισμό. Τι σκέψεις λοιπόν κάνω εγώ σήμερα για το φύλο στο οποίο ανήκω; Είμαι εγώ μια ηρωίδα; Προσφέρω; Προσπαθώ; Καταφέρνω; Κατακτώ; Κάθε μέρα! Τόσο που θεωρώ τον εαυτό μου πολλές φορές υπεράνθρωπο. Δεν είναι κάτι αυτή τη στιγμή στον κόσμο που δεν μπορώ να το καταφέρω. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα…Ούτε είναι το θέμα να διαχωρίσω τη θέση μου με του άντρα. Αισθάνομαι ίση με κείνον. Είμαι το ίδιο ικανή. Έχω καρδιά και μυαλό σαν εκείνου. Αν ενωθώ μαζί του θα καταφέρουμε σπουδαία πράγματα μαζί. Άρα, ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Θέλω να αποδείξω την ισότητα ανάμεσά μας. Δεν θέλω να ¨το παίξω¨ θύμα σήμερα, ούτε ανώτερη. Θύμα υπήρξε και υπάρχει η γυναίκα γιατί η ίδια το επιτρέπει. Όλοι άλλωστε οι άνθρωποι προερχόμαστε από μάνες. Γυναίκες. Θύματα γινόμαστε εθελοντικά. Γιατί αφήνουμε να μας εκμεταλλεύονται είτε επειδή δεν αγαπάμε τον εαυτό μας είτε γιατί δεν μας έμαθαν την αξία μας. Όχι! Δεν επιβάλλει κανείς σε κανένα να πουλά το κορμί του, να μην σέβεται την υπόστασή του, να μην προστατεύει τον εαυτό του όταν κάποιος αισθανόμενος υπεροχή ασκεί βία εναντίον του. Τον σεβασμό του άλλου τον κερδίζεις με τις πράξεις και ενέργειές σου. Δεν σου χαρίζεται. Αυτό ισχύει και στα δυο φύλα. Είπαμε πως κατακτήσαμε την ισότητα. Δηλαδή; Μας επετράπη η είσοδος στην αγορά εργασίας. Μας δόθηκαν ανθρώπινα δικαιώματα. (Μας δόθηκαν. Με ενοχλεί να παραδέχομαι πως μου δόσανε κάτι που μου ανήκε). Κατακτήσατε το δικαίωμα στη μόρφωση. Και τώρα; Είμαστε σε θέση να γιορτάζουμε για την ισότητά μας. Ποια ισότητα; Εκείνη που παλεύουμε να γίνουμε ρομπότ; Να γίνουμε ημίθεες για να τα καταφέρουμε όλα; Να πετύχουμε ,καριέρα, οικογένεια με αξιώσεις, προσωπική γοητεία, κοινωνική ζωή; Είναι λοιπόν κατάκτηση της ισότητας αυτό; Γιατί φίλες μου; Οι άντρες τα καταφέρνουν σε όλα αυτά; Όχι αγαπητές μου. Δεν μας φταίνε πια οι άντρες. Την επανάσταση την έκανε μια γυναίκα πριν 100 χρόνια. Εμείς τι μάχες, ποιες επαναστάσεις κάνουμε , τι αγώνες και γιατί ώστε να αποδείξουμε στην πράξη την αξία μας; Θυμώνω όταν βλέπω γυναίκες να δίνουν το κορμί πουλώντας την ψυχή τους φτηνά. Εξεγείρομαι όταν βλέπω μάνες να μεγαλώνουν ματαιόδοξα τις κόρες τους. Απογοητεύομαι όταν διαπιστώνω την αγωνία της καθεμιάς από μας να γίνουμε οι τέλειες. Τέλος θέλω να αναφερθώ και σε κάτι άλλο. Μπορεί να μου θυμώσετε φιλενάδες μου αλλά ίσως να σκεφτείτε κιόλας. Σε μια περίοδο της ζωής της χώρας μας που περνά μια οικονομική κρίση ακούω πως αδικούν τη γυναίκα όταν θέλουν να την εξισώσουν με τον άντρα ως προς τα όρια συνταξιοδότησης και ως προς τα εργασιακά δικαιώματά της. Αναρωτιέμαι. Γιατί λοιπόν σε αυτή την περίπτωση να μην θέλουμε την ισότητα; Γιατί λοιπόν εμείς οι ίδιες ομολογούμε πως δεν είμαστε ίσες με τους άντρες; Μεταξύ μας κορίτσια, για κοιτάξτε γύρω σας. Οι γυναίκες ομορφύναμε, μορφωθήκαμε, εξευγενιστήκαμε. Η γυναίκα είναι ακμαία και όμορφη ακόμα και σε μεγάλη ηλικία. Η ζωή της έγινε πιο απλή , εννοώ με τη χρήση αυτόματων συσκευών στο σπίτι αλλά και με τη δυνατότητα που της δίνει η οικονομική της ανεξαρτησία. Η γυναικά έχει το σεβασμό που της αξίζει όταν έχει τον αυτοσεβασμό της. Και λίγα λόγια για τη γυναίκα που δεν εργάζεται. Αυτή που αναφέρεται ως απασχόληση τα οικιακά. Χαμογελώ. Γιατί σε αυτήν ειδικά την κατηγορία γυναικών δεν αναφέρεται κανείς. Όχι δεν θέλουμε αναγνώριση απ’ τους άντρες. Εμείς οι ίδιες αν και όλες απασχολούμενες είτε εργαζόμαστε είτε όχι με τα του σπιτιού, πόσο θεωρούμε πως επιτελούμε το πιο δύσκολο έργο; Τι σεβασμό τρέφουμε προς τη γυναίκα που ασχολείται αποκλείστηκα στο σπίτι; Πότε εξεγερθήκαμε ή ζητήσαμε αναγνώριση και δικαιώματα γι’ αυτή τη γυναίκα; Και τέλος θέλω να κάνω μια αναφορά στη γυναίκα του ¨τρίτου κόσμου¨. Της Μουσουλμάνας γυναίκας. Της γυναίκας στον αναπτυσσόμενο, λεγόμενο κόσμο! Τι αγώνες κάνουμε, πως υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα αυτών των γυναικών; Πόσο μας ενδιαφέρει η ισότητά τους με τη δική μας πρώτα απ’ όλα; Ποια από μας που νοιώθουμε να αδικούμαστε για την αύξηση των ορίων ηλικίας ως αναφορά την συνταξιοδότηση, έχουμε στο μυαλό μας εκείνη τη γυναίκα που δεν έρχεται για κανένα άλλο λόγο στη ζωή παρά να γεννήσει και μετά να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων σαν ένα τιποτένιο αντικείμενο;Αισθανόμαστε δικαίως υπερήφανες φίλες μου για την τόλμη εκείνης της γυναίκας εργάτριας που τόλμησε να διεκδικήσει και κατάφερε όχι μόνο για την ίδια αλλά για το φύλο στο οποίο ανήκε. Αλλά εμείς έχουμε την υποχρέωση να μιμηθούμε εκείνη τη γυναίκα, να την κάνουμε πρότυπό μας να σκεφτούμε και να ενεργήσουμε. Να υπερασπιστούμε την ισότητά μας με το αντίθετο φύλλο και να την διεκδικούμε επί ίσης όρης. Να τηρούμε τον αυτοσεβασμό μας γιατί έτσι θα τον επιβάλλουμε και στους άλλους. Να αναγνωρίσουμε την αξία μας και να την αποδείξουμε σε όλον τον κόσμο. Από μας αρχίζει η ισότητα και σε μας τελειώνει. Ας είμαστε άξιες!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 27.02.2010
20:40
ΕΔΩ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΒΑΡΚΟΥΛΕΣ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΝ
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Είναι μια διέξοδος κι αυτή. Είναι ένα άλλοθι. Είναι η δικαιολογία που ζητούσαμε. Μας την έδωσαν οι Γερμανοί. Ένα άγαλμα. Μια ιστορία για την οποία οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι. Αυτό για το οποίο πρέπει να κρατιόμαστε στη θέση μας. Στο ύψος μας. Μας πρόσβαλαν. Μας συκοφάντησαν. Μας υποτίμησαν. Τα σύμβολα ενός λαού δεν χρησιμοποιούνται από κανένα και για κανένα λόγο τέτοιο που να προσβάλει το λαό τους.Όμως! Μια απλή πολίτης τούτης εδώ της χώρας, μια απόγονος κι εγώ μιας σπουδαίας ιστορίας που έγραψαν, επανειλημμένα μάλιστα, οι πρόγονοί μου. Τούτη δω η κατ’ αρχάς εξωφρενική ενέργεια του περιοδικού Focus της Γερμανίας με την εικόνα του αγάλματος της Αφροδίτης της Μύλου σε στάση άσεμνη για το λαό της και για το ίδιο το άγαλμα και το συμβολισμό του. Με βάζει στη διαδικασία πολλών και διαφόρων σκέψεων. Και όχι μόνο το Γερμανικό δημοσίευμα με τη συγκεκριμένη εικόνα. Αλλά η στάση του λαού μου απέναντι στο γεγονός. Ερώτηση : Γιατί αγαπητοί μου συμπατριώτες οι Ευρωπαίοι μας βλέπουν με αυτόν τον τρόπο; Και φυσικά όχι μόνο οι Γερμανοί. Για να έχουμε και το γνώθης αυτόν. Μήπως από ζήλια; Μήπως επιδιώκουν κάτι ή επιθυμούν απ’ την Ελλάδα; Μα εκείνοι από πάντα ήταν οι ισχυροί και στην οικονομία, μόνο που εμείς διδάξαμε τον πολιτισμό. Έγινε αυτό. Στα αρχαία χρόνια.Για να έρθουμε όμως στα νεότερα, τα πιο πρόσφατα χρόνια ,τι καταφέραμε; Για τι πρέπει να είμαστε περήφανοι εμείς οι νεοέλληνες; Ποια τα επιτεύγματά μας; Ποια η πρόοδος μας; Δεν το κάνω αυτό, την κριτική του λαού που ανήκω κι εγώ άλλωστε, γιατί μισώ αυτή τη χώρα. Μάλιστα την αγαπώ πολύ. Τη θαυμάζω. Την Ελλάδα όχι τους Έλληνες…!Γιατί τα αποτελέσματα των όσων έχουμε κατορθώσει ως σήμερα σα χώρα τα απολαμβάνουμε τώρα. Κρίση σε όλα τα επίπεδα. Οικονομική, την έχουμε ονομάσει ως τη σοβαρότερη. Ανεργία και οπισθοδρόμηση. Για να μην αναφερθώ στην κρίση και σε άλλα επίπεδα. Και τώρα; Τρέχουμε πίσω από την Ευρώπη. Και μας τρέχει η Ευρώπη. Γιατί δεν είμαστε εμείς ικανοί! Να πλησιάσουμε την πρόοδο. Διαφθορά! Πρώτοι στην ΕΕ .Ρουσφετολογική συμπεριφορά. ¨Λαδώματα¨! Φοροδιαφυγή(είναι ένας τρόπος να δείχνουμε την αγάπη μας για τη χώρα μας αυτός). Λαμογιές! (Συγνώμη για τη λέξη αλλά καμιά λέξη δεν είναι ένοχη παρά μόνο η έννοιά της. Και εδώ η έννοια είναι αυτή ακριβώς που αποδεικνύει μια συμπεριφορά ).Ποιος θα μπορέσει να ξεγελάσει τον άλλο και όλοι μαζί την ΕΕ. Κοιτάμε ¨την πάρτη μας¨- άλλη μια αργκό φράση – αλλά χωρίς ομαδικότητα και έννοια για το σύνολο, σίγουρα βγαίνει χαμένη και η ομάδα στο τέλος. Όλα αυτά μας είναι γνωστά. Έτσι δεν είναι συνέλληνες; Ποιος αν ρωτηθεί δεν τα ομολογεί; Ή μήπως δεν τα συζητάμε όταν βρισκόμαστε ο ένας με τον άλλο; Ή ακόμα και οι πολιτικοί μας- που πάντως είναι κομμάτι από μας και εμείς τους εκλέγουμε-δεν αποκαλούν ο ένας κλέφτη τον άλλον; Τι υγεία έχουμε; Τι δικαιοσύνη; Τι δημόσιο τομέα; Και τι ιδιωτικό; -Είναι να κλαις!- Τι παιδεία τελικά; - Μάλλον με μαύρο δάκρυ.Οι πολιτικοί! Χατίρια στους ψηφοφόρους. Ρουσφέτι και παροχολογία…Τα πληρώνουμε! Αξιοκρατία; Να γελάσω ή να κλάψω; Αυτό αγαπημένοι συμπατριώτες σας κάνει για συγκροτημένο κράτος; Εδώ για νομιμοποίηση, δίνοντας ιθαγένεια σε όσους μετανάστες στη χώρα μας το αξίζουν μιλήσαμε και συμπεριφερθήκαμε χειρότερα κι από κείνους που ζουν σε απολυταρχικά καθεστώτα. Δευτερεύον θα πει κάποιος. Δε νομίζω αγαπητοί μου. Σε ένα κράτος όλα έχουν τη σημασία τους ώστε το κράτος αυτό να είναι σωστό ως προς τους πολίτες του αλλά και ως προς τα υπόλοιπα κράτη. Σε μια κοινωνία μάλιστα που καλώς ή κακώς βαίνει προς την παγκοσμιοποίηση. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα θέλοντας να κάνω κριτική στη χώρα μου. Τι νόημα έχει; Μας είναι γνωστά. Όλοι τα ξέρουμε.Αλλά τίποτα δε μένει κρυφό σε τούτο δω τον κόσμο. Ανάμεσα σε κράτη μάλιστα που και πάλι καλώς ή κακώς συνυπάρχουμε. Που με την πολιτική συμπεριφορά μας επηρεάζουμε κι εκείνα. Δεν γίνεται να μείνουν αμέτοχα. Ούτε κι αν δεν είχαμε συμμετοχή σε αυτά θα είμαστε σε θέση να τα καταφέρουμε από μόνοι μας. Οπότε…όταν έχεις ανάγκη κάποιον μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι.Στους Γερμανούς δεν είμαστε και οι καλύτεροι μετανάστες στη χώρα τους. Εκείνοι δε κατάφεραν να κάνουν με τη μεθοδικότητά τους και την πειθαρχία τους το κράτος τους, κράτος.Για να συγκρίνουμε λοιπόν - και μεταξύ μας αγαπημένοι συμπατριώτες- σε ποιον απ’ τους δυο λαούς αξίζει το δάχτυλο της Αφροδίτης της Μύλου; Ας κάνουμε κάτι από τώρα αν αυτό το δημοσίευμα το χρησιμοποιήσουμε σωστά ως αφύπνιση για να διορθώσουμε. Να συμμαζέψουμε. Να νοικοκυρέψουμε. Να συμμορφωθούμε. Να προοδεύσουμε στην τελική και το δημοσίευμα με την Αφροδίτη της Μύλου να γίνει για μας μια υπενθύμιση για το από πού ξεκινήσαμε και που βρισκόμαστε. Ας ρίξουμε το κεφάλι κάτω να δουλέψουμε έτσι που να διαψεύσουμε τον καθένα που θέλει να μας γελοιοποιήσει, όχι με λόγια και με συμπεριφορά ¨τσάμπα μάγκα¨ αλλά με έργα και αποτελέσματα!!!

Και παρ'όλα αυτά,τα όσα έχω αναφέρει στον παραπάνω σχολιασμό μου, με πιάνουν ρίγη συγκίνησηςόταν ακούω τέτοιους ύμνους για τη χώρα μουτην Ελλάδακαι ένα δάκρυ γλιστράει στο μάγουλο...

Περισσότερα... »
Λάρισα, 31.01.2010
23:27
Γάμος ή μη γάμος ή χωρισμός;
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Κοιτά τώρα τι έγινε με αφορμή ένα διαζύγιο! Ένα διαζύγιο κάποιων αναγνωρίσιμων προσώπων την show biz , αγαπητών στο ¨πλατύ κοινό¨ και σύμβολα. Ως τώρα σύμβολα της ιδανικής ελληνικής οικογένειας (μια και τα είδωλα μας σήμερα δεν είναι άλλα από εκείνα τα πρόσωπα που προβάλλονται στην τηλεόραση). Δεν πιστεύω κανένας να μην κατάλαβε πως μιλάω για το διαζύγιο της Μενεγάκη και του Λάτσιου.Οι άνθρωποι αποφάσισαν να χωρίσουν .Εκείνοι μόνο ξέρουν το γιατί. Αστείοι είμαστε όλοι εμείς. Οι υπόλοιποι Έλληνες δηλαδή που προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έφταιξε, ποια ήταν η αιτία και κάνουμε σενάρια κάθε ένας με τα δικά του μέτρα και σταθμά και τις αντιλήψεις του για το θέμα γάμος και χωρισμός.Εγώ ξεφεύγοντας απ’ το γεγονός αυτό καθ’ αυτό κάνω τις δικές μου σκέψεις ως προς τις θέσεις των ελλήνων απέναντι στο θέμα. Και όχι μόνο των ανθρώπων μιας κάποιας προχωρημένης ηλικίας θα πρέπει να σημειώσω. Γιατί μου φαίνεται πια αδιανόητο σε μια κοινωνία νέων ανθρώπων να είναι ακόμα ο γάμος τόσο ιερός θεσμός αλλά στην ουσία του τόσο επιφανειακή ενέργεια. Εξηγώ. Ακόμα στην εποχή μας ο γάμος στην Ελλάδα αποτελεί την τέλεια επιδίωξη κάθε κοριτσιού με το που θα νοιώσει γυναίκα. Μπορεί να μην είναι στις πρώτες προτεραιότητες του αλλά είναι στις πιο βασικές του. Όχι μόνο το κορίτσι φυσικά και ο νέος αφού πια αποκατασταθεί οικονομικά το σταθερό του επόμενο βήμα είναι ο γάμος. Και τι θα με ρωτούσε κάποιος είναι που σε ενοχλεί σε αυτό; Μάλιστα θα έλεγε κάποιος άλλος πως αν είναι έτσι τότε υπάρχουν ακόμα αξίες και αρχές στην ελληνική οικογένεια. Εδώ θα μου επιτρέψετε να υπομειδιάσω. Γιατί εδώ ακριβώς κρύβεται η υποκρισία , είτε γνωρίζοντας πως αυτή υπάρχει από όποιον την φέρει, αλλά πολλές φορές και αγνοώντας την απλά φέροντάς την υποσυνείδητα, από τον τρόπο που μαθαίνει από τους προγόνους του είτε ως παράδειγμα με πράξεις είτε ως καθοδήγηση υπό τη μορφή συμβουλών. Γιατί αν οι Έλληνες θεωρούσαν πράγματι πως ο γάμος είναι κάτι ιερό θα το έκαναν όσοι θα το έκαναν με πολύ ώριμη σκέψη ,σκεφτόμενοι τα θέλω τους στο τώρα και το μέλλον , τους απογόνους που θα προκύψουν από αυτό το γάμο αλλά κυρίως αν εκείνοι είναι σε θέση να δώσουν και να δώσουν πάρα πολλά για να πάρουν και τα αντίστοιχα από τον άλλο. Και ποια ήταν η πρώτη σκέψη όταν μαθεύτηκε για το διαζύγιο του συγκεκριμένου διάσημου ζευγαριού; Ότι υπάρχει τρίτο πρόσωπο. Για δες οι πονηροί, κατά τα άλλα ηθικοί, Έλληνες πως έβαλαν στη θέση εκείνων τον εαυτό τους για εξάγουν επιπόλαια συμπεράσματα. Γιατί όταν κάτι δεν είναι γνωστό, απλά δεν βγαίνουν συμπεράσματα. Αλλά παραδειγματιζόμενοι απ’ τους εαυτούς τους υπέθεσαν. Αφού στους περισσότερους, όμορφους στην κοινωνία ελληνικούς γάμους σίγουρα υπάρχει τρίτο πρόσωπο μάλλον και εκεί το ίδιο συνέβη. Η υποκρισία που ακολουθείται μέσα στο γάμο και υποκινείται από την ίδια κοινωνία. Γιατί η κοινωνία διαμορφώνει συνειδήσεις και καταστάσεις. Γιατί για την ελληνική κοινωνία ιδανικό για κάθε παιδί όταν έρθει σε ηλικία κατάλληλη είναι ο γάμος, αλλά δεν συγχωρεί ,καθόλου εύκολα , ένα χωρισμό. Ένας χωρισμός ενός ζευγαριού δεν είναι ποτέ εύκολος , ούτε και ευχάριστος. Ακόμα κι όταν είναι η μόνη λύση. Αλλά είναι απαραίτητος σε πολλές ,ίσως τις περισσότερες περιπτώσεις. Και είναι απαραίτητος για να μην γίνονται εκπτώσεις στα συναισθήματα κανενός από τους δύο συζύγους όταν όλα όσα έδεναν το ζευγάρι δεν υφίστανται πια. Τότε ή μένεις στο γάμο και ασφυκτιάς ή υποκρινόμενος απιστείς ή ως έντιμος απέναντι στον εαυτό σου και στον άλλο φεύγεις.Τόσο απλά ,για κάτι τόσο δύσκολο. Και ούτε πια τα παιδιά είναι εμπόδιο γι’ αυτό γιατί τα παιδιά όταν έχουν πάρει σωστή παιδία, κατανοούν αλλά και όταν οι γονείς φερθούν πολιτισμένα στην αργότερα ξεχωριστή πορεία τους στη ζωή δεν θα έχουν κανένα πρόβλημα. Τα παιδιά δικαιούνται τη δική τους ζωή όπως όμως και οι γονείς τους. Και είναι ελληνική ελλειπτικότητα και αυτό, το ότι δηλαδή τα παιδιά και οι δυο γονείς είναι ένα. Είναι ο καθένας για τον εαυτό του και για τον δικό του. Έτσι καταλήγουμε σε ότι έλεγα στην αρχή; Πως δηλαδή ο γάμος είναι μια πράξη που πρέπει απολύτως συνειδητά να τελείται, όχι καθόλου υποκινούμενος απ’ το ισχύον κοινωνικό σύστημα αλλά με βάση την αυτοκυριαρχία αλλά και το σεβασμό προς τον άλλο. Ή αλλιώς δεν υπάρχει λόγος θα προχωρά κάποιος σε γάμο. Έτσι απλά. Συνειδητά, έντιμα, δείχνοντας αυτοσεβασμό αλλά και αυτογνωσία , σεβασμό στον άλλο άνθρωπο με τον οποίο έχει μια σχέση και έτσι μπορεί να αλλάξει τη γνώμη και της κοινωνίας. Και όχι να αφήνουμε την κοινωνία να μας επηρεάζει προς το χειρότερο τη ζωή, εσαεί.Πιστεύω πάντως πως ακόμα κι αν οι νέοι, ακόμα σήμερα φέρουν απ’ τους προγόνους τους και την κοινωνία αυτή την ψεύτικη θεώρηση και στάση για το γάμο συγχρόνως έχουν και τη δύναμη, δύναμη αντίδρασης σε ότι τους ενοχλεί, να σπάσουν τα δεσμά ενός γάμου όταν αυτός δεν μπορεί να υφίσταται πια πραγματικά. Και εκείνοι ,οι νέοι, να φέρονται πολύ πιο έντιμα σε αυτό που όλοι μας αν ρωτήσεις θεωρούμε ιδανικό και ζητούμενο , ένα γάμο.
Το κείμενο διατίθεται προς προβληματισμό και σχολιασμό…
Κι ένα βιντεάκι σχετικό για να ευθυμήσουμε πάντα με προβληματισμό!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 29.01.2010
21:09
Μια φωτιά, μια ζωή!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Θέλεις να σου μαρτυρήσω με ποιόν κάνει παρέα τα βράδια;
Τα χειμωνιάτικα βράδια που έξω φυσάει κρύο κι άλλες φορές βρέχει, μέσα στην εστία της εκείνη σχετίζεται με μια ιδιόρρυθμη συντροφιά. Είναι μόνη της. Κι όμως. Δεν νοιώθει μοναξιά. Τούτην την ώρα , περασμένη για τους πολλούς ανθρώπους και γι' αυτό απαλλαγμένη από τους θορύβους της ημέρας ,αυτούς που δημιουργούν με τις αδιάκοπες κινήσεις τους οι άνθρωποι .Πόσο γοητευτική είναι η σιωπή! Η ώρα προχωρημένη νύχτα, σιωπή και σκοτάδι. Πόσο τη γοητεύει τούτη η μοναξιά. Πόσο χώρο αφήνει στο μυαλό και την ψυχή της! Νοιώθει μια μοναδικότητα. Το μοναδικό ανασαίνον ον εκείνη τη στιγμή είναι εκείνη.
Η ακοή σε πλήρη ανάπτυξη. Αφουγκράζεται τους χτύπους της καρδιάς.
Αλλά η ματιά έχει επικεντρωθεί εκεί. Δεν γίνεται αλλιώς. Νοιώθει το μαγνήτη αυτής της περίεργης συντροφιάς. Και οι κόρες των ματιών γυαλίζουν τη λάμψη από τις φλόγες στο τζάκι. Και κείνες καθρεφτίζονται μέσα τους κάνοντας τις, όλο χάρη, κινήσεις ενός κοριτσιού-μοντέλου ομορφιάς.
Ε ναι λοιπόν. Τις νύχτες όταν η σιωπή χαρίζει γαλήνη και το σκοτάδι οράματα, εκείνη πιάνει κουβεντούλα με τη φωτιά στο τζάκι.
Δηλαδή η φωτιά της μιλάει. Ενώ εκείνη κάθεται μπροστά της σε στάση οκλαδόν , οι καρποί των χεριών της να στηρίζουν το πρόσωπο σαν βάση στη θέση που υπάρχει το πιγούνι και τα μάτια να εισχωρούν στον μαγικό καθρέφτη της φωτιάς του τζακιού για να ζήσει για λίγη ώρα στη χώρα των θαυμάτων σαν μια άλλη Αλίκη!
Και τότε ...
Ο αέρας του χειμώνα, δυνατός, κάτι φωνάζει έξω. Η φωτιά παίρνει θάρρος και αρχίζει να μιλά. Σσσσσσσσσς ........να ακούσει. Κάτι της λέει η φωτιά. Θέλει να της μιλήσει απόψε.
- Ξέρεις ...αρχίζει να της λέει. Ξέρεις ...εσύ που με κοιτάς έτσι εγώ εδώ στη γωνιά μου πόσο πολύ σας παρατηρώ εσάς τους ανθρώπους; Και μαζί σας άλλες φορές χαίρομαι κι άλλες λυπάμαι και άλλες αναρωτιέμαι και άλλες νοσταλγώ και άλλες θαυμάζω ...Ίσως είναι αυτό που νοιώθεις εσύ τώρα που με κοιτάς με αγάπη, η ζέση της δικής μου αίσθησης.
Έχω ζήσει εδώ μέσα στην εστία, τον έρωτα. Αυτόν τον Θεό! Τον παντοκράτορα που αδύνατον να ξεφύγει κανείς από τους ανθρώπους από τη γλυκιά του μέγγενη. Όσο και όσοι κι αν θέλουν να προσπαθούν να ξεφύγουν. Ή άλλοι που αφήνονται στο γλυκό του πόνο. Και γεμίζει ο χώρος συναισθήματα και αιωρούνται οι ψυχές των ερωτευμένων και ζευγαρώνουν εδώ μπροστά μου όπως ο Θεός έρωτας τους το επιβάλει.
Και μετά ...έρχεται το κλάμα! Το κλάμα ενός μωρού. Και οι άνθρωποι με τροφοδοτούν ώστε να δώσω όσο μπορώ απ' τη ζεστασιά μου για τον καινούριο άνθρωπο και γεμίζουν αισιοδοξία τα έξω μα και τα μέσα τους. Και ζω το μικρό άνθρωπο που μεγαλώνει και σε λίγο μπορεί μόνος του να στέκεται στα πόδια του ...
Και τότε ...η μάνα πρέπει να αποχαιρετήσει το σπλάχνο της. Και δάκρυα χαρμολύπης γεμίζουν με άλλα συναισθήματα το χώρο. Καμάρι και έννοια. Ευχές της μάνας για καλή ζωή. Φιλιά και περηφάνια.
Και αργότερα ...άλλος έρωτας επισκέπτης. Και ένας γάμος. Χαρά, ατελείωτη χαρά σε τούτο δω το χώρο. Άνθρωποι αγαπημένοι , γέλια, τραγούδια και γιορτή.
Και ανάμεσα σε όλα , εγώ. Σε μένα βρίσκουν συντροφιά και παρηγοριά και αφορμή για σκέψεις και ψάχνουν να βρουν τη δύναμή τους οι άνθρωποι.
Μια ζωή , χαρές και λύπες και στενοχώριες και ελπίδες και οράματα και συναισθήματα και σκέψεις εδώ μαζί μου , κοντά μου.
Και μετά ...μια ζωή τελειώνει. Το κλάμα για την απώλεια. Οι άνθρωποι, ακόμα και οι τοίχοι του χώρου όπου έζησε αυτός που τώρα πήρε την απόφαση να αποδημήσει, ζουν την υπέρτατη οδύνη. Αυτή του θανάτου.
Κι εγώ εδώ στη γωνιά μου μια ζωή χειμώνες. Να δίνω τη συντροφιά μου να ζεσταίνω ψυχές τόσο που να θεραπεύω σχεδόν.
Μια φωτιά στο τζάκι, μια ζωή. Μια γέλιο και να καίω εγώ ζωηρά για να ζω και γω τη χαρά. Μια κλάμα και να μαραίνομαι εδώ συμπάσχοντας με το νοικοκύρη μου ..............
Εκείνη ήταν η στιγμή που η φωτιά στο τζάκι είχε κουραστεί με το να αφηγείται και είχε γίνει τόσο μικρή , τόσο λιγοστή. Οι φλόγες μόλις που φαίνονταν μέσα στα μάτια της. Ο αέρας είχε κοπάσει έξω απ' το σπίτι. Το ρολόι πήρε ρόλο και αποφάσισε να δείξει την ώρα, περασμένη, με τρόπο θορυβώδεικο και κείνη ...καιρός ήταν να επιστρέψει απ' τη χώρα των θαυμάτων περνώντας και πάλι μέσα απ' τον καθρέφτη του λιγοστού φωτός της φωτιάς, ίσα που προλάβαινε πριν η φωτιά σβήσει και δεν θα υπήρχε τρόπος να γυρίσει πια!!!
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 21.01.2010
19:53
Ψωνίζω άρα υπάρχω;;;
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Χθες βγήκα στα μαγαζιά για ψώνια. Δεν ξέρω γιατί αλλά η λέξη ψώνια δεν μου αρέσει. Μάλλον την συνδυάζω περισσότερο με το χαρακτηρισμό ορισμένων ανθρώπων ως ¨ψώνια¨. Οπότε στη θέση αυτής της λέξης θα βάλω τη λέξη αγορές.
Βγήκα λοιπόν για αγορές. Αφορμή ήταν ότι αυτή την εποχή στα καταστήματα υπάρχουν εκπτώσεις των εμπορευμάτων κι έτσι μια και δυο και γω νασου έξω στο κέντρο της πόλης να χαζεύω τις βιτρίνες , να κοιτώ τιμούλες και τελικά να σπρώχνω την βαριά πόρτα κάποιου καταστήματος να δω από κοντά ότι μου ¨κάθισε¨ όμορφα στο μάτι. Διευκρίνιση: Όταν μιλώ για αγορές εννοώ για την ¨πάρτη¨ μου. Ρουχαλάκια απλούστερα.
Ωραία διαδικασία. Απ’ την προηγούμενη μπήκα σε ένα κλίμα ευφορίας. Το πρωί εκείνης της μέρας, χθες δηλαδή, ντύθηκα, στολίστηκα, γέμισα το πορτοφόλι-ε και με κάτι παραπάνω από ότι υπολόγιζα να ξοδέψω- και δρόμο παίρνει ,δρόμο αφήνει…
Όλα αυτά μες στην καλή χαρά. Εδώ πρέπει να σημειώσω, γιατί εγώ θέλω να είμαι ειλικρινείς με όλους και τον εαυτό μου, πως όχι πως μου έλειπε τώρα κάτι ή είχα σε ειδική εκδήλωση να πάω ώστε να αγοράσω ένα ρούχο να μου χρησιμεύσει. Αλλά έτσι. Να μπήκα στο ¨τριπάκι¨ ότι αν δεν ψωνίσω τώρα στις εκπτώσεις τότε πότε; Όταν θα τελειώσουν και τότε κάθε καταστηματάρχης θα με πιάσει ¨Κώτσο¨;
Μπήκα, βγήκα σε καταστήματα, είδα , έπιασα, ένοιωσα, δοκίμασα, απόρριψα, διάλεξα, πλήρωσα, έφυγα ευχαριστημένη.
Όταν αργότερα γύρισα στο σπίτι και καταχαρούμενη άρχισα να κρεμάω τα καινούρια ρούχα-του βασιλιά- στις κρεμάστρες για να μπουν στη ντουλάπα και εκείνη δεν είχε άλλο χώρο άρχισα τότε να κάνω τις εξής σκέψεις σχετικά με το shopping.
Αυτή η λέξη μου αρέσει δεν ξέρω γιατί. Μάλλον ξέρω. Και ήταν η πρώτη μου σκέψη αυτή. Είναι το πρώτο συνθετικό της έκφρασης ¨shopping therapy¨. Θεραπεία κατάλαβες; Ορίστε, το πειραματόζωο είμαι εγώ. Και το πείραμα πετυχαίνει πάντα. Ρε παιδί μου πως αγοράζοντας διάφορα ενδύματα κυρίως, ανεβαίνει η διάθεση , η ψυχολογική κατάσταση αλλάζει προς το καλύτερο , τονώνεται η χαμένη μες στην κουζίνα και στην καθημερινή ρουτίνα αυτοπεποίθηση είναι απορίας άξιο. Η σχέση με τον πωλητή, η κολακεία που ξέρεις κιόλας πως είναι , η απόκτηση, κάτι δεν είχες ως τώρα . Κάτι που κάνεις για τον εαυτό σου ,του δωρίζεις κάτι το νοιώθεις πάνω σου, είναι ένα φάρμακο.
Στην κοινωνία της απομόνωσης, της στροφής προς την απόκτηση όλο και περισσότερου χρήματος. Σε μια κοινωνία όπου ο καθένας νοιάζεται μόνο για τον εαυτό του , ο άνθρωπος, όλοι εμείς, ζητάμε από κάπου να πιαστούμε. Εμείς για μας, από μας, σε μας.
Μοναξιά, αδιαφορία και απομόνωση ήταν τα συμπεράσματα που έβγαλα αναλύοντας το θέμα ¨shopping therapy ¨.
Απ’ την άλλη κανείς δεν το παραδέχεται. Χθες συμπτωματικά που εγώ βγήκα για αγορές στα μαγαζιά, διάβασα ένα post στο blog μιας φίλης, σχετικό.
http://anastasiag.pblogs.gr/2010/01/wniomania.html . Παρατήρησα στα σχόλια. Αν ρωτήσεις τον κόσμο για οποιοδήποτε θέμα καθόλου ασφαλή συμπεράσματα δεν θα σου προκύψουν. Αυτό ως πρώτη παρατήρηση και όσων αφορά τις δημοσκοπήσεις. Γιατί το λέω αυτό. Όλοι λοιπόν απαντούν αυτό που θα έπρεπε να ισχύει και κανένας δεν παραδέχεται πως είναι σε κάτι επιρρεπείς.
Εγώ πάντως είμαι σίγουρη για τους περισσότερους ανθρώπους, ίσως για τις γυναίκες λίγο παραπάνω αλλά δεν ξέρω αν κάνω λάθος, πως το να αγοράζουν για τον εαυτό τους αρέσει γιατί καλύπτει. Καλύπτει διάφορα και διαφορετικά για τον καθένα. Αλλά δεν παραδέχομαι οι πολλοί να είναι υπεράνω αγορών. Άρα όλοι κουβαλάμε τα δικά μας κενά;;;
Κι απ΄ την άλλη η σχέση μας με το χρήμα σε σχέση με την αγοραστική μας μανία. Άλλο μεγάλο θέμα. Το χρήμα είναι γεγονός πως είναι η μεγάλη αγάπη του ανθρώπου. Σχέση αγάπης και μίσους θα έλεγα καλύτερα. Το χρήμα θέλουμε να το έχουμε για να μας εξυπηρετεί αλλά και να ¨παίζουμε¨ με κείνο. Ακόμα κι αν πολλές φορές επικίνδυνα. Όταν παίζεις το παιχνίδι ¨αγορές¨ παίζεις με το χρήμα. Ο πιο έξυπνος , ο πιο καπάτσος, ο πιο πεπειραμένος στο πάρε δώσε , ο πιο λογικός και συγκρατημένος και εντέλει ο πιο ικανός παίχτης αυτός κερδίζει.
Απλό είναι. Αν ξέρεις να παίξεις θα βγεις κερδισμένος. Αν όχι, τότε ο αντίπαλος. Εδώ όταν βγαίνεις για αγορές παίζεις μια παρτίδα Μονόπολη με τους καταστηματάρχες. Για σκέψου.
Και έτσι διασκεδάζεις αγοράζοντας.
Απ’ την άλλη. Η βιομηχανία της ομορφιάς μας έχει παρασύρει όλους. Ποιος μπορεί να το αρνηθεί; Το φαίνεσθε έχει πάρει μεγάλη αξία. Παίρνουμε μέρος σε ένα κυνήγι ομορφιάς που μας έχουν επιβάλλει, όλοι μας. Χωρίς βέβαια απαραίτητα να είναι καταδικαστέο ακόμα κι αυτό. Το όμορφο, το καλόγουστο, το καλαίσθητο ερεθίζει ευχάριστα πάντα τη ματιά. Η υπερβολή κι εδώ βλάπτει όπως σε όλα. Οπότε , αγοράζεις είδη ένδυσης και υπόδησης γιατί θέλεις να αρέσεις. Ή καλύτερα να μην προσβάλεις την αισθητική του άλλου!!!
Καταλήγω. Ωραία εμπειρία είναι το shopping από πολλές απόψεις. Τις οποίες μόλις επιχείρησα να αναλύσω. Αρκεί να μην υπάρχει υπερβολή , να είσαι εσύ ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και χωρίς υπερβολές ούτε ως προς των αριθμό των αγορών ούτε ως προς τη δαπάνη χρημάτων.
Αυτά και όσοι έχετε καιρό να το κάνετε βγείτε μια βολτίτσα στα μαγαζιά , εκτονωθείτε!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 15.01.2010
12:42
Ας γνωρίσουμε και αυτούς. Είναι απ'τα παιδιά εκείνα ενός κατώτερου Θεού!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Κοίτα τώρα που γίναμε όλοι μας ευαίσθητοι. Μάθαμε πως υπάρχει η Αϊτή. Η Αϊτή όχι η εξωτική , η μαγευτική , ο επίγειος παράδεισος που όλοι του ανεπτυγμένου κόσμου ονειρευόμαστε να επισκεφτούμε για διακοπές κάποια στιγμή στη ζωή μας. Αλλά μια χώρα η οποία απέχει λίγες ώρες δρόμο απ’ την Αμερική και όμως βρίσκεται μες στη φτώχια, μες στην εξαθλίωση-οι άνθρωποι εκεί λέει έτρωγαν πίτες ζυμωμένες με λάσπη- και από την άλλη οι τουριστικοί πράκτορες και το όλο σύστημα να δίνουν μια τελείως διαφορετική εικόνα. Τι ωραίοι που είμαστε εμείς οι ¨άλλοι¨. Αγνοούμε και εθελοτυφλούμε. Εθελοτυφλούμε από συμφέρον. Εμείς να είμαστε καλά. Τι μας νοιάζει αν το κράτος που θα επισκεφτούμε είναι με τις πιο άσχημες συνθήκες διαβίωσης για τους πολίτες του. Και πόσο εύκολα αποποιούμαστε τις ευθύνες μας!
«Τι να κάνω εγώ;» Κι έτσι η ζωή συνεχίζεται, εμείς διασκεδάζουμε την άδεια απ’ τη δουλειά μας και άλλοι συνάνθρωποι σε κάποια γωνιά της Γης πεθαίνουν.
Και τώρα; «Όπου φτωχός κι η μοίρα του» λέει η παροιμία. Και φτάνεις στο σημείο να αμφισβητήσεις τον ίδιο το Θεό σου. «Γιατί Θεέ μου; Πως έφταιξαν αυτοί για να έχουν τέτοια σκληρή τιμωρία; Για δες κι από δω, τι απονιά, τι ατομικισμός, τι αδικία, τι κακία, τι εκδικητικότητα, τι ασέβεια στον συνάνθρωπο, πόση αγάπη για τα υλικά-δεν θέλω να πω αγαθά-τόση που ανθρώπινο ον κάνει κακό σε όμοιό του για να αποκτήσει. Γιατί Θεέ μου τόση σκληρή συμπεριφορά σε αθώους;
Και μετά προσγειώνεσαι στη Γη. Ωραία αν τα περιμένουμε από το Θεό…Κι εμείς τι κάνουμε; Οι κυβερνήσεις μας, οι παγκόσμιες οργανώσεις, το Παγκόσμιο ταμείο εμείς…
Πόση κοινωνική ανισότητα θεέ μου!!!
Και τι υποκρισία από όλους! Και τώρα να εγώ πρώτη, εγώ που δεν είχα ενδιαφερθεί να μάθω ως τώρα για τη ζωή των ανθρώπων σε κείνο το μέρος του πλανήτη στον οποίο συγκατοικούμε τώρα προσποιούμαι πως συμπάσχω.
Και από αύριο θα έρθουν όλοι για να κάνουν εράνους και να μαζέψουν πράγματα για κείνους………………
Συγνώμη αλλά ήθελα να γελάσω. Απ’ την υποκρισία όλων. Η υπουργός των ΗΠΑ λέει ανέβαλλε το προγραμματισμένο ταξίδι της για να δείξει ενδιαφέρον για την τραγωδία στην Αϊτή. Τώρα!
Και δω; Για να σκεφτούμε. Αύριο λέει αρχίζουν οι εκπτώσεις. Σπουδαίο πράγμα. Και αισθανόμαστε την οικονομική κρίση λέει. Έχουμε λιγότερα από πριν. Λεφτά και υλικά (αγαθά).
Ξέρω γω; Λαϊκίζω;;;
Απλά είμαι θυμωμένη με την κοινωνική ανισότητα των λαών στη Γη. Τώρα έχω θυμώσει. Ήρθε ένας σεισμός να μας ταρακουνήσει λίγο και για λίγο όλους. Σε λίγο θα έχουμε ξεχάσει. Και θα πηγαίνουμε διακοπές στην Αϊτή και ο λαός της θα τρώει λάσπη. Θα τρώει λάσπη και θα κλαίει. Τους νεκρούς του και τη μοίρα του…

Περισσότερα... »
Λάρισα, 04.01.2010
21:08
Σκέφτομαι και γράφω!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Έτσι κάθισα σήμερα να γράψω τις σκέψεις μου για τη ζωή. Πως; Θα με ρωτήσετε! Να, επειδή πριν λίγες μέρες υποδεχτήκαμε μια νέα χρονιά και με αφορμή αυτό, έκανα έναν απολογισμό ζωής και θέλησα να δω το μέλλον που όμως δεν μπορώ να διακρίνω τόσο μακριά. Και επειδή σε λίγο καιρό θα έχω γενέθλια, σταθμός κι αυτός! Ποιος ήταν εκείνος που όρισε το μέτρο για τη ζωή μας; Μα δεν έπεσε και τόσο έξω. Η ζωή έχει συγκεκριμένο μονόδρομο. Δεν μπορείς να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι. Ίσως να διαλέξεις να αποφύγεις τα δύσκολα σημεία του δρόμου αλλά είναι χαραγμένη η πορεία.
Και λόγω του ότι κάθε μέρα μαθαίνουμε ή και βιώνουμε το πόσο μικρή είναι τελικά αυτή η πορεία γι’ αυτό συλλογίζομαι αυτήν την ώρα τούτα.
Είμαι σίγουρη ότι όλοι οι άνθρωποι το έχουμε κάνει, να κάνουμε αυτές τις σκέψεις αλλά, σε λίγο παραιτούμαστε. Άλλωστε τι σημασία έχει; Αφού δεν έχεις άλλη επιλογή; Είναι το ποιο ασφαλές συμπέρασμα. Κι απ’ την άλλη ενδέχεται όσοι είμαστε οι άνθρωποι, τόσες θεωρίες να υπάρχουν για την αξία της ζωής.
Ας καταθέσω λοιπόν τη δική μου όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για εκτόνωση. Γιατί να, είναι θεραπευτικό αν βγάλεις τα εσώψυχά σου λένε οι ψυχολόγοι.
Κατ’ αρχάς …κατ’ αρχάς…
Γιατί να το αναλύσω τόσο πολύ;(είχα σκοπό να το πάρω το θέμα από την αρχή της ζωής του καθενός από μας, δεν είναι απαραίτητο κρίνω τώρα)
Έχω λοιπόν την εντύπωση πως είναι τόσο πολύ σύντομη η ζωή μας. Και δεν το λέω αυτό όπως το λέμε στην καθημερινότητα μας όλοι χωρίς καν να συνειδητοποιούμε τι είναι αυτά που λέμε. Το λέω με ένα συναίσθημα φόβου ίσως, θλίψης, αλλά και προβληματισμού. Αλλά ως ένα σημείο τέτοιο ώστε ως δεδομένο εγώ η ίδια να το δεχτώ.
Αναλογίζομαι τι έκανα ως τώρα –κοντεύω τα 40- τι περιθώρια έχω αλλά και πόσα έχω ακόμα να κάνω. Εδώ διαπιστώνω πως έχω σχέδια και όνειρα. Είναι αισιόδοξο. Από κάτι καλό λοιπόν ξεκινώ. Αν και η ίδια η ζωή δεν σου εγγυάται πως θα σου χαριστεί για να κάνεις εσύ αυτά που θέλεις και είναι κάτι απαισιόδοξο αυτό! Αλλά οι άνθρωποι δημιουργηθήκαμε για να σχεδιάζουμε και να κοιτάμε μπροστά στο προδιαγεγραμμένο μονοπάτι της ζωής. Αν και η θρησκεία που διδαχτήκαμε λέει πως δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένη την επόμενη μέρα. Κι άλλο αντιφατικό σημείο.
Τι είναι λοιπόν η ζωή; Και τελικά πως πρέπει να τη χειριστούμε; Ακούστε ανθρώπινες θεωρίες.
Η ζωή δεν είναι τίποτα παρά μια προετοιμασία για τη ¨ζωή μετά θάνατον¨
Η ζωή είναι τα πάντα
Τη ζωή σου πρέπει να την προσέχεις για να κερδίσεις…;;;
Η ζωή είναι ένα αστείο
Τη ζωή πρέπει να την παίρνεις στα σοβαρά
Ζήσε στη ζωή σου κάθε στιγμή σαν να’ ναι η τελευταία
Ζήσε συντηρητικά για να κερδίσεις ζωή
Τι κι αν ζήσεις, αργά ή γρήγορα θα πεθάνεις
Νομίζω ο καθένας από μας αναλόγως τα βιώματα , τη σχέση μας με το Θεό, το χαρακτήρα και τους στόχους ,το πόσο ¨άδειος ή γεμάτος¨-κι αυτό έχει διάφορες εξηγήσεις- είναι μέσα του, αντιμετωπίζει τη ζωή διαφορετικά.
Τελικά η ζωή είναι μια αντίφαση. Είναι μια σειρά γεγονότων που καλείσαι να επιλέξεις να ζήσεις ή να προσπεράσεις. Η ζωή είναι κάτι το απρόβλεπτο.
Εσύ σε σχέση με τη ζωή τι πρέπει να κάνεις;
Νομίζω ο καθένας αυτό που νομίζει ως το σωστό. Όμως όχι επειδή έτσι νομίζει πως πρέπει να γίνει, αλλά γιατί αυτό θα του δώσει δύναμη και ψυχικό σθένος για συνέχεια. Γιατί δεν γίνεται αλλιώς.
Το όχημα αυτό που λέγεται ζωή δεν έχει όπισθεν. Σου δίνεται, το οδηγείς άλλοτε συνετά και συντηρητικά αλλά και άλλοτε με μεγάλη ταχύτητα. Έτσι για να νοιώσεις τον ίλιγγο.
Μήπως τελικά τη ζωή αξίζει να τη ζεις νοιώθοντας μόνο τον ίλιγγο;;;

Περισσότερα... »
Λάρισα, 02.01.2010
23:39
Η επόμενη μέρα...
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Κι έτσι αισίως γιορτάσαμε και τη φετινή πρωτοχρονιά και η δεύτερη μέρα του νέου έτους φτάνει στο τέλος της. Ετοιμασίες, προσμονή, ψυχική προετοιμασία και αισιόδοξες σκέψεις. Σκέψεις που τις προκαλείς πολλές φορές λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου έτσι για την ψευδαίσθηση ότι όλα θα πάνε καλά μέσα στη νέα χρονιά που περιμένουμε.
Ευχές. Χιλιάδες ευχές ανταλλάχτηκαν με την αλλαγή του χρόνου. Όλοι επιθυμούν το καλύτερο για τους ίδιους και τους ανθρώπους που αγαπούν.
Δώρα , αγορές , καταναλωτισμός για να πιστέψουν οι άνθρωποι πως κάτι γίνεται, κάτι διαφορετικό, εξαιρετικό.
Στην πραγματικότητα και κατά βάθος όλοι ξέρουν πως δεν σημαίνει τίποτα το συνταρακτικό η έλευση του καινούριου χρόνου και πως όπως όλα τα χρόνια που έχουν ζήσει θα έχει καλές και κακές στιγμές. Δύσκολες και στιγμές ευτυχίας. Είναι απλώς ένας σταθμός για ανεφοδιασμό ψευδαισθήσεων η κάθε πρωτοχρονιά για τους ανθρώπους.
Το βράδυ της πρωτοχρονιάς! Το φετινό πρωτοχρονιάτικο βράδυ. Ένα φυσικό όνειρο. Ένας μαγικός ουρανός ,απερίγραπτος σε απόχρωση μπλε-γαλάζιο να φωτίζεται από ένα μοναδικό μπλε φεγγάρι! Το φεγγάρι σε μπλε-ασημί να είναι πλαισιωμένο ένα γύρω από πανέμορφους χρωματιστούς κύκλους. Αυτό είναι ένας σταθμός! Είναι μια στιγμή ονείρου. Είναι από αυτές που εμφανίζονται ανεξάρτητα από τις ημερολογιακές δημιουργίες των ανθρώπων.
Μετά τα πυροτεχνήματα φώτισαν τεχνητά απίστευτα τον ουρανό, σημείο για την έλευση του νέου χρόνου. Φωνές, γέλια, φιλιά και ένα ρόδι που πέφτει με φόρα από ψηλά για να φέρει την καλή τύχη μέσα στο νέο χρόνο. Στη συνέχεια οι άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους ,στα κέντρα διασκέδασης όλοι στα πιο λαμπερά τους ντυμένοι να θέλουν να διασκεδάσουν, έτσι να προκαλέσουν στη ζωή τους την ευτυχία για το νέο χρόνο.
Τεχνάσματα, τερτίπια, μαγικά και ξόρκια, ευχές και καλή διάθεση για να πάνε όλα καλά αυτόν το χρόνο που μόλις μπήκε.
Κατά βάθος όλοι ξέρουμε. Δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Η ζωή θα κυλάει το ίδιο, πότε στο καλό και πότε στο άσχημο. Θαύματα δεν πρόκειται να γίνουν όσα μάγια και βουντού κι αν κάνουμε οι άνθρωποι.
Γιατί τη ζωή και την καλή χρονιά εμείς οι ίδιοι την φτιάχνουμε. Με έργα αγαθά, με προσφορά αγάπης, με έννοια για τα έμψυχα και έψυχα που μας περιβάλλουν, με σεβασμό σε ότι μας προσφέρεται.
Υπάρχει η θέληση να κάνουμε τη χρονιά που μόλις ¨έσκασε μύτη¨ μια πραγματικά καλή χρονιά;
Άλλωστε τι έμειναν; Άλλες 363 μέρες για την υποδοχή της επόμενης χρονιάς!
Ας δουλέψουμε όλοι για να είναι το 2010 ένα έτος γεμάτο! Γεμάτο, υλικά αγαθά, αλλά προπαντός από αγάπη για μας και τον κόσμο!!!

...το φυσικό εφέ και το τεχνητό...

Περισσότερα... »
Λάρισα, 27.12.2009
19:33
Μια νύχτα στην επαρχία
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Είναι νωρίς μα στην επαρχία ο χρόνος δεν έχει την ίδια αίσθηση όπως στην πόλη. Μάλλον η αίσθηση του χρόνου είναι αλλιώτικη. Όλα είναι αλλιώτικα στην επαρχία. Τα βράδια έχουν μια περίεργη ησυχία. Ησυχία που κάποιες στιγμές τη νοιώθεις τρομαχτική.

Νυχτερινή ηρεμία στην επαρχία. Σιγή θα έλεγες. Είναι φορές που έχεις την ανάγκη να ¨στήσεις αφτί¨. Να αφουγκραστείς στην προσπάθειά σου να προκαλέσεις κάτι, κάποια ταραχή…

Από μικρή είχε το φόβο της νύχτας στη δική της επαρχία. Τώρα που αναλογίζεται, μήπως ήταν φόβος να μη μείνει για πάντα στη ¨νύχτα της επαρχίας¨;

Ανοίγει ένα βιβλίο. Είναι φίλοι με τα βιβλία. Είναι συντροφάκια της σε δύσκολες ή όμορφες ή αγωνιώδεις ή ταξιδιάρες ή ακόμα σε στιγμές αυτοψυχανάλυσης και συνάντησης με τον ίδιο της τον εαυτό. Πάντα αυτή η συνάντηση άλλωστε της χάριζε μια ψυχική ίαση.

      ¨…Για πολύ καιρό, περιμένοντας τον οβολό στο άδειο μου χέρι,
       ζητιάνευα την αγάπη απ’ όποιον είχε όρεξη να με ακούσει.
       Και τώρα είχα βρει κάποιον να του μιλήσω…¨

Όταν ήταν μικρή πολύ τη νύχτα. Την ώρα μάλιστα που ξάπλωνε στο κρεβάτι να κοιμηθεί και το φως του δωματίου έσβηνε- ποτέ ολότελα, ποτέ και πάντα ένα μικρό φωτάκι έδινε στίγμα! Στίγμα ζωής μες στο πένθος του σκοταδιού.
Τότε έχωνε το παιδικό κεφάλι κάτω απ’ το σκέπασμα και αφουγκράζονταν τους θορύβους. Τα μάτια ορθάνοιχτα μέσα στο πάνινο καβούκι, οι αισθήσεις σε πλήρη ανάπτυξη. Ο παιδικός νους έφτιαχνε τους δικούς του δράκους και κακές μάγισσες σε κάθε ανεπαίσθητο θόρυβο.

Πόσο όμορφες είναι οι λέξεις και με τι μαεστρία τοποθετημένες έτσι που να σχηματίζουν φράσεις! Και οι φράσεις νοήματα. Κι εκείνα να γεννούν συναισθήματα και σκέψεις. Να προσπαθείς να βρεις τον εαυτό σου μέσα σε μια κατασκευασμένη με τέχνη ηρωίδα.
Όταν ήταν μικρή ονειρευόταν πως την είχαν κλειδώσει κατά λάθος σε μια βιβλιοθήκη. Κι εκείνη τότε θα είχε την ευκαιρία να διαβάσει όσο γίνεται περισσότερο…

      ¨…Στα παιδικά της χρόνια ερωτεύεται συνέχεια. Δε θυμάται να
       αντιμετώπιζε ποτέ εχθρικά τα αγόρια σε κάποια ηλικία, όπως
       συμβαίνει συχνά στα κορίτσια. Οι άντρες     ήταν πάντα εδώ γι’ αυτήν,
       κοντά της, μέσα σ’ ένα φως του οποίου αυτή είναι ταυτόχρονα
       η πηγή και η σκιά…¨

Πόσο κοντινή σχέση έχουν λοιπόν το διάβασμα με το γράψιμο. Όπως τώρα. Διαβάζοντας και απελευθερώνοντας τον εαυτό της θέλησε να σημειώσει τις σκέψεις της. Να τις αποτυπώσει πάνω σε ένα πρόχειρο χαρτί. Να ¨παγώσει¨ σαν στιγμιότυπο, σκέψεις και συναισθήματα του τώρα αλλά και μιας ζωής.

       ¨…Δεν είναι αλήθεια μήπως ότι καμιά φορά γράφει κανείς μόνο
         και μόνο για να διορθώσει τα λάθη του και να ξαναβρεί τα ραβασάκια
        που πήρε ο άνεμος;…¨

Ο ήχος των χτύπων του ρολογιού. Δεν μπορεί να αποφασίσει αν της αρέσει να ακούει αυτούς τους χτύπους, μετρώντας δευτερόλεπτα. Τα δευτερόλεπτα γίνονται λεπτά. Ώρες, μέρες, χρόνια…Τα χρόνια που έζησε σ’ αυτό το σπίτι. Τα δευτερόλεπτα που θα ζήσει μετά απ’ τον τελευταίο χτύπο…

Νυχτερινή ησυχία στην επαρχία. Ευκαιρία για εποικοδομητική ενασχόληση με τα όσα η μεγαλούπολη δεν σου επιτρέπει. Γιατί εκείνη σου κλέβει τη μοναξιά σου…
…………………………..

Κι όμως κάτι. Κάτι είναι εκεί έξω που σέρνεται διακόπτοντας τη σιωπή. Όχι. Ο φόβος που κάνει και τα ζώα, σκυλιά που γαυγίζουν αμυνόμενα, ποιος ξέρει, για ορατούς ή αόρατους κινδύνους. Ο φόβος που διακόπτει τη σιωπή!
Ώρα να πηγαίνει για ύπνο…!

       ¨…Όταν λέτε, «Ας μείνουμε εδώ προς το παρόν», το λέτε για να φύγω.
        Το λέτε ωραία, το λέτε ευγενικά, αλλά, όπως και να’ χει, το αρθρώνετε,
        Αποφασίζετε ότι είναι ώρα να φύγω, ότι τελειώσαμε…¨

Κατερίνα
(τα αποσπάσματα ενδιάμεσα του γραπτού είναι
από το βιβλίο "Μέσα στην αγκαλιά του" της Καμίγ Λορανς

Περισσότερα... »
Λάρισα, 24.12.2009
15:09
Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας μια μικρή διακοπή από τα καθημερινά. Ας γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Επειδή οι γιορτές είναι σαν μια στάση στο διάβα της ζωής…
Σαν ένας τρόπος να δεις κι αλλιώς ότι έζησες, ζεις και θα ζήσεις…
Είναι βαθιές αναζωογονητικές αναπνοές!
Αλλά τούτη δω η γιορτή, χαράς, αγαλλίασης ,
ζωής απ’ τη ζωή που γεννήθηκε σαν και τώρα , τότε πολύ παλιά, ο Χριστός!!!

Τα Χριστούγεννα ας είναι ένας χρονικός τρόπος να πετάξουμε τα άχρηστα
της καρδιάς μας για να μείνει χώρος για τα νέα και σημαντικά του μέλλοντος

Χρόνια πολλά ,Καλά Χριστούγεννα σε σας…!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 21.12.2009
17:56
Τα Χριστούγεννα των αγγέλων (Παραμύθι)
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Και να, πλησιάζουν χαρούμενες μέρες. Γιορτές και τα αγγελάκια εκεί στον ουρανό είναι χαρούμενα. Τρέχουν από δω κι εκεί για να κάνουν τις προετοιμασίες τους για τη βραδιά των Χριστουγέννων. Φτιάχνουν γλυκά και λίστες φαγητών, άλλα ετοιμάζουν τα πιο λαμπερά τους φορέματα, άλλα έχουν αναλάβει το στολισμό τις μεγάλης αίθουσας στο μεγαλύτερο σύννεφο επάνω, για να γιορτάσουν και να ψάλουν το ¨ και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία¨. Η χορωδία δοκιμάζει κι αυτή τις τραγουδιστικές της δυνάμεις ώστε το βράδυ των Χριστουγέννων οι ύμνοι από τα Θεία στόματα των αγγέλων που την αποτελούν να φτάνει τέλεια ως κάτω στο βασίλειο των ανθρώπων. Φέτος έχουν νέα μέλη στη συντροφιά τους. Κάθε χρόνο η παρέα των αγγέλων μεγαλώνει και τα παλιότερα αγγελουδάκια αναλαμβάνουν να μάθουν στα νέα, τις υποχρεώσεις τους αλλά και να τα κάνουν να αισθανθούν την αγάπη της νέας οικογένειας.
Πριν λίγες μέρες μάλιστα υποδέχτηκαν ένα καινούριο μέλος. Ο μικρός σαστισμένος αλλά και χαρούμενος αγγελάκος προσπαθεί να μπει στην παρέα ,είναι χαρούμενος που βλέπει να τον περιβάλουν τα υπόλοιπα αγγελάκια με τόση αγάπη σαν να τον περίμεναν από χρόνια ,σαν εκεί να άνηκε από όταν γεννήθηκε. Αλλά ανησυχεί λίγο για τη μαμά που άφησε πίσω ,ώσπου εκείνη να συνηθίσει στην απουσία του. Ο καινούριος άγγελος δεν έχει πολλά να διηγηθεί στην νέα του οικογένεια αλλά τα αδερφάκια του άγγελοι πια, έχουν να του μάθουν πολλά. Θα τον ξεναγήσουν στα ονειρεμένα δικά τους μέρη ,θα του μάθουν πώς να περπατά πάνω στα σύννεφα, θα παίξουν τα δικά τους παιχνίδια μαζί του. Αλλά και θα τον διδάξουν οι μεγαλύτεροι άγγελοι και θα τον προετοιμάσουν να παρουσιαστεί μπροστά στον παππούλη τους αγαπημένο Θεούλη. Τότε εκείνος θα γελάσει μαζί του και θα απλώσει το χέρι του πάνω στο κεφαλάκι του και ίσως να του μαρτυρήσει γιατί τον διάλεξε να τον κάνει άγγελο και να τον έχει κοντά του. Ένα μυστικό που κανείς στον κόσμο των ανθρώπων δεν μπόρεσε να μάθει όσο κι αν αυτοί αναρωτιούνται κάθε φορά που ένα παιδί επιλέγεται να γίνει ένα αγγελάκι.
Και τώρα ο μικρός κάνει τις πρώτες του γνωριμίες περισσότερο με αυτούς που έκαναν το ίδιο ταξίδι με κείνον τον ίδιο καιρό, τους νέους σαν κι αυτόν σαν όταν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο πρώτη φορά και με φόβο αλλά και χαρά κοιτούν και διερευνούν τα πάντα. Και αφηγούνται ο καθένας την δική του ιστορία αλλά…
-Ε εσείς οι καινούριοι για ελάτε εδώ. Φωνάζει ένας άγγελος ο οποίος έχει ανέβει σε μια συννεφένια σκάλα και προσπαθεί να πιάσει ένα κουτί από ένα ράφι από τι άλλο; Σύννεφα!
Για προσέξτε τη σκάλα μην πέσει γιατί τα σύννεφα που είναι φτιαγμένη σαν να διαλύονται…κι εσύ νεαρέ…
-Εγώ; Λέει ο καινούριος.
-Για πιάσε εδώ το κουτί με τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και θα με βοηθήσεις να στολίσουμε;
-Ναι αλλά εγώ δεν ξέρω, λέει ο μικρός
-Τι δεν ξέρεις; Δεν έχεις στολίσει εσύ εκεί κάτω στους ανθρώπους που ήσουν;
-Εγώ…όχι…είπε ο μικρός στενοχωρημένα.
-Κατάλαβα ,του απάντησε ο μεγάλος. Μην στενοχωριέσαι μικρέ , θα μάθεις και θα δεις και θα χαρείς εδώ με μας όλα όσα δεν μπόρεσες εκεί κάτω.
Μετά τα δυο αγγελούδια άρχισαν να στολίζουν τα σύννεφα με κάθε είδους και χρώμα φως αστεράκια και γιρλάντες σε χρυσό και ασημί και ο μικρός που δεν είχε νοιώσει ως τότε αυτή τη χαρά είχε ένα πλατύ χαμόγελο στο ωραίο στοματάκι του.
Την άλλη μέρα τον φώναξαν να γίνει μέλος στη χορωδία.
-Μα εγώ δεν ξέρω…δεν έχω μιλήσει…
-Μη στενοχωριέσαι μικρέ, τώρα έχεις όλα όσα δεν μπόρεσες να έχεις ως τώρα.
Κι εκείνος δειλά στην αρχή ,άρχισε να τραγουδά ύμνους που δεν είχε μάθει ποτέ ως τότε αλλά τους γνώριζε τόσο καλά…
Εσύ έχεις Θεία φωνή του είπε ο άγγελος που διηύθυνε τη χορωδία. Θα σε κάνουμε πρώτο τραγουδιστή. Ξέρεις πόση δουλειά θα έχεις όλο το χρόνο;
Ο μικρός χαμογέλασε. Ήταν ευχαριστημένος.
Αργότερα και όταν οι ετοιμασίες ήταν στο τέλος τους και τις λεπτομέρειες ανέλαβαν οι μεγαλύτεροι των αγγέλων, ένας από αυτούς τράβηξε το νεαρό άγγελο κοντά του και του είπε:
Ξέρεις μικρέ ότι εκτός από όλα τα ωραία που συμβαίνουν εδώ ανάμεσά μας, γιατί έχουμε αγάπη για τον καθένα μας, για το Θεό μας και για τους …να εκεί για τους ανθρώπους που ότι κι αν κάνουν εμείς δεν τους κρατάμε κακία και είμαστε κοντά τους στο προσκεφάλι τους να τους προστατεύουμε. Έτσι κι εσύ θα αναλάβεις έναν άνθρωπο ας είναι δικό σου για να τον έχεις υπό την σκέπη σου να τον προστατεύεις και καμιά φορά μπορεί να τον συναντάς όταν εκείνος θα ονειρεύεται.
Του μικρού αγγέλου αυτό του άρεσε πολύ, χαμογέλασε πλατειά και η αγγελική του ψυχή γέμισε χαρά, ευφροσύνη, αγαλλίαση, γαλήνη, ευχαρίστηση και ευτυχία που τόσο πολύ τη δικαιούταν όταν ζούσε στους ανθρώπους αλλά ήταν να τη βρει κοντά στους αγγέλους…
-Ε εσείς που αναλάβατε το στολισμό ,κάτι ξεχάσατε, φώναξε ένας όμορφος ξανθός μικρός άγγελος. Αυτός είχε κάμποσο διάστημα εκεί και καθώς σκάλιζε την κούτα των στολιδιών βρήκε ένα τεράστιο αστέρι.
Το σήκωσε στα χεράκια του ήταν πανέμορφο!
Ωωωωω είπαν οι άλλοι το πιο ανεκτίμητο απ’ τα στολίδια. Πρόσεξε μικρέ μην σου πέσει. Έχει μεγάλη συναισθηματική αξία. Αυτό είναι το ίδιο που στόλισε φέγγοντας τον ουρανό όταν ο υιός του Θεού κατέβηκε στη γη ως ένα μικρό μωράκι.
Ας το τοποθετήσουμε στο πιο ψηλό σημείο ,κι όταν το βράδυ της Θείας γέννησης φτάσει , το φωτεινότερο άστρο του κόσμου θα λάμψει μέχρι τις καρδιές των ανθρώπων.
Εκεί, στο ίδιο σημείο όπου πριν λίγες μέρες ένα άλλο αστεράκι έπεφτε για να οδηγήσει μια ψυχούλα άνωθεν…!

Καλά Χριστούγεννα απ’ τη χώρα των αγγέλων
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 13.12.2009
21:05
Ο τίτλος ήταν: "Μη με διαβάσετε θα σας ψυχοπλακώσω"!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Θέλησα να γράψω μια ανάσα πριν τα Χριστούγεννα. Για τα όσα μου κάνουν εντύπωση αυτές τις μέρες στην πόλη. Σε μια πόλη που έχει στολιστεί γιορτινά και παντού ακούς χαρούμενες χριστουγεννιάτικες μελωδίες γιατί οι άνθρωποι θέλουν να νοιώσουν τη χαρά των γιορτών. Μαγαζιά με βιτρίνες κατάφωτες και χριστουγεννιάτικα δένδρα σε διάφορες εκδοχές και Άγιοι Βασίληδες ψεύτικοι και ¨ψεύτικοι¨ και βεράντες καταστόλιστες και ζαχαροπλαστεία όλο γλυκά στις προθήκες των βιτρινών τους. Κι απ’ την άλλη-η άλλη όψη του νομίσματος- παιδάκια και διάφοροι αναξιοπαθούντες να ζητιανεύουν και κάθε λογίς «ζητάω βοήθεια» να έχει βγει στους δρόμους και άνθρωποι που δεν μπορούν να χαρούν γιατί ,ξέρετε κύριοι του ¨συστήματος;¨ υπάρχουν και ανυπέρβλητα προβλήματα σε κάποιους από μας ή απλά είναι ημέρες πιο ουσιαστικές από τα ¨του κόσμου¨ αυτές που περιμένουμε σε λίγο και θυμήθηκα…
…θυμήθηκα πως και πέρσι τέτοια περίοδο λίγο πριν τα Χριστούγεννα το ίδιο σκηνικό είχε στηθεί και τίποτα δεν άλλαξε, ούτε ως προς τις συμπεριφορές των ανθρώπων αλλά ούτε και στη δική μου θεώρηση για τούτες τις χαρμόσυνες μέρες που πλησιάζουν! Κι έτσι απλώς κι εγώ για να μην επαναλαμβάνω τον εαυτό μου…

Wednesday 3 December 2008…Κι όμως. Έχω μια αίσθηση μελαγχολίας. Είναι η αίσθηση που νοιώθω κάθε φορά που πλησιάζουν γιορτές. Και επειδή έρχονται γιορτές, θα πρέπει να χαίρομαι, για τους άλλους, και έτσι αν ομολογήσω τη μελαγχολία μου θα θεωρηθώ περίεργη. Μπορεί και να είμαι. Όμως εγώ όταν έρχονται γιορτές κάνω απολογισμό, αυτοκριτική και κριτική του κόσμου και οι διαπιστώσεις μου δεν με αφήνουν να χαρώ.
Δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως περνά πολύ γρήγορα ο καιρός και δεν το πιστεύω πόσο γρήγορα διαδέχονται οι γιορτές η μία την άλλη και σε αναγκάζουν να κάνεις απολογισμό ζωής τόσο συχνά. Κι αν ο απολογισμός αυτός δείξει πως δεν έκανες ό,τι και όσα ήθελες να κάνεις;
Χριστούγεννα. Και ανάμεσα στον κόσμο που χαίρεται και κάνει τις αγορές του και τις βόλτες του βλέπεις τη δυστυχία που αυτές τις μέρες βρίσκει κι εκείνη την ευκαιρία να αναδειχτεί. Και βλέπεις παιδάκια να ζητιανεύουν περισσότερο από κάθε άλλη φορά, και ανακοινώσεις στις εφημερίδες για βοήθεια οικογενειών που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις των γιορτών. Και υπενθυμίσεις για να μην ξεχνούμε ανθρώπους που χρειάζονται συντροφιά. Και πώς να χαρείς.
Απ' την άλλη είναι τόση και πολυδιαφημισμένη αυτές τις μέρες η χλιδή που η μέση οικογένεια που δεν μπορεί να απολαύσει αισθάνεται την αδικία.
Ή μήπως οι υποχρεώσεις είναι λίγες που τελικά αισθάνεσαι εξουθενωμένη προσπαθώντας να ευχαριστήσεις;
Μάλλον πάσχω από τη ¨μελαγχολία των Χριστουγέννων¨. Μάλλον έχω ή είχα βάλει υψηλούς στόχους που δεν μπόρεσα να πετύχω. Μάλλον φοβάμαι το μέλλον. Ή μήπως είμαι, απλά, ένα περίεργο ον. Αναρωτιέμαι γι' αυτά κάθε φορά που πλησιάζουν γιορτές. Αλλά απάντηση δεν έχω δώσει στον εαυτό μου. Γι' αυτό προσπαθώ να σπρώξω αυτά τα συναισθήματα μέσα μου και να κάνω πως δεν συμβαίνει τίποτα. Πως είμαι κι εγώ ένας φυσιολογικός άνθρωπος που χαίρεται στις γιορτές.
Και η ζωή συνεχίζεται ...

Περισσότερα... »
Λάρισα, 06.12.2009
19:00
Εικόνες της πόλης μου!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Greek Folk Music -...

Βαδίζω στο δρόμο. Είναι ένα χειμωνιάτικο σούρουπο. Η πόλη βυθίζεται σιγά σιγά στο σκοτάδι. Ο αέρας μυρίζει υγρασία.
Είμαι καλά. Απολαμβάνω το κάθε τι γύρω μου και αναρωτιέμαι πόσο εύκολο είναι να αγγίξεις την ευτυχία, να την αισθανθείς, να σου χαϊδέψει το μάγουλο. Μάλλον η ευτυχία είναι μέσα μας. Αρκεί η ψυχή να βρίσκεται σε γαλήνη. Και το ταξίδι ξεκινά.
Περνώ απ' την πλατεία. Το δάπεδο υγρό, μουσκεμένο ,τα φύλλα των δέντρων έχουν κολλήσει και μυρίζουν τη γλυκιά σαπίλα του φθινοπώρου. Είναι οι μυρουδιές που τις έχεις συνηθίσει από τα παιδικά σου χρόνια και όποτε φτάνουν στη μύτη σε ταξιδεύουν στο παρελθόν σου γεμίζοντας γλυκιά μελαγχολία. Τα δέντρα γυμνά και μαβιά μες στο σούρουπο. Είμαι στην πόλη!
Αυτοκίνητα περνούν δίπλα μου. Τα φώτα της πόλης έχουν ανάψει. Άνθρωποι περπατάνε. Δεν είναι βιαστικοί. Είναι καλά ντυμένοι. Η υγρή ατμόσφαιρα σου είναι αισθητή. Άλλοι επιστρέφουν από τον απογευματινό τους περίπατο. Γυρνώ το βλέμμα και παρατηρώ μια συκιά σε ένα οικόπεδο. Μέσα στο μισοσκόταδο τη βλέπω σαν μια ζωγραφιά. Μια γκραβούρα με τόσες λεπτομέρειες. Τόσες σκιές και τονισμένα περιγράμματα. Περπατώ και τα φώτα των αυτοκινήτων πέφτουν πάνω μου. Ανεβαίνω στο πεζοδρόμιο και κοιτώ μπροστά. Φτάνω στο ποτάμι. Σε λίγο περνώ τη γέφυρα.
Είμαι στην πόλη!
Ο ποταμός γοητευτικός μες στο σούρουπο. Στο νερό έχουν πέσει σκιές από τις σκιές των δέντρων που τον συντροφεύουν στην όχθη. Κι εκεί τι; Α, ο μικρούλης αποσπερίτης πανέμορφος μες στον καθρέφτη του ποταμού. Πανέμορφος μέσα στο μπλε, γαλάζιο, μοβ του ουρανού. Απόβραδο. Δυο παιδιά με προσπερνούν φωνάζοντας με τα ποδήλατα τους. Ο δρόμος φωτίζεται απ' τα αυτοκίνητα. Κι εγώ προχωρώντας χαζεύω τον ορίζοντα. Δυτικά την πόλης, χαμηλά, το πορτοκαλί-κόκκινο του ήλιου που χάθηκε πριν λίγη ώρα, μπερδεύεται με τις αποχρώσεις του απογευματινού ουρανού. Είναι, πράγματι, πιστή αντιγραφή ενός ζωγραφικού πίνακα. Που ίσως είναι πιστή αντιγραφή μιας τόσο όμορφης φυσικής εικόνας. Και στο κάτω μέρος του πλάνου, η δημοσιά φωτίζεται από αυτοκίνητα. Προχωρώ στο στενό. Και το σκοτάδι έχει πυκνώσει. Η μυρουδιά από υγρασία έντονη. Οι σκιές του φυσικού τοπίου σχηματίζουν σχέδια φαντασίας. Με θαμπώνει το φως των αυτοκινήτων.
Ζω στην πόλη όπου μπορείς ακόμα να ονειρευτείς, συλλογίζομαι. Ή είναι ταξίδια της ψυχής αυτά. Όμορφα ταξίδια από μια ήρεμη ψυχή!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 05.12.2009
19:01
Σεβασμός και αυτοσυγκράτηση
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Imagine-John Lenno...

Κάτι γίνεται. Κάτι κινείται στη χώρα των τρελών τις τελευταίες μέρες. Κάποιοι φοβούνται, κάποιοι φοβερίζουν. Κάποιοι μαζεύονται, κάποιοι συσπειρώνονται , κάποιοι περιμένουν.
Αύριο λέει η χώρα γιορτάζει μια επέτειο. Τι επέτειο; Η αστυνομία λέει έχει πάρει μέτρα. Έχει οχυρώσει τις πόλεις. Άλλοι πολίτες ανησυχούν για τις περιουσίες τους. Και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που περιμένουν να ¨σκοτώσουν¨ την ανία τους βρίσκοντας λόγο για περιπέτεια. Κάτι μου λέει αυτό. Κάτι μου θυμίζει. Κάτι είχε γίνει πέρυσι σαν τέτοια μέρα. Ω ναι! Είναι ένας χρόνος που πέρασε απ’ την ημέρα που ένας επιπόλαιος και άμυαλος αστυνομικός λέρωσε τα χέρια του με αίμα. Αίμα ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού. Λέρωσε το ¨σώμα¨ που υπηρετούσε και λέρωσε την ίδια την πατρίδα του.
Ο Αλέξης. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος! Πως περνά ο καιρός. Οι γονείς έχουν ένα χρόνο που λείπει από κοντά τους το αγαπημένο τους παιδί. Ένα παιδί στην εφηβεία με τον επαναστατισμό, την αντίδραση, τη μαχητικότητα , το δυναμισμό ενός τυπικού τινέιτζερ. Και να σκοτωθεί γι’ αυτό; Τι άδικο!!!
Και μετά κάποιοι αντέδρασαν. Και άρχισαν να σπάνε. Να καταστρέφουν. Να εκτονώνουν το μίσος και τη μανία τους. Τη ρουτίνα και απομόνωσή τους. Κάποιοι κατέστρεφαν τη χώρα τους με τόση ασέβεια.
Για την αδικία που νοιώθουν απ’ το κράτος είπαν άλλοι. Για πράγματα που δικαιούνται και δεν μπορούν να τ’ αποκτήσουν. Ήταν νέοι με αδιέξοδα ζωής. Τι ωραία που ξέρουμε να δικαιολογούμε τα πάντα. Όταν δεν κάνουμε τίποτα εμείς για μας και περιμένουμε όλο απ’ τους άλλους. Για τα κοιμισμένα μυαλά μας. Για τη νωθρή επιλογή ζωής μας. Για την άρνηση των ευθυνών μας.
Ο Αλέξης ήταν ένα παιδί μαχητικό. Δεν φοβήθηκε μπροστά στην εξουσία. Εμείς οι υπόλοιποι που το παίζουμε πονόψυχοι τι ψυχικό σθένος έχουμε ώστε να προσπαθήσουμε για καλύτερη δική μας ζωή; Ή μήπως είναι πολύ πιο εύκολο να παριστάνεις το θύμα δείχνοντας ασέβεια σε συνανθρώπους σαν και σένα με τις ίδιες αγωνίες και τα ίδια όπλα για την επιβίωση.
Η αυριανή μέρα δεν είναι μέρα επετείου. Δεν είναι μέρα γιορτής. Δεν είναι μέρα αγώνων. Ούτε λόγος διαδηλώσεων.
Η αυριανή μέρα είναι μέρα θλίψης για την οικογένεια ενός παιδιού που χάθηκε άδικα. Είναι μέρα προσευχής για ένα άγγελο-τινέιτζερ πια.
Είναι μέρα σιωπής περισσότερο και περισυλλογής. Γιατί οι Έλληνες δεν πρέπει να διχάζονται πια. Για κανένα λόγο. Στην κοινωνία ,παγκοσμιοποιημένη, που ζούμε, είτε θέλουμε είτε όχι πρέπει ενωμένοι να προσπαθήσουμε για το καλό της χώρας αυτής που όλοι ισχυριζόμαστε πως αγαπάμε για να αλλάξουν πράγματα προς το συμφέρον όλων θα πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι μαζί ,ειρηνικά . Φτιάχνοντας και όχι καταστρέφοντας. Δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια να ονειροβατούμε. Τώρα χρειάζεται δράση και ρεαλισμός. Και σοβαρότητα απ’ όλους.
Και κάτι άλλο. Στο χρόνο που πέρασε από την άδικη δολοφονία του μικρού Αλέξη, πολλά ήταν τα θύματα αστυνομικών, που χωρίς λόγο, άδικα κι αυτοί χτυπήθηκαν την ώρα της δουλείας τους. Ας μην τους ξεχνάμε κι αυτούς…
Ευχαριστώ , καλό βράδυ Σαββάτου, καλή Κυριακή!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 28.11.2009
19:30
Παιδική κακοποίηση-Ανθρώπινη κατάντια...
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Πλέον έχει γίνει καθημερινή είδηση τόσο που τείνουμε να συνηθίσουμε στο άκουσμά της και να μην μας κάνει αίσθηση πια.
Κι όμως είναι ότι πιο ειδεχθές μπορεί να διαπραχθεί από άνθρωπο προς το ίδιο το είδος του μάλιστα. Η αναφορά μου για την χθεσινή είδηση της σύλληψης κυκλώματος που διακινούσε πορνογραφικό υλικό με θέμα παιδιά!
Θλίψη είναι το λιγότερο που αισθάνεσαι στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης. Αποτροπιασμό, φρίκη, θυμό αλλά και αναπάντητα ερωτηματικά. Γιατί; Και σ’ αυτό το γιατί δεν μπορείς να απαντήσεις. Είναι διαταραγμένες προσωπικότητες εξηγεί ο ψυχίατρος. Αλλά τόσοι διαταραγμένοι από το συγκεκριμένο πράγμα; Τόσοι άνθρωποι τον καιρό που ζούμε έχουν χάσει τα λογικά τους ώστε να κακοποιούν παιδιά για την ευχαρίστηση τους! Η εποχή μας χαρακτηρίζεται ως εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης, ταμπού σχετικά με τις σχέσεις των ανθρώπων έχουν καταρρεύσει, οι κοινωνίες τείνουν να εξαλείψουν τον πουριτανισμό ο οποίος έδινε ένα άλλοθι στο παρελθόν ώστε οι άνθρωποι να στερούνται του σεξ όσο κι αν το επιθυμούσαν. Κι όμως τα πράγματα έχουν την αντιστρόφως ανάλογη πορεία. Όσο ελεύθερα μπορείς να απολαύσεις το σεξ σήμερα, τόσο πιο ανώμαλες τάσεις αναπτύσσεις.
Όσοι εμπλέκονται σε τέτοιου είδους εγκλήματα , κάθε είδους άνθρωποι. Από κάθε κοινωνική ομάδα. Κάθε είδους μόρφωση. Άνθρωποι που ζουν σε μεγάλες πόλεις αλλά στον ίδιο βαθμό εμπλεκόμενοι και άνθρωποι που κατοικούν σε κλειστές κοινωνίες.
Μα δεν αφορά αυτού του είδους ο ξεπεσμός στην διακίνηση παιδικής πορνείας απ’ το διαδίκτυο, γιατί εύκολα κάποιος θα μπορούσε να δαιμονοποιήσει αυτό το μέσο και έτσι να αποφύγει την ουσία και αιτία του κακού. Κάθε μέρα βγαίνουν στο φως της δημοσιότητας ειδήσεις σαν αυτή των καθολικών ιερέων που κακοποιούσαν παιδιά και όχι μόνο καθολικών. Όλοι γινόμαστε δέκτες τέτοιων κακοηθέστατων μαντάτων. Κι από κει αναρωτιέσαι. Συλλογίζεσαι με πόνο. Τι φταίει; Τι είναι αυτό που οδηγεί το ανθρώπινο είδος να κανιβαλίσει ενάντια στο είδος του, κακοποιώντας τη συνέχειά του. Τα παιδιά; Γιατί τόση δίψα για σεξ όταν τα πάντα είναι στη διάθεση του καθένα; Και η ηθική τέλος πάντων; Τι έγινε; Που πήγε; Κατέρρευσε;
Ποια είναι λοιπόν τα πιστεύω μας; Σε τι Θεό στηριζόμαστε πλέον; Διαθέτουμε σεβασμό για κάτι; Αλλά ούτε καν για τον ίδιο τον εαυτό μας;
Φρίττω αγαπητοί αναγνώστες. Απορώ και εξίσταμαι .Προσπαθώ να αναλύσω για να μπορέσω να κατανοήσω…Όχι για να δώσω ελαφρυντικά. Αυτά δεν υπάρχουν σε τέτοιου είδους ενέργειες. Αλλά να ,για να εκλογικεύσω.
Ο άνθρωπος θεωρείται ανώτερο ον στο σύμπαν τούτο που ζει. Και κάνει τη διαφορά απ’ τα υπόλοιπα είδη , χιλιάδες είδη ζωής που συμβιώνει μαζί τους ότι διαθέτει νου. Λογική. Ώστε να είναι σε θέση να κάνει το σωστό. Το οποίο ορίζεται ως το να σέβεται τον συνάνθρωπο περισσότερο ακόμα όμως τον ίδιο του τον εαυτό. Και επίσης έχει μια φύση. Η οποία υπαγορεύει ορισμένες ενέργειες πρακτικές και ευχαρίστησης. Στην πορεία της ζωής του ανθρώπου αυτή εξελίχθηκε περνώντας από δύσκολους ατραπούς. Το όπλο για την ομαλή εξέλιξή του ήταν και θα είναι η παιδεία του. Στο σημείο που βρίσκεται θα έλεγε κανείς πως λογική-το φυσικό προσόν, η ηθική-ο σεβασμός στον συνάνθρωπο αλλά και η παιδεία του-η οποία είναι σε υψηλά επίπεδα στην εποχή μας-θα έπρεπε να τον μετεξελίξουν σε ένα πολύ ανώτερο ον με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο IQ αλλά ταυτοχρόνως το ίδιο ανεπτυγμένο EQ!
Αντιθέτως ο άνθρωπος αρνείται να ¨προχωρήσει¨ το είδος του γυρνώντας σε μια κατάσταση ,όχι ζωώδης, τερατώδης.
Ή ακόμα αν θέσεις το ζήτημα πάνω σε θρησκευτικά όρια ακόμα χειρότερα. Στο όνομα του όποιου Θεού γίνονται οι πιο ανήθικες πράξεις!
Έχω πλατειάσει και υπεραναλύσει ίσως, προσπαθώντας κι εγώ να εξηγήσω να βρω απαντήσεις-χωρίς αποτέλεσμα σε τελική ανάλυση όμως.
Γιατί άραγε ένας άνθρωπος να βρίσκει σεξουαλική ικανοποίηση κακοποιώντας την προσωποποίηση της αγνότητας-ένα παιδί;
Γιατί δεν αρκείται σε ¨παιχνίδια¨ σεξουαλικά κάθε είδους που όμως σχετίζονται με τους ενήλικους.
Γιατί έχουμε χάσει το θάρρος και τον αυτοσεβασμό μας οι άνθρωποι. Γιατί τόση υποκρισία ανάμεσα σε τόσους υποκριτές; Γιατί τόση ανανδρία; Γατί αυτή η υποβάθμιση του ανθρώπινου είδους; Ως που θα καταντήσουμε οι άνθρωποι;
Βλέπω την μετεξέλιξή του είδους μας σε ζόμπι που ¨άδειοι¨ στο νου και την ψυχή γυρεύουμε να κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλο!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 22.11.2009
21:00
Διαμαρτυρία μιας απλής πολίτη για το θέμα της Νέας Γρίπης
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Αυτό το κείμενο είναι γραμμένο μέσα από αίσθημα αγανάκτησης. Γι’ αυτό που γίνεται τον τελευταίο καιρό με το θέμα της Νέας Γρίπης. Πολλά έχουν ειπωθεί και εδώ και πολύ έχουμε ασχοληθεί. Αξίζει τόσο άραγε;
Έλεος συνέλληνες! Από το πρωί ως το βράδυ τα μέσα ¨ενημέρωσης¨ παρά-πληροφορούν, προειδοποιούν, υπερθεματίζουν για ένα θέμα που αφορά τον καθένα μας προσωπικά σε τελική ανάλυση.

Η είδηση ήρθε πριν αρκετούς μήνες. Ήταν ένας νέος ιός γρίπης που εντοπίστηκε στην Αμερική, με χαρακτηριστικά ιδιαίτερα και από αυτόν αλλά όχι μόνο, πέθανε-δυστυχώς- ένας μικρός αναλογικά με τον πληθυσμό της χώρας που εμφανίστηκε αλλά και τον παγκόσμιο, αριθμός ανθρώπων.
Από κει και πέρα εμείς οι άνθρωποι-θεοί εκμεταλλευτήκαμε το γεγονός ποικιλοτρόπως. Από πλάθοντας σενάρια και καλλιεργώντας τη συνομωσιολογία ως να εκμεταλλευτεί ο καθένας, η καθεμιά ομάδα ανθρώπων τους υπόλοιπους. Κανείς δεν έμεινε αμέτοχος. Από τις κυβερνήσεις, τους γιατρούς-αυτοί ήταν άλλωστε οι ¨ειδικοί¨ και ενδιάμεσοι θα έλεγα, τη βιομηχανία σχετιζόμενη με το ζήτημα, αλλά τελικά για οικονομικά οφέλη, όπως όλα γι’ αυτό γίνονται, αδιαφορώντας για ζωές, υπολήψεις τον κίνδυνο από την καλλιέργεια φόβου αλλά εν τέλει την ασέβεια των ανθρώπων για το ίδιο το είδος τους.
Αλλά ούτε κι εμείς που θεωρούμαστε απλός πληθυσμός είμαστε αμέτοχοι σε αυτό. Με το να παίζουμε το παιχνίδι κάποιων, με θέλοντας να ενεργοποιήσουμε τη λογική και κριτική σκέψη, μη εμπιστευόμενοι ούτε όσους εμπιστευόμασταν ως τα τώρα.
Πολλά ειπώθηκαν για το θέμα αυτής της καινούριας νόσου, της Νέας Γρίπης. Παγκόσμια διαφωνία, διχογνωμίες, αλλά όπου υπάρχουν δύο απόψεις πάντα η μία απ΄ τις δύο είναι η σωστή. Άρα κάποιοι ψεύδονται. Τα ΜΜΕ στο παιχνίδι των εντυπώσεων αλλά και των συμφερόντων κι αυτά. Οι γιατροί έχουν καταστεί οι πλέον αναξιόπιστοι από το ¨άγεστε και φέρεστε¨ σχετικά με το θέμα. Οι κυβερνήσεις δείχνουν κι αυτές μια ύπουλη συμπεριφορά.
Και η κινδυνολογία συνεχίζεται χωρίς κανείς να είναι διατεθειμένος να σταματήσει.
Το όλο θέμα έχω την εντύπωση συνέλληνες, πως θα πρέπει να πάρουν στα χέρια τους οι απλοί πολίτες. Αυτοί οι οποίοι δεν έχουν καν τις γνώσεις τους θέματος, δεν έχουν και κανένα όφελος όμως από τίποτα παρά μόνο το δικαίωμα στην αλήθεια και στην έννοια της προστασίας των ίδιων ή όσων έχουν την ευθύνη. Απλά διαθέτουν το προνόμιο της κρίσης και λογικής.
Η ανθρωπότητα δοκιμάστηκε πολλές φορές από της ύπαρξή της, από νόσους-επιδημίες και πανδημίες και παρά τις απόλυες άντεξε. Απόλυες οι οποίες δεν οφείλονταν καθαρά στην ασθένεια όσο σε μη τήρηση συνθηκών υγιεινής που παλιότερα δεν είχαν επαρκώς αναπτύξει οι άνθρωποι. Στη σημερινή εποχή φάρμακα υπάρχουν και γιατροί καλοί και υπεύθυνοι υπάρχουν.

Το βιοτικό μας επίπεδο έχει βελτιωθεί θεαματικά και ως προς το θέμα διατροφή. Η προσφορά είναι μεγάλη και η επιλογή σαφής και γνωστή σε όλους.
Είναι τα ισχυρά μας όπλα αυτά ημών των απλών ανθρώπων οι οποίοι μπορούμε να γίνουμε ισχυρότεροι απέναντι σε καθένα ισχυρό προσπαθεί να μας χειραφετήσει προς δικό του όφελος. Τελικά πιστεύω πως η αντιμετώπιση απέναντι στη ¨Νέα Γρίπη¨ είναι κάτι πολύ απλό: Τηρώ συνθήκες υγιεινής που ούτως ή άλλως κάνω, τρέφομαι σωστά για να έχω πάντα και από τα πάντα τη φυσική μου άμυνα και εμπιστεύομαι το γιατρό μου.
Επίσης. Κλείνω τα αυτιά μου στο κάθε είδους μέσο παραπλάνησης και εξαπάτησης, δεν ακούω και δεν εμπιστεύομαι παγκόσμιες ομάδες κάθε είδους, από κυβερνήσεις, ερευνητές, ¨παπαγαλάκια¨ βιομηχανιών.
Το θέμα λοιπόν έτσι θα υποβαθμιστεί, στο σημείο που πρέπει να υπάρχει, θα σταματήσει ο πανικός, θα αναβαθμιστούν θέματα που θα έπρεπε να απασχολούν.(Κάθε μέρα εδώ και χρόνια πεθαίνουν άνθρωποι από επιδημίες και έλλειψη βασικών αγαθών στον ¨Τρίτο κόσμο¨ αλλά ποτέ κανείς ερευνητής και καμιά κυβέρνηση δεν ασχολήθηκε, γιατί από κει δεν περιμένουν οφέλη, έτσι απλά.)
Ας κάνει λοιπόν κι εδώ ο απλός πληθυσμός τη μικρή του επανάσταση. Ας εργαστούμε λίγο παραπάνω τη λογική μας.
Στο όνομα τελικά, της δικής μας και μόνο αξιοπρέπειας.
Ευχαριστώ!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 19.11.2009
22:18
Ανασκόπηση μιας ακόμα ημέρας που φεύγει...
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Morricone (Ennio) ...

Σήμερα η μέρα ανέτειλε μέσα από ένα πέπλο ομίχλης. Μ’ αρέσει πολύ αυτό το τοπίο. Μου δίνει μια αίσθηση μυστηρίου και βλέπω τα πάντα σε σκιές και φτιάχνω τις δικές μου εικόνες. Πιο κάτω κοντά στο ποτάμι η ομίχλη όντας πιο πυκνή σου προκαλούσε οφθαλμαπάτες. Ο ήλιος εκεί ψηλά απ’ όπου κοιτάζει από πάντα, έδειχνε ίδιος φεγγάρι μες στη μέρα, έτσι πίσω απ’ το άσπρο τούλι της ομίχλης που κοίταζε τους ανθρώπους.
Κάτω στα γήινα, όλα είχαν τους συνηθισμένους ρυθμούς τους! Κόσμος χυμένος στους δρόμους. Συζητήσεις για τα ίδια πεζά πράγματα ,συνηθισμένα…και ασυνήθιστα θα έλεγες…
Για τον N1H1. Μας ¨την έπεσε¨ κι αυτός απ’ το πουθενά. Πανικός στη χώρα των ποντικών. Χαρούλες στον κυβερνοχώρο με τις γάτες!
Η λαοπλάνα TV βομβαρδίζει τα μυαλά με κίνδυνο. ¨Να φοβάστε μικρά ποντικάκια. Η φάκα είναι έτοιμη να πέσει στα κεφαλάκια σας!¨. Οι γιατροί είναι οι πρώτοι που τρέχουν να κρυφτούν στην τρύπα τους. Τι τους νοιάζουν οι ασθενείς…!

Εδώ στην Ελλαδίτσα…μια σταλιά τόπος τι να περιμένεις; Τα ίδια και τα ίδια. Με τους ίδιους ανθρώπους ασχολούνται όλοι , τα ίδια μικρά γεγονότα τα μεγαλοποιούμε, έτσι για να βάζουμε λίγο ρυθμό και νόημα στη ζωή μας. Ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος στη ΝΔ, τι θα γίνει με τους μισθούς, ε και κανένα έγκλημα έτσι για να ξυπνάμε απ’ το λήθαργο της συνήθειας. Γκρίνιες απ’ τους διαφόρους εμπόρους κι αυτό μες στη συνήθεια του έλληνα. Το μεσημέρι είδα λίγο TV. Πάντα όταν το κάνω μετανιώνω! Τα ίδια πρόσωπα κι εκεί. Να ασχολείται ο ένας με τον άλλο…Είδα εκεί και ένα τύπου τηλεπαιχνίδι ,που κάτι τύποι έχουν χρέη(και δεν είναι και ωραίοι) και καλούν έναν ειδικό να τους βοηθήσει. Μιλάνε για τα χάλια τους τόσο χαριτωμένα και γελάνε που εγώ που παρακολουθούσα τα’ χασα! Σκεφτόμουν: ¨Και μετά μας φταίνε οι τράπεζες; Ή το επιπόλαιο φέρεσθε ορισμένων;¨ Εκνευρίστηκα, έκλεισα. Αργότερα το απόγευμα τα’ θελα πάλι η δικιά σου. Άνοιξα πάλι χαζό κουτί κι εγώ παρακολούθησα πάλι χαζό παιδί: Ήταν σε εκπομπή και ρωτούσε η παρουσιάστρια πόση αυτοπεποίθηση έχουν οι καλεσμένοι της. Κι εκείνη έβγαινε με την δική της αυτοπεποίθηση που της χαρίστηκε απ’ το χρήμα και την αποδοχή των άκριτων κριτών της κάθε μέρα που την επιβραβεύουν παρακολουθώντας την και έκανε τον άπειρο καλεσμένο, σκόνη. Όχι πως δεν τα’ θελε κι εκείνος το ψώνιο…
Βαρέθηκα! Για άλλη μια φορά. Είναι πια απόγευμα. Κοιτώ στον ουρανό. Η νύχτα πέφτει σε λίγο ,μια ακόμα μέρα δύει μαζί με τον ήλιο της. Εκείνος μας καληνυχτίζει μες στα πορφυρά του ενδύματα και τώρα τον ακολουθεί το φεγγαράκι. Που νέο ντροπαλό, φετούλα πορτοκάλι βιάζεται να δύσει…
Πριν κλείσω άφησα για το τέλος την αναφορά μου στην πρόκριση της εθνικής μας ποδοσφαίρου για το μουντιάλ. Κοίτα ,εγώ απ’ αυτά δεν ξέρω πολλά. Άκουγα μόνο όλη την ημέρα που μιλούσαν όλοι γι’ αυτό και ήταν χαρούμενοι. Παραμύθι μεγάλο για να περνάει ο καιρός και το ποδόσφαιρο…! Θα ταξιδέψουμε στη Ν. Αφρική λέει εκεί θα γίνει το μουντιάλ το καλοκαίρι. Ok καλή μας επιτυχία!
Στην εκπνοή την ημέρας λέω να καληνυχτίσω με τον τρόπο που εμένα τον τελευταίο καιρό με γεμίζει: Να καθίσω κοντά στο τζάκι και αφού μείνουμε οι δυο μας με μόνη τη λάμψη της φωτιάς του να φέγγει το δωμάτιο να πιάσω κουβεντούλα μαζί του. Εγώ να το κοιτώ κι εκείνο να καθρεφτίζεται στα μάτια μου και να μου μιλά τις δικές του ιστορίες…!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 16.11.2009
21:18
Έλεος το πάφα πούφα...!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Το Σάββατο βγήκα κι εγώ σαν Έλλην πολίτης να διασκεδάσω. Πήγα σε μια μουσική ταβέρνα, όλα ωραία και καλά. Εκτός…
Πέρα απ’ την κακή συνήθεια των συμπατριωτών μου, αγαπημένων- μπορώ να κάνω κι αλλιώς;-να μιλάει ο καθένας όσο πιο δυνατά μπορεί για να καλύψει τον άλλο, γελώντας και φωνάζοντας αδιαφορώντας για το αν ενοχλεί, ακόμα ούτε την πολύ ωραία ρεμπέτικη μουσική δεν άκουγες. Απορώ τι πάνε σε τέτοιους χώρους αν θέλουν να επιβληθούν δια της δυνατής ομιλίας τους! Πάει αυτό…
Μετά λίγη ώρα ο χώρος γέμισε καπνό απ’ το κάπνισμα των περισσοτέρων εκεί μέσα.

Και αναρωτιέμαι εγώ- που πάω και θυμάμαι κάτι πράγματα τώρα- το καλοκαίρι δεν ήταν που ¨απαγόρευσαν¨ το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους; Θυμάμαι πολύ καλά. Τότε ήταν που ¨τα πήραν¨ αυτοί που καπνίζουν και διαμαρτύρονταν ότι αυτό είναι ρατσιστικό λέει για αυτούς και δεν είναι καθόλου σωστό.
Αλλά είναι σωστό να μην σέβονται αυτοί όσους, δεν γουστάρουν ρε φίλε, να μην καπνίζουν αλλά να τους αναγκάζουν μάλιστα με το ζόρι να καπνίσουν.
Γιατί εγώ επέστρεψα στο σπίτι απ’ την βραδινή μου Σαββατιάτικη έξοδο και ένοιωθα πονόλαιμο απ’ τον καπνό των τσιγάρων των άλλων!
Επίσης αναρωτήθηκα. Ποιος είναι αυτός ο κρατικός μηχανισμός ο οποίος είναι υπεύθυνος για τον έλεγχο του νόμου για την απαγόρευση και την επιβολή κιρρώσεων σε όσους τον παραβαίνουν.
Αλλά αμέσως μετά αναρωτήθηκα πάλι. Πρέπει να φοβόμαστε από κάτι συνέλληνες για να συμμορφωθούμε; Πότε επιτέλους θα μάθουμε να σεβόμαστε τα δικαιώματα των διπλανών μας; Πότε λοιπόν θα έρθει ο πολιτισμός σε τούτη δω τη χώρα; Πότε θα πάψουμε να παιδιαρίζουμε φερόμενοι τελείως ανώριμα δίνοντας άσχημα παραδείγματα στους νέους μας;

Σήμερα άκουσα στο ραδιόφωνο το δημοσιογράφο να διαμαρτύρεται γιατί λέει πήγε σε ένα γλέντι και το κατάστημα τους ανάγκαζε να βγαίνουν έξω όσοι κάπνιζαν. Μάλλον κατά τη γνώμη του θα έπρεπε να βγάζει όσους δεν καπνίζουν έξω, κάθε φορά που ανάβει κάποιος ένα τσιγάρο…!

Κοίτα τη γελοιότητα δοσμένη απ'το λατρεμένο Goofy!!!

Έτσι,γιατί σαν ¨παιδάκια¨ που είμαστε όλοι όσοι ζούμε σ'αυτή τη χώρα ίσως με αυτό τον τρόπο διδαχτούμε καλύτερα...

Περισσότερα... »
Λάρισα, 13.11.2009
19:49
Γιατί δεν μας αρέσει που είμαστε Έλληνες!!!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Διαβάζοντας κάπου λόγους που...
... μας αρέσει που είμαστε Έλληνες...
Θέλησα να το αντιστρέψω, γιατί δεν είμαστε οι
εκλεκτοί αυτού του κόσμου, αφενός και αφετέρου,
η αυτοκριτική βοηθά στη βελτίωση.

Γιατί ως οδηγοί δεν σεβόμαστε και βρίζουμε τους άλλους οδηγούς.
Γιατί τρέχουμε και σκοτωνόμαστε στους δρόμους.
Γιατί οι δρόμοι είναι γεμάτοι σκοτωμένα, από αυτοκίνητα, ζώα.
Γιατί έχουμε προκατάληψη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς γι'αυτό κατεβαίνουμε όλοι με το αυτοκίνητο στο κέντρο.
Γιατί καπνίζουμε στα μούτρα του άλλου κι αν μας παραπονεθεί ¨του τη λέμε¨ κι'όλας.
Γιατί τα αφήνουμε όλα την τελευταία στιγμή.
Γιατί παραπονιόμαστε ότι μας αδικούν οι άλλοι αλλά όταν έχουμε τη δύναμη αδικούμε εμείς τους άλλους.
Γιατί σ'αυτή τη χώρα το ρουσφέτι πάει σύννεφο.
Γιατί παραμυθιαζόμαστε πολύ με και από τους πολιτικούς.
Γιατί είμαστε χώρα βολεψάκιδων.
Γιατί δεν αξιοποιούμε τα ταλέντα μας και τα εξορίζουμε.
Γιατί χτυπάμε ρεκόρ στη διαφθορά.
Γιατί έχουμε εφεύρει τόσες αργίες για να τη σκαπουλάρουμε απ' τη δουλειά.
Γιατί φεύγοντας απ' την πόλη σ'όλες αυτές τις αργίες, φεύγουμε γκρινιάζοντας.
Γιατί έχουμε μια θαυμάσια χώρα και δεν τη σεβόμαστε βρομίζοντας τα πάντα.
Γιατί καταπατούμε δασικές εκτάσεις θεωρώντας πως ανήκουν στον καθένα μας.
Γιατί ενώ μπορεί να υπάρχει κάδος ανακύκλωσης λίγα μέτρα απ' το σπίτι μας δεν τον χρησιμοποιούμε.
Γιατί στο όνομα της οικογένειας θέλουμε να χειραφετούμε τα παιδιά μας για πάντα.
Γιατί όλοι είμαστε εναντίον των διαζυγίων αλλά μια χαρά κερατώνουμε.
Γιατί είμαστε ρατσιστές σε ανθρώπους με ιδιαιτερότητες.
Γιατί ζώντας με ιστορικά φαντάσματα δεν βλέπουμε το κοινό μας συμφέρον.
Γιατί στη χώρα του αρχαιοελληνικού πολιτισμού γλεντάμε με Στέλλα Μπεζαντάκου και αγοράζουμε CD με το Βας Βας.
Γιατί ενώ διδάξαμε τη μεσογειακή διατροφή τρεφόμαστε πλέον με American food.
Γιατί ενώ έχουμε καταλάβει την αξία του τουρισμού κάνουμε ότι μπορούμε για να διώξουμε τους τουρίστες.

...έτσι είμαστε και γουστάρουμε ,καλώς ή κακώς...

Περισσότερα... »
Λάρισα, 11.11.2009
18:00
Η δικτατορία των όμορφων
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

«Η λέξη δικτατορία είναι υπερβολική για να τη χρησιμοποιήσεις εδώ».
Μου είπε ένας δικός μου άνθρωπος όταν με ρώτησε για ποιο θέμα γράφω. Νομίζω πως δεν είναι καθόλου. Για δες ένα γύρω. Οι άνθρωποι προσπαθούν με κάθε τρόπο να φαίνονται όμορφοι. Μέσα από χιλιάδες προβλήματα προσωπικά και της εποχής όλοι έχουμε την αγωνία του φαίνεστε.
Είναι η τηλεόραση που έχει διεισδύσει τόσο στο συνειδητό και το υποσυνείδητο και όλοι έχουμε συγκεκριμένα πρότυπα που εκεί προβάλλονται;
Αυτό το ¨λαοφιλές¨; μέσο μας επιβάλει και τον τρόπο του φαίνεστε. Πρέπει να είσαι κάπως, συγκεκριμένα , τέλεια δηλαδή και ο άκριτος τηλεθεατής υιοθετεί και μιμείται. Στο τέλος εκείνος ζημιώνει. Γιατί όπου κι αν κινείται πλέον το ζητούμενο είναι η εξωτερική εμφάνιση. Όλα τα άλλα σημαντικά παραμερίζονται, υποβαθμίζονται, ο άνθρωπος χάνει την προσωπικότητά του και γίνεται μάζα.
Κι έτσι όπου κι αν κινηθεί κανείς σήμερα το ζητούμενο είναι αυτό που δείχνει. Κι αν κάποιος διαθέτει προσόντα πέρα απ’ αυτό εκείνος θα πεταχτεί στην άκρη μαζί με τα προσόντα του.
Αν η τηλεόραση έδειξε ένα τρόπο επιβολής στους άλλους , οι ίδιοι μας άκριτα επιβάλαμε κάτι που κανέναν δεν βοηθά. Γιατί κανείς δεν εκτιμά πια ταλέντα και προσόντα αλλά το όμορφο κενό!
Στην καθημερινότητα το διαπιστώνεις. Σε κάθε αναζήτηση εργασίας τυχερός είναι ο ωραίος. Μη δίνοντας αρκετή σημασία στα σημαντικά προσόντα που μπορεί να διαθέτει κάποιος που δεν έχει εμφάνιση. Η νεολαία έτσι έχει διαμορφώσει την άποψη πως πρέπει να κυνηγά κανείς την εξωτερική του τελειότητα και δεν έχει σημασία ο εσωτερικός του κόσμος. Για δες πόσο επικίνδυνο είναι αυτό! Σιγά σιγά χτίζουμε μια κοινωνία της κενότητας και έλλειψης ουσιωδών στη ζωή αλλά και στην αξιοπρέπεια, τις αξίες , την καλλιέργεια ταλέντων για να πάει προς την πρόοδο ο κόσμος τούτος.
Οι σχέσεις έχουν επηρεαστεί. Τα στάνταρτς, προσωπικά, σεξουαλικά, ή σε φιλικό επίπεδο έχουν αλλοιωθεί.
Εξηγούμαι σε αυτό το σημείο πως δεν είμαι κατά των όμορφων ανθρώπων. Πως θα μπορούσα άλλωστε αφού πάντα το ωραίο προδιαθέτει ευχάριστα. Απλά διαμαρτύρομαι στην επιβολή μόνο αυτού ως κριτήριο για να ξεχωρίσει ή να πάρει μια εύνοια ή να εκτιμηθεί κάποιος παραπάνω από κάποιον που διαθέτει άλλα χαρίσματα και προσόντα και παραγκωνίζεται γιατί δεν είναι αποδεχτός εμφανισιακά.
Κανείς λοιπόν δεν είναι σε θέση να καταλάβει, ούτε όσοι είναι οι θιγόμενοι, ότι χρειάζεται επανάσταση εναντίον της δικτατορίας των όμορφων και όσων προσπαθούν να την επιβάλουν θέλοντας να μετατρέψουν τους ανθρώπους σε μάζα, σε μια όμορφη μάζα, επιμένοντας σε αξίες και προσόντα πάνω από όλα σε ολοκλήρωση προσωπικότητας και διάθεση για προσφορά, σε αξιοποίηση δυνατοτήτων για την πρόοδο και την ευημερία του κόσμου και φέροντας σε δεύτερη μοίρα το τέλειο της εικόνας, μιας εικόνας μάλιστα που με όσες προσπάθειες παρέρχεται μέσα στο χρόνο και χάνεται χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος!!!

Περισσότερα... »
Λάρισα, 09.11.2009
18:40
Η αρρώστια που λέγεται... Ζήλια!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Έχω αισθανθεί πολλές φορές από παιδί ακόμα να με κυνηγά η ζήλια. Όχι μόνο εγώ, αρκετοί από μας. Έχω γι’ αυτό αναρωτηθεί πολύ περισσότερες γιατί και τι είναι αυτό που απασχολεί έναν άνθρωπο και τον κάνει να ζηλεύει έναν άλλο. Με τη ζήλια γεννιέται άραγε κάποιος ή την αποκτά καθώς οι ελλείψεις της ψυχής του γίνονται πολλές και μεγάλες;
Τη ζήλια προσωπικά τη χαρακτηρίζω ¨αρρώστια¨ που βασανίζει αυτόν που τη φέρει αλλά και αυτούς που έρχονται σε επαφή μαζί του.
Είναι αυτό το συναίσθημα, ή ως πάθος είναι καλύτερα να το δει κανείς-γιατί τα συναισθήματα έχουν μια αγνότητα- είναι λοιπόν ένα πάθος το οποίο κάνει τον άνθρωπο να θέλει να αποκτήσει ότι έχουν οι άλλοι και γι’ αυτό μπορεί να ακολουθήσει επικίνδυνα μονοπάτια. Από ζήλια κάποιος γίνεται κακός και πληγώνει τον ανυποψίαστο συνάνθρωπό του. Αυτός μπορεί να είναι ένας απλός συνάνθρωπος μέχρι ο πιο δικός του άνθρωπος. Αγαπημένος. Όλοι γνωρίζουμε περιπτώσεις κακοποίησης, μέχρις εσχάτων πολλές φορές, ακόμα και ανάμεσα σε αδέλφια με κίνητρο μόνο τη ζήλια. Τα πρώτα αδέλφια της ανθρωπότητας αλληλοσκοτώθηκαν από ζήλια!!!
Είναι ψέμα απ’ την άλλη αν ισχυριστεί κάποιος πως δεν έχει νοιώσει ζήλια για κάτι ή κάποιον. Είναι η ένταση που νοιώθεις τη ζήλια που κάνει τη διαφορά. Και η λεγόμενη εποικοδομητική ζήλια υφίσταται κι εκείνη και κάνει τη διαφορά. Μπορεί να ζηλέψω προς στιγμή αλλά να μπορώ να τιθασεύσω αυτό μου το πάθος την επόμενη κάνοντάς το εποικοδομητικό μετατρέποντας το σε συναγωνισμό. Να μπορώ λοιπόν να επιβληθώ στη ζήλια μου για να την παραμερίσω. Απίστευτη αυθεπιβολή του εαυτού χρειάζεται η υπέρβαση αυτή!
Η ζήλια εκδηλώνεται με διάφορους τρόπους. Μπορεί αυτός που ζηλεύει να προσβάλει τον άλλο με λόγια για αν τον μειώσει απλώς και να πάρει εκείνος μια ικανοποίηση, μπορεί να συκοφαντήσει για να δει να παθαίνει κακό αυτός που ζηλεύει, να υποκριθεί φιλία ώστε να βλάψει αυτόν που ζηλεύει, αλλά ακόμα και να φτάσει σε έσχατο σημείο ακόμα και να αφαιρέσει τη ζωή αυτού που δεν μπορεί να ¨μοιάσει¨.
Είναι σκληρό πολύ για εκείνον που υφίσταται αυτό το σοβαρό πάθος, είναι και βάσανο ψυχής όμως για εκείνον που τη νοιώθει. Το άτομο αυτό έχει μια αίσθηση κατωτερότητας, ότι δεν μπορεί να καταφέρει ότι ο άλλος, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και είναι κάτι που του λείπει και εκδηλώνεται με αυτόν τον τρόπο.
Θέλω να αναλύσω το θέμα ζήλια γιατί όπως είπα πιο πάνω την έχω υποστεί στη ζωή μου από διάφορους ανθρώπους και σε διαφορετικά στιγμιότυπα της ζωής μου. Έχω νοιώσει τον πόνο του να σε αδικούν από ζήλια, να θέλουν να αποκτήσουν τα κεκτημένα σου, να υφίστασαι δολιοφθορά από ανθρώπους που απλά αλλά οδυνηρά φέρουν το αγκάθι της στην ψυχή τους.
Αλλά είναι σκόπιμο να προσπαθήσει κάποιος να διακρίνει από που προέρχεται αυτό το πάθος της ψυχής, ώστε να μπορέσει να κατανοήσει και στη συνέχεια να εξομαλύνει την προκατάληψη που μοιραία καταλαμβάνει ένα μέρος της ψυχής του υφιστάμενου τα πάθη των άλλων.
Είναι ένα θύμα και ο φέρον αυτή, τη ζήλια. Είναι κάποιος που στερήθηκε ίσως κάτι σημαντικό για κείνον στη ζωή του. Είναι κάποιος που δεν γνώρισε έπαινο. Είναι αυτός που ηθελημένα ή οδηγούμενος από άλλους, δεν του αρκεί το λίγο, ούτε το πολύ, ούτε το περισσότερο και διαρκώς κυνηγά το ¨άπιαστο¨. Είναι και αυτός που δεν έχει βρει τις ισορροπίες του, δεν γνωρίζει τον εαυτό του ή συγκρούεται συνεχώς με το εγώ του. Είναι λοιπόν ο ελλιπής συναισθηματικά και ο μη συμφιλιωμένος με τον εαυτό του ο φέρον τη ζήλια. Είναι λοιπόν ένας δυστυχής ¨μισός¨ άνθρωπος. Και είναι πιο δυστυχής εκείνος που δεν μπορεί να το διακρίνει ότι το φέρει. Τον βασανίζει κάτι που αγνοεί. Κακοποιεί τους συνανθρώπους του και δημιουργεί εχθρούς κι έτσι ζει διαρκώς σε φαύλο κύκλο.
Άραγε η ζήλια έχει διάφορα είδη ή είναι η ίδια; Το άτομο που ζηλεύει έχει ως στόχο να αποκτήσει ότι έχουν οι άλλοι. Υλικά ή πράγματα σαν την εξωτερική εμφάνιση ή την εξυπνάδα ή τις διάφορες αρετές , αρετές που μπορεί να έχει κι εκείνος ή κάποιες άλλες, αλλά η χαμηλή του αυτοπεποίθηση δεν του επιτρέπουν να εντοπίσει στον εαυτό του. Υπάρχει και ένα άλλο είδος ζήλιας. Αυτό που νοιώθουν οι σύντροφοι μεταξύ τους. Είναι όμως ζήλια αυτό; Προσωπικά δεν δέχομαι ότι το συναίσθημα πως μπορεί να χάσω τον άνθρωπο που αγαπώ είναι η ζήλια. Το τεκμηριώνω με μια λογική αυτό. Όταν ο ένας σύντροφος ζηλεύει αυτός δεν επιθυμεί το κάτι απ’τον σύντροφό του αλλά επειδή τον θεωρεί κεκτημένο του τον διεκδικεί από κάποιον άλλο με τρόπο βίαιο αλλά και άδικο πολλές φορές. Είναι ακριβώς έτσι; Ή μήπως και πάλι αυτός που εκδηλώνει ζήλια στο σύντροφο επιθυμεί ότι έχει ο αντίζηλός του; Τότε η ζήλια έχει το ίδιο πρόσωπο. Ένα και το αυτό πρόσωπο. Αν επεκτείνουμε τη σκέψη μας το αίσθημα αυτού που ζηλεύει το σύντροφό του είναι ο εγωισμός του να μη χάσει ότι του ανήκει αλλά και υποκίνηση της αγάπης για το άνθρωπό του. Που στη ζήλια της καθημερινότητας δες υπάρχει. Ο άνθρωπος που ζηλεύει δεν αγαπά αλλά ούτε τον εαυτό του. Δραματικό σαν διαπίστωση!!!
Ζητούμενο λοιπόν μετά όλα τα παραπάνω είναι ο άνθρωπος να συνειδητοποιεί αυτό που του καταδυναστεύει τη ζωή του-και σε αυτή την περίπτωση είναι η ζήλια- αυτό προϋποθέτει πολύ μεγάλη εργασία εσωτερική, αυτοκριτική και αυτογνωσία, προσπάθεια αποβολής των συμπλεγμάτων που οι συνθήκες ή οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του με ή χωρίς τη θέλησή τους έχουν τοποθετήσει μέσα μας, έννοια στο συνάνθρωπο αλλά αυτό είναι και το πιο δύσκολο. Γιατί η έννοια και η αγάπη στο συνάνθρωπο προϋποθέτουν αυτά και προς τον εαυτό μας. Η αγάπη προσφέρεται και αποδέχεται ,αποδέχεται και προσφέρεται. Αγάπη ανιδιοτελής η οποία όταν δίνεται έτσι ανυψώνει και αυτόν που είναι σε θέση να το πράξει.

Περισσότερα... »
Λάρισα, 07.11.2009
20:15
Στο σταθμό Λαρίσης...!
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

Ennio Morricone -...

Απ'τα αγαπημένα μου κείμενα!!!

Η ώρα στο παλιό αναλογικό ρολόι δείχνει 9:00pm.Το ρολόι εκεί κρεμασμένο ψηλά για να βλέπουν όλοι. Την ώρα για την αναχώρηση.
Ακριβώς από κάτω ένας μεγάλος φωτεινός πίνακας γράφει τον τόπο αναχώρησης και προορισμού. Κόσμος πάει, έρχεται, βολτάρει, καπνίζει, περιμένει, χάνεται. Άνθρωποι διαφόρων φυλών σε μια πόλη που ούτε φαντάζονταν ίσως πως θα βρεθούν στα παρελθόντα χρόνια τους, που οι συνθήκες ζωής τους τους ανάγκασαν σε ταξίδια μακρινά, σε σταθμούς όπου από κει αναζητούν ξανά την αφετηρία για νέα ζωή. Στην καφετέρια άνθρωποι αραγμένοι στην καρέκλα τους να ταξιδεύουν νοερά πριν ακόμα δοκιμάσουν το ταξίδι. Άτομα μοναχικά ή άλλοι με παρέα να αποχαιρετιούντε αλλάζοντας ματιές πριν χωρίσουν ταξιδεύοντας. Σε ένα παγκάκι μια νέα απ'αυτούς τους άτυχους ή ευαίσθητους που αφημένοι στον κόσμο τους κάνουν τα δικά τους κάλπικα ταξίδια μέσα από άλλα τρένα που τους κομματιάζουν τα έξω και τα μέσα τους. Στην αποβάθρα διάφοροι υπάλληλοι με μπλε παντελόνι και σιελ πουκάμισο-ξεχωρίζουν έτσι απ'τους ταξιδιώτες- πηγαινοέρχονται, ο καθένας με την αρμοδιότητά του. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, κάθε στιλ, άντρες, γυναίκες μαζεύονται στην αποβάθρα την ώρα που από τα μεγάφωνα αναγγέλλεται η άφιξη μιας αμαξοστοιχίας. Ο ήχος της φωνής χαρακτηριστικός όχι πολύ ευκρινής αλλά όλοι καταλαβαίνουν γιατί από ώρα αναμένουν.
Αποσκευές, βαλίτσες, σακίδια, τσάντες, προσωπικά είδη, ζωές σε διαρκή κίνηση, σε μετακίνηση , ζωές σε ένα σακίδιο ...
Και καθώς το πλήθος των ανθρώπων μετακινείται ανήσυχο αλλάζοντας συνεχώς θέση και οι υπάλληλοι βρίσκονται σε μια ένταση η Αμαξοστοιχία πλησιάζει.
Το τρένο! Ένα τεράστιο όχημα με έναν επιβλητικό θα έλεγα ήχο που δεν σε αφήνει αδιάφορο, ούτε και το μέγεθός του όμως. Η μηχανή σου προκαλεί δέος, τεράστια και βρυχώντας να πλησιάζει σέρνοντας βαγόνια. Περνούν μπροστά περιμένεις κι αυτά περνούν και περνούν ...και τελικά το τρένο σταματά ακριβώς στη μέση του σταθμού. Επιβάτες βιάζονται να επιβιβαστούν, οι ρόδες απ'τις βαλίτσες κάνουν περίεργους θορύβους καθώς βιαστικά τις τραβούν οι ιδιοκτήτες τους. Κατευθύνονται προς της υπόγεια διάβαση όπου εκεί μέσα χάνονται για να εμφανιστούν κάποια μέτρα παρακεί κοντά στις ανοιχτές πόρτες των βαγονιών. Μέσα στα βαγόνια, κόσμος πάει, έρχεται, άλλοι τοποθετούν τα πράγματα τους και βολεύονται στις θέσεις τους άλλοι προχωρούν στο διάδρομο για να κατεβούν ,άλλοι-αυτοί που θα συνεχίσουν το ταξίδι, για να ξεμουδιάσουν και άλλοι δεν παίρνουν καν είδηση του τι συμβαίνει γύρω τους βέβαιοι για τη συνέχιση του ταξιδιού τους και ποιος ξέρει με ποια κούραση έχουν γύρει και κοιμούνται.
Σε λίγο απ'την υπόγεια εμφανίζονται άλλοι, άνθρωποι ,διάφορες φυλές, με διάφερα στιλ να σέρνουν τις βαλίτσες με τις ζωές τους σε μετακίνηση.
Το τρένο σε λίγο αρχίζει και πάλι να βρυχάται ο μηχανοδηγός βγάζει για λίγο το κεφάλι σα να θέλει να χαιρετήσει, το τρένο μπαίνει σε κίνηση γλιστρά σιγά σιγά στην αρχή πάνω στις ράγες του σα να είναι αυτές προέκταση του οχήματος. Μετά επιταχύνει. Τώρα περνά μπροστά στα μάτια με μεγάλη ταχύτητα τόσο που γίνεται μια τεράστια γραμμή από χρώμα και εναλλασσόμενα παράθυρα.
Οι αποβιβάζοντες επιβάτες έχουν αναχωρήσει, έχουν φτάσει στον προορισμό τους, μέχρι το επόμενο ταξίδι, οι υπάλληλοι έχουν ηρεμίσει, η καφετέρια άδειασε ...ως την επόμενη ώρα άφιξης κάποιου τρένου ...
...δεν ξέρω γιατί, αλλά μου προκαλεί θλίψη η εικόνα του τρένου που φεύγει, απομακρύνεται ...
Κατερίνα

Περισσότερα... »
Λάρισα, 06.11.2009
17:03
«Θάνατος στη σοβαροφάνεια»
» Διαδρομές του νου και της ψυχής

... ήταν ένα σύνθημα σε τοίχο που είδα καθώς περνούσα από κει και με προβλημάτισε. Με προβλημάτισε για δύο λόγους. Για την έννοια αυτή καθ’ αυτή της λέξης ¨σοβαροφάνεια¨ αλλά και επειδή σίγουρα κάποιοι νέοι είχαν γράψει στον τοίχο και αυτό έχει την αξία του. Η λέξη σοβαροφάνεια μοιάζει τόσο πολύ με τη λέξη σοβαρότητα. Αλλά και ως έννοιες τις συγχέουμε χαρακτηρίζοντας ανθρώπους, σοβαρούς ενώ είναι σοβαροφανείς. Είναι άραγε από άγνοια ή υποσυνείδητη σκοπιμότητα; Γιατί σοβαρότητα είναι το ζητούμενο για κάθε άνθρωπο να διαθέτει. Σοβαρότητα στα λόγια και στις πράξεις του. Αλλά εμείς οι ίδιοι έχουμε μπερδέψει τις δυο έννοιες αποκαλώντας το σοβαροφανή ,σοβαρό.
Σοβαρότης λοιπόν τι είναι; Είναι η ικανότητα του ανθρώπου να είναι σταθερός σε ιδέες και απόψεις του, να μην παρασύρεται από διάφορα ρεύματα ατόμων ή συμπεριφορών, να μπορεί να κρατά μέτρο σε ότι κάνει και στο τρόπο που αυτός εκδηλώνεται. Σοβαρός είναι αυτός που μπορεί να κρατήσει ή μάλλον να υποστηρίξει το εγώ του όπως είναι, αδιαφορώντας ή ακόμα πηγαίνοντας κόντρα στο κατεστημένο.
Σοβαροφάνεια τι είναι; Είναι το να δείχνει κάποιος σοβαρός. Άσχετο με το αν είναι. Μα αν δείχνει πώς να ξέρουν οι άλλοι αν είναι στ’ αλήθεια σοβαρός; Ο σοβαροφανείς άγεται και φέρεται συγκεκριμένα. Είναι τα στάνταρτς που έχουν επιβληθεί έτσι ώστε η σοβαρότητα να υποβαθμισθεί. Ο σοβαροφανείς έχει εικόνα. Ο σοβαρός όχι. Ο πρώτος ντύνεται συγκεκριμένα, μιλά συγκεκριμένα, συνδιαλέγεται συγκεκριμένα. Κι όμως ο σοβαροφανείς είναι αυτός ο μη αυθεντικός που κάποια στιγμή σε κάποια εκδήλωση της ζωής του κι της συμπεριφοράς του απέναντι στους άλλους θα γελοιοποιηθεί. Γιατί δεν θα έχει χάσει τη σοβαρότητα. Η σοβαροφάνεια συγγενεύει με την υποκρισία. Υποκρίνεσαι ότι είσαι κάτι άλλο.
Σύμφωνα με την ανάλυση λοιπόν της κάθε λέξης το ζητούμενο είναι η σοβαρότητα για κάποιον. Αλλά στην κοινωνία που ζούμε, την γεμάτη υποκρισία και δήθεν, στην κοινωνία όπου μας έχουν συνηθίσει να τρώμε αμάσητη τροφή, να μιμούμαστε κι όχι να είμαστε εμείς, στην κοινωνία όπου λίγοι γίνονται πρότυπα και ίσως κακά πρότυπα πολλές φορές για τους πολλούς, κανείς δεν είναι σε θέση να διακρίνει τη σοβαρότητα απ’τη σοβαροφάνεια. Η κοινωνία θέτει δικά της πρότυπα. Οι άνθρωποί της αδρανούν χάνουν έτσι τον εαυτό τους πέφτουν σε μιμητισμό και οι άλλοι -κουρδιστά στρατιωτάκια -χειροκροτούν και προσπαθούν να κάνουν άλλους να τους χειροκροτήσουν.
Δεν είναι λοιπόν μια έννοια λίγο διαφορετική η σοβαροφάνεια απ’τη σοβαρότητα. Είναι κάτι πολύ πιο δραματικό. Είναι απώλεια του εαυτού η σοβαροφάνεια. Ενός εαυτού που μπορεί να έχει σε ίσες δόσεις λογική και συναίσθημα. Και είναι σε θέση να τα εξωτερικεύσει όταν το έχει ανάγκη με τον τρόπο που θέλει και σεβόμενος πάντα τους συνδαιτυμόνες και συμπορευτές του. Αλλά έτσι που μια κοινωνία αβασάνιστα χειροκροτεί το σοβαροφανή του δίνει τέτοια εξουσία να νομίζει ότι εκείνος είναι ο ισχυρός και να υποβαθμίζει το σοβαρό. Κι έτσι πολύ απλά, η σημερινή κοινωνία έχει πολύ περισσότερους σοβαροφανείς, δηλαδή δήθεν από σοβαρούς δηλαδή αυθεντικούς.
Να γιατί κάποια παιδιά έγραψαν στο τοίχο το σύνθημα «θάνατος στους σοβαροφανείς». Γιατί ο σοβαρός γεννιέται αλλά ο άλλος γίνεται. Τον δημιουργούν οι συνθήκες και η αδυναμία του να επιβάλει το εγώ του. Για τα παιδιά που κρατούν ακόμα ανόθευτο εγώ μέσα σε έναν κόσμο σοβαροφανών αυτόν των μεγάλων είναι αηδιαστικοί τέτοιοι τύποι. Ώσπου η κοινωνία να επιβάλλει σοβαροφάνεια με το πέρασμα των χρόνων της ζωής τους και να χάσουν τον πραγματικό τους εαυτό. Μερικά απ’αυτά τα παιδιά, γιατί κάποια άλλα θα αντισταθούν θα κρατήσουν την παιδικότητα στην ψυχή τους, δεν θα παρασυρθούν απ’τα πρότυπα των σοβαροφανών και θα ξεχωρίζουν σ’ αυτούς που είναι ικανοί να δουν τη διαφορά ως οι πραγματικά σοβαροί αυτής εδώ της κοινωνίας αλλά και του ίδιου εαυτού τους.

Η φωτο ανήκει στο Β.Λότσιο
κάτοχο επαίνου σε διαγωνισμό
φωτογραφίας!

Περισσότερα... »