Larissa Blogs » Ό,τι φας κι ό,τι πιεις

Feeds

18891 άρθρα από 80 πηγές

Aa - Zz (4437)

• AELnews (922)
• Alkaios Larsinos (170)
• Andreas Katsakos - Photo Diary (27)
• Aris Deslis Μία Ζωή Αγώνες (1029)
• Bicycle @ Larissa - Ποδηλάτες Λάρισας (76)
• Collect that muthafucker!.. (48)
• Common Sense (192)
• D. Z. Gougoulias Blog (187)
• Dimzacharakis Photo Diary (129)
• e-Γυναίκα (81)
• e-Πυξίδα (39)
• Hellenic American League of Larissa (167)
• Kiko (39)
• Kiko (61)
• Krinanthos Restaurant (44)
• Larissa City (33)
• Larissa press (375)
• Leonidas Anthoupoli Taekwon-Do I.T.F. (18)
• Mad @ Teilar (24)
• Mantri (177)
• MariosPress (73)
• Pasquals Bet Predictions (115)
• Serendipity (10)
• Sport Tirnavos (333)
• Stop στην αλητεία των Σούπερ Μάρκετ! (38)
• World Institute To Preserve Traditional Products (30)

Αα - Ωω (14454)

• 23ο Δημοτικό Σχολείο (49)
• 2410 Λάρισα (45)
• Ἀγαθὸν τὸ ἐξομολογεῖσθαι... (117)
• H γωνιά μου στο δίκτυο (59)
• Έχω μάτια και βλέπω (1829)
• Ό,τι φας κι ό,τι πιεις (110)
• ΑΕΛ (1340)
• Αδιόριστοι εκπαιδευτικοί σερφάρουν και απαιτούν (128)
• Αθανάσιος Κουτσοκέρας,Υποψήφιος Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ν.Λάρισας (7)
• Βιβλία και ξερό ψωμί (36)
• Γράφει ο: Αντώνης Γιάγκος -Write: Antonis Giagkos (25)
• Γιάννης Βασβατέκης (2)
• Δίχως Όνομα (11)
• Δίκτυο Ενημέρωσης για τον έλεγχο των παρασίτων (87)
• Διάφορα μικρά & μεγάλα της καθημερινότητας (70)
• Διαδρομές του νου και της ψυχής (39)
• Εκ-Παιδευτικά... Παιδέματα και άλλα Σοφίσματα (60)
• Ενωση θεολόγων ν. Λάρισας (221)
• Η φωτογραφία της ημέρας (50)
• Η Κουζίνα της mama (66)
• Η αθλητική Λάρισα (3)
• Θρησκευτικών Δίκτυο (238)
• Θεσσαλικά Νέα (2382)
• Θεσσαλική Αφύπνιση (662)
• Θεολογία και Κοινωνία (65)
• Κόκκινο Νερό (23)
• Κάποιοι μας δουλεύουν! (29)
• Καθημερινή τρέλα (126)
• Κοινον Βραχασίου (240)
• Λάρισα, κανένας για ψώνια στα μαγαζιά της (1666)
• Με Νταούλια και Ζουρνάδες (52)
• ΝΕ.Ο.Σ Κεντρικής Ελλάδος (285)
• Ο φωτογραφικός μου εαυτός (99)
• ΟΣΣΑ Λάρισας (23)
• Οικολόγοι Πράσινοι Λάρισας (541)
• Περιβάλλον (73)
• Στοχασμοί (23)
• Σωτήρης Π. Ζάχος (41)
• ΣΔΕ Λάρισας (40)
• Σκυριανό αλογάκι (32)
• Σκέτη Γλύκα (94)
• Τραγικός... (2507)
• ΤΕΙ Λάρισας blog (188)
• Τα παιδία παίζει... (89)
• Ταυτότητα Πόλης (73)
• Της Λαρίσης το... ανάγνωσμα (37)
• Το Περιβάλλον στη Λάρισα (13)
• Υγεία και Πρόληψη - Φάρσαλα (60)
• Φωτόνιον (27)
• Φάνης Χατζηγρίβας (146)
• Φιστίκι Κελυφωτό (37)
• Φιλαθλητικός Λαρισαϊκός Σύλλογος (105)
• Χρήστος Μπέλτσιος (56)
• Ω τι κόσμος μπαμπά (29)

Ό,τι φας κι ό,τι πιεις (100)

• Λάρισα, 30.07.2010
• 09:01

  Σούνιο και αρχαιολογικός χώρος

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μιάμιση περίπου ώρα από το κέντρο της Αθήνας βρίσκεται το Σούνιο. Το ακρωτήρι αυτό αποτελεί το νοτιότερο άκρο του νομού Αττικής, έχοντας απίστευτη θέα στο Αιγαίο και στα πλοία που κατευθύνονται από και προς τον Πειραιά. Αυτό από μόνο του αποτελεί σημαντικό λόγο για τον οποίο επέλεξαν την περιοχή οι αρχαίοι ημών για να κατασκευάσουν ναό αφιερωμένο στον θεό της θάλασσας τον Ποσειδώνα. Κάτι που αρκετοί δεν γνωρίζουμε (ανάμεσά τους και γω πριν επισκεφτώ ξανά τον ναό) είναι ότι στον χώρο λατρευόταν επίσης και η Αθηνά με δύο μικρότερους ναούς. Μπορεί να πει κανείς ότι μετά την ήττα του Ποσειδώνα στη μάχη της ανάδειξης του προστάτη της Αθήνας, ο θεός της θάλασσας πήρε την ρεβάνς του. Το μέρος εκεί εξυπηρετούσε και άλλους σκοπούς, περισσότερο στρατηγικούς. Εκεί κοντά βρίσκονταν τα μεταλλεία του Λαυρίου που αποτελούσαν κύρια πηγή πλούτου για την αρχαία πόλη της Αθήνας. Το περίφημο αθηναϊκό ναυτικό της εποχής του Θεμιστοκλή χρηματοδοτήθηκε από αργυρούχο κοίτασμα που βρέθηκε στην περιοχή.
  Θέα του ναού από την παραλία που βρίσκεται ακριβώς πριν.Λίγο πριν την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Η είσοδος είναι 4 ευρώ.Ο χάρτης του αρχαιολογικού χώρου απ'όπου αντλήσαμε τις πληροφορίες και για τους ναούς της Αθηνάς Όψεις του ναούΣτον χώρο συνήθως φυσάει, πράγμα λογικό λόγω της γεωγραφικής θέσης του. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να διαβρώνονται σιγά-σιγά τα υλικά.Ένα δέντρο θαρραλέα ατενίζει τον ναόΗ θέα προς την νότια πλευράΤο σημείο όπου δύει ο ήλιοςΗ Μακρόνησος και η νοτιοανατολική θέαΒρείτε τις διαφορές μεταξύ των φωτογραφιώνΗ θέα προς την παραλία που βρίσκεται ακριβώς πρινΟ χώρος είναι συνυφασμένος και με έναν άλλο διάσημο μύθο, εκείνον του Αιγέα. Πρόκειται για τον γνωστό μύθο με τον Θησέα και τον Μινώταυρο, καθώς και την επιστροφή από την Κρήτη με τα μαύρα πανιά που βλέποντάς τα ο Αιγέας και νομίζοντας τον γιο του νεκρό, πήδηξε από εκείνο το σημείο στη θάλασσα. Με βάση αυτό τον μύθο το γνωστότερο ελληνικό πέλαγος ονομάστηκε Αιγαίον Πέλαγος.Ο γκρεμός είναι σίγουρα απότομος.Το σημείο δεν μοιάζει ιδανικό για βουτιά στο κενό;Τριγύρω στην περιοχή υπάρχουν πολλά ταβερνάκια όπου μπορεί κανείς να συνδυάσει την εκδρομή και με φαγητό. Επίσης, από το ακρωτήρι μπορεί κανείς να δει υπέροχα ηλιοβασιλέματα. Ο αρχαιολογικός χώρος, μάλιστα, είναι ανοιχτός μέχρι και την δύση του ηλίου ακριβώς γι αυτό το λόγο. Τι λέτε, πάμε για καμιά βουτιά;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.07.2010
• 20:10

  Πράσινο στην πόλη: κήπος του Πάρκου Ελευθερίας

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η ζέστη συνεχίζεται παρά τα διαλείμματα βροχής και για όσους συνεχίζουν να παραμένουν στο κλεινόν άστυ η αναζήτηση λίγης δροσιάς είναι σίγουρα κάτι το ευπρόσδεκτο. Μετά τον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, σειρά έχει ένας σχετικά κρυμμένος χώρος πρασίνου. Πρόκειται για τον χώρο του Πάρκου Ελευθερίας στην Βασ. Σοφίας, μπροστά από το Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Εκεί βρίσκεται και το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου, αλλά και το Κέντρο Τεχνών του δήμου Αθηναίων.  Και σ'αυτό το πάρκο η είσοδος είναι δωρεάν. Πλησιέστερη έξοδος μετρό είναι αυτή του Μεγάρου Μουσικής.
  Παρόλο που το πάρκο είναι σχετικά μικρό, το πράσινο είναι αρκετό.Παλιότερα κτίσματα και στο βάθος το ΝΝΑ.Το Μουσείο Ελευθερίου Βενιζέλου Και το Κέντρο Τεχνών του δήμουΗ ταμπέλα προς το ΝΝΑΟ δρόμος προς το νοσοκομείοΠροτομή που βρίσκεται στον χώρο
  (προσθήκη από τον φίλτατο αθεόφοβο: το άγαλμα στην φωτογραφία είναι του αξιωματικού Σπύρου Μουστακλή που τον βασάνιζαν εκεί επί χούντας όταν ήταν το ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 μέρες μέχρι που τον άφησαν παράλυτο. )Στον χώρο βρίσκεται κρυμμένη άλλη μια όμορφη γωνιά της πόλης: το cafe-bar-restaurant Πάρκο Ελευθερίας. Το πράσινο που το "πνίγει" δεν θυμίζει σε τίποτε ότι βρίσκεται κανείς στο κέντρο της πόλης. Αξίζει για καφέ το πρωί μέχρι και για ποτό το βράδυ. Χαριτολογώντας, περιμένει κανείς να δει μέχρι και νοσηλευόμενους του ΝΝΑ με τον ορό να διασκεδάζουν στον χώρο. Καλές βόλτες στο κέντρο!
  ΥΓ Οι φωτογραφίες είναι από το κινητό. Όπως μου είπε και γνωστός philos, μάλλον θα πρέπει συχνότερα να έχω μαζί μου την φωτογραφική. Το αποτέλεσμα μάλλον δεν συγκρίνεται.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.07.2010
• 20:31

  Λίγο πριν (τρις)... βιβλιοπροτάσεις

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Όπως και πρόπερσι, όπως και πέρσι, είναι ώρα για προτάσεις για ένα από τα αγαπημένα ατομικά αθλήματα των διακοπών, το διάβασμα. Καλή συνοδεία για την παραλία, για την πτήση ή την διαδρομή με το καράβι. Οι φετινές προτάσεις είναι δύο συν μία.
  A Confederacy of Dunces του John Kennedy TooleΈνας πραγματικός συνασπισμός ηλιθίων όπου σειρά από τυχαία γεγονότα κάνουν την ζωή να μοιάζει λιγότερο συνηθισμένη. Για λόγους οικονομίας αλλά και εξάσκησης το συγκεκριμένο βιβλίο το προτίμησα στα αγγλικά. Οι χαρακτήρες είναι όλοι ένας προς έναν. Η ηλιθιότητα πάντως είναι σίγουρα ανίκητη. Παρεμπιπτόντως, το βιβλίο εκδόθηκε 11 χρόνια μετά την αυτοκτονία του συγγραφέα.
  Trapped (Παγιδευμένοι) του φίλτατου blogger Αντώνη Τουμανίδη από τις εκδόσεις Post-Script Ο Αντώνης Τουμανίδης εδώ και καιρό μας δίνει ιστορίες τρόμου από το blog του The toymaker's diary. Τώρα ήρθε η ώρα να μας τα πει και γραπτώς μέσα από το πρώτο του βιβλίο. Το γεγονός ότι προλογίζεται από τον σκηνοθέτη του "SAW" D.L Bousman κάτι λέει. Γιατί να μην το προτιμήσει ο λάτρης των βιβλίων τρόμου;
  Οι κωμωδίες του Αριστοφάνη σε κόμικς του διδύμου Ακοκαλίδη-ΑποστολίδηΧωρίς να απέχουν πολύ από τα μηνύματα της αρχαιότητας συγκεντρώνουν το πνεύμα του αρχαίου κωμικού μαζί με σύγχρονες πινελιές. Για παιδιά και όχι μόνο. Βολεύουν ιδιαίτερα για ελαφριά ανάγνωση.
  Κάθε προσθήκη στην λίστα ευπρόσδεκτη! Καλά διαβάσματα και καλές διακοπές ό,τι κι αν κάνουμε! Κλισέ, αλλά όλοι αναμένουμε τον Σεπτέμβρη με αγωνία. Έως τότε όμως έχουμε αρκετά που μπορούμε να απολαύσουμε...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.07.2010
• 20:01

  Καλοκαίρι και αρχαίο θέατρο πάνε παρέα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με πολλά θετικά πράγματα. Διακοπές, θάλασσα, βουνό, χωριό, νησί, πλοίο, ταξίδι, παραλία, βιβλία, καρπούζι και λοιπά καλοκαιρινά φρούτα, τζιτζίκια, ξάπλες, άδειες πόλεις, παρέες και πολλά πολλά άλλα. Είναι επίσης εποχή συναυλιών, παραστάσεων και γενικότερα δραστηριοτήτων εκτός σπιτιού. Οι ευκαιρίες για όλους ανεξαρτήτως βαλαντίου είναι πολλές.
  Από τις αγαπημένες μου καλοκαιρινές συνήθειες είναι η παρακολούθηση παραστάσεων και μάλιστα κυρίως αρχαίου δράματος και κωμωδίας. Παρόλο που οι παραστάσεις που έχουν διασωθεί αυτούσιες δεν είναι πάρα πολλές, η ματιά του κάθε σκηνοθέτη και η απόδοση του κάθε θίασου διαφέρουν, επιτρέποντας την επανάληψη χωρίς να είναι κουραστική.
  Δεσπόζουσα θέση σε αυτή την αγαπημένη συνήθεια αποτελεί φυσικά η παρακολούθηση παράστασης στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Σε απόσταση δύο ωρών από την Αθήνα, με τιμές που ξεκινούν από 15 ευρώ το άτομο μπορεί κανείς να μεταφερθεί στους αρχαίους χρόνους και να γίνει συμμέτοχος σε αρχαίες συνομωσίες, δράματα, κριτικές πολιτικών προσώπων και καταστάσεων, να γελάσει ή να συγκλονιστεί - ανάλογα βέβαια και με το έργο και την απόδοση των καλλιτεχνών. Τα τελευταία χρόνια προσπαθώ να πηγαίνω τουλάχιστον μία φορά κάθε καλοκαίρι. Και πιστεύω ότι είναι όμορφο για τον καθένα μας να παρακολουθήσει μία παράσταση στην Επίδαυρο κάποια στιγμή.Ο χώρος στον οποίο βρίσκεται το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου είναι σίγουρα μοναδικός. Μέσα στα πεύκα, αυτό το μοναδικό θέατρο όντως μεταφέρει τον θεατή κάπου αλλού. Ειδικά όταν σβήνουν τα φώτα και απλώνεται η ησυχία λίγο πριν αρχίσει η παράσταση, το μόνο που ακούγεται είναι τα τζιτζίκια του καλοκαιριού και τα βήματα του Χορού που πλησιάζει. Η σχεδόν παντελής έλλειψη φώτων επιτρέπει να βλέπει κανείς τον ολάστερο ουρανό, το κομμάτι του τουλάχιστον που βρίσκεται πάνω από αυτή τη χώρα.  Δώστε στον εαυτό σας χρόνο να περιεργαστεί και να αφομοιώσει την αίσθηση. Και η παράσταση αρχίζει...
  ΥΓ Για όσους επιλέξουν τις μη αριθμημένες θέσεις, ας προνοήσουν να έχουν μαζί τους μαξιλαράκια. Το κορμί σας θα σας ευγνωμονεί αργότερα. Απαραίτητο συμπλήρωμα και το νερό. Ευχάριστα εκπλήσσει το γεγονός ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου σέβεται το μνημείο και τους ηθοποιούς.
  ΥΓ1 Πληροφορίες για τις παραστάσεις στην αντίστοιχη σελίδα του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ενθαρρυντικό στοιχείο επίσης ότι ανά την επικράτεια διοργανώνονται αντίστοιχα και άλλα φεστιβάλ με καλοκαιρινές παραστάσεις.
  ΥΓ2 Για όσους θέλουν να πάνε οδικώς, να υπολογίσουν περίπου 2 ώρες. Επίσης διοργανώνονται εκδρομές με λεωφορεία τόσο από τον Κηφισό όσο και από πρακτορεία. Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν και μικρές κρουαζιέρες που ξεκινούν το απόγευμα από Πειραιά. Στην επιστροφή μάλιστα σερβίρεται και δείπνο. Δεν το έχω δοκιμάσει αλλά ακούγεται ενδιαφέρον.
  ΥΓ3 Για όσους πάλι θέλουν να το συνδυάσουν μπορούν να μείνουν για διανυκτέρευση στο Ναύπλιο ή στο Τολό. Η απόσταση για το θέατρο είναι περίπου μισή ώρα - τρία τέταρτα λόγω κίνησης. Οπότε συνδυάζει κανείς πολιτιστική απόδραση, μπάνιο, ξεκούραση με σχετικά χαμηλό κόστος. 
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 05.07.2010
• 21:36

  Λονδίνο: πόλη σε στάση (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μετά την κίνηση αναπόφευκτα έρχεται η στάση. Τριγυρνώντας κανείς την πόλη μπορεί να βρει πολλές πόζες, ανεξαρτήτως από που αυτές προέρχονται. Ας τις συναντήσουμε, λοιπόν.City of London - τα όρια της πόληςΙππότες, δράκοι και Ρωμαίοι ξεπροβάλλουν.Το πρώτο άγαλμα είναι στην South Bank, ακολουθώντας το Thames Path λίγο πριν την Tower Bridge, το δεύτερο στο κέντρο περίπου του City και το τρίτο έξω από τα τείχη του Tower of London.Κι άλλος ιππότης - αυτή τη φορά προστατεύει μια εκκλησία.Στον χώρο αυτό που φαίνεται στην φωτογραφία ήταν παλιότερα το θέατρο όπου ανέβαζε τις παραστάσεις του ο Σέξπιρ.Το συντριβάνι σχεδόν κρύβει τον τρούλο της Πινακοθήκης στην Trafalgar Square. Δεν είναι όμως όλα τα αγάλματα από πέτρα. Ένα από τα μαγαζιά στην Covent Garden γιορτάζει τα τριάντα χρόνια του.Καιρός ήταν να δούμε και καμιά γυναίκα ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα. Η συγκεκριμένη πάντως μάλλον δεν είναι καλή νοικοκυρά...Ακόμη και τα νερά φαίνονται σε στάση... Στο βάθος το σταματημένο London Eye.Οι εργάτες σίγουρα δικαιούνται μία στάση για καφέ. Ή και μπύρα.Να και κάτι άλλο ελληνικό στην πόλη, η Greek Street που οδηγεί στην πλατεία στην καρδιά του Soho.Διαφήμιση ταινίας με ολίγον από ελληνικό θέμα σε λεωφορεία (Get him to the Greek).Περίεργα οχήματα φαίνεται να κυκλοφορούν στην πόλη. Σε πρώτο φόντο το περίφημο κατσαριδάκι.Ψάχνοντας την εξήγηση για όλα αυτά τα περίεργα, βρήκαμε κάτι που μάλλον μας δίνει μια ιδέα...Είχαν επίσκεψη ο Νικολά Σαρκοζί με την Κάρλα Μπρούνι αυτές τις μέρες! Δύο Γάλλοι στο Λονδίνο. Έτσι εξηγούνται όλα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.06.2010
• 13:17

  Λονδίνο: πόλη σε κίνηση (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Δύο βδομάδες περίπου πριν βρέθηκα για τριήμερο στο Λονδίνο, όπως πρόλαβε ήδη να ενημερώσει ο φίλτατος NdN. Τριήμερο δροσιάς σε σχέση με τις θερμοκρασίες που επικρατούσαν εκείνες τις ημέρες στην Ελλάδα. Τριήμερο μουντιαλικό, καθώς επιβαλλόταν η παρακολούθηση ποδοσφαίρου σε pub - με ιδιαιτερότητες που έχουν ήδη αναφερθεί από τον NdN.
  Και λόγω Μουντιάλ αλλά και λόγω καλού καιρού η πόλη βρισκόταν σε κίνηση. Η βόλτα μας ξεκίνησε από South Bank και κατέληξε σε όλη σχεδόν την πόλη - τελικά άμα έχει σχετική δροσιά μπορείς να περπατήσεις παντού. Και τι δεν είδαμε σ'αυτή τη βόλτα.Το δημαρχείο δίνει ήδη την αίσθηση της κίνησης. Έπειτα είδαμε την Tower Bridge να ανοίγει για να περάσει ιστιοφόρο, κάτι που απ'όσο θυμάμαι δεν συμβαίνει συχνά.Έπειτα γίναμε μάρτυρες στο στήσιμο της ελληνικής παραλίας στον Τάμεση - μία πολύ καλή και έξυπνη κίνηση κατά την γνώμη μου. Περισσότερα θα βρείτε σε σχετική ανάρτηση της Σοφίας.Πρώτο διάλειμμα για επίσκεψη και μπύρα στην Tate Modern και στον έβδομο όροφο. Η θέα αποζημιώνει σίγουρα.Πέρα από τον καθεδρικό  του Αγίου Παύλου η γέφυρα που ξεχωρίζει είναι η διάσημη Millenium Bridge που πρωταγωνίστησε και στην τελευταία ταινία Χάρι Πότερ, αν δεν κάνω λάθος.Επόμενη στάση τα St Katharine Docks για φαγητό στην υπαίθρια αγορά που είχε στηθεί. Φαγητά απ'όλο τον κόσμο και από πολλές διαφορετικές κουζίνες.Μετά το φαγητό, μία στάση στην pub που φαίνεται στο βάθος ήταν σίγουρα επιβαλλόμενη, συνοδεία του NdN και των Βρετανών συνεργατών του. 
  Έπειτα, κατευθυνθήκαμε προς ένα από τα δύο θέατρα που είχαμε κλείσει, την Ποντικοπαγίδα της Άγκαθα Κρίστι. Όταν ένα θεατρικό παίζεται για 58 συναπτά έτη, κάτι καλό θα έχει να επιδείξει. Την επόμενη φορά σκεφτείτε το σοβαρά να γίνεται και σεις συμμέτοχοι στο μυστικό της παράστασης.
  Καθώς το ξενοδοχείο ήταν στο Notting Hill δίπλα στo Portobello Road, ήπιαμε εκεί τον πρώτο καφέ του Σαββάτου.Η κίνηση στους δρόμους συνεχίστηκε. Η Covent Garden ήταν γεμάτη με κόσμο. Αρκετοί είχανε στηθεί να παρακολουθήσουν ένα απίστευτο τύπο που έκανε πολλά ακροβατικά.Μάλιστα, τον πετύχαμε και δεύτερη μέρα, αφ'υψηλού όμως...Λίγο πιο δίπλα ένας ασιάτης μουσικός έπαιζε ένα ιδιαίτερο μουσικό όργανο με μία χορδή.Επειδή μια λιγούρα όσο να'ναι σε πιάνει όταν τριγυρνάς, μερικά οστρακοειδή με λεμόνι και ταμπάσκο είναι ό,τι πρέπει. Κάποιοι τα συνοδεύουν και με σαμπάνια.Συνεχίζοντας την βόλτα στο κέντρο, βλέπει κανείς το μέρος να έχει κατακλυστεί εκτός από ανθρώπους και με ελέφαντες! Μετά τις αγελάδες και τις καρδιές φαίνεται να είναι η νέα εκδήλωση.Λίγο πιο δίπλα στην Leicester Square είχανε συνέχεια συναυλίες με αστέρια του βρετανικού Super Idol. Και εδώ κόσμος και ουρές.Είχε έρθει η ώρα όμως για το επόμενο θεατρικό. Αυτή τη φορά η επιλογή ήταν μιούζικαλ και συγκεκριμένα το Oliver.Η παράσταση ήταν πολύ καλή, ομολογουμένως. Μεγάλος θίασος, ορισμένα από τα παιδάκια να δίνουν ρεσιτάλ, τα σκηνικά και τα τραγούδια πολύ καλά. Άλλο ένα προτεινόμενο έργο!
  Επειδή ήταν δίπλα, περάσαμε και μια βόλτα από την China Town για να φάμε πάπια Πεκίνου. Είναι ωραίο γενικά να δοκιμάζεις διαφορετικές γεύσεις. Η αλήθεια είναι ότι ανοίγουν ανάμεσα σε άλλα και οι γευστικοί ορίζοντες.
  ΥΓ Το ενδιαφέρον της υπόθεσης ήταν ότι πέρα από τις Guinness και το παιχνίδι στην pub, έγινε μεγάλη συζήτηση για την οικονομική κατάσταση, την φορολογία, τις επιχειρήσεις, τις νοοτροπίες κτλ με Βρετανούς. Μύθοι καταρρίπτονται, ομοιότητες και διαφορές αναδεικνύονται. Ούτε η Ελλάδα είναι η κόλαση ούτε η Μ.Βρεταννία είναι ο παράδεισος. Περισσότερες ομοιότητες υπάρχουν παρά διαφορές. Αυτό φάνηκε περισσότερο και από τα μέτρα που πήρε η νέα αγγλική κυβέρνηση που δεν απέχουν από τα δικά μας. Καλό είναι να ακούμε και άλλες φωνές, πέρα από τον δικό μας μικρόκοσμο. Ίσως κάτι έχουν να μας πουν, κάτι διαφορετικό ή απλώς μια άλλη οπτική γωνία.ΥΓ1 Παλιότερες περιηγήσεις στο Λονδίνο με μέρη διαφορετικά. Έπεται και δεύτερο μέρος.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.06.2010
• 11:52

  Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει και τούμπαλιν

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  « - Μωρέ, μην είσαι παλαβός, μην ανακατεύεσαι στις ρωμαίικες δουλειές παλιά κατάρα είναι αυτή, από Θεού. Άκου τι μου’ ‘λεγε ο μακαρίτης ο παππούς μου, να καταλάβεις. Όλα τα ‘καμε καλά ο Αλλάχ, μου’ ‘λεγε, όλα, μα μια μέρα βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά και έπλασε το Ρωμιό μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε είχε ένα μάτι, ο αφιλότιμος, που τρυπούσε ατσάλι. «Τί να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα ας πιάσω τώρα να κάμω τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του». Έπιασε το λοιπόν μέλι και μπαρούτι, τα μάλαξε καλά καλά, έφτιασε τον Τούρκο. Κι’ ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν, από το πρωί ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε κάτω τον άλλο μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος ο Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος! «Ο διάολος να με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τί να κάμω;» Όλη νύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα! βρήκα!» φώναξε έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, και έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και τους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι’ έτσι ο κόσμος, Μπραϊμάκι μου, βρήκε την ησυχία του».
  *Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη (αντιγραφή από εδώ)
  Σαν κάτι να μου θυμίζει η κατάσταση αυτή. Φαίνεται δεν προχωρήσανε πολύ κάποια πράγματα από τότε. Το θέμα είναι ότι αντί να τραβάει ο ένας τον άλλο προς τα πάνω, θεωρούμε ότι επειδή  κάποιοι εμείς είμαστε χωμένοι στο βαρέλι με τα περιττώματα, πρέπει να είναι και όλοι οι άλλοι έτσι. Και αν δεν είναι, τότε προσπαθούμε να τραβήξουμε και τον άλλον μέσα εκεί. Σκέψεις που προήλθαν από το ξεφύλλισμα παλιών βιβλίων. Παλιών και συνάμα τόσο αιρετικών και επίκαιρων.
  ΥΓ Άσχετο αλλά σχετικό: τον τελευταίο καιρό παίζουν στην τηλεόραση διαφημίσεις από κατά βάση κρατικές εταιρείες που κάνουν απόπειρα να ανυψώσουν λίγο το ηθικό μας γενικότερα. Αναφέρομαι σε διαφήμιση της κρατικής εταιρείας τζόγου και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Μάλλον κάποιοι κατάλαβαν ότι η τρομολαγνεία δεν βγάζει κάπου και γίνεται προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος. Ας είναι και έτσι, καλό  θα κάνει.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.06.2010
• 23:56

  Προσκύνημα στα πάτρια: Κερύνεια

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα αρχικά σκοπό να πω ποια πόλη είναι στις φωτογραφίες. Ίσως ακόμη επηρεασμένος από την επίσκεψη σε μέρη που δεν είχα ποτέ δει ιδίοις όμμασι παρά μόνο μέσα από περιγραφές κυρίως του πατέρα μου. Είναι η πόλη του, μία πόλη την οποία αναγκάστηκε να εγκαταλείψει 36 χρόνια πριν με βίαιο τρόπο, εξαιτίας της τουρκικής εισβολής. Και μάλιστα πολέμησε, καθότι ήταν φαντάρος εκείνο τον καιρό. Κάποια μέλη της οικογένειας έμειναν καιρό εγκλωβισμένοι, ο παππούς (ο πατέρας του) πήγε και αιχμάλωτος στα βάθη της Ανατολής. Παρόλο που ήταν εγκλωβισμένοι και κινδύνευαν πολλά, παρείχαν κρυσφήγετο σε φαντάρο που τον κυνηγούσαν οι Τούρκοι. Αυτός ο άνθρωπος χρόνια μετά τους αναζήτησε μέσω εκπομπής που αναλαμβάνει να φέρνει πακέτο ανθρώπους κοντά.
  Χάσανε πολλά, έφτασαν σχεδόν στο μηδέν, ήρθανε στην Αθήνα και προχώρησαν. Γιατί η ζωή συνεχίζεται, δεν στέκεται στον ανθρώπινο πόνο, στους πολέμους, στις καταστροφές. Οι άνθρωποι μπορεί να σταθούν, η ζωή όμως συνεχίζει να κυλάει. Στην Αθήνα γνώρισε τη μητέρα μου και γίναμε οικογένεια. Κάποια στιγμή μετακομίσαμε και Λάρισα. Ακόμη και τώρα που ουσιαστικά έχει ζήσει πολλά περισσότερα χρόνια στην Ελλάδα και η ζωή του είναι πλέον εδώ, κομμάτι της καρδιάς του έχει μείνει σίγουρα εκεί. Την πρώτη φορά που είχε πάλι τη δυνατότητα να επισκεφτεί ξανά τα μέρη του, ήταν για τρεις περίπου μήνες μετά αναστατωμένος. Λογικό δεν είναι;Ορισμένα πράγματα λοιπόν για την Κερύνεια, με βάση τις φωτογραφίες της προηγούμενης ανάρτησης:
  Σ'αυτό το σπίτι έζησαν εγκλωβισμένοι για ένα χρόνο περίπου 10 συγγενείς, κυρίως γυναικόπαιδα καθώς και ο φαντάρος που έκρυβαν από τους Τούρκους. Το πατρικό σπίτι...
  Αυτό είναι το γραφικό ενετικό λιμάνι της Κερύνειας. Μέσα στο κάστρο βρισκόταν και το αρχαίο πλοίο Κερύνεια, ομοίωμα του οποίου είχε δημιουργηθεί κάποια χρόνια πριν.
  Μπελαπάις: γραφικό χωριό κοντά στην Κερύνεια. Χτίστηκε γύρω από ομώνυμο αββαείο. Αν δεν κάνω λάθος, η μετάφραση είναι Ειρηνική Γη (από το γαλλικό Abbaye de la Paix).
  Η παραλία Πέντε Μίλι σε αντίστοιχη απόσταση από την πόλη της Κερύνειας. Εδώ έγινε αρχικά η απόβαση των τούρκων το 1974. Αν δεν είχε αποσυρθεί η πυροβολαρχία από την χούντα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, καθώς εύκολα θα μπορούσε να είχε αποκοπεί το πρόχωμα των εισβολέων.
  Άγιος Ιλαρίωνας: βρίσκεται στην ομώνυμη κορυφή του Πενταδάχτυλου. Πήρε το όνομά της από τον αντίστοιχο ασκητή. Αργότερα χτίστηκε το κάστρο που δεσπόζει ακόμη και σήμερα. Στην περιοχή γίνανε πολλές μάχες κατά την διάρκεια της εισβολής. Προσφέρει τρομερή θέα προς την Κερύνεια και τα παράλιά της.
  
  ΥΓ Μεγάλο κακό ο πόλεμος. Αν και συνήθως μετά από αυτόν γνωρίζει η ανθρωπότητα ανάπτυξη.
  ΥΓ1 Στις φωτογραφίες προσπάθησα πολύ ώστε να μην υπάρχουν τούρκικες σημαίες.
  ΥΓ2 Τραγούδι αφιερωμένο στην Κερύνεια από τον Γ.Νταλάρα
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 15.06.2010
• 11:47

  Προσκύνημα στα πάτρια εδάφη...

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Χωρίς πολλά λόγια σ'αυτό το προσκύνημα. Δεν χρειάζεται εξάλλου πάντα να μιλάμε με λόγια...
  Το πατρικόΗ πόλη και το λιμάνιΤο βουνόΗ θάλασσα που φέρνει τα καλά......αλλά και τα άσχημα...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 11.06.2010
• 12:48

  Πράσινο στην πόλη: κήπος του Προεδρικού Μεγάρου

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το πρώτο ζεστό σαββατοκύριακο της χρονιάς είναι πλέον εδώ. Αρκετοί θα εκδράμουν προς θάλασσα μεριά για να δροσιστούν από την ζέστη που αναμένεται να ξεπεράσει τους 30 βαθμούς Κελσίου. Για όσους επιλέξουν το κέντρο της πόλης για να δροσιστούν υπάρχουν προτάσεις. Εδώ και κάποιο καιρό ο κήπος του Προεδρικού Μεγάρου στο κέντρο της Αθήνας είναι ανοιχτός και προσβάσιμος για το κοινό κάθε Κυριακή 10 το πρωί με 2 το μεσημέρι. Είσοδος δωρεάν με μόνη υποχρέωση την επίδειξη ταυτότητας, διπλώματος κτλ. Η είσοδος είναι από την Βασιλέως Γεωργίου Β' - κάθετος δρόμος της Ηρώδου Αττικού.
  Η Αθήνα γενικότερα πάσχει από έλλειψη πρασίνου. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιες οάσεις πρασίνου που κάνουν την πόλη περισσότερο υποφερτή, ειδικά το καλοκαίρι. Ας μην ξεχνάμε ότι η θερμοκρασία σε κάποιον από τους κήπους είναι μερικούς βαθμούς χαμηλότερη απ'ότι στην υπόλοιπη τσιμεντούπολη.
  Αν κατέβει κανείς στην πλατεία Συντάγματος, μπορεί να διασχίσει τον Εθνικό Κήπο για να βγει στην Ηρώδου Αττικού. Έτσι παίρνει και μια δόση πρασίνου και ηρεμίας.
  Η πλησιέστερη είσοδος του Εθνικού Κήπου προς το μετρό Συντάγματος.Παρόλο που αρχικός σκοπό της βόλτας ήταν η αναφορά στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, ο σκύλος ξαπλωμένος μπροστά στις ανθρώπινες μορφές ήταν σίγουρα κάτι στο οποίο δύσκολα μπορούσε να αντισταθεί κανείς να φωτογραφίσει.Αφού περάσει κανείς τον αστυνομικό έλεγχο στην είσοδο του κήπου του Προεδρικού Μεγάρου, τον υποδέχεται ξαπλωμένη κορασίδα.Κάπου εκεί πιο δίπλα βρίσκεται και ένας Κούρος, άγρυπνος φρουρός του κήπου.Συντριβάνι που βρίσκεται στο άκρο του κήπου.Από μακριά διακρίνει κανείς μία μορφή να κάθεται σκεπτική...Ας τον πλησιάσουμε αθόρυβα, ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά μέσα από την βλάστηση...Περνώντας από μπροστά του βλέπουμε ότι πρόκειται για οργανοπαίχτη που παίζει την τσαμπούνα του. Στεκόμαστε για λίγο να απολαύσουμε την μουσική που προσφέρει η ηρεμία.Λίγο πιο πέρα στέκεται ένας πλάτανος και δίπλα του μια μαρμάρινη αρχαία πλάκα. Άραγε ποιο από τα δύο έχει δει περισσότερα, πιο να'ναι άραγε πιο παλιό;Τυχεροί γείτονες που έχουν οπτική πρόσβαση στον κήπο από διπλανή πολυκατοικία. Έχουν φροντίσει να έχουν πολλά φυτά στα μπαλκόνια τους, ως συνέχεια του χώρου.Και ζώα στον κήπο! Από μακριά βλέπουμε δύο αίγαγρους να λιάζονται στο γρασίδι.Δύο είπα; Γράψτε λάθος! Πρόκειται για οικογένεια, καθώς υπάρχει και ένα μικρό!Το μικρό φαίνεται σαν να θηλάζει δίπλα στην μητέρα του.Λίγο πριν ολοκληρώσει κανείς την επίσκεψή του στον κήπο, μια ματιά στον αττικό ουρανό μέσα από τις μορφές των δέντρων του κήπου.Σίγουρα άξιζε η βόλτα στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Σίγουρα δεν είναι μεγάλος σε έκταση, αφού 20 λεπτά περίπου αρκούν για να τον γυρίσει κανείς. Εντούτοις η ηρεμία που προσφέρει είναι σίγουρα κάτι δυσεύρετο. Δοκιμάστε το, αξίζει!
  ΥΓ Στον Εθνικό Κήπο υπήρχε αρκετός κόσμος με τις οικογένειές του, κυρίως αλλοδαποί, οι οποίοι είχανε πάει απλώς για πικ-νικ. Μια συνήθεια που σίγουρα στην Ελλάδα την έχουμε ξεχάσει, εντούτοις είναι πολύ διαδεδομένη στο εξωτερικό όπου υπάρχουν πάρκα και κήποι. Καλή ιδέα ακούγεται...ΥΓ1 Οι φωτογραφίες είναι με το κινητό. Κάποιες φαίνονται θολές λόγω της αντηλιάς εκείνης της ημέρας.ΥΓ2 Πολύ καλή ανάρτηση για τον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου με ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες έχει κάνει το dyosmaraki. Απολαύστε την!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.06.2010
• 21:05

  Αίγυπτος: μια τζούρα Κάιρο (3/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Την τελευταία μέρα του συνεδρίου, ξεκινήσαμε πρωί για το Κάιρο, απ'όπου θα παίρναμε το αεροπλάνο για την επιστροφή. Η διαδρομή είναι μέσα από την έρημο, όπου ξεπροβάλουν οάσεις, περιστερώνες αλλά και πόλεις που χτίζει η κυβέρνηση της χώρας για να αποσυμφορίζει την πολύβουη πρωτεύουσα, όπου υπολογίζεται ότι ζούνε πάνω από 20 εκατομμύρια άνθρωποι. Το πρόγραμμα περιλάμβανε επίσκεψη στις Πυραμίδες της Γκίζας και κρουαζιέρα στον Νείλο με γεύμα.
  Οι Πυραμίδες της Γκίζας είναι το μόνο από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου που σώζεται. Ως γνωστόν, χρησίμευαν ως τάφοι για τους Φαραώ. Κατά σειρά μεγέθους είναι η πυραμίδα του Χέοπα, η πυραμίδα του -γιου του Χέοπα - του Χεφρήνου και η αρκετά μικρότερη πυραμίδα του - εγγονού του Χέοπα και γιου του Χεφρήνου - Μυκερίνου. Η Γκίζα αρχικά βρισκόταν μακριά από το Κάιρο, πλέον όμως είναι ουσιαστικά ενωμένη. Οι Πυραμίδες βρίσκονται στα όρια της ερήμου. Κατεβαίνοντας κανείς τρία πράγματα του κάνουν εντύπωση: ο όγκος των πυραμίδων, η ζέστη της ερήμου και η βρώμα από τις καμήλες. Πριν προλάβει να συνέλθει από το σοκ, έρχεται η "επίθεση" από τους πλανόδιους πωλητές. Καλύτερα είναι να τους αποφύγει κανείς. Επιπλέον, μην προσπαθήσετε να βγάλετε φωτογραφίες τις καμήλες εκτός αν θέλετε να δώσετε χρήματα στους ιδιοκτήτες τους.
  Πρώτη, μεγαλύτερη και αρχαιότερη δεσπόζει η Πυραμίδα του Χέοπα.Δίπλα της βρίσκονται μικρότερες πυραμίδες που ανήκουν στις συζύγους, τους ιερείς κτλ.Η Πυραμίδα του Χεφρήνου είναι επισκέψιμη μέσω ενός πολύ στενού διαδρόμου - δεν ενδείκνυται για κλειστοφοβικούς. Φτάνοντας στον νεκρικό θάλαμο δεν βλέπει κανείς τίποτε, αφού ό,τι βρισκόταν μέσα έχει συληθεί.Από κοντά οι πυραμίδες φαίνεται ότι έχουν βαθμίδες με τις πέτρες. Αν κοιτάξει όμως κανείς στην κορυφή της πυραμίδας μπορεί να δει ό,τι έχει απομείνει από το υλικό που έδινε στις πυραμίδες την λεία υφή τους.Σε μικρή απόσταση βρίσκεται και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Είναι αρκετά μικρότερη των άλλων δύο, δείγμα της παρακμής που άρχιζε σιγά-σιγά στην 4η Δυναστεία των Φαραώ της Αιγύπτου.Από ένα πλάτωμα λίγο πιο πέρα φαίνεται πιο καθαρά το σύμπλεγμα των Πυραμίδων της Γκίζας.Λίγο πιο πέρα οι καμήλες ξεκουράζονται. Αφήστε καλύτερα τον ξεναγό σας να διαπραγματευτεί, γιατί τους τουρίστες κυριολεκτικά τους "μαδάνε".Στάση στην Σφίγγα δεν καταφέραμε να κάναμε λόγω κάποιας διένεξης που υπήρχε εκείνη την στιγμή στον χώρο. Επόμενη στάση, κρουαζιέρα μετά γεύματος στον Νείλο. Η είσοδος στον χώρο πριν επιβιβαστεί κανείς στο πλοιάριο.Τα περισσότερα από τα ψηλά κτήρια είναι, φυσικά, ξενοδοχεία.Τελευταίος σταθμός πριν το αεροδρόμιο, το Αρχαιολογικό Μουσείο του Καϊρου. Εντός του μουσείου απαγορεύονται οι φωτογραφικές μηχανές και είναι ιδιαίτερα αυστηροί σ'αυτό. Οι θησαυροί που βρίσκονται εντός είναι απίστευτοι. Ακόμη και το παλιό κτήριο ταιριάζει απόλυτα με τους θησαυρούς που βρίσκονται μέσα σ'αυτό.
  ΥΓ Για όσους βρεθούν στο Κάιρο αξίζει ένα βράδυ να πάνε στις Πυραμίδες όπου παρουσιάζεται το θέαμα Ήχος και Φως. Απλά, φαντασμαγορικό! Επίσης τουριστικό μεν αλλά ιδιαίτερα επιμορφωτικό ως προς την ιστορία της Αρχαίας Αιγύπτου είναι το Φαραωνικό Χωριό - κάτι σαν την Ντίσνεϋλαντ στα αιγυπτιακά. Η Αίγυπτος επίσης φημίζεται για τα αρώματά της. Τα αποστάγματα που παρασκευάζονται στην χώρα αποτελούν βάση για πολλά γαλλικά κυρίως αρώματα.
  ΥΓ1 Οι Αιγύπτιοι είναι γενικά φιλόξενοι. Εξαίρεση αποτελούν οι φανατικοί θρησκευόμενοι. Εξαιτίας βομβιστικών επιθέσεων στο παρελθόν, τα τουριστικά λεωφορεία και πλοιάρια συνοδεύονται από άντρες της πολιτοφυλακής. Σε παλιότερη επίσκεψή μου πάντως στο Κάιρο περπατήσαμε άφοβα και το βράδυ χωρίς κάποιος να μας πειράξει.
  ΥΓ2 Εκείνο που ξεχωρίζει πάντως σίγουρα είναι η τεράστια διαφορά μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών. Από την μία ζούνε σε σπίτια απίστευτης ομορφιάς και από την άλλη σε ημιτελειωμένα σπίτια - δεν τα τελειώνουν για να μην πληρώσουν τον ειδικό φόρο αποπεράτωσης στο κράτος.
  ΥΓ3 Παρόλα αυτά, μπορώ να πω ότι το Κάιρο μου αρέσει πάρα πολύ. Την επόμενη φορά που θα επισκεφτώ την χώρα, πάντως, σκοπεύω να κάνω την διαδρομή με πλοίο από το Φράγμα του Ασουάν. Όσοι έχουν κάνει την διαδρομή την προτείνουν ανεπιφύλακτα!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 29.05.2010
• 00:35

  Αίγυπτος: Αλεξάνδρεια (2/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Αλεξάνδρεια, λοιπόν. Η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αιγύπτου, ίσως η πιο γνωστή πόλη που πήρε το όνομά της από τον Μέγα Αλέξανδρο. Αl-Iskandariyya η λεγόμενη από τους Άραβες που και αυτοί με τη σειρά τους την κατέκτησαν. Αν ο επισκέπτης περιμένει να βρει στην Αίγυπτο τους απόγονους των Φαραώ μάλλον θα δυσκολευτεί. Περίπου 80% των σημερινών Αιγυπτίων είναι απόγονοι των Αράβων κατακτητών.
  Για τους Έλληνες βέβαια η Αλεξάνδρεια κρύβει και άλλα, πλην του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Γενέτειρα πολλών γνωστών Ελλήνων, πατρίδα της Πηνελόπης Δέλτα και του Κωνσταντίνου Καβάφη (το σπίτι του λειτουργεί ως μουσείο) και έδρα του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξάνδρειας και Πάσης Αφρικής. Τα σπίτια πολλών Ελλήνων διατηρούνται ακόμη. Στην καλύτερη περίπτωση λειτουργούν ως μουσεία ή και κυβερνητικά κτίρια. Μην ξεχνάμε ότι οι Έλληνες της Αιγύπτου διώχθηκαν βίαια μαζί με τους υπόλοιπους αλλοδαπούς της χώρας μισό περίπου αιώνα πριν, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινότητα της πόλης να αριθμεί πλέον μια χούφτα χιλιάδες μόνο. Παρόλα αυτά, αρκετοί κάτοικοι της Αλεξάνδρειας μιλάνε ελληνικά, ενώ στο ξενοδοχείο μας υποδέχτηκε και η ελληνική σημαία.Όπως έγραψα και στην προηγούμενη ανάρτηση σκοπός του ταξιδιού ήταν επαγγελματικό συνέδριο. Ήμασταν αρκετός κόσμος από Ελλάδα και επειδή για Αλεξάνδρεια δεν υπάρχουν πολλές απευθείας πτήσεις, επιστρατεύτηκε ολόκληρο charter για την μεταφορά μας. Ενδιαφέρουσα εμπειρία το ταξίδι με τόσο μεγάλο αεροπλάνο.Η πόλη βρίσκεται στο δέλτα του Νείλου και βρέχεται από την Μεσόγειο. Ως παραλιακή πόλη έχει την γοητεία της. Αρκετοί την συγκρίνουν με την παραλία της Θεσσαλονίκης - εδώ επεμβαίνουν οι θεσσαλονικείς φίλοι μας και λένε ότι Σαν την Σαλονίκη δεν έχει...Το συνέδριο κρατούσε αρκετές ώρες οπότε δεν είχαμε ευκαιρία να δούμε πολλά πράγματα. Ούτε στους κήπους του Φαρούκ πήγαμε, ούτε στις κατακόμβες, ούτε στο σπίτι του Καβάφη ούτε βόλτα στο Κάιτ Μπέι. Στην πρώτη ευκαιρία όμως έκανα μια βόλτα στην παραλία κοντά στο ξενοδοχείο που μέναμε.Πλατεία και μιναρές πέριξ του ξενοδοχείου.Τα ταξί της Αλεξάνδρειας είναι κίτρινα και μαύρα. Τα βανάκια που διακρίνονται είναι κάτι μεταξύ λεωφορείου και ταξί με αρκετά φτηνό εισιτήριο. Περιττό να πει κανείς ότι η οδήγηση στην Αίγυπτο είναι απλώς από άλλο πλανήτη. Τέτοιο στριμωξίδι, ταχύτητα, τρέλα και πέσιμο στα φρένα δύσκολα βρίσκει κανείς. Για να βλέπουμε ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα από την Αθήνα. Ειδικά την Παρασκευή το βράδυ (οι μουσουλμάνοι έχουν αργίες Παρασκευή και Σάββατο) η κίνηση ήταν απίστευτη!Πολλά αξιοθέατα μπορεί να μην είδαμε, επίσκεψη στο Πατριαρχείο όμως κάναμε.Μάλιστα ήμασταν ως γκρουπ καλεσμένοι του Πατριάρχη στους κήπους του Πατριαρχείου.Αν κάτι κάνει αίσθηση στην Αίγυπτο είναι σίγουρα το φαγητό της. Ορισμένες φορές αρνητικά, καθώς αρκετός κόσμος ταλαιπωρείται από γαστρεντερίτιδες κυρίως λόγω νερού. Γι αυτό λοιπόν προσοχή στο νερό της βρύσης, τα παγάκια και τις σαλάτες και τα φρούτα που έχουν πλυθεί με νερό της βρύσης. Επίσης, ας ξεχάσουμε και το χοιρινό, καθώς λόγω Ισλάμ θεωρείται ακάθαρτο κρέας. Τι μένει να φάει κανείς; Πολλά πράγματα ασφαλώς. Και ορεκτικά και κρεατικά και θαλασσινά. Διαλέγετε και παίρνετε.Το απόγευμα της Κυριακής που ξάπλωσα για λίγο να ξεκουραστώ, μια δυνατή φωνή με ξύπνησε. Ψάχνοντας να βρω από πού έρχεται, βρήκα σημάδι που κάτι έδειχνε.Τελικά βγήκα στο μπαλκόνι. Η εικόνα μιλάει από μόνη της...
  ΥΓ Όμορφη ή άσχημη τελικά η Αλεξάνδρεια; Από τη μία η ποίηση, οι αναμνήσεις και η αρχαιότητα, από την άλλη η βρωμιά, η εγκατάλειψη, η φτώχεια και η τρέλα. Πού βρίσκεται άραγε η αλήθεια; Το πιθανότερο είναι ότι ό,τι ψάξει ο καθένας μας, αυτό θα βρει. ΥΓ1 Η περιήγηση στην πόλη σίγουρα δεν είναι ολοκληρωμένη. Αυτά καταφέραμε να δούμε τις ώρες που δεν είχε διαλέξεις στο συνέδριο. Ευτυχώς την υπόλοιπη την είχα δει παλιότερα.Ακολουθεί τρίτο μέρος με εικόνες από το Κάιρο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.05.2010
• 11:46

  Αίγυπτος: Bibliotheca Alexandrina 1/3

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το τριήμερο που μας πέρασε με βρήκε για δουλειά στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου μαζί με ένα μεγάλο γκρουπ ανθρώπων. Ο σκοπός φυσικά συνεδριακός. Θα μπορούσε κανείς να βρει καταλληλότερο μέρος για συνέδριο στην Αλεξάνδρεια από την περίφημη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας; Προφανώς και όχι. Κάποια πράγματα για την παλιά αλλά και την νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας μπορεί κανείς να διαβάσει στην wikipedia. Πληροφορίες επίσης μπορεί να βρει κανείς και στην ιστοσελίδα της Bibliotheca Alexandrina. Για να δούμε τι μπορούν να μας πουν και οι εικόνες.
  Στην είσοδο της βιβλιοθήκης από την πλευρά που προσεγγίζουν συνήθως τα λεωφορεία, υποδέχεται τον επισκέπτη άγαλμα του Πτολεμαίου του Β' γνωστού και ως Φιλάδελφου, στα χρόνια του οποίου η Αλεξάνδρεια έγινε έδρα του ελληνιστικού κόσμου. Το γύρω-γύρω της βιβλιοθήκης είναι από πέτρα γρανίτη από το Ασουάν, όπου με καλλιγραφία είναι γραμμένες επιγραφές από όλες τις γνωστές γλώσσες του κόσμου.Στον προαύλιο χώρο μας υποδέχεται - τι άλλο; - ο Μέγας Αλέξανδρος που είναι αυτός που ίδρυσε την πόλη της Αλεξάνδρειας και της έδωσε το όνομά του. Στο πίσω μέρος της στήλης αναγράφεται και ο έλληνας υπουργός Πολιτισμού [που επί των ημερών του έγινε η δωρέα της στήλης αυτής.Χαρακτηριστική άποψη που φαίνεται από τον παραλιακό δρόμο.Η κατασκευή του κτιρίου μοιάζει με ηλιακό δίσκο, χαρακτηριστικό της αρχαίας Αιγύπτου. Είναι μισοβυθισμένο στα νερά (συντριβάνι) που βρίσκεται μπροστά για να δείξει τον ήλιο που ξεπροβάλει από τη θάλασσα. Είναι γυρτός ο δίσκος, ώστε να επιτρέπει τον φυσικό φωτισμό του εσωτερικού χώρου. Τέλος, φαίνεται ότι είναι ελλιπής επειδή ο δίσκος συμβολίζει την γνώση και η γνώση δεν έχει τέλος.Άλλες απόψεις του προαύλιου χώρου.Στην είσοδο του συνεδριακού χώρου δεσπόζει η γνώση. Είτε εκφρασμένη ως θεά Αθηνά, είτε ως η αντίστοιχη αιγυπτιακή θεότητα Νηιθ. Bibliotheca Alexandrina Ακριβώς απέναντι από το συνεδριακό βρίσκεται ο κυρίως χώρος της Βιβλιοθήκης. Μέρος αυτού του χώρου είναι προσβάσιμο για τους τουρίστες με είσοδο 10 αιγυπτιακών λιρών.Φυσικά περιλαμβάνει και μισή περίπου ώρα ξενάγηση στον ευρύτερο χώρο. 
  Ο Δημήτρης ο Φαληρεύς ήταν ο εμπνευστής της ίδρυσης της αρχαίας Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, γι αυτό και βρίσκεται εδώ το άγαλμά του.Απόψεις του χώρου από υπερυψωμένο επίπεδο ειδικό για επισκέπτες. Οι τοίχοι είναι έτσι κατασκευασμένοι ώστε να απορροφούν τους ήχους. Αρκετός κόσμος βρίσκεται καθημερινά στην βιβλιοθήκη για να μελετήσει.Μέσα στις κολώνες που βλέπουμε υπάρχει αντιπυρικό σύστημα και ειδικές κουρτίνες που απομονώνουν τον χώρο σε περίπτωση πυρκαγιάς. Έτσι θα αποφευχθούν καταστροφές του παρελθόντος - μην ξεχνάμε ότι στην αρχαιότητα η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καταστράφηκε δύο φορές από πυρκαγιές.Η ιστορία του πολιτισμού και άλλα βιβλίαΗ μετάβαση από την Γνώση στην ΣοφίαΗ Βιβλιοθήκη περιλαμβάνει και μερικά επιπλέον μουσεία, στα οποία όμως οι φωτογραφίες δεν επιτρέπονται. Αξίζει να τα επισκεφτεί κανείς για τις γκραβούρες της παλιάς Αλεξάνδρειας.
  Η νέα Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας είναι έργο παγκόσμιας απήχησης. Πολλές χώρες συμμετείχαν σ'αυτή την αξιόλογη προσπάθεια, ανάμεσα στις οποίες φυσικά και η Ελλάδα.Οι εργασίες του συνεδρίου κρατούσαν μέχρι αργά και παρόλη την κούραση, η Βιβλιοθήκη μας χάριζε μία ακόμη όμορφη οπτική γωνία. Προφανώς και αξίζει την επίσκεψή μας. Στο κάτω-κάτω, ο Μέγας Αλέξανδρος στέκεται εκεί και μας περιμένει...
  ΥΓ Θα ακολουθήσει άλλο ένα μέρος για την πόλη της Αλεξάνδρειας και ένα για το Κάιρο - ό,τι προλάβαμε να δούμε δηλαδή, καθότι κύριος σκοπός ήταν οι εργασίες του συνεδρίου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.05.2010
• 19:59

  Επεκτάσεις, προτάσεις και αποδράσεις

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Τριήμερο του Αγίου Πνεύματος έρχεται και αρκετός κόσμος θα εγκαταλείψει τις πόλεις για νησιά και επαρχίες. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πληρότητα των πλοίων για τις Κυκλάδες είναι στο 100%! Με εξαίρεση τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις (καλή επιτυχία, παρεμπιπτόντως και μη μασάτε) οι υπόλοιποι λογικά μια μικρότερη ή μεγαλύτερη απόδραση θα την κάνουμε. Πριν από αυτό όμως, ας δούμε κάποια άλλα πράγματα.
  Ένα χρόνο περίπου πριν είχα γράψει για τον φίλο Βασίλη, παιδικό φίλο από Λάρισα, που είχε ανοίξει τότε το πρώτο του μαγαζί με φυτικά καλλυντικά και ξύλινα οικολογικά παιχνίδια, το By Nature. Παρόλη την οικονομική κρίση, τα μαγαζιά έχουν αρχίσει να επεκτείνονται σε Αίγιο, Βόλο και Βέροια. Πρόσφατα, άνοιξε το πρώτο του μαγαζί και στον νομό Αττικής και συγκεκριμένα στον Άγιο Στέφανο! Οπότε όσοι πιστοί, προσέλθετε να δοκιμάσετε τα προϊόντα By Nature και εντός Αττικής. Φυσικά, λειτουργεί παράλληλα και το ηλεκτρονικό κατάστημα στο www.bynature.gr. Αυτά ως προς τις επεκτάσεις.
  Ας περάσουμε στις προτάσεις τώρα. Προτάσεις για τις μαμάδες και τους μπαμπάδες που διαβιούν και βίο ηλεκτρονικό. Ο φίλτατος Philos, η γυναίκα του, η AspaOnline και ο Vassilis Online καθότι γονείς κατ'επάγγελμα, κάνουνε μια φιλότιμη προσπάθεια να συγκεντρώσουν αναρτήσεις από τα ελληνικά ιστολόγια που γράφουν για - τι άλλο; - περιπέτειες των παιδιών και των γονιών τους. Εκεί μπορεί κανείς να βρει ιστορίες, σκέψεις και συμβουλές. Όσοι γονείς και όχι μόνο λοιπόν προσέλθετε και δεν θα χάσετε. Το όνομα του πονήματος; Φυσικά, Μαμά...δες Μπαμπά...δες!
  Κατά τα άλλα, καλά να περάσουμε όλοι ό,τι και αν κάνουμε αυτό το τριήμερο - ή έστω Σαββατοκύριακο.  Και η ξεκούραση, μια χαρά είναι. Έχει και τελικό Champions League για όσους ενδιαφέρονται...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.05.2010
• 17:54

  Εκδηλώσεις των ημερών στην Αθήνα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Καθώς καλοκαιριάζει και οι θερμοκρασίες υπερβαίνουν ήδη τους 30 βαθμούς Κελσίου, αρκετός κόσμος έχει ήδη αρχίσει τα πρώτα μπάνια. Άλλοι πάλι συνεχίζουν τις βόλτες στην πόλη προς κάθε κατεύθυνση. Για τους πρώτους να ευχηθούμε καλές βουτιές. Για τους δεύτερους υπάρχουν αρκετές εναλλακτικές, ειδικά αυτό το Σαββατοκύριακο.
  Πρώτη εκδήλωση που ακούγεται ενδιαφέρουσα είναι η συμμετοχή της Αθήνας στην Ημέρα και Νύχτα Μουσείων. Ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία που έχει ξεκινήσει από την Γαλλία με φετινό θέμα "Τα Μουσεία για την κοινωνική αρμονία". Φέτος αναμένεται να συμμετέχουν πάνω από 3000 μουσεία σε όλη την Ευρώπη. Αναλυτικά τα μουσεία που συμμετέχουν και το πρόγραμμα εδώ. Δύο μου έχουν κινήσει περισσότερο το ενδιαφέρον: το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης που θα είναι ανοιχτό το Σάββατο μέχρι τις 12 το βράδυ με διάφορες εκδηλώσεις (Νεοφύτου Δούκα 4, Κολωνάκι) και το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ομοίως ανοιχτό μέχρι τις 12 το βράδυ του Σαββάτου (3ης Σεπτεμβρίου 146). Η είσοδος είναι δωρεάν.
  Επόμενη πρόταση είναι η Art Athina. Διοργανώνεται από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αιθουσών Τέχνης από το 1993. Φέτος συμμετέχουν 58 γκαλερί από 11 χώρες. Ο χώρος της εκδήλωσης είναι το κλειστό γήπεδο TaeKwonDo των Ολυμπιακών Ακινήτων στο Φαληρικό Δέλτα. Περισσότερα μπορεί κανείς να βρει στην ιστοσελίδα της Art Athina.
  Με τις εκδηλώσεις αυτές συν τα μπάνια για όσους τα προτιμήσουν, γεμίζει το Σαββατοκύριακο. Και μετά επιστροφή στην καθημερινότητα; Επιλογές συνεχίζουν να υπάρχουν. Όπως μας ενημερώνει έγκαιρα η φίλτατη roadartist, από 17 Μαϊου έως και 30 Μαϊου πραγματοποιείται η φετινή ανοιξιάτικη Γιορτή Βιβλίου στο Ζάππειο, για πρώτη φορά έπειτα από 3 δεκαετίες.. Όσοι πιστοί βιβλιοφάγοι και μη, σπεύσατε. Ο καιρός άλλωστε ευνοεί τις βόλτες...
  ΥΓ Όσοι συμμετέχουν στις εκδηλώσεις, αν μπορούν ας μοιραστούν τις εμπειρίες τους μαζί με τους υπόλοιπους. Για να μαθαίνουμε τα όμορφα και μη που γίνονται στην πόλη. Καλό Σαββατοκύριακο!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 08.05.2010
• 12:33

  Η πλησιέστερη έξοδος μπορεί να βρίσκεται πίσω σου*

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Καθώς η πραγματικότητα σπάνια είναι ένα πράγμα συγκεκριμένο, σχεδόν όλοι έχουμε μια τάση να πιστεύουμε κομμάτι αυτής. Και αυτό το κομμάτι καθορίζεται με βάση του τι βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά μας, τι έχουμε ήδη αποφασίσει να πιστέψουμε βρίσκοντας μικρότερα ή μεγαλύτερα πατήματα και φυσικά ό,τι μας μεταφέρουν άλλοι. Αυτό γίνεται γιατί πρέπει να έχουμε μια βάση, πρέπει μέσα στο χάος να έχουμε κάτι σταθερό να πιαστούμε. Είναι καθαρά ανθρώπινο, είναι φυσιολογικό.
  Το τι βλέπουμε βασίζεται στη θέση μας, στην κατάσταση που βρισκόμαστε (κυρίως πνευματική), στο πόσο ανοιχτοί είμαστε να δεχτούμε κάποια πράγματα. Συνήθως αυτό που κάνουμε είναι να περιχαρακωνόμαστε γύρω από αυτά που θεωρούμε ότι ξέρουμε και έχουμε αποδεχτεί ως αλήθεια. Αυτά που βλέπουμε μπροστά μας μόνο χωρίς να έχουμε διάθεση να ανοιχτούμε λίγο πέρα από αυτά.
  Η κατάσταση αυτή μας οδηγεί σε ορισμένα σφάλματα. Καταρχάς έτσι χάνουμε την σφαιρικότητα της πραγματικότητας. Δεν έχουμε αίσθηση του τι γίνεται πίσω μας, δεξιά ή αριστερά μας, λίγο πιο πέρα από εμάς σε σημείο που δεν είναι ορατό. Έπειτα, εμμένοντας στην άποψή μας ότι αυτό που είδαμε είναι η απόλυτη αλήθεια, χάνουμε τα οφέλη που μπορούμε να έχουμε από κάτι διαφορετικό και διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα. Το πιο συχνό δε είναι ότι φανατιζόμαστε στην ιδέα που έχουμε - σχετικά αυθαίρετα - σχηματίσει και κοινώς "δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας". Και αυτή είναι η αιτία πολλών προβλημάτων που εξελίσσονται τριγύρω μας καθημερινά. 
  Γιατί σωστά είδαμε και ακούσαμε κάποια πράγματα - κανείς δεν διαφωνεί με αυτό -  είναι όμως αυτά όλα όσα έχουν διαδραματιστεί; Μήπως κοιτώντας και λίγο πίσω μας δούμε κάποια πράγματα διαφορετικά; Τελικά μπορεί να καταλήξουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, αλλά τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι έχουμε κάνει όλη τη διαδρομή.
  * από το The nearest exit may be behind you που λένε οι αεροσυνοδοί στα αεροπλάνα
  ΥΓ Λέγοντας πίσω εννοείται και το δεξιά-αριστερά-λίγο πιο πέρα-λίγο πιο μακριά. Να διευρύνουμε δηλαδή τους ορίζοντές μας και την σκέψη μας.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.05.2010
• 13:19

  Η επικοινωνία ως εργαλείο

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Καθημερινά κατακλυζόμαστε από μηνύματα και ειδήσεις. Από πηγές επίσημες, ανεπίσημες, πλαγιώς και καθέτως, απ 'όπου μπορεί να αντληθεί κάθε πληροφορία. Άλλες τις δεχόμαστε, άλλες τις απορρίπτουμε. Παλιότερα πιο έγκυρη και διαδεδομένη πηγή θεωρούσε κανείς τις εφημερίδες, αργότερα την τηλεόραση (;), πλέον το διαδίκτυο έχει πάρει τα σκήπτρα. Μέσα απ'όλες αυτές τις πηγές ενημερωνόμαστε λιγότερο ή περισσότερο σωστά για ό,τι μας ενδιαφέρει και με βάση αυτή την ενημέρωση λαμβάνουμε τις αποφάσεις και τις δράσεις μας. Όσο περισσότερο ψάχνεται κανείς, συνήθως πλησιάζει σε μεγαλύτερο κομμάτι της αλήθειας. Αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος.
  Από την άλλη έχουμε τους πομπούς της πληροφορίας, τις πηγές από τις οποίες πηγάζει. Και φυσικά τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που βομβαρδιζόμαστε. Ολόκληρες επιστήμες έχουν δημιουργηθεί για την διαχείριση της επικοινωνίας αυτής. Τα κίνητρα και οι σκοποί τους είναι λιγότερο ή περισσότερο φανερά, αναλόγως τα συμφέροντα ή την κοινή πεποίθηση. Η κάθε "επιχείρηση" που διαχειρίζεται μεγάλο όγκο πληροφορίας (εταιρείες, κυβερνήσεις, κόμματα, ΜΜΕ κτλ) έχει και τους αντίστοιχους μηχανισμούς για να διαχέει την πληροφόρηση αυτή. Μία από τις πλέον διαδεδομένες μεθόδους είναι οι μετρήσεις της κοινής γνώμης (οι δημοσκοπήσεις είναι κομμάτι αυτής μόνο). 
  Όταν κάθε επιχείρηση θέλει να πάρει κάποια μέτρα αλλά δεν ξέρει τις αντιδράσεις του κοινού της, αρχικά μετράει την κατάσταση ως έχει. Έπειτα, αρχίζουν τεχνηέντως οι διαρροές πληροφοριών κυρίως από τα άτυπα κανάλια επικοινωνίας. Οι πληροφορίες συνήθως έχουν ψήγματα αλήθειας. Με αυτό τον τρόπο μετρώνται και τα όρια της αντίστασης του κοινού. Οι διαρροές γίνονται κατευθυνόμενα, ενώ συνήθως οι καταστάσεις που διαρρέουν είναι χειρότερες από τις αποφάσεις που έχουν συνήθως παρθεί. Κάτι σαν παζάρι δηλαδή. Λέγοντας περισσότερα, εκδηλώνονται οι αντιδράσεις, υπαναχωρεί θεωρητικά το όριο προς τα πίσω, ενώ στην ουσία το παιχνίδι ήδη έχει κριθεί.
  Ο καθένας μας μπορεί να κρίνει ποια πράγματα να πιστέψει και ποια να απορρίψει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα πρέπει να δεχόμαστε άκριτα ό,τι κυκλοφορεί ως είδηση. Και ειδικά αυτή την περίοδο τα κάθε είδους παπαγαλάκια βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. 
  ΥΓ Από τη μία η δήθεν επανεκτύπωση δραχμών, από την άλλη το πρόσφατο παιχνίδι με τον 13ο και 140 μισθό. Η αλήθεια όπως πάντα είναι κάπου αλλού...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.04.2010
• 18:39

  Πανηγύρι Πρωτομαγιάς στην Νέα Φιλαδέλφεια

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Πρωτομαγιά αύριο και αρκετός κόσμος θα κατεβεί στους δρόμους. Άλλοι για πορείες, άλλοι για βόλτες και εκδρομές. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ο δήμος Νέας Φιλαδέλφειας μαζί με την Νέα Χαλκηδόνα (ούτως ή άλλως σε λίγο καιρό ελέω Καλλικράτη θα είναι ένας δήμος) διοργανώνουν πανηγύρι στην λεωφόρο Δεκελείας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι από σήμερα Παρασκευή μέχρι και Κυριακή 2 Μαϊου η λεωφόρος Δεκελείας είναι κλειστή σε όλο το μήκος της - από την αρχή της Αχαρνών μέχρι το τέρμα της, πέρα από το άλσος Νέας Φιλαδέλφειας.
  Το πρωτομαγιάτικο πανηγύρι είναι ευκαιρία για όσους μείνουμε στο κλεινόν άστυ για μία όμορφη βόλτα. Όμορφη γιατί δεν κυκλοφορούν αυτοκίνητα, ενώ η ζωντάνια στους δρόμους σίγουρα αποζημιώνει. Ευκαιρία και για οικογένειες να κάνουν την βόλτα τους, καθώς η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη - ο σταθμός του ηλεκτρικού Άνω Πατήσια είναι σε απόσταση 5 λεπτών περίπου με τα πόδια. Το πανηγύρι πέρα από τους γνωστούς πλανόδιους έχει θεατρικά και εικαστικά δρώμενα στο άλσος Νέας Φιλαδέλφειας αλλά και συναυλίες. Για παράδειγμα πέρσι, αν θυμάμαι καλά, ήταν οι Locomondo. Για κοπιάστε...
  Πηγαίνοντας από τον ηλεκτρικό προς το πανηγύρι, λίγο πριν αρχίσει η πολυκοσμίαΗ γέφυρα του Ποδονίφτη στα όρια Αθήνας - Νέας ΧαλκηδόναςΛουλούδια φυσικά καθότι Πρωτομαγιά. Σε κοινή θέα και η αφίσα του ΠΑΜΕ για την πορεία της Πρωτομαγιάς.Η εξέδρα για την συναυλίαΚαι άλλα λουλούδια - είναι η εποχή τους. Στο φόντο πίσω και ο περίφημος χαλβάς Φαρσάλων.Ανηφορίζοντας την ΔεκελείαςΨησταριά που βρίσκεται επί της οδού Δεκελείας έχει βγάλει τα κάρβουνα από νωρίς και ψήνει από κοντοσούβλια μέχρι και αρνιά. Αυτό θα πει οργάνωση!Λίγο πριν το άλσος Νέας Φιλαδέλφειας ο δρόμος στενεύει αφού έχουν μπει πωλητές και στη μέση του δρόμουΜια στάση εδώ για φρέσκους λουκουμάδες με μέλι και κανέλα.Στο ύψος του άλσους βρίσκονται και οι πρώτες οπαδικές σημαίες και μπλούζες, με αυτές της ΑΕΚ να κυριαρχούν λόγω εντοπιότηταςΚαι παιχνίδια για μικρούςΦτάνοντας στο τέλος του πανηγυριού, φαίνεται στο βάθος η ψηλή πολυκατοικία της 4ης φωτογραφίας - μεγάλη απόστασηΠέρα από τους πλανόδιους, παπάς τριγυρνά και ραντίζει τον κόσμο έναντι μικρού αντίτιμου.
  Στο πανηγύρι θα βρει κανείς από εργαλεία σπιτιού, κουζινικά, είδη προικός, φανέλες, κάλτσες, σώβρακα, παιχνίδια μέχρι CD αοιδών που μόνο στα πανηγύρια βρίσκονται, χειροτεχνίες και κοσμήματα, λουλούδια, παγωτά, λουκουμάδες, σουβλάκια και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Με άδεια χέρια δύσκολα φεύγει κανείς. 
  Πιστός στις παραδόσεις πήρα για το σπίτι έναν βασιλικό πλατύφυλλο και χαλβά Φαρσάλων με αμύγδαλο. Τι λέτε λοιπόν, θα κατεβείτε μια βόλτα; Για όσους δεν φύγουμε αυτό το Σαββατοκύριακο, το πανηγύρι της Πρωτομαγιάς στη Νέα Φιλαδέλφεια μας περιμένει...
  
  ΥΓ Περίεργο ΣΚ μας έρχεται αν και με πολύ καλό καιρό. Το Σάββατο έχουμε τις εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς με ό,τι αυτή συμβολίζει για όλους μας και την Κυριακή περιμένουμε τα νέα ζόρικα μέτρα...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.04.2010
• 11:44

  Να δεις τι σου'χω για μετά (;)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Στον απόηχο της φαινομενικά αναπόφευκτης προσφυγής μας στον μηχανισμό στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου περιμένουμε ως λαός το ξεκαθάρισμα των μελλούμενων. Πολλά ακούγονται, κάποια θα ψηφιστούν, λιγότερα θα εφαρμοστούν. Κάπως έτσι δεν γίνεται συνήθως; Και το οξύμωρο είναι ότι ενώ δεν μας αρέσουν τα μέτρα που ήρθαν και έρχονται, φαίνεται ότι ακόμη τηρούμε μια στάση αναμονής. Αναστάτωση υπάρχει σε όλα τα επίπεδα και μια προσμονή. Τώρα αν η προσμονή θα εξελιχθεί σε οργή ή θα μετουσιωθεί σε κάτι άλλο θα εξαρτηθεί από τα μέτρα.
  
  Μέσα σ'αυτά τα πλαίσια η κακοκεφιά είναι διάχυτη. Παρόλο που ο καιρός κάνει το παν για να μας ανεβάσει ψυχολογικά, οι καταστάσεις παραμένουν περίεργες, πρωτόγνωρες για μεγάλη πλειοψηφία του λαού. Κάτι περιμένουμε, κάτι διαφορετικά όμοιο, κάτι συγκεκριμένα απροσδιόριστο. Κάτι μικρότερο ή μεγαλύτερο, κάτι να προσδοκούμε για να αλλάξει το κλίμα, να αλλάξει η ψυχολογία. Τα μεγαλεπήβολα των προηγούμενων δεκαετιών φαίνεται ότι τελείωσαν. Τώρα δεν έχουμε να περιμένουμε κάποιον εκσυγχρονισμό, καμία είσοδο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε φυσικά Ολυμπιακούς Αγώνες. Αυτά τα κάναμε ήδη, με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία. Γιατί παρόλες τις συνθήκες που επικρατούν τώρα (και τις οποίες τώρα πληρώνουμε), πρόκειται για κατορθώματα. Μάλλον μπορούμε να πετύχουμε αρκετά ως λαός, αλλά υστερούμε στο να τα διαχειριστούμε.
  
  Και τώρα τι; Τι έχουμε άραγε να περιμένουμε; Σίγουρα καλύτερες μέρες, θα πούμε σχεδόν όλοι. Ποιο είναι το όραμά μας; Αναφέρομαι ξεκάθαρα στο συλλογικό και όχι στο ατομικό του καθενός. Πέρα από κάθε ουτοπία, τι είναι αυτό άραγε που θα μας δώσει κάτι να περιμένουμε; Κάτι για το καλό του συνόλου, ανεξάρτητα από τα προσωπικά συμφέροντα; Και ας κοπιάσουμε περισσότερο αυτή τη φορά, αρκεί να έχουμε όραμα, στόχο. Γιατί απ'ό,τι φαίνεται, αυτό το κενό, θολό τοπίο που βλέπουμε μπροστά μας επιτείνει την ούτως ή άλλως δύσκολη συγκυρία.
  
  Το τραγούδι που ακολουθεί είναι άκρως ενδεικτικό της κατάστασης. Γιατί κάθε δεκαετία της νεότερης ιστορίας φαίνεται έχει τα δικά της θέματα που την χαρακτηρίζουν. Περίεργο μεν, αλλά προσωπικά μου δημιουργεί στο τέλος μία αίσθηση αισιοδοξίας. Στο κάτω-κάτω, ας μην αφήσουμε να γίνει αλλιώς...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 23.04.2010
• 20:06

  Ερώτηση και κουίζ μαζί

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Αν και η άνοιξη έχει ήδη φτάσει, το καλοκαίρι είναι και αυτό προ των πυλών. Ή τουλάχιστον τα μυαλά μας έχουν ξεφύγει λόγω καιρού - γιατί αν καταπιάσουμε την οικονομική και πολιτική επικαιρότητα ούτε τζόκερ δεν μας σώζει... 
  Επειδή το προηγούμενο κουίζ με τις φωτογραφίες σας άρεσε, ας το επαναλάβουμε.Την Δευτέρα βρέθηκα και πάλι λόγω δουλειάς σ'αυτή την πόλη. Ποια να είναι άραγε; (είναι η Θήβα και το αρχαιολογικό της μουσείο - το βρήκε το marouli)Την Τετάρτη με την καλοκαιρία, ήπια τον καφέ μου εδώ. Άλλη πόλη αυτή και πάλι. (είναι πολύ πιο κοντά απ'ό,τι φαντάζεστε - φωτογραφία απ'το κέντρο της Αθήνας)Η εργάσιμη εβδομάδα έκλεισε σήμερα με τον καλύτερο τρόπο δίπλα στην θάλασσα. Αν και δύσκολο κανείς να το καταλάβει από αυτή την φωτογραφία, για δοκιμάστε... (παράλια Αττικής, κοντά σε διάφορες κατασκηνώσεις - είναι η παραλία στο Ζούμπερι, το βρήκε η meanan )Συζητώντας με μία φίλη για το πότε να κάνουμε την απόπειρα για πρώτο μπάνιο στη θάλασσα, καταλήξαμε καιρού επιτρέποντος το Σαββατοκύριακο μετά την Πρωτομαγιά. Θυμηθήκαμε επίσης ότι η πιο κρύα θάλασσα που έχουμε βουτήξει ποτέ ήταν σε φοιτητική εκδρομή στην Μύκονο τέλη Απριλίου. Η ερώτηση είναι η εξής: Εσείς πότε συνήθως ξεκινάτε τα μπάνια;
  ΥΓ Όλα αυτά στον απόηχο της έλευσης το προγράμματος στήριξης. Τουλάχιστον τέλειωσε το κρυφτούλι "θα μπούμε-δεν θα μπούμε".  ΥΓ1 Ελπίζω να μην σας δυσκόλεψα πολύ...
  ΥΓ2 Ανανέωση: επειδή φαίνεται ότι σας δυσκόλεψαν αρκετά οι φωτογραφίες, έχω προσθέσει κάποιες βοήθειες! 
  ΥΓ3 Κατά σειρά εμφάνισης: Θήβα - Αθήνα (απέναντι απ'το Κάραβελ) - Ζούμπερι). Τελικά ήταν όντως δύσκολα :-)
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.04.2010
• 13:03

  Ελβετία: Pontresina, Saint Moritz και μαραθώνιος στο Μιλάνο (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το καντόνι στο οποίο βρίσκεται το Saint Moritz έχει αρκετά μικρά χωριουδάκια διάσπαρτα. Ένα από αυτά είναι η Pontresina, περίπου 15 λεπτά από την βάση μας. Την επισκεφτήκαμε και αυτή, καθότι εκεί ήταν το συνέδριο για το οποίο βρισκόμασταν στην Ελβετία. Μικρό χωριό, σε λιγότερο προβεβλημένο σημείο απ'ότι το Saint Moritz, ίσως πιο γραφικό. Στην ουσία είναι ένας δρόμος με ορισμένα ωραία κτίσματα.Παιχνίδια με το φως και την σκιάΠοιος έχει άραγε αντέχει να κυκλοφορεί με το κάμπριο όταν τριγύρω έχει τόσο χιόνι;Με μια μικρή στάση για καφέ, γυρίσαμε στο Saint Moritz. Είχε έρθει η ώρα για βόλτα γύρω από την λίμνη.Η αφετηρία μαςΚαλωσήλθατε στο Saint Moritz!Ένα πολύ καλό εστιατόριο-ξενοδοχείο πάνω στη λίμνη (Waldhaus am See). Αν ποτέ βρεθείτε, δοκιμάστε το φοντύ του.Ο σκίουρος υποδέχεται τους περιπατητέςΕπειδή δεν πιάνει ο ήλιος, το μονοπάτι είναι ακόμη παγωμένοΆποψη του Saint Moritz από την απέναντι πλευράΟι πάπιες αναζητούν λίγο νερό να κολυμπήσουνΆλλη άποψη του Saint MoritzΕίχε έρθει η ώρα να φύγουμε από την Ελβετία με κατεύθυνση το Μιλάνο, απ'όπου θα επιστρέφαμε Αθήνα. Κάνοντας μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα, τελικά μπορέσαμε να έχουμε ένα γεμάτο 4ωρο στο Μιλάνο. Βέβαια, το ταξίδι δεν θα μπορούσε να κλείσει χωρίς απρόοπτα. Την συγκεκριμένη Κυριακή που επιστρέφαμε, το κέντρο του Μιλάνο ήταν κλειστό για τα οχήματα λόγω μαραθωνίου! Ευτυχώς καταφέραμε να φτάσουμε κοντά στη λήξη, οπότε δεν αντιμετωπίσαμε κάποιο πρόβλημα. Τα περισσότερα μαγαζιά τριγύρω από το Duomo ήταν ανοιχτά. Χαμός γινόταν από κόσμο, ανάμεσά τους και πάρα πολύ Έλληνες.Το Duomo - ο καθεδρικός του ΜιλάνοΗ περίφημη Σκάλα του ΜιλάνοΤο Castello SforzescoΕδώ τερμάτιζε και ο μαραθώνιος. Παρόλο που είχανε περάσει πάνω από 5 ώρες, κάποιοι ακόμη τερμάτιζαν μέσω χειροκροτημάτων γνωστών τους αλλά και αγνώστων που απλώς χάζευαν. Ό,τι και να πει κανείς, αξιέπαινη προσπάθεια όσων επιχειρούν να τρέξουν στον μαραθώνιο.Άλλη άποψη του DuomoΤο Μιλάνο δεν είναι για πολλές περισσότερες ώρες, εκτός αν κατέβει κανείς για ψώνια. Και φυσικά εκτός αν έχει κλείσει κανείς κάποια Όπερα στην Σκάλα, επίσκεψη στον περίφημο Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι ή εισιτήρια για το γκραν πρι της Μόντσα (απέχει περίπου 15 λεπτά από το κέντρο του Μιλάνο).
  ΥΓ Για να βλέπουμε και τι γίνεται έξω, οι Ελβετοί μας φάνηκαν γενικά κακοί οδηγοί. Καθώς ανεβαίναμε με το λεωφορείο στους στενούς και γενικά άσχημους δρόμους από το Κόμο προς το Saint Moritz, οι σφήνες που κάνανε αρκετοί ήταν απίστευτα ριψοκίνδυνες. Οι περισσότεροι ταξιτζήδες που χρησιμοποιήσαμε μπορεί να ήταν ευγενικοί και με τα κοστούμια τους, εντούτοις μιλούσαν στο κινητό χωρίς handsfree ενώ οδηγούσαν, ενώ κάποιος άλλος μέχρι και ειδήσεις στο iPhone έβλεπε!ΥΓ1 Βέβαια η σύγκριση καθαριότητας στους δρόμους και γενικότερα μεταξύ Saint Moritz και Μιλάνο ήταν σαφέστατα υπέρ των Ελβετών, παρόλο που και στο Saint Moritz είχε πάρα πολλούς Ιταλούς.ΥΓ2 Άλλο θέμα που μας έκανε εντύπωση ήταν η ευγένεια των εργαζόμενων στα εστιατόρια που πήγαμε. Αναφέρομαι στην ευγένεια, όχι στην σπιρτάδα. Γιατί από σπιρτάδα στην εξυπηρέτηση, ήταν αυτό που θα μπορούσε κανείς να πεις "τα ζώα μου αργά". Μπερδευόντουσαν, αργούσαν και τα σχετικά. Απ'ό,τι φαίνεται δεν μπορεί να τα έχει κανείς και τα δύο...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.04.2010
• 19:18

  Ελβετία: Saint Moritz (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η ιστορία γνωστή: τηλεφώνημα προϊσταμένου (αυτή τη φορά εγκαίρως, 2 βδομάδες πριν το ταξίδι!), ανάθεση επαγγελματικού ταξιδιού στο εξωτερικό. Αυτή τη φορά ως αρχηγός μικρής ομάδας, πράγμα που σήμαινε ότι οι περισσότερες διαδικασίες περνούσαν από τα χέρια μου σε οργανωτικό επίπεδο και όχι μόνο. Προορισμός το Saint Moritz στα νότια της Ελβετίας. Γνωστό θέρετρο για λάτρεις του σκι.
  
  Το ταξίδι ξεκίνησε με απρόοπτα. Χάθηκε βαλίτσα στο αεροδρόμιο του Μιλάνο, ο οδηγός του λεωφορείου που θα μας πήγαινε στον προορισμό μας ήξερε μόνο ιταλικά πράγμα που δυσκόλευε τις συνεννοήσεις. Το πιο σοβαρό; Φτάνοντας στο ξενοδοχείο διαπιστώσαμε ότι ενώ είχε γίνει η κράτηση, δεν είχε πληρωθεί προκαταβολή από τον Ιταλό πράκτορα! Μπάχαλο και οι γείτονες και όχι μόνο. Ενώ η εταιρεία είχε πληρώσει εγκαίρως το ελληνικό πρακτορείο που με τη σειρά του είχε πληρώσει τους Ιταλούς ένα μήνα τουλάχιστον πριν, αυτοί προφανώς φρόντισαν να εκμεταλλευτούν αυτό το χρονικό διάστημα. Σημεία των καιρών, θα πει κανείς. Αυτά για να βλέπουμε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς...
  
  Το ζήτημα λύθηκε με αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα, η έγκριση δόθηκε και εγκατασταθήκαμε στο ξενοδοχείο που παρεμπιπτόντως ήταν σε κεντρικότατο σημείο του St.Moritz. Αυτό βοήθησε αρκετά, καθότι η χαμηλή τουριστική περίοδος μόλις είχε ξεκινήσει και τα περισσότερα εστιατόρια και μπαρ ήταν κλειστά. Και λόγω υπερέντασης, είπα να κάνω την πρώτη βόλτα στο St.Moritz ακολουθώντας έναν από τους δύο κύριους δρόμους. Η θέα στην παγωμένη λίμνη φυσικά εξαιρετική.Σπίτια αλλά άποψη του St.MoritzΣε λιγότερο από 10 λεπτά είχα ήδη φτάσει στο επίπεδο της λίμνηςΤο Badrutts Palace ξενοδοχείο που δεσπόζει στην πόλη - κλειστό αυτή την περίοδοΤο καντόνι του St.Moritz φυσικά φημίζεται για τα χιονοδρομικά του κέντρα. Τριγύρω στην περιοχή πρέπει να βρίσκονται τουλάχιστον 6. Επειδή γενικά πέραν της βόλτας στη λίμνη η περιοχή δεν έχει κάποιο άλλο ιδιαίτερο αξιοθέατο, μία βόλτα τουλάχιστον σε ένα από αυτά επιβαλλόταν. Την επόμενη μέρα το πρωί είπα να το αποτολμήσω. Πήρα το τρενάκι λοιπόν για την πιο κοντική πίστα, την Corviglia. Μπορεί κανείς να νοικιάσει εξοπλισμό πριν μπει στο τρενάκι ή πάνω στις εγκαταστάσεις. Προτιμήστε τα μαγαζιά κάτω, είναι 30% περίπου φθηνότερα. Η θέα φυσικά ήταν πολύ όμορφη.Μετά από 3 ώρες περίπου εξαντλητικών προσπαθειών για σκι και ενώ τα πιτσιρίκια γύρω εννοείται ότι κάνανε σκι με τρελή άνεση, ήταν ώρα για να αποδεχτώ την ήττα μου πίνοντας μια μπύρα.Φωτογραφία από την κατάβαση με το τρενάκιΑπίστευτη διαφήμιση και φωτογραφία που προσκαλεί τον κόσμο για νυχτερινές περιπέτειες υπό το φως της πανσέληνου. Γενικά, ξέρουν να το πουλάνε πολύ καλά το άθλημα.Αφού την μία πλευρά της πόλης την είχα εξερευνήσει, είχε έρθει η ώρα της άλλης. Αυτή η ενδιαφέρουσα κατασκευή αποτελεί ουσιαστικά την είσοδο στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας.Παιχνίδια στο χιόνι στο μέρος όπου είναι η αφετηρία του αγώνα Olympic Bob Run που διοργανώνεται 100 και χρόνια στην περιοχή. Σημειωτέον είναι ο παλιότερος αγώνας τέτοιου τύπου και ο μόνος που γίνεται σε φυσικό περιβάλλον.Μέσα σ'αυτό το όμορφο κτίσμα βρίσκεται ένα ζαχαροπλαστείο-σοκολατερί. Δοκιμάστε το.Πού πάνε άραγε τα χιόνια όταν λιώνουν; Ιδού η απορία...
  ΥΓ Ευτυχώς όλες τις μέρες που ήμασταν μας έκανε καλό καιρό. Ηλιοφάνεια και θερμοκρασίες μεταξύ 2 και 8 βαθμών Κελσίου. Εκείνο που δεν συνηθίζεται με τίποτε είναι οι τιμές τους! Αν λέμε για ακρίβεια στην Ελλάδα, εκεί μιλάμε για τουλάχιστον διπλάσιες τιμές!ΥΓ1 Ζωή στο St.Moritz ανύπαρκτη! Η πόλη ζωντάνευε λίγο κατά τις 5 που τέλειωναν όλοι το σκι μέχρι τις 8 και μετά νέκρα. Σε ολόκληρο το St.Moritz μόνο 4 εστιατόρια ανοικτά - τα 3 σε ξενοδοχεία απόρροια της χαμηλής τουριστικής περιόδου. Ειλικρινά, αν δεν είναι κανείς πολύ φανατικός του σκι, δεν έχει λόγο να πάει στο St.Moritz. Αξίζει όμως γι αυτούς που θέλουν να επιδοθούν ασταμάτητα στο άθλημα!ΥΓ2 Στο επόμενο μέρος ακολουθούν φωτογραφίες από βόλτα στη λίμνη, την Pontresina (διπλανό χωριό) και κάποιες ξώφαλτσες από Μιλάνο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 05.04.2010
• 12:58

  Πάσχα στο Δομένικο

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Έπειτα από δύο χρόνια απουσίας κατά τους εορτασμούς του Πάσχα στο εξωτερικό (Βιέννη και Λονδίνο) ήταν καιρός για αυθεντικό ελληνικό Πάσχα στο χωριό μου. Πρόκειται για το Δομένικο του δήμου Ποταμιάς της επαρχίας Ελασσόνας του νομού Λάρισας. Όλα αυτά μέχρι νεοτέρας, μέχρι δηλαδή να εφαρμοστεί ο Καλλικράτης όπου λογικά θα είναι μέρος του δήμου Ελασσόνας. Το χωριό βρίσκεται 40 περίπου λεπτά από την Λάρισα και 11 λεπτά από την Ελασσόνα. Περνάει κανείς τον Τύρναβο και κατευθύνεται προς Ελασσόνα από τον παλιό δρόμο, όπως φαίνεται και στον χάρτη.Το χωριό αριθμεί περίπου 800 κατοίκους. Στη θέση αυτή βρισκόταν στην αρχαιότητα η πόλη Χυρετίαι. Παρόλο που εκ πρώτης όψεως δεν του φαίνεται, κρύβει μερικούς θησαυρούς είτε των αρχαίων είτε των νεότερων χρόνων. Η ταμπέλα προς το χωριό και η πρώτη εικόνα που αντικρύζει κανείς.Το δάσος που φαίνεται στον λόγο φυτεύτηκε κατά βάση από τους κατοίκους του χωριού 60 και χρόνια παλιότερα. Το γεγονός αυτό άλλαξε το κλίμα στην περιοχή και το έκανε πιο δροσερό. Οι περισσότεροι λόφοι τριγύρων είναι άδενδροι δίνοντας έτσι καλύτερη αίσθηση της οξυδέρκειας των τότε κατοίκων του χωριού.Πρώτη στάση στο χωριό όχι η συνηθισμένη στην πλατεία, αλλά στην Τρανή Βρύση που ήταν η πηγή που τροφοδοτούσε το χωριό για πολλά χρόνια, πριν κατασκευαστεί βέβαια σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης. Πολλά παιχνίδια είχαμε στήσει μικροί γύρω από τον πλάτανο.Για να έχει ο επισκέπτης καλύτερη οπτική του χωριού και της ευρύτερης περιοχής της Ποταμιάς πρέπει να ανέβει μέσα στο δάσος προς τον Προφήτη Ηλία.Στην διαδρομή συναντά κανείς απομεινάρια αγροτικών εργασιών παλιότερης εποχής.Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία ηλικίας 400 ετών βρίσκεται εκεί που ήταν αρχικά η ακρόπολη κατά τους αρχαϊκούς χρόνους. Υπολείμματα της ακρόπολης μπορεί κανείς να δει.Η Ποταμιά και στο βάθος τα ΑντιχάσιαΚοιτώντας κανείς δεξιάΗ εκκλησία και το δημοτικό σχολείο του χωριού. Ευτυχώς στο χωριό έχει χτιστεί γυμνάσιο και λύκειο όπου έρχονται παιδιά του ευρύτερου δήμου.Η ακρόπολη κάποια στιγμή κατά τους αρχαϊκούς χρόνους μεταφέρθηκε στην θέση όπου τώρα βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Στρατηγικά φαίνεται ότι βρίσκεται σε καλύτερο σημείο. Επειδή όμως τα φαγητά ήδη είχανε αρχίσει να βγαίνουν από την φωτιά, αναβάλλαμε την βόλτα προς εκείνη την πλευρά γι άλλη φορά.Μια πανοραμική φωτογραφία του χωριού και της ευρύτερης τοποθεσίας είναι ό,τι καλύτερο για το κλείσιμο. Καλά να είμαστε να το επισκεπτόμαστε όσο το δυνατόν συχνότερα γίνεται.Αφιερωμένο στον παππού Γιώργο και την γιαγιά Βάγια. Κάθε χρόνο και καλύτερα!
  ΥΓ Στο χωριό έχει ξεκινήσει εδώ και μια δεκαετία περίπου η παραγωγή πούρων που ήρθε να αντικαταστήσει την καπνοκαλλιέργεια που σιγά-σιγά σβήνει. Αν τα βρείτε πουθενά, δοκιμάστε τα πούρα Domenico.ΥΓ1 Το Δομένικο είναι ένα από τα χωριά που καταστραφήκανε κατά την γερμανική κατοχή. Σε κάποια άλλη ανάρτηση θα αναφερθώ εκτενέστερα στο θέμα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 29.03.2010
• 22:34

  Αναζητώντας τις θετικές ειδήσεις και ευχές

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Καθημερινά κατακλυζόμαστε από αρνητικές ειδήσεις. Βία, τρομοκρατία, οικονομική κρίση, απολύσεις, ανεργία, σκάνδαλα... Ο καθένας μας τα απορροφά. Είτε από τις ειδήσεις, είτε από τις συζητήσεις, είτε από το ευρύτερο περιβάλλον. Όλα αυτά μας προκαλούν αρνητισμό, επιθετικότητα που και αυτά τα βλέπουμε σε καθημερινό επίπεδο. Αυτά με τη σειρά τους οδηγούν σε αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας και απ'ό,τι φαίνεται τα χειρότερα έρχονται...
  Υπάρχει άραγε τέλος σ' αυτό τον φαύλο κύκλο; Δύσκολη ερώτηση και ακόμη πιο δύσκολη απάντηση. Προσπαθώντας να σκεφτεί κανείς θετικά, βραχυπρόθεσμα απαντάει ότι δύσκολα. Μακροπρόθεσμα σίγουρα. Τι γίνεται λοιπόν στο εφεξής; Μία τακτική είναι να περιμένουμε να περάσει η μπόρα ελπίζοντας να μην μας βρέξει ή ακόμη χειρότερα να μην μας παρασύρει. Αρκεί όμως αυτό;
  Μια άλλη τακτική είναι να προσπαθήσουμε μέσα σ'αυτό τον κατακλυσμό των αρνητικών ειδήσεων να αναζητήσουμε και κάποιες θετικές. Από το κοινωνικό, επαγγελματικό ή από οποιοδήποτε περιβάλλον. Είναι δύσκολο, σίγουρα. Είναι όμως ταυτόχρονα και εφικτό. Η αναζήτηση θετικών ειδήσεων βοηθά στην ψυχολογία που είναι αυτή που επηρεάζεται έντονα από τον όλο αρνητισμό. Και συνήθως συμβαίνει ότι όσο τα βλέπουμε αρνητικά τα πράγματα, θα είναι ακόμη πιο αρνητικά. Βλέποντάς τα θετικά - και όχι βέβαια παραβλέποντάς τα - ίσως είναι ένα βήμα που θα βοηθήσει να βγούμε από αυτό τον φαύλο κύκλο.
  Ο καιρός ας πούμε βοηθάει στη διάθεση. Να βρούμε την επόμενη θετική είδηση για σήμερα όπως και κάθε μέρα; Τι λέτε λοιπόν;
  ΥΓ Αρκετοί θα εκδράμουμε στα χωριά μας, στο εξωτερικό, σε άλλα μέρη. Άλλοι πάλι έχουν επιλέξει να μείνουν. Όπου και να πάμε, ό,τι και να κάνουμε καλά να περάσουμε και πάνω απ'όλα με υγεία!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 23.03.2010
• 21:01

  Ώρα της Γης 2010 και απαντήσεις στο προηγούμενο κουίζ

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το Σάββατο 27 Μαρτίου 2010 στις 20:30 είναι η φετινή Ώρα της Γης. Αντίδραση ή δράση, όπως και αν την δει ο καθένας μας είναι σίγουρα κάτι καλύτερο από το τίποτε. Μια ευκαιρία έστω και για μία μέρα, έστω και για μία ώρα να προσπαθήσουμε να δούμε πως θα ήταν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, βοηθώντας το περιβάλλον. Όσοι πιστοί μπορούν να συμμετέχουν. Όσοι διαφωνούν, δικαίωμά τους. Όπως σε καθετί, υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και κατά. Όσοι επιλέγουμε να συμμετάσχουμε, ας κλείσουμε για μία ώρα τον διακόπτη του ρεύματος. Μπορεί και να αξίζει...Οι προηγούμενες συμμετοχές και ενέργειες βρίσκονται εδώ και εκεί.
  Όσον αφορά στο προηγούμενο κουίζ βρέθηκαν και οι δύο πόλεις. Η πρώτη είναι η Λαμία και συγκεκριμένα το κάστρο της. Το βρήκανε ο ανώνυμος, η Φύρδην-Μίγδην, η Meanan, ο Ηφαιστίωνας και ο Side21 ο οποίος μάλιστα βρήκε και την Πλατεία Πάρκου απ'όπου είναι τραβηγμένη η φωτογραφία.Η δεύτερη και η τρίτη φωτογραφία είναι από Ραφήνα. Το βρήκανε ο Gi Gaga Kouni Beli και η Liakada.Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στην Φύρδην-Μίγδην και στην Liakada που δώσανε και πληροφορίες για το δέντρο που φαίνεται στην τρίτη φωτογραφία και είναι η κουτσουπιά ή αλλιώς δέντρο του Ιούδα!Πλάκα είχε πάντως! Οι απαντήσεις είχανε και γέλιο. Λέω να το επαναλάβω...
  Για όσους πάνε καμιά βόλτα αυτές τις μέρες, καλά να περάσουμε!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.03.2010
• 15:13

  Μυρίζει άνοιξη και ένα κουίζ

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Πρέπει να το παραδεχτούμε, η άνοιξη έφτασε. Όσο και αν κάνει πισωγυρίσματα ο Μάρτης δεν μπορεί να αποτρέψει το αναπόφευκτο. Η φύση η ίδια το υποδηλώνει, αρκεί να κοιτάξουμε στο μπαλκόνι μας ή ακόμη καλύτερα κάπου έξω από αυτό. Στο άδειο οικόπεδο όπου το χορτάρι έχει οργιάσει, σε μια εκδρομή στις παρυφές της πόλης σαν μια πρόβα για το Πάσχα που έρχεται.
  Γρήγορο διπλό κουίζ με φωτογραφίες
  Την Δευτέρα βρέθηκα λόγω δουλειάς σ'αυτή την πόλη. Μπορεί κανείς να μαντέψει απ'την φωτογραφία;Η Παρασκευή όμως έκλεισε ακόμη καλύτερα με φόντο την θάλασσα. Χαρακτηριστικό του καιρού; Τα χιονισμένα βουνά στο βάθος! Ποια να'ναι άραγε και αυτή η πόλη; Το καράβι πάντως είναι έτοιμο να μας μεταφέρει...
  Η άνοιξη λοιπόν είναι εδώ σε πρώτο φόντο ενώ λίγο πιο πίσω το καλοκαίρι μας κλείνει το μάτι. Το μυαλό ήδη ταξιδεύει...
  
  Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε. Οι αργίες έρχονται...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.03.2010
• 12:58

  Αρωματικά φυτά στο μπαλκόνι

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Όσο και αν επιμένει ο Μάρτης με την κακοκαιρία του, η άνοιξη είναι κοντά. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα καλά της, η άνοιξη είναι καλή εποχή για να κλαδέψει και να φυτέψει κανείς. Και επειδή σε λίγο καιρό θα περνάμε περισσότερο καιρό στο μπαλκόνι, εκτός από συμμάζεμα είπα να το εμπλουτίσω με μερικά αρωματικά φυτά τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν και στην μαγειρική.
  Η τριπλέτα που ακολουθεί είναι τα πρόσφατα αποκτήματά μου - ούτε καν να τα μεταφυτέψω δεν έχω προλάβει. Κατά σειρά προβολής από δεξιά προς τα αριστερά βλέπουμε δεντρολίβανο, μαντζουράνα και δυόσμο.Το κόστος του καθενός δεν υπερβαίνει τα 2-3 ευρώ, αναλόγως από πού θα τα προμηθευτεί κανείς. Δεν χρειάζονται πολύ νερό - περίπου μία φορά την εβδομάδα πότισμα. Χρειάζονται όμως ήλιο αρκετό. Επειδή αναπτύσσουν έντονο ρίζωμα, καλό θα ήταν κατά την μεταφύτευση να είμαστε λίγο προσεκτικοί. Κόβουμε το πλαστικό με το οποίο το αγοράσαμε απ'το φυτώριο περίπου στη μέση και φυτεύουμε το υπόλοιπο στην γλάστρα. Έτσι περιορίζονται οι ρίζες και το φυτό δίνει ανάπτυξη προς τα πάνω.Κοντινή ματιά στα αρωματικά φυτά 
  Λίγο καιρό πριν είχα αγοράσει και μία λουίζα. Ιδιαίτερο φυτό με ακόμη πιο ιδιαίτερο άρωμα. Το κακό είναι ότι δεν είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό στο κρύο και άρχισε να μαραίνεται. Το έβαλα μέσα και έκοψα τα κλαράκια που είχανε στεγνώσει. Λίγες μέρες μετά το φυτό ξαναπέταξε νέα κλαράκια. Μπορεί να μην έχει κρύο στην Αθήνα γενικότερα, αλλά φαίνεται ότι ορισμένα φυτά όταν μπαίνουν σε γλάστρα γίνονται πιο ευαίσθητα.Η λουίζα ατενίζει το μπαλκόνι
  Στο μπαλκόνι μου εκτός από τα φυτά, φτιάχνω και κομπόστ σε δύο παλιές γλάστρες. Δεν είναι δύσκολη διαδικασία. Μαζεύω τα μη μαγειρεμέτα υπολείμματα από τα διάφορα λαχανικά-ζαρζαβατικά, τα κόβω σε μικρά κομμάτια και τα ανακατεύω με λίγο χώμα. Έτσι έχω το δικό μου λίπασμα και δεν επιβαρύνω και το περιβάλλον. Από τις δοκιμές έχω διαπιστώσει ότι όταν το έχω ξεσκέπαστο, η διαδικασία γίνεται πιο γρήγορα. Το μόνο πρόβλημα είναι τα μυγάκια. Βάζοντας το δίχτυ από τις πατάτες από πάνω τα μυγάκια ελαχιστοποιούνται! Ποιος ξέρει γιατί, πάντως λειτουργεί.Στην διπλανή γλάστρα με το κομπόστ με περίμενε όμως μια έκπληξη. Ανάμεσα στα υλικά προς κομποστοποίηση και το χώμα, νέα ζωή ξεπήδησε!
  Τα φύλλα που βλέπουμε ανήκουν σε μια πατατιά που βρήκε τρόπο και φύτρωσε. Προς το παρόν αναπτύσσεται κανονικά. Είμαι περίεργος να δω την εξέλιξη. Το γεγονός και μόνο με χαροποίησε ιδιαίτερα! Για να δούμε τι άλλες εκπλήξεις επιφυλάσσει η φύση, έστω και αυτή του μπαλκονιού...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.03.2010
• 12:02

  Ο νόμος της ζούγκλας (μέρος τέταρτο)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ο μικρός μπαμπουίνος άρχισε να παίρνει μέτρα. Περιόρισε το φαγητό του, άρχισε να κάνει άσκηση και λιγότερη τεμπελιά. Άρχισε να συμμετέχει πού και πού στις δουλειές της αγέλης και να διακηρύσσει στα υπόλοιπα μέλη ότι έχει σοβαρευτεί. Μάλιστα, άρχισε να προσπαθεί περισσότερο απ'ό,τι του είχαν ζητήσει σε πρώτη φάση οι "σοφοί" της αγέλης. Το πρόβλημα όμως της αξιοπιστίας παραμένει. Τα υπόλοιπα μέλη πιστεύουν μεν τις καλές προθέσεις του μικρού μπαμπουίνου, φοβούνται όμως την ροπή του στην τεμπελιά. Στο κάτω-κάτω, όποιος έχει μάθει να τεμπελιάζει, δύσκολα επανέρχεται σε κανονικούς ρυθμούς. Ειδικά όταν κατά το παρελθόν έχει δώσει ο ίδιος επανειλημμένα. Φοβούνται ακόμη ότι το πνεύμα μεν πρόθυμο, η σαρξ δε αδύναμη... Ο μικρός μας μπαμπουίνος πρέπει να ανακτήσει την αξιοπιστία του.
  Ξάφνου, φήμες κατέκλυσαν τη ζούγκλα. Φήμες ότι ο μικρός μπαμπουίνος της ιστορίας μας στρέφεται σε άλλη αγέλη. Και όχι σ'όποια και όποια, αλλά στο αντίπαλον δέος της αγέλης που ανήκει ως τώρα. Οι φήμες είχαν ως αρχική πηγή τόσο τον μπαμπουίνο μας όσο και τον επικεφαλή της άλλης μεγάλης αγέλης της ζούγκλας. Αναστάτωση στην αρχική αγέλη. Γιατί είπαμε ότι ο μπαμπουίνος μπορεί να είναι μικρός και να μην επηρεάζει σημαντικά την αγέλη, αν όμως πάθει κάτι πλήγεται η αξιοπιστία και η συνοχή της ομάδας. Εσπευσμένα οι δύο μεγαλύτεροι μπαμπουίνοι της αγέλης συναντούν κατ'ιδίαν τον μπαμπουίνο μας και για να του πούνε μπράβο για την προσπάθεια που καταβάλει αλλά και για να φανεί προς τους υπόλοιπους ότι στηρίζουν τις επιλογές και ότι εξακολουθούν να λειτουργούν ως ομάδα. Το κλίμα έχει αρχίσει να αντιστρέφεται για τον μικρό μπαμπουίνο μέσα στα πλαίσια της αγέλης αλλά και σαν συνολική εικόνα στη ζούγκλα. Είναι σίγουρα σε καλύτερο δρόμο από λίγο καιρό πριν.
  Ο ήρωάς μας αυτή τη στιγμή έχει να αντιμετωπίσει άλλα προβλήματα. Έχοντας μάθει στην καλοζωία, δυσκολεύεται να συντονίσει τα μέλη του ώστε αρμονικά να κάνουν τις δουλειές που πρέπει. Το δεξί χέρι παρόλες τις ενστάσεις του είναι περισσότερο πρόθυμο μιας και είναι αυτό που κάνει τις περισσότερες δουλειές συνήθως, το αριστερό φαίνεται να κωλυσιεργεί. Η κεντρική φωνή που κατευθύνει είναι προς την κατεύθυνση που απαιτεί η περίσταση, υπάρχουν όμως και άλλες μικρότερες φωνούλες που πετάγονται διαρκώς και αποπροσανατολίζουν. Το ένα μάτι αλληθωρίζει προς την σκιά του δέντρου που συνήθως την έπεφτε στους "καλούς καιρούς". Το στομάχι διαμαρτύρεται γιατί πλέον η τροφή λιγοστεύει. Η καρδιά που είναι η μηχανή του οργανισμού, αγκομαχά γιατί δεν έχει συνηθίσει να δουλεύει σε έντονους ρυθμούς. Οι μύες και αυτοί δυσκολεύονται γιατί έχουν καιρό ξεμάθει.
  Τα αρπακτικά το γνωρίζουν αυτό. Και καιροφυλακτούν. Προς το παρόν έχουν ανακόψει τις επιθέσεις τους και στρέφονται αλλού. Όποιος όμως έχει μελετήσει το νόμο της ζούγκλας ξέρει ότι τα αρπακτικά δεν εγκαταλείπουν τις προσπάθειές τους. Έχουν επενδύσει χρόνο σ'αυτή την ιστορία και δεν τους αρέσει να χάνουν. Στην ζούγκλα συνήθως επικρατεί αρκετή φασαρία, οπότε η πρόσκαιρη ησυχία σίγουρα δεν είναι καλό σημάδι...
  ΥΓ Σε επόμενο μέρος καλό είναι να ασχοληθούμε λίγο περισσότερο με τα αρπακτικά.ΥΓ1 Ας θυμηθούμε και τα προηγούμενα μέρη της ιστορίας μας: πρώτο, δεύτερο, τρίτο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.03.2010
• 15:20

  Περί Μέσων Μαζικής Μεταφοράς το ανάγνωσμα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Την Παρασκευή που μας πέρασε αναγκαστικά κυκλοφόρησα κέντρο για δουλειές. Μέρα γενικής απεργίας και η κίνηση ήταν τρομερή ή μάλλον η ακινησία. Νεύρα, κορναρίσματα και ανταλλαγή φιλοφρονήσεων μέσα στο πρόγραμμα. Για στάθμευση ούτε λόγος, οπότε κινήθηκα προς τα πάρκινγκ της ευρύτερης περιοχής του Χίλτον. Με έκπληξη διαπίστωσα ότι ήταν όλα γεμάτα. Χρειάστηκε να κάνω 6 απόπειρες για να ευδοκιμήσει η προσπάθειά μου σε ένα πάρκινγκ απλώς γιατί εκείνη την στιγμή έβγαινε κάποιος. Περιχαρής, συνέχισα με τα πόδια τις δουλειές μου. Ανάμεσα στα διάφορα που σκέφτηκα ήταν ότι πρώτη φορά είδα όλα αυτά τα πάρκινγκ γεμάτα. Αυτό γιατί απεργούσαν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο κόσμος αναγκάστηκε να πάρει αυτοκίνητο, με αποτέλεσμα τον γενικότερο χαμό. Και κάπου εκεί διαπίστωσα ότι τελικά πάρα πολύς κόσμος επιλέγει τα ΜΜΜ για να πάει στη δουλειά του. Θετικό στοιχείο αυτό, αν μη τι άλλο...
  Από τα θετικά ας πάμε στα κουλά. Τις προάλλες στον ηλεκτρικό μπήκε κλασικά κάποιος να ζητιανέψει. Νεαρός, γύρω στα 23, αρτιμελής, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο πρόβλημα. Απλώς ζητιάνευε, με τρόπο μάλιστα επιτακτικό. Γύρισε όλο το βαγόνι, προφανώς όμως δεν του έδωσε κανένας ελεημοσύνη. Οπότε ανοίγοντας η πόρτα μονολογεί φωναχτά, κουνώντας το κεφάλι: "ΠΑΣΟΚ μου θέλατε". Οι περισσότεροι αντιδράσαμε με χαμόγελο, άλλο αν η σιωπή που ακολούθησε είχε να πει πολλά...
  ΥΓ Ο Μάρτης τελικά επιβεβαιώνει τα προγνωστικά που τον θέλουν γδάρτη και κακό παλουκοκάφτη. Υπομονή, το Πάσχα είναι (τριάντα τοις εκατό) πιο κοντά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 28.02.2010
• 12:17

  Ναός Ηφαίστου - Θησείο

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι βόλτες στο κέντρο της Αθήνας, ειδικά στις περιοχές πέριξ της Ακροπόλεως είναι πάντα όμορφες. Ειδικά δε όταν βοηθάει ο καιρός, πολύ καλύτερες. Και όταν συνοδεύονται από περιπλάνηση στα αρχαία και μετά ουζοκατάνυξη με καλή παρέα, τότε το γεγονός αγγίζει την τελειότητα - πάντα με μια δόση υπερβολής.
  Τι μπορεί να κάνει κανείς όταν έχει ραντεβού στο Θησείο για ουζοκατάνυξη και φτάνει μισή ώρα νωρίτερα; Οι επιλογές αρκετές σίγουρα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση μια μικρή βόλτα στον Ναό του Ηφαίστου στο Θησείο είναι ό,τι πρέπει. Σύμμαχος ο καιρός της Αθήνας. Ας ακολουθήσουμε μια ανάποδη πορεία λοιπόν, από την πίσω πόρτα του Θησείου. Γιατί καλό το Νέο Μουσείο Ακρόπολης, αλλά ας μην ξεχνάμε τις περιηγήσεις στους φυσικούς χώρους της αρχαιότητας.Η περιοχή είναι σίγουρα πολύ όμορφη. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεξαν εδώ να χτίσουν τους ναούς και την Αρχαία Αγορά. Η ελιά, σύμβολο της πόλης, κυριαρχεί.Γλυπτά και αγάλματα βρίσκονται σε μια γωνιά, σχεδόν παρατημένα περιμένοντας τον επισκέπτη να τα ανακαλύψει.Πρώτες εικόνες του ναού του Ηφαίστου. Ο ναός είναι ένας από τους καλύτερα διατηρημένους. Αφιερωμένος μεν στον θεό Ήφαιστο, ονομάστηκε εσφαλμένα Θησείο λόγω παραστάστεων του Θησέα που βρίσκονταν σε αυτόν. Η αποκατάσταση της αρχαιολογικής αλήθειας έγινε λίγα χρόνια πριν.
  Οπισθόδομος του ναούΕπιπλέον απόψεις της πίσω πλευράς του ναού
  Η Ακρόπολη στο βάθοςΟ ναός εξασφαλίζει πολύ καλή θέα προς τα σημαντικά μνημεία της πόλης. Κυρίαρχος όμως παραμένει ο αττικός ουρανός.
  Η Ακρόπολη, η Αρχαία Αγορά και η Στοά του Αττάλου Η Αρχαία Αγορά, η Στοά του Αττάλου και στο βάθος ο ΛυκαβηττόςΗ ώρα όμως είχε περάσει και η ώρα του ραντεβού για τα ούζα είχε φτάσει. Περισυλλογή και κατάνυξη μπροστά στις ομορφιές της πόλης. Η περιοχή στο κάτω-κάτω ενδείκνυται για τέτοιου είδους εξορμήσεις, αρκεί να μη μένει ο επισκέπτης μόνο στις υλικές απολαύσεις...
  ΥΓ Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες απ'το κινητό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 23.02.2010
• 01:16

  Βερολίνο: Alexanderplatz, Νησί των Μουσείων και βόλτες στην πόλη (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μετά από μία βραδιά αχαλίνωτου κλάμπινγκ σε εναλλακτικό στέκι, ξημέρωσε η επόμενη μέρα στο χιονισμένο Βερολίνο. Έπειτα από δυναμωτικό καφέ με συνοδεία πρέτζελ, ξεκινήσαμε την βόλτα μας στην πόλη ξανά από την Alexanderplatz.Εκτός από τον Fernsehturm, στην πλατεία δεσπόζει και το κόκκινο δημαρχείο του Βερολίνου. Κόκκινο λόγω χρώματος των τούβλων και όχι λόγω κομματικών αποχρώσεων.Απέναντι ακριβώς, η Marienkirche και το συντριβάνι με τον Ποσειδώνα. Αν και παγωμένο, εξακολουθεί να είναι περίτεχνο κομψοτέχνημα.Στην Marienkirche αξίζει να πάει κανείς για μια αρκετά παλιά και ξεθωριασμένη τοιχογραφία στην είσοδο που αφορά στον θάνατο. Έχει εικόνες όπως πάπες, ιερείς, μοναχούς, βασιλείς, ευγενείς, χωρικούς, όλους συνοδεία του θανάτου. Με αυτό τον τρόπο θέλει μας δείξει ότι στο τέλος όλοι σε κοινό τόπο θα καταλήξουμε. Μπρρρ...Πίσω από την πλατεία φαίνεται και ο καθεδρικός του Βερολίνου που σηματοδοτεί το περίφημο Νησί των Μουσείων (Museuminsel) που ήταν και ο προορισμός μας. Είναι νησί στη μέση του Spree στο οποίο παλιά βρισκόταν το Κάστρο της πόλης και τώρα είναι κατακλυσμένο από μουσεία.Πριν φτάσουμε όμως εκεί, δύο αγάλματα μας περιμένουν: ο Μαρξ και ο Ένγκελς.Ο καθεδρικός του Βερολίνου από κοντά.Απέναντι ακριβώς οι Βερολινέζοι είπαν να εκμεταλλευτούν το χιόνι διοργανώνοντας διαγωνισμό κατασκευής χιονάνθρωπου.Προορισμός μας ίσως το πιο ενδιαφέρον μουσείο της περιοχής, το Μουσείο της Περγάμου (Pergamonmuseum). Η είσοδος είναι 12 ευρώ ενώ έχει ακουστική ξενάγηση και στα ελληνικά! Μέσα σ'αυτό το μουσείο βρίσκονται ολόκληροι θησαυροί. Πρώτος και καλύτερος ο Βωμός της Περγάμου.Τα αρχαιοελληνικά εκθέματα κυριαρχούν.Η Ρωμαϊκή Αγορά της Μιλήτου - τεράστιο οικοδόμημα και αυτό. Υποτίθεται ότι και αυτό το έφεραν στο μουσείο για να το διασώσουν.Επόμενο εντυπωσιακό έκθεμα η Πύλη της Ιστάρ που οδηγούσε στην αρχαία Βαβυλώνα. Εδώ τα χρώματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά.Το μουσείο έχει σίγουρα πολλά εκθέματα να δει ο επισκέπτης και χρειάζεται κοντά 2 ώρες. Και φυσικά δεν μπορούν να αποτυπωθούν σε φωτογραφίες.Φεύγοντας από το μουσείο, το πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε ήταν ο παγωμένος ποταμός.Στον δρόμο απέναντι υπήρχε μια υπαίθρια έκθεση τέχνης - ευκαιρία για μια στάση για λουκάνικα και ζεστό κρασί.Οι πάπιες που ζούνε στο ποτάμι προσπαθούν να προσαρμοστούν στην κατάσταση.Οι πατημασιές τους διαγράφονται στο χιόνι.Πιο πέρα στον πολιτισμό, ο Γρηγόρης του πρώην Ανατολικού Βερολίνου μας επιτρέπει να περάσουμε.Αντίθεση κτιρίων στην Nikolaiviertel - γειτονιά δίπλα στην Alexanderplatz.Μετά από τόσο περπάτημα φυσικά η όρεξη ξανάνοιξε. Στάση για Currywurst και ψητής πατάτας συνοδεία μπύρας φυσικά.Το απόγευμα βγήκαμε σε κάποιες γειτονιές πιο έξω. Αυτή τη φορά χρησιμοποιήσαμε τον S-Bahn (υπέργειος σιδηρόδρομος) ώστε να έχουμε θέα και προς την πόλη.Φωτογραφία από το τρένο - τα τζάμια είχαν σχέδιο της Πύλης του Βραδεμβούργου.Καταλήξαμε για καφέ και μπύρα σε εναλλακτικό καφέ. Η φωτογραφία είναι έμπνευσης και αποτύπωσης της φωτογράφου της παρέας katrinpi.Κάπως έτσι κύλησε αυτό το 3ημερο στο Βερολίνο. Αρκετό χιόνι, βόλτες στο κρύο, γέλιο, μπύρες και λουκάνικα. Ένας προορισμός που σίγουρα αξίζει κανείς να ξαναπάει...
  ΥΓ Την επόμενη φορά λέω να πάω άνοιξη μπας και καταφέρω να το δω χρωματιστό.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 17.02.2010
• 11:15

  Βερολίνο: χιόνια και Berlinale ξώφαλτσα (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Λίγα τα τριήμερα την φετινή χρονιά και είπαμε να τα εκμεταλλευτούμε στο έπακρο. Αυτή τη φορά τα φτερά μας έφεραν στο Βερολίνο ξανά με την παρέα της Jane, της Katrinpi και της Blondiefox. Η προηγούμενη επίσκεψη στην πόλη ήταν την Πρωτοχρονιά του 2005 όπου μας είχε υποδεχτεί με χιονοθύελλα. Και αυτή τη φορά ο καιρός δεν πήγαινε πίσω...Ευτυχώς κάποιοι ρομαντικοί είχανε φροντίσει να διαμορφώσουν κατάλληλη ατμόσφαιρα.Μιας και φτάσαμε αργά το απόγευμα, είπαμε να κάνουμε αμέσως μια πρώτη εξόρμηση στην πόλη. Πρώτη στάση η Hackescher Markt για ζεστό κρασί (Gluehwein) και λουκάνικο στο χέρι. Το Gluhwein είναι ζεστό κρασί με κανέλλα και άλλα αρωματικά, πολύ καλό και δυναμωτικό για συνθήκες ψύχους. Αφού διασχίσαμε την Oranienburger Strasse - περιοχή που είχε καταστραφεί πλήρως και πλέον είναι γεμάτη με μπαρ και εστιατόρια - καταλήξαμε σε μία από τις πιο γνωστές καταλήψεις κτηρίων του  Βερολίνου.Καλλιτέχνες στην αυλή πουλούσαν τα ιδιαίτερα δημιουργήματά τους.Καθώς η πείνα άρχισε ήδη να κάνει την εμφάνισή της, επιλέξαμε μια σχετικά αυθεντική γερμανική μπυραρία εκεί κοντά. Το μενού ήταν ό,τι έπρεπε για εισαγωγή στην γερμανική κουζίνα. Γερμανικά λουκάνικα ψημένα σε αίμα, ξινολάχανο και πατατοσαλάτα με την απαραίτητη συνοδεία μπύρας.Το χιόνι συνέχισε να πέφτει ακάθεκτο.Και ο Spree είχε παγώσει.Η επόμενη μέρα ξεκίνησε με μια πρώτη στάση για πρωινό (pretzel φυσικά) στην Alexanderplatz.Αρχικός προορισμός το Checkpoint Charlie που αποτελούσε την πύλη εισόδου/ εξόδου μεταξύ Δυτικού και Ανατολικού Βερολίνου. Εκεί βρίσκεται και μουσείο του τείχους με είσοδο 12,5 ευρώ για όποιον ενδιαφέρεται.
  Πηγαίνοντας προς Potsdamer Platz βρίσκεται ένα από τα δύο σημεία που έχει διατηρηθεί μεγάλο κομμάτι του τείχους (το άλλο είναι η East Side Gallery). Μια γρήγορη ματιά μέσα από τα χαλάσματα και συνεχίζουμε.Η αρκούδα - σύμβολο του κρατιδίου εδώ σκεπασμένη από τις σημαίες της ΕΕ.Η Potsdamer Platz είναι χαρακτηριστικό του τι μπορεί κανείς να φτιάξει μετά από μια καταστροφή. Ανοικοδομήθηκε από την αρχή και φαντάζει το πιο μοντέρνο κομμάτι της πόλης.Στο εσωτερικό του Sony Center που κυριαρχεί στην πλατεία.
  Κάπου εκεί ήρθε η ώρα για μια κανονική στάση και μια σούπα και μπύρα στα γρήγορα. Πατατόσουπα είναι η συγκεκριμένη, με κομμάτια πατάτας και κρέατος.Κατασκευή που λειτουργεί ως κράχτης για την Legoland.Χωρίς να το ξέρουμε, αυτό το διάστημα στο Βερολίνο είναι η Berlinale - μεγάλο φεστιβάλ κινηματογράφου. Κόσμος στημένος για το πέρασμα των διασημοτήτων.Οι κυρίες της παρέας θέλανε βόλτα στα μαγαζιά. Εγώ προτίμησα να απολαύσω μια μπύρα στον πάνω όροφο του Arkaden, μεγάλου πολυκαταστήματος της περιοχής.Περνώντας μέσα από το χιονισμένο Tiergarten, κατευθυνθήκαμε προς το Reichstag, την ομοσπονδιακή βουλή της Γερμανίας.
  Επειδή το κρύο ήταν τσουχτερό, κάναμε άλλη μια στάση για ζεστό κρασί και λουκάνικα δίπλα στην πύλη του Βραδεμβούργου. Η σόμπα πάντως δεν έβγαζε σχεδόν καθόλου ζέστη.
  Η πύλη ήταν καλυμμένη λόγω Berlinale. Ο δρόμος που καταλήγει στην Πύλη και διασχίζει το κέντρο της πόλης είναι η περίφημη Unter den Linden (υπό τα φιλύρας, λόγω των δέντρων που έχουν φυτευτεί εκεί). Όμορφα κτήρια αντικρύζει ο επισκέπτης.Σε παράλληλο δρόμο της Unter den Linden βρίσκεται μια άλλη κομψή πλατεία, η Gerdanmen Markt. Οι δίδυμες εκκλησίες που φαίνονται είναι αντίστοιχα γερμανική και γαλλική εκκλησία.
  Είχε ήδη πάει απόγευμα, οπότε σταματήσαμε για ένα κανονικό γεύμα. Το μενού είχε - τι άλλο; - λουκάνικα και πατατοσαλάτα συνοδεία μπύρας.
  Καθώς το φως έπεφτε, το σκοτάδι του ουρανού και ο φωτισμός της πόλης δίνουν άλλη αίσθηση...
  Γυρνώντας στο διαμέρισμα για να αλλάξουμε και να ξαναβγούμε, μας υποδεχτήκανε χιονάνθρωποι...
  ΥΓ Προτιμότερο για διαμονή στο Βερολίνο είναι να νοικιάσει κανείς διαμέρισμα. Είναι και πιο φτηνά και σίγουρα πιο βολικά. Τα ξενοδοχεία συνήθως είναι αρκετά πιο ακριβά. Διαμέρισμα για 4 άτομα/ 3 βραδιές με όλες τις ανέσεις, μας κόστισε 54 ευρώ το άτομο συνολικά.ΥΓ1 Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει Alexanderplatz και πέριξ, νησί Μουσείων και διάφορες οπτικές γωνίες της πόλης.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.02.2010
• 11:59

  Ο νόμος της ζούγκλας (μέρος τρίτο)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Είχαμε μείνει στο σημείο όπου ο μικρός μπαμπουίνος μας φαίνεται έτοιμος επιτέλους για δράση. Εκείνο που του μένει είναι να πείσει τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης αλλά και τα αρπακτικά ότι όντως αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Ήδη τα υπόλοιπα μέλη και κυρίως τα μεγάλα συζητούν αν θα πρέπει να τον στηρίξουν και αυτή τη φορά. Υπάρχουν φωνές που λένε ότι κακώς τον στηρίξανε τόσα χρόνια και ότι θα έπρεπε αυτή τη φορά να τα βγάλει πέρα μόνος του. Οι ίδιες φωνές λένε ότι πρέπει και οι ίδιοι να κοιτάξουν να ενισχύσουν τις δικές τους άμυνες γιατί δε γίνεται κάθε φορά να καταναλώνουν δυνάμεις κάποιου που δεν καταβάλει προσπάθεια. Άλλες πάλι φωνές που βλέπουν ότι έρχεται και η δική τους σειρά ζητούν πιο δραστικά μέτρα. Ο μπαμπουίνος μας λέει ότι δεν χρειάζεται βοήθεια και ότι θα τα καταφέρει μόνος του. Αναβρασμός επικρατεί στην ομάδα. Ο θηλυκός γερασμένος μπαμπουίνος τρίβει τα χέρια του από χαρά για την κατάσταση, καθώς ανέκαθεν έλεγε ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί, προσπαθώντας βέβαια να κρύψει τις δικές του αδυναμίες.
  Οι αποφάσεις για μέτρα που πήρε ο μπαμπουίνος μας φαίνεται ότι έχουν κάποιο αντίκτυπο στα αρπακτικά. Ήδη έχουν στρέψει την προσοχή τους και σε άλλα αδύναμα μέλη της αγέλης. Η διαφορά είναι ότι ο μικρός μπαμπουίνος δέχτηκε νωρίς την επίθεση και ήταν απροετοίμαστος ενώ τα υπόλοιπα μέλη τώρα φαίνεται ότι ξέρουν ότι πρέπει να κάνουν κάποια πράγματα εγκαίρως. Ένα άλλος μέλος της αγέλης που κατάλαβε ότι πρόκειται να δεχτεί επίθεση φρόντισε εγκαίρως να περιχαρακωθεί, με μεγάλες όμως απώλειες. Ο χρόνος έχει μεγάλη σημασία και σ'αυτή την κατάσταση. Αντίδραση όσο το δυνατόν νωρίτερα και σχέδιο άμυνας με μακροπρόθεσμο ορίζοντα.
  Η πείρα έχει διδάξει ότι μόνο ελάχιστες περιπτώσεις μπαμπουίνων έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από την επίθεση των αρπακτικών. Φαίνεται ότι αυτά ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους αφού ουσιαστικά από αυτό ζουν. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι έαν τελικά η επίθεση στρέφεται ουσιαστικά κατά του μικρού μπαμπουίνου ή απώτερος σκοπός είναι η αγέλη και η συνοχή της;. Μήπως ο μικρός μπαμπουίνος αποτελεί τον δούρειο ίππο, έχοντας βέβαια δώσει ο ίδιος πάτημα στα αρπακτικά λόγω της τεμπελιάς του; Και μήπως τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης θα έπρεπε να είναι πιο αυστηρά εξαρχής στον μικρό μπαμπουίνο πριν φτάσουμε σ'αυτή την κατάσταση;
  
  ΥΓ Προς το παρόν φαίνεται ότι ο μικρός μπαμπουίνος έχει κερδίσει κάποιο χρόνο να παίρνει αποφάσεις μόνος του ακολουθώντας σε μεγάλο βαθμό τις κατευθυντήριες των μεγαλύτερων μπαμπουίνων. Ταυτόχρονα, ελέγχεται η πρόοδός του διαρκώς ώστε να φανεί αν όντως αυτή τη φορά λέει αλήθειες και αν όντως εφαρμόζει όσα έχει δεσμευτεί. Γιατί όπως και να'χουν τα πράγματα αλλιώς αισθάνεται κανείς την πατρική συμβουλή (ασχέτως αν δεν μπορεί να διαφωνήσει) και αλλιώς την κηδεμονία...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.02.2010
• 20:41

  Ο νόμος της ζούγκλας (μέρος δεύτερο)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Αυτό που συνέβαινε στην άλλη άκρη της ζούγκλας άρχισε να έρχεται και προς την πλευρά της αγέλης του μπαμπουίνου της ιστορίας μας. Στην αρχή η αγέλη παρακολουθούσε το φαινόμενο εξ' αποστάσεως χωρίς να δείχνει ότι επηρεάζεται. Όταν η τροφή άρχισε να λιγοστεύει, άρχισαν και τα πρώτα προβλήματα. Τα μέλη της αγέλης δεν μοιράζονταν απλόχερα όπως πριν τις λιχουδιές του δάσους. Ο μικρός μπαμπουίνος άρχισε να έχει προβλήματα, καθώς τα μεγαλύτερα μέλη της αγέλης άρχισαν να περικόπτουν την επιπλέον τροφή που του έδιναν. Ο ίδιος δεν είχε μάθει ούτε να έχει αποθέματα ούτε ήξερε πολύ καλά να μαζεύει μόνος του τροφή. Ό,τι έβρισκε εύκολο και ό,τι περίσσευε, κάνοντας μερικές φορές μικροθελήματα στους μεγαλύτερους. Τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν.
  
  Τα αρπακτικά ήδη είχαν δείξει τα πρώτα δείγματα γραφής. Στοχοποιούσαν τα μικρότερα και ασθενέστερα ζώα, ενώ παράλληλα έριχναν κλεφτές ματιές προς την αγέλη. Στην αρχή ξεκίνησαν με τα μικρότερα ζώα που βρίσκονταν εκτός της αγέλης, πλην όμως πολύ κοντά σε αυτή. Ποιος θα γυρνούσε να τα βοηθήσει όταν έπρεπε ταυτόχρονα να προφυλάξει και τον εαυτό του; Και ποιος μπορεί άραγε να κατηγορήσει τα αρπακτικά γι αυτό που κάνουν; Αυτά απλώς κάνουν ότι επιτάσσει το ένστικτό τους. Αδυναμίες εκμεταλλεύονται...
  
  Ο πιο αδύναμος κρίκος της αγέλης μας φάνταζε ο μικρός μπαμπουίνος. Μικρός σε μέγεθος, νωθρός και χωρίς ισχυρές άμυνες. Το μόνο ίσως που τον έσωζε ήταν ότι ήταν μέλος της ομάδας. Και εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι. Τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης ίσως τα συμφέρει να υπάρχει ο αδύναμος κρίκος ώστε αυτά να έχουν χρόνο να αντιδράσουν. Από την άλλη, αν ο μικρός μπαμπουίνος πέσει στα δόντια των αρπακτικών η συνοχή της αγέλης θα δεχτεί ισχυρό πλήγμα, όχι τόσο γιατί θα λείψει η προσφορά του μικρού μπαμπουίνου όσο γιατί θα πληγεί η αίσθηση της ασφάλειας αλλά και της δύναμης που πηγάζει από την ένταξη στην ομάδα. Τα άλλα ζώα θα πάψουν να θέλουν να είναι μέσα στην αγέλη, αφού στην ουσία δεν έχει τη δυνατότητα να προστατέψει τα μέλη της. Μια άλλη κρυμμένη αλήθεια είναι ότι η στοχοποίηση του μικρού μπαμπουίνου έκρυβε τις αδυναμίες και κάποιων άλλων μπαμπουίνων, με κυριότερο εκπρόσωπο τον θηλυκό γερασμένο μπαμπουίνο που αλλιώς θα ήταν πρώτο υποψήφιο θύμα. Περίεργες ισορροπίες.
  
  Αυτή ήταν η στιγμή που ο μικρός μπαμπουίνος έπρεπε επιτέλους να αντιδράσει. Να κάνει κάτι ώστε να μην γίνει βορά στις ορέξεις των αρπακτικών. Το κλίμα για τον ίδιο μέσα στην αγέλη δεν ήταν ιδιαίτερα καλό. Κάποια μέλη είχαν κουραστεί από τα συνεχή ψέματά του και το γεγονός ότι διαρκώς λούφαρε. Ακόμη και τα  μέλη που βλέπανε με συμπάθεια τον μπαμπουίνο, καταλάβαιναν ότι εκείνα μπορούσαν να προσφέρουν μόνο την στήριξή τους και τις αυστηρές συστάσεις τους με τρόπο επιτακτικό. Πρώτο μέλημα και πεδίο δράσης του μικρού μπαμπουίνου είναι να πείσει τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης ότι μπορεί και θέλει να τα καταφέρει, μάλιστα κάτω από επικίνδυνες συνθήκες.Θα καταφέρει άραγε ο μικρός μπαμπουίνος να επιβιώσει;
  
  ΥΓ Οι εξελίξεις στην ιστορία ακολουθούν την επικαιρότητα της ζούγκλας...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 31.01.2010
• 14:21

  Ο νόμος της ζούγκλας (μέρος πρώτο)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ας υποθέσουμε μία αγέλη ζώων κάπου στη ζούγκλα. Καθένας διαλέγει όποιο ζώο θέλει οπότε ας πούμε για παράδειγμα τους μπαμπουίνους. Έχουμε λοιπόν μια αγέλη μπαμπουίνων. Υπάρχουν τα μεγαλύτερα σε όγκο ζώα, τα μικρότερα και ούτω καθεξής. Κάθε μέλος της αγέλης έχει την χρησιμότητά του, μικρότερη ή μεγαλύτερη δεν έχει σημασία, αρκεί να συνεισφέρει στην ισορροπία και στην επιβίωση της αγέλης. Υπάρχουν διαδικασίες, υποχρεώσεις και δικαιώματα που πηγάζουν από την κοινή συμβίωση και συνύπαρξη.
  Ο μπαμπουίνος που μας ενδιαφέρει περισσότερο είναι μικρόσωμος. Έχει καλά χαρακτηριστικά όπως εξυπνάδα και σχετική γρηγοράδα, είναι όμως αρκετά τεμπέλης. Μπορεί να μην πληρούσε τα κριτήρια για να είναι μέλος της απαιτητικής αγέλης, ήξερε όμως να πουλάει καλά τον εαυτό του. Την περίοδο της εκπαίδευσης ενώ τα "έπαιρνε" γρήγορα, κοιτούσε περισσότερο πως να χρησιμοποιεί την γνώση για να λουφάρει. Όποτε έβρισκε ευκαιρία έριχνε έναν υπνάκο. Αναλάμβανε τις λιγότερες δουλειές εκτός από την ώρα του φαγητού που πάντα έδινε το παρόν και μάλιστα έτρωγε περισσότερο απ'ό,τι του αναλογούσε. Έβρισκε συνεχώς δικαιολογίες για να μην κάνει τις δουλειές που έπρεπε και γκρίνιαζε ότι παίρνει λιγότερα απ'ό,τι δικαιούται. Το καλό του ήταν ότι ήταν ευχάριστος, κυρίως γιατί φώτιζε το πρόσωπό του ενώ ήξερε να διηγείται ωραίες ιστορίες από το παρελθόν. Γι αυτόν κυρίως τον λόγο οι λοιποί μπαμπουίνοι τον ανέχονταν και τον συμπαθούσαν, εκτός από μερικές εξαιρέσεις εντός και εκτός.
  Εκτός της αγέλης, υπήρχαν μπαμπουίνοι που ήθελαν να ενταχθούν και αυτοί για διάφορους όμως λόγους αυτό δεν ήταν δυνατόν. Μερικοί μάλιστα φθονούσαν τον μικρό μπαμπουίνο, γιατί ήξεραν ότι εντός της αγέλης απολαμβάνει ιδιαίτερων προνομίων. Εντός της αγέλης τώρα, κύρια εξαίρεση είναι ένας θηλυκός μπαμπουίνος μεγαλύτερης ηλικίας που παλιότερα ήταν αρχηγός μεγαλύτερης αγέλης που κάποια στιγμή είχε σπάσει και είχε καταλήξει απρόθυμα να ενταχθεί στις παρυφές της συγκεκριμένης. Αυτός ειδικά ο θηλυκός μπαμπουίνος δεν συμπαθούσε καθόλου τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας και διαρκώς ασχολούνταν μαζί του με υποτιμητικά σχόλια. Ευτυχώς ο μικρός μας μπαμπουίνος κατάφερνε να ξεπερνά τους όποιους σκοπέλους και να συνεχίζει να είναι μέλος της ομάδας χωρίς πολλά ευτράπελα. Αυτά συνέβαιναν την καλή και ήρεμη περίοδο.
  Κάποια στιγμή αναταράξεις ήρθαν στην ζούγκλα. Σε άλλο μέρος της ζούγκλας φαινομενικά άσχετο με την αγέλη των μπαμπουίνων μας. Η ζούγκλα όμως είναι οικοσύστημα και ό,τι συμβαίνει σε κάποιο μέρος επηρεάζει και τους υπόλοιπους. Η τροφή άρχισε να λιγοστεύει και τα μέλη της ομάδας έπρεπε να δουλεύουν ακόμη περισσότερο για να επιβιώνουν. Κάποια μέλη της ομάδας ήδη άρχισαν να μένουν πίσω λόγω μεγέθους κυρίως, ανάμεσά τους και ο μπαμπουίνος μας ο οποίος συνέχισε να κάνει αυτό που ήξερε καλύτερα. Τα υπόλοιπα μικρόσωμα μέλη όπως και αρκετά από τα μεγαλύτερα υστερούσαν μεν, έκαναν κινήσεις δε για να βελτιωθούν. Ο μπαμπουίνος μας όμως παρέμεινε σ'αυτά που ήξερε σαν να μην είχε αλλάξει τίποτε. Τα αρπακτικά όμως δεν άργησαν να φανούν...
  ΥΓ Η συνέχεια σύντομα κοντά σας. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις ούτε τυχαία είναι ούτε συμπτωματική. Αυτά παθαίνει κανείς όταν παρακολουθεί ντοκιμαντέρ...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.01.2010
• 18:30

  Πορτογαλία: Πόρτο (4/4)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  
  Μ'αυτά και μ'αυτά ξημέρωσε Πρωτοχρονιά του 2010. Καθότι δεν το είχαμε ξημερώσει, ήμασταν σε θέση να ξυπνήσουμε νωρίς ώστε να πάρουμε ένα από τα πρώτα πρωινά τρένα με κατεύθυνση το Πόρτο. Διάρκεια ταξιδίου περίπου 3 ώρες. Από τη στιγμή που οι θέσεις ήταν αριθμημένες, ο ύπνος επιβαλλόταν... Αρχικά είχαμε ψάξει για να πάμε αεροπορικώς, οι τιμές όμως ήταν απαγορευτικές. Το τρένο κόστιζε 35 ευρώ μετ'επιστροφής.
  
  Φτάνοντας στο Πόρτο, η πρώτη εικόνα που αντικρύσαμε ήταν από τον σταθμό των τρένων.
  
  Επειδή τα περισσότερα αξιοθέατα και μαγαζιά ήταν κλειστά λόγω Πρωτοχρονιάς, περιοριστήκαμε σ'αυτά που μπορούσαμε να δούμε και να κάνουμε ποδαράτοι. Βγαίνοντας από τον σταθμό των τρένων.
  
  Εκκλησία που δεσπόζει σ'έναν από τους λόφους της πόλης.
  
  
  Η θέα προς το ποτάμι που θα ήταν και ο τελικός προορισμός μας.
  
  
  
  Πριν το ποτάμι επισκεφτήκαμε αυτή την εκκλησία με το καμπαναριό που μας φαινόταν ενδιαφέρον αξιοθέατο από τον απέναντι λόφο.
  
  Η κατάβαση προς το ποτάμι τελικά μας δικαίωσε.
  
  Τα χρώματα στα παραποτάμια σπίτια δίνουν άλλον τόνο στην πόλη.
  
  Η γέφυρα που δεσπόζει στον ποταμό Ντούρο.
  
  
  Το ποτάμι που δίνει άλλη όψη στην κατά τα άλλα βιομηχανοποιημένη πόλη. Παραποτάμιες καφετέριες και μαγαζάκια. Παρόλο που ο καιρός μας έπαιζε διαρκώς παιχνίδια, κόσμος πηγαινοερχόταν.
  
  
  Στη βάση της γέφυρας βρίσκεται τελεφερίκ που σε ανεβάζει πάνω μόλις με 2 ευρώ. Αξίζει η θέα.
  
  
  Η σκιά της γέφυρας κάνει παιχνίδι με τις στέγες των σπιτιών.
  
  Άποψη της πόλης με το ποτάμι. Στην δεύτερη φωτογραφία περίπου στο κέντρο βρίσκεται η επιβλητική φιγούρα της πιο γνωστής ίσως μάρκας κρασιού πόρτο με το όνομα Sandeman. Εμβληματική φιγούρα ο κύριος με την μπέρτα και το καπέλο.
  
  
  Αποθήκες επεξεργασίας  του κρασιού πόρτο, το οποίο έχει πάρει το όνομά του φυσικά από την πόλη.
  
  Το απόγευμα ήρθε και μεις κινήσαμε προς την Λισαβόνα για να ετοιμαστούμε, αφού την επόμενη μέρα επιστρέφαμε στην Αθήνα. Το Πόρτο σίγουρα μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις και μια υπόσχεση να το επισκεφτούμε ξανά. Ποιος ξέρει, ίσως ευκαιρία για κάποιον ποδοσφαιρικό αγώνα...
  Καλή ταξιδιωτική χρονιά σε όλες και όλους εύχομαι!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.01.2010
• 14:20

  Πορτογαλία: Σίντρα (3/4)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ξημερώνοντας παραμονή Πρωτοχρονιάς και επειδή σε γενικές γραμμές τη Λισαβόνα την είχαμε εξαντλήσει, είπαμε να πεταχτούμε σε μια όμορφη γραφική πόλη σε απόσταση περίπου 45' από Λισαβόνα. Αν αποφασίσει κανείς να κάνει ένα μόνο ταξίδι εκτός Λισαβόνας, η Σίντρα σίγουρα πρέπει να είναι αυτή η επιλογή. Έχει τρένα συνέχεια από Λισαβόνα και το κόστος είναι κάτω από 10 ευρώ μετ'επιστροφής.
  
  Η Σίντρα είναι χτισμένη σε λόφο και η θέα προς τον Ατλαντικό είναι τρομερή. Δεν είναι τυχαίο ότι επέλεγαν την περιοχή αυτή οι βασιλιάδες της Πορτογαλίας ως μέρος για τις θερινές διακοπές τους. Φτάνοντας κανείς στον σιδηροδρομικό σταθμό, καλό είναι να κατευθυνθεί προς το γραφείο εξυπηρέτησης επισκεπτών για λεπτομέρειες. Επειδή τα αξιοθέατα βρίσκονται στους λόφους, χρήσιμο είναι το λεωφορείο νούμερο 434 που σε πάει στα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής. Το κόστος είναι 4,5 ευρώ για κυκλική διαδρομή. Οι στάσεις που κάνει είναι στο Palacio da Pena, στο Castelo do Mouros, στο Sintra Vila και φυσικά στο Sintra Estacao που είναι ο σταθμός των τρένων.
  
  Η είσοδος για το Palacio da Pena είναι 11 ευρώ το άτομο και περιλαμβάνει και το Castelo do Mouros. Μέχρι το παλάτι έχει μια μικρή ανάβαση μέσα από ένα ενδιαφέρον δάσος. Και λέω ενδιαφέρον γιατί αποτελεί μείγμα αυτόχθονης βλάστησης και τροπικών φυτών που έχουν φέρει οι δημιουργοί του από τις πορτογαλικές κτήσεις. Παρατηρώντας λοιπόν αυτή την επιμειξία, ξεπροβάλει το κάστρο που είναι και ο αρχικός προορισμός μας.
  
  Σε τουριστικό οδηγό είχαμε διαβάσει ότι το κάστρο αυτό συναγωνίζεται τα κάστρα της Disneyland, σχόλιο ιδιαίτερο εύστοχο! Τα χρώματα αυτού του κάστρου είναι απίστευτα, βγαλμένα από παραμύθι.
  
  
  
  
  Ο οδηγός άφηνε διακριτικά να φανεί τους λόγους για τους οποίους έχτισε ο τότε βασιλιάς το κάστρο αυτό ως θερινό ανάκτορα. Ερωτικοί προφανώς οι λόγοι. Η θέα πάντως είναι απίστευτη προς όλες τις κατευθύνσεις. Παρεμπιπτόντως, καλό είναι να έχετε μαζί σας και κανένα μπουκάλι νερό καθώς δεν είναι σίγουρο ότι θα λειτουργεί η καφετέρια που βρίσκεται μέσα στο κάστρο.Αφού απολαύσαμε τη θέα, είπαμε να κατεβούμε με τα πόδια προς το Φρούριο των Μαυριτανών που χρονολογείται χίλια χρόνια περίπου πίσω. Η απόσταση είναι περίπου 10 λεπτά με τα πόδια, κυρίως κατηφόρα. Τα απομεινάρια του κάστρου δένουν αρμονικά με τη φύση.
  
  
  
  Στο βάθος αυτού του πύργου βρίσκεται ο Ατλαντικός.
  
  Σ'αυτή τη φωτογραφία φαίνεται το κάστρο που ήμασταν πριν και η κορυφή του φρουρίου των Μαυριτανών.
  
  Επειδή φυσούσε, έβρεχε και έκανε πολύ κρύο δεν σταθήκαμε πολύ στην κορυφή και ξεκινήσαμε την κατάβαση προς το χωριό μέσα από το δάσος. Παρόλη τη βροχή και το κρύο, άξιζε η προσπάθεια.
  
  
  Η πλατεία του χωριού και το Palacio Nacional de Sintra που ήταν και ο επόμενος προορισμός μας. Είσοδος 5 ευρώ - που, μεταξύ μας, δεν άξιζε καθόλου. Μόνο χαρακτηριστικό οι δύο καμινάδες από τα μαγειρεία.
  
  Άποψη του χωριού με το Castelo dos Mouros να δεσπόζει στον λόφο.
  
  Είχε ήδη πάει μεσημέρι και έπρεπε να κάνουμε μια στάση για φαγητό και καφέ. Αφεθήκαμε να χαθούμε στα στενά του χωριού και βρήκαμε μια συμπαθητική ταβέρνα. Παρότι τουριστικό μέρος, το κόστος με κρασί και ορεκτικά δεν ξέφυγε από 13 ευρώ το άτομο. Μετά από το γεύμα, καθήσαμε σε μια καταπληκτική καφετέρια-ζαχαροπλαστείο που βρίσκεται σε στενάκι ακριβώς πάνω από την κεντρική πλατεία. Τα γλυκά τους ήταν απίστευτα και το κόστος δεν υπερέβαινε το 1,5 ευρώ το κομμάτι! Απέναντι από την κεντρική πλατεία βρίσκεται μια πολύ καλή κάβα με πληθώρα επιλογών για όποιον ενδιαφέρεται να αγοράσει πορτογαλικά κρασιά. Συν τοις άλλοις ο ιδιοκτήτης ήταν απίστευτα εξυπηρετικός και πρόθυμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις μας περί κρασιού. Μάλιστα υπήρχε η δυνατότητα να δοκιμάσουμε αρκετά από τα κρασιά. Φυσικά δε φύγαμε με άδεια χέρια και από εκεί.
  
  Είχε αρχίσει να βραδιάζει και έπρεπε σιγά-σιγά να γυρίσουμε στη Λισαβόνα για να ξεκουραστούμε για την αλλαγή του χρόνου. Αποφασίσαμε να περπατήσουμε προς τον σταθμό των τρένων και η Σίντρα μας αποζημίωσε με όμορφες εικόνες...
  
  
  
  
  ΥΓ Πρότασή μου να πάρει κανείς το λεωφορείο για το Palacio da Pena που είναι το αξιοθέατο που βρίσκεται ψηλότερα. Μετά να περπατήσει για περίπου 10 λεπτά για το Κάστρο των Μαυριτανών. Έπειτα, οι εναλλακτικές είναι δύο. Είτε να πάρει το λεωφορείο για το κέντρο της πόλης είτε αν είναι καλός ο καιρός και αντέχουν τα πόδια της ομάδας να περπατήσει μέσα από το δάσος προς την πόλη για 25 περίπου λεπτά. Η διαδρομή μέσα από το δάσος αξίζει και είναι εύκολα προσβάσιμη.
  
  ΥΓ1 Την Πρωτοχρονιά στη Λισαβόνα έχει εκδηλώσεις στην Belem που είναι 20 λεπτά με το τραμ απ'το κέντρο. Επειδή έβρεχε και φυσούσε είπαμε να κινηθούμε προς Bairro Alto. Το περίεργο της υπόθεσης είναι ότι τα περισσότερα μαγαζιά κλείσανε γύρω στις 2 τα ξημερώματα.
  
  ΥΓ2 Αυτές τις μέρες γίνεται χαμός στη δουλειά και γενικότερα, γι αυτό και δεν έχω βρει χρόνο για περισσότερο blogάρισμα και επισκέψεις. Ελπίζω ότι ως το επόμενο ΣΚ θα έχουν ηρεμήσει τα πράγματα και να σας επισκεφτώ με την ησυχία μου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.01.2010
• 21:14

  Πορτογαλία: Alfama, Baixa και Chiado στη Λισαβόνα (2/4)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι κεντρικές περιοχές της Λισαβόνας είναι σαν το γράμμα U. Όπως βλέπει κανείς την πόλη από την μεριά της θάλασσας, η δεξιά κορυφή είναι η περιοχή Alfama όπου στην κορυφή της δεσπόζει το κάστρο του Αγίου Γεωργίου, η Baixa που είναι η χαμηλή περιοχή που είχε καταστραφεί από τον σεισμό και το τσουνάμι του 1775 και το Chiado με το Bairro Alto που αποτελούν την αριστερή κορυφή. Τώρα γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί κάποιες αποστάσεις μπορεί στον χάρτη να φαίνονται μικρές, αλλά επειδή περιλαμβάνουν μεγάλες ανηφόρες ίσως και να μην είναι τόσο κοντά.
  
  Ξεκινήσαμε νωρίς το επόμενο πρωί τις βόλτες μας και γιατί είχαμε να δούμε αρκετά πράγματα αλλά και γιατί θέλαμε να επισκεφτούμε το κάστρο πριν λήξει η 24ωρη ισχύς της Lisboa Card. Κατεβήκαμε στο Rossio (πλατεία στο κέντρο) και από εκεί πήραμε το τραμ που κάνει την διαδρομή για την Alfama. Νούμερο τραμ δε θυμάμαι, αλλά είναι εύκολο να το βρει κανείς. Εναλλακτικά, βολεύει και το λεωφορείο νο 37. Ανεβαίνοντας τα στενά δρομάκια, βλέπει κανείς ότι τα κτίσματα φαίνονται αρκετά πιο παλιά, οι δρόμοι πλακόστρωτοι. Η περιοχή κατοικείται από αρχαιοτάτων χρόνων, ενώ είναι ίσως η περιοχή με την πιο έντονη αραβική επιρροή. Χαρούμενες πολυκατοικίες σαν και αυτή βρίσκονται παντού με τις γυναίκες να απλώνουν τα ρούχα στο μπαλκόνι.
  
  Το τραμ σταματάει λίγο πιο κάτω απ'το κάστρο, σε ένα από τα παρατηρητήρια της περιοχής, στο Miradouro de Santa Luzia. Θα επανέλθουμε σε αυτό λίαν συντόμως. Από εκεί ξεκινά μια μικρή ανάβαση μέχρι την είσοδο του κάστρου. Ο Άγιος Γεώργιος μας υποδέχεται στην είσοδο.
  
  Το Castelo de Sao Jorge (είσοδος δωρεάν με Lisboa card) πρωτοχτίστηκε από τους Βησιγότθους, έπειτα ανακασκευάστηκε από Άραβες, χριστιανούς και πάει λέγοντας. Η κυρία του αγάλματος μας καλωσορίζει στον εσωτερικό χώρο.
  
  Το καλοκαίρι σ΄αυτές τις καμάρες βγαίνουν τραπεζάκια παρακείμενης δημοτικής καφετέριας. Ωραίο μέρος για να απολαμβάνει κανείς τον καφέ του.
  
  Άποψη της πόλης προς δυτική πλευρά
  
  Τα κανόνια που προστάτευαν την πόλη από τους εισβολείς που ερχόντουσαν από τον ποταμό Τάγο
  
  Δύο από τις πιο γνωστές εκκλησίες της Alfama
  
  H Baixa και το Chiado όπως φαίνονται από το κάστρο. Ξεχωρίζουν τα απομεινάρια του μοναστηριού που καταστράφηκε από τον σεισμό και το τσουνάμι του 1775 - είναι το μόνο κτίσμα που έχει παραμείνει.
  
  Τον μύθο ότι τα παγώνια είναι ωραιοπαθή τον ξέραμε. Το συγκεκριμένο έχει προχωρήσει ένα βήμα μπροστά, καθώς καθρεφτίζεται κιόλας.
  
  Επιστρέψαμε στο παρατηρητήριο που είχαμε συναντήσει ανεβαίνοντας, για τα όμορφα σχέδια με τα πλακάκια δίπλα στο παρκάκι με τις πέργκολες αλλά και την θέα στο ποτάμι και στη Largo das Portas de Sol (νομίζω η εκκλησία που αχνοφαίνεται στο βάθος).
  
  
  Από το κάστρο κατεβήκαμε με τα πόδια μέσα από τα όμορφα, γραφικά στενάκια της Alfama. Η ζωή στο κομμάτι αυτό της πόλης φαίνεται ότι κυλάει αργά. Βρήκαμε πολλά μαγαζιά με fados, αρκετά εστιατόρια, καφενεδάκια. Κάπου ενδιάμεσα πετυχαίναμε και κάποια μαυριτανικά ερείπια.
  
  Λίγο πιο κάτω βρίσκεται και ο Catedral da Se, παλιός καθεδρικός ναός. Στην φωτογραφία αυτή φαίνεται η μία του πλευρά που είναι σαν τοίχος. Και στη Λισαβόνα κυριαρχούν στους δρόμους οι νεραντζιές.
  
  Επειδή μας έπιασε βροχή, είπαμε να κάνουμε μια στάση για καφέ, δυναμωτικό κρασί και κάτι να τσιμπήσουμε. Σε ένα στενάκι δίπλα στον καθεδρικό βρήκαμε μια καταπληκτική καφετέρια. Εκεί μέσα υπήρχαν βιβλία για τον πελάτη να διαβάσει, αρκετή ησυχία, μικρό αλλά ενδιαφέρον μενού και τιμές φυσιολογικότατες.
  
  Άλλοι επιλέξανε γλυκά και άλλοι αλμυρά, συνοδεία με καφέ ή ένα ποτήρι κόκκινο πόρτο. Είχε πάει 12 οπότε η ώρα το επέτρεπε για ένα ποτήρι κρασί.
  
  Κατεβήκαμε από την Alfama μετά από το αναζωογονητικό διάλειμμα για να συνεχίσουμε στην απέναντι πλευρά, στο Chiado που είναι η πιο "κυριλέ" περιοχή του κέντρο της Λισαβόνας με τα ακριβά μαγαζιά. Είπαμε να μην ανεβούμε με τα πόδια αλλά αν χρησιμοποιήσουμε τον ανελκυστήρα που είδαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση. Λόγω ημερών είχε αρκετή ουρά. Το κόστος είναι 2,80 ευρώ. Πρώτο πράγμα που αντικρύσαμε ήταν το γνώριμο μοναστήρι ή μάλλον τα απομεινάρια του, που είχαμε δει από το κάστρο.
  
  Έπειτα, το ίδιο το κάστρο και η περιοχή γύρω από αυτό.
  
  Η Praca do Comercio που ήταν η πύλη εισόδου των εμπορευμάτων.
  
  Και επειδή ήμασταν τυχεροί, παρόλη τη βροχή, στο τέλος είδαμε και ουράνιο τόξο να ξεπροβάλει.
  Το Chiado είπαμε είναι η περιοχή με τα καλά μαγαζιά της Λισαβόνας. Έτσι τέθηκε θέμα να αφήσουμε κενό 2-3 ώρες για αγορές. Επειδή τα ψώνια δε με ενδιέφεραν ιδιαίτερα, ανηφορίσαμε με έτερο μέλος της παρέας για να δούμε μερικά αξιοθέατα της περιοχής. Πιο ενδιαφέρουσα ήταν η εκκλησία de Sao Roque. Απ'έξω φαίνεται αρκετά λιτή, ο οδηγός όμως επέμενε ότι άξιζε την επίσκεψή μας, γι αυτό την τιμήσαμε. Το παρεκκλήσι που βρίσκεται μέσα χτίστηκε στην Ρώμη με τα πιο ακριβά υλικά. Κατόπιν τεμαχίστηκε και μεταφέρθηκε αυτούσιο στην Λισαβόνα! Γενικότερα η εκκλησία ήταν γεμάτη με όμορφα και ακριβά κατασκευάσματα.
  
  Είχε ήδη πάει απόγευμα οπότε το στομάχι γουργούριζε και πάλι. Αποφεύγοντας τα κραυγαλέα τουριστικά, μπήκαμε σε ένα συμπαθητικό και προσεγμένο καφέ-εστιατόριο δίπλα στο θέατρο. Εκεί φάγαμε σαλάτα και 2 σούπες, έτσι για το καλό. Η αριστερή όπως φαίνεται είναι σούπα λαχανικών και η δεξιά σούπα από κάστανο! Απαραίτητη συνοδεία ασφαλώς ένα κόκκινο ποτήρι πόρτο.
  
  Γυρίσαμε κατά τις 8 στο ξενοδοχείο για μπάνιο και ξεκούραση. Το βράδυ το μενού είχε Bairro Alto για ποτά (την προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς είχε λίγο περισσότερο κίνηση από τις άλλες νεκρές μέρες) και επίσκεψη σε ένα από τα πιο γνωστά μαγαζιά με Fados. Η τιμή ήταν σίγουρα τσιμπημένη αφού είχε ελάχιστη κατανάλωση 20 ευρώ και δεν θέλαμε να φάμε, αποζημιωθήκαμε όμως δοκιμάζοντας δοκιμάζοντας πολύ ωραία κρασιά και άψογη εξυπηρέτηση. Φυσικά οι φωνές των τραγουδιστών ήταν τρομερές! Αξίζει μια επίσκεψη, παρόλο που πλέον η όλη κατάσταση είναι αρκετά τουριστική. Γυρνώντας στο ξενοδοχείο έχοντας στα αυτιά μας ακόμα τη μουσική, μας υποδέχτηκε ένα σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι...
  
  
  ΥΓ Άσχετο αλλά σχετικό: Διακομματικός προϋπολογισμός στην Πορτογαλία είναι η σημερινή είδηση. Εμείς πότε;
  ΥΓ1 Εντυπώσεις από Πορτογαλία και σε σχετική ανάρτηση του fpboy. Θα βρείτε ομοιότητες και διαφορές.
  ΥΓ2 Ακολουθεί η Σίντρα και το Πόρτο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.01.2010
• 16:00

  Πορτογαλία: Belem και νύχτα στη Λισαβόνα (1/4)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Πέρυσι την Πρωτοχρονιά ήταν η άλλη πλευρά της Ιβηρικής χερσονήσου και συγκεκριμένα η Βαρκελώνη. Φέτος, επιλέξαμε την πλευρά που βλέπει στον Ατλαντικό Ωκεανό και την Πορτογαλία. Μία χώρα αντίστοιχη της δικής μας, με πλούσια ιστορία ειδικά στο κομμάτι των ανακαλύψεων, με επιρροές από Κέλτες, μαυριτανικά φύλα και τους γείτονές της, μια χώρα σε παρόμοια οικονομική κατάσταση με την Ελλάδα. Πορτογαλία λοιπόν με διαμονή στην πρωτεύουσά της τη Λισαβόνα (Lisboa όπως την λένε οι ντόπιοι) ήταν η επιλογή για την φετινή Πρωτοχρονιά.
  
  Φτάνοντας αργά το βράδυ, δεν είχαμε πολλές επιλογές και έτσι κατεβήκαμε για μια πρώτη βόλτα στο κέντρο. Ο καιρός γενικά δεν ήταν πολύ κρύος, οι εναλλαγές όμως μεταξύ βροχής και σχετικής ηλιοφάνειας ήταν διαρκείς. Γι αυτό και η ομπρέλα ήταν μόνιμο κομμάτι της γκαρνταρόμπας μας. Το μετρό της Λισαβόνας είναι αρκετά καλό. Η κάρτα που φορτώνει κανείς διαδρομές κοστίζει 0,5 ευρώ ενώ κάθε διαδρομή είναι 0,8 ευρώ.
  
  
  Πρώτη στάση πλατεία Restauradores στο κέντρο της Λισαβόνας. Βρίσκεται στην περιοχή Baixa που είναι το κατώτερο κομμάτι της πόλης και εκείνο που καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 1775 και το τσουνάμι που ακολούθησε. Κατά την ανοικοδόμηση σχεδιάστηκαν μεγάλοι παράλληλοι δρόμοι με ωραίες πλατείες.
  
  
  Προχωρώντας παρακάτω συναντά κανείς τον ανελκυστήρα της Santa Justa (Elevador de Santa Justa) που ανεβάζει τους επισκέπτες από την κάτω πόλη στο ανώτερο κομμάτι.
  
  
  Την επόμενη μέρα πρωί-πρωί κατεβήκαμε πάλι στο κέντρο για να πάμε στην Praca do Comercio που ήταν η πύλη εισόδου των εμπορευμάτων. Εκεί βρίσκεται και Τουριστικό γραφείο όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί την Lisboa Card (16 ευρώ). Αυτή η κάρτα σου επιτρέπει ελεύθερη μετακίνηση στα ΜΜΕ, είσοδο στα περισσότερα μουσεία χωρίς να περιμένει κανείς στην ουρά και άλλα.
  
  
  Από την πλατεία πήραμε το τραμ με κατεύθυνση την Belem. Είναι περιοχή της Λισαβόνας κατά μήκος του ποταμού Τάγου με αρκετά αξιοθέατα και το ίσως μόνο κομμάτι εκτός του κέντρου που αξίζει να επισκεφτεί κάποιος για πρώτη φορά. Πρώτη στάση το Mosteiro dos Jerónimos (μοναστήρι των Ιερονυμιτών).
  
  
  Η ουρά ήταν πολύ μεγάλη, αλλά ευτυχώς την παρακάμψαμε με την κάρτα και προχωρήσαμε στο εσωτερικό. Από την περιοχή αυτή ξεκινούσαν τα μεγάλα ταξίδια οι Πορτογάλοι εξερευνητές.
  
  
  
  
  Καθότι άγιες μέρες, είπαμε να περάσουμε και από την εκκλησία που βρίσκεται ακριβώς δίπλα.
  
  
  Μετά το μοναστήρι, κατεβήκαμε στην κάτω μεριά προς το ποτάμι. Παρεμπιπτόντως, η Λισαβόνα δεν είναι παραθαλάσσια πόλη. Αυτό που διακρίνεται στις κάτω φωτογραφίες είναι ποτάμι και συγκεκριμένα ο ποταμός Τάγος με τις εκβολές του.
  
  
  Το μνημείο αυτό έχει στηθεί προς τιμή των μεγάλων Πορτογάλων θαλασσοπόρων (Padrão dos Descobrimentos).
  
  
  Στο βάθος διακρίνονται οι εκβολές του ποταμού Τάγου και πιο πέρα ο Ατλαντικός.
  Η περιοχή παλιά είχε μόνο αποθήκες, οι περισσότερες εκ των οποίων πλέον έχουν ανακαινιστεί και έχουν γίνει γκαλερί, εστιατόρια, μπαρ και κλαμπ.
  
  
  Επόμενος σταθμός στην περιήγηση ο Πύργος της Μπελέν. Παλιότερα βρισκόνταν πιο μακριά από την ακτή, αλλά λόγω επιχωματώσεων έχει έρθει πιο κοντά. Αποτελούσε το φρούριο για το Μοναστήρι των Ιερονυμιτών. Και εδώ γλυτώσαμε ουρά με την χρήση της κάρτας Λισαβόνας.
  
  
  Στην ίδια περιοχή βρίσκεται και το Μουσείο με τις Βασιλικές Άμαξες. Σχετική αναφορά είχε και ο οδηγός, ενώ ήταν δωρεάν η είσοδος με την κάρτα οπότε είπαμε να το τιμήσουμε. Βασιλικές άμαξες σε διάφορα στυλ είναι το θέμα του μουσείου. Πρωτότυπο, αν μη τι άλλο...
  
  
  Αν και πεινούσαμε αρκετά, είπαμε να επισκεφτούμε ένα τελευταίο μουσείο πριν το διάλειμμα για φαγητό. Στην κορυφή του λόφου πάνω απ'την Belem (σημαίνει Βηθλεέμ στα πορτογαλικά) βρίσκεται το Μουσείο της Δημοκρατίας (ή κάπως έτσι).
  
  
  Εκεί πετύχαμε υπαλλήλους που ήταν πρόθυμοι να μας εξυπηρετήσουν και να μας ξεναγήσουν. Ενθουσιάστηκαν όταν μάθανε ότι είμαστε Έλληνες (!) και μας ανοίξανε και κάποιες αίθουσες που ήταν κλειδωμένες. Η συγκεκριμένη αίθουσα χρησιμοποιείται ακόμη για επίσημες εκδηλώσεις του κράτους.
  
  
  Πεινασμένοι και κατάκοποι καταφύγαμε σε τοπικό εστιατόριο πέρα από τα τουριστικά. Οι σερβιτόροι δεν ήξεραν αγγλικά, οι κατάλογοι ήταν μόνο στα πορτογαλικά, αλλά οι γνώσεις της παρέας σε ισπανικά και παντομίμα βοήθησαν για να συνεννοηθούμε αρκούντως. Πρώτα ήρθαν τα ορεκτικά. Αριστερά διακρίνονται πιτάκια γεμιστά με μπακαλιάρο (το εθνικό φαγητό των Πορτογάλων) και με γαρίδες. Στη μέση έχουμε γαρίδες τηγανισμένες με σκόρδο (τρομερή γεύση), χταπόδι ξυδάκι με πίκλες και κουκιά. Αριστερά κλασική τονοσαλάτα.
  
  
  Για κυρίως πήραμε μπακαλιάρο σε δύο μορφές. Η πρώτη κλασική είναι ψητός όπως και φαίνεται πάνω. Η κάτω μορφή είναι μπακαλιάρος αλεσμένος σε κομμάτια με σέλινο, κρεμμύδι και χτυπημένος με αβγό. Πολύ ενδιαφέρουσα γεύση, ομολογουμένως! Και όλα αυτά συνοδεύτηκαν με Vinho Verde που είναι λευκό κρασί που δεν έχει αφεθεί να ωριμάσει. Και όλα αυτά με 13 ευρώ το άτομο.
  
  
  Οι βόλτες συνεχίστηκαν αυτή τη φορά πιο κεντρικά. Περνώντας μέσα από διάφορους κήπους, πετύχαμε άλλη μια όμορφη εκκλησία.
  
  
  Έχοντας ακούσει πολλά για την νυχτερινή ζωή της Λισαβόνας και το Bairro Alto (συνοικία στα ψηλά ή κάπως έτσι) κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Η περιοχή θυμίζει κάτι σαν Ψυρρή. Δευτέρα και Τρίτη πάντως τα περισσότερα μαγαζιά ήταν κλειστά, ενώ ελάχιστος κόσμος κυκλοφορούσε.
  
  
  Ευτυχώς πετύχαμε ένα πολύ καλό και προσεγμένο wine bar. Η Πορτογαλία έχει παράδοση στα καλά κρασιά, πέρα από το κλασικό πόρτο. Το μαγαζί είχε πάρα πολλά κρασιά, ενώ μπορούσες να δοκιμάσεις όποιο ήθελες. Εκτός από κρασιά είχε ωραία λικέρ, κονιάκ και άλλα ποτά. Και όλα αυτά σε λογικές τιμές. Μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι, είναι η αλήθεια. Μήπως λείπει αντίστοιχο μαγαζί από την Αθήνα;
  
  
  Κλείνοντας αυτή την γεμάτη μέρα, πήραμε ένα από τα τραμ που σε κατεβάζουν από τα ψηλά στο κέντρο της πόλης για να πάρουμε το μετρό προς το ξενοδοχείο. Η διαδρομή είναι 1,40 αλλά δωρεάν με την Lisboa Card και έτσι την τιμήσαμε.
  
  
  Η επόμενη μέρα θα περιλάμβανε την περιοχή Alfama με το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου να δεσπόζει, οπότε η ξεκούραση ήταν επιβεβλημένη...
  
  ΥΓ Πολλοί μπορεί να θυμόμαστε την Λισαβόνα και από τους Απαράδεκτους όπου εκεί υποτίθεται ότι είχανε κάνει μήνα του μέλιτος ο Σπύρος με τη Δήμητρα. Τρελό γέλιο η σκηνή με τον Γιάννη να κυνηγάει τον ναυτικό στους δρόμους της πόλης.
  ΥΓ1 Ακολουθεί άλλο ένα μέρος για Λισαβόνα και μετά η Σίντρα (γραφική πόλη έξω απ'την Λισαβόνα) και το Πόρτο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 24.12.2009
• 09:28

  Γιορτές και ευχές

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι γιορτές είναι ήδη εδώ. Μπορεί να μην το καταλάβαμε πολύ φέτος, αλλά είναι και πάλι εδώ. Φέτος, δεν ξέρω γιατί, ενεπλάκην αρκετές φορές σε συζητήσεις για το νόημα των εορτών. Υπήρχε κυρίαρχη άποψη ότι η χαρά των γιορτών είναι τεχνητή και τροποντινά μας την επιβάλλουν. Ότι δεν υπάρχει ανάγκη να χαιρόμαστε ντε και καλά επειδή είναι γιορτές και ότι μπορούμε να χαιρόμαστε όποτε θέλουμε οι ίδιοι. Σίγουρα τα επιχειρήματα αυτά εμπεριέχουν δόσεις αλήθειας.
  
  Από την άλλη, η καθημερινότητα είναι τέτοια που μας παρασύρει και πολλές φορές ξεχνάμε να χαρούμε. Ξεχνάμε τις μικρές χαρές της ζωής, να αγναντέψουμε τον ουρανό, την ταβανοθεραπεία που κάναμε μικροί, να παρατηρήσουμε τον διπλανό μας. Οπότε και σ'αυτές τις περιπτώσεις χρειαζόμαστε λίγη παραπάνω χαρά, ας είναι και τεχνητή, ας είναι και θεσμοθετημένη.
  
  Στο κάτω-κάτω, χαρά είναι. Ας την απολαύσουμε, απ'όπου και αν αυτή προέρχεται. Τι κακό μπορεί να μας κάνει λίγη παραπάνω; Οι ευχές μου και για φέτος είναι Υγεία, Χαρά και Ευτυχία. Με αυτή τη σειρά. Καλά να είμαστε και καλά να περάσουμε και σ'αυτές τις γιορτές, όσο γίνεται καλύτερα για τον καθένα μας. Φιλιά σε όλες και όλους!
  
  ΥΓ Το μενού φέτος περιλαμβάνει δύο πόλεις με αρχικό γράμμα Λ - μία εντός και μία εκτός των τειχών. Ανταποκρίσεις μετά τις γιορτές...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.12.2009
• 12:44

  Χριστούγεννα με δώρα By Nature

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Θυμάστε έξι περίπου μήνες πριν που σας είχα πει για την επιχειρηματική προσπάθεια του φίλου μου Βασίλη από Λάρισα; Μεσούσης οικονομικής κρίσης άνοιξε μια επιχείρηση εμπορίας φυτικών καλλυντικών και ξύλινων παιχνιδιών με το όνομα By Nature. Αυτή τη στιγμή έχουν ανοίξει καταστήματα με την μέθοδο του franchising και άλλες πόλεις. Συγκεκριμένα, κατάστημα By Nature πέρα από την πόλη της Λάρισας φιλοξενεί η πόλη του Αιγίου, ο Βόλος και σύντομα και η Βέροια. Ενδιαφέρουσα εξέλιξη σίγουρα, πόσο μάλλον όταν γίνεται σε αβέβαιες μέρες όπως αυτές που διανύουμε.
  
  Μέσα στις γιορτές συνηθίζουμε αρκετοί να ανταλλάζουμε δώρα, να αγοράσουμε μικρότερα ή μεγαλύτερα παιχνίδια. Σε ένα κατάστημα By Nature μπορεί κανείς να βρει ξύλινα παιχνίδια χωρίς χημικές βαφές, χειροποίητα αντικείμενα μέχρι και στολίδια και φυτικά καλλυντικά και όλα αυτά σε προσιτές τιμές. Εκτός από τα καταστήματα, μπορεί κανείς να παραγγείλει μέσω του online shop. Όσοι μπορείτε, ρίξτε μια ματιά.
  
  Αναμένοντας τις γιορτές, λοιπόν...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.12.2009
• 23:18

  Θεατρικών περιπλανήσεων συνέχεια: το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Σε πρόσφατη ανάρτηση είχα αναφερθεί στο θέμα των θεατρικών παραστάσεων που παίζονται στην Αθήνα, με αφορμή το Τρίτο Στεφάνι. Στα σχόλια εκείνης της ανάρτησης αρκετοί είχαν προτείνει την παράσταση Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν που παίζεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο Άλφα (Πατησίων και Στουρνάρη). Το πολύ γνωστό αυτό έργο είναι του Ουίλλιαμ Γκίμπσον και αφορά στην ιστορία της Άννυ Σάλιβαν, νεαρής κοπέλας με αναπηρία, που αναλαμβάνει ως δασκάλα την 6χρονη Έλεν Κέλερ που ζει στο σκοτάδι και την σιωπή.
  
  Ωραία παρουσίαση της παράστασης έχει μπορεί κανείς να βρει τόσο στην roadartist όσο και στις Βόλτες στην πρωτεύουσα. Εκεί μπορείτε να δείτε αναλύσεις και λοιπά στοιχεία. Επίσης και στην σελίδα του θεάτρου μπορεί κανείς να μπει και να δει ενδιαφέροντα στοιχεία.
  
  Καταρχάς η παράσταση μου άρεσε. Ήταν σίγουρα βαριά, βγαίνοντας σου αφήνει την αίσθηση ενός ψυχοπλακώματος μαζί με την λύτρωση. Δύσκολο θέμα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ειδικά σε μία χώρα που έχει βιώσει Κωσταλέξι. Προσωπικά θα σταθώ στις ερμηνείες. Η Τρικαλιώτη παίζει πάρα πολύ καλά. Δίνει την ψυχή της για την παράσταση και αυτό βγαίνει. Βέβαια είναι αρκετά αβανταδόρικος και ο ρόλος. Θα ήθελα να την δω και σε κάτι πιο ανάλαφρο, έτσι για να υπάρχει η σύγκριση.
  
  Τρομερή ερμηνεία είχε το κοριτσάκι – σημειωτέον ότι τον ρόλο τον παίζουν εναλλάξ δύο κοριτσάκια. Δεν είναι λίγο πράγμα για δύο ώρες ουσιαστικά να μην βγάζεις φωνή αλλά να εκφράζεσαι με το απλανές βλέμμα, με τις κινήσεις και την γλώσσα του σώματος. Ειλικρινά μπράβο. Και οι λοιποί ηθοποιοί που πλαισιώνουν το έργο είναι αρκετά καλοί στους ρόλους τους.
  
  Δύο σημειώσεις μόνο. Είναι ωραίο που δάσκαλοι είχαν επιλέξει να φέρουν παιδιά απ’το σχολείο τους στα πλαίσια της εκδρομής σε μια τόσο δυνατή παράσταση. Καλό θα ήταν όμως να υπάρχει και η κατάλληλη πειθαρχία, τουλάχιστον στα ουσιώδη. Στην έναρξη αλλά και στην μέση της παράστασης αναγκάστηκε η Πέγκυ Τρικαλιώτη να διακόψει γιατί η φασαρία ήταν απλά ανυπόφορη. Επίσης, η αίθουσα σίγουρα είναι παλιά, σίγουρα είναι και υπόγεια αλλά δεν είναι ανάγκη να μυρίζει έτσι.
  
  Μέχρι στιγμής οι θεατρικές επιλογές ήταν πολύ καλές. Για να δούμε τη συνέχεια...
  
  ΥΓ Εννοείται ότι αναμένω και άλλες προτάσεις, ε;
  ΥΓ1 Το έργο το είχανε προτείνει η lena_zip και το aeriko.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 13.12.2009
• 11:19

  Δεκεμβριανό κυριακάτικο πρωινό

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η Κυριακή είναι ανέκαθεν μέρα για χουζούρι. Θες το ξενύχτι της προηγούμενης ημέρας, θες ότι το Σάββατο συνήθως κάνουμε δουλειές στο σπίτι, ό,τι και αν θες την Κυριακή συνήθως υπάρχει λίγος παραπάνω χρόνος για χαλάρωση. Μια συνηθισμένη Κυριακή του Δεκέμβρη ανοίγεις τα μάτια. Παλεύεις λίγο με το πάπλωμα, κάπου κερδίζεις και κάπου χάνεις και τελικά μετά από υπερπροσπάθεια σηκώνεσαι. Κοιτάς έξω απ'το μπαλκόνι και βλέπεις τον ήλιο.
  
  
  Ανοίγεις και την μπαλκονόπορτα να δεις καλύτερα. Το κρύο σίγουρα έρχεται σε αντιδιαστολή με τον ήλιο. Ο περίφημος "ήλιος με δόντια". Γυρνάς τη ματιά σου προς την άλλη κατεύθυνση, προς την Πάρνηθα. Και αντικρύζεις τα πρώτα χιόνια στο βουνό. Γι αυτό και τόσο παγωμένος ο αέρας.
  
  
  Ο αέρας στο δωμάτιο ανανεώνεται με τον κρύο αέρα. Πέρα από το κρύο όμως, έρχεται και μια μυρωδιά καμμένου ξύλου από τα τζάκια της γειτονιάς. Τόσο έντονη μυρωδιά που σχεδόν την γεύεσαι. Τα περισσότερα ξύλα μάλλον προέρχονται από τον Σπίθα, που ειδικά αυτές τις μέρες κάνει χρυσές δουλειές.
  
  
  Λίγο πριν ξαναμπείς στην ζεστασιά του σπιτιού, κοιτάς και πάλι την Πάρνηθα από άλλο πρίσμα, μέσα από τα μάτια της μπουκαμβίλιας που έχει ανθίσει ξανά. Μετά την φθινοπωρινή άνοιξη στο μπαλκόνι, τώρα και η δεκεμβριανή.
  
  
  Ο καιρός λογικά θα χαλάσει τις επόμενες ημέρες. Στο κάτω-κάτω έχουμε μπει στον χειμώνα. Το θέμα είναι ότι τέτοια ηλιόλουστα πρωινά μας φτιάχνουν πάντα την διάθεση. Καλό χειμώνα να έχουμε!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.12.2009
• 15:13

  Δρόμοι του κρασιού: Τύρναβος

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Στα πλαίσια της εβδομάδας των Δρόμων του κρασιού - κίνηση στην οποία συμμετέχουν οι φίλτατοι Τρελοτουρίστες και η Νατάσσα αλλά μπορεί να προστεθεί και όποιος θέλει - είπα να παρουσιάσω κάτι πιο οικείο και κοντινό σε όσους κατοικούν στην Κεντρική Ελλάδα. Αναφέρομαι φυσικά στην παραγωγή κρασιού που λαμβάνει χώρα στον θεσσαλικό κάμπο και πιο συγκεκριμένα στον Τύρναβο.
  
  Ο Τύρναβος είναι κωμόπολη σε απόσταση 15 λεπτών περίπου από τη Λάρισα.. Κύρια καλλιέργεια αποτελεί το σταφύλι για την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου. Η περιοχή φημίζεται γι αυτές τις παραγωγές. Δεν είναι τυχαίο ότι κοντά στον Τύρναβο βρίσκεται χωριό με την ονομασία Αμπελώνας. Παραπόταμος του Πηνειού με όνομα Τιταρήσιος παρέχει το αναγκαίο για την καλλιέργεια νερό. Στον Αμπελώνα μάλιστα διοργανώνεται τέλη Αυγούστου Γιορτή Κρασιού όπου στήνεται ολόκληρο πανηγύρι! Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς.
  Φωτογραφίες από καλλιέργεια αμπέλου στην ευρύτερη περιοχή Τυρνάβου
  
  
  
  
  Θετικό στοιχείο για τον Τύρναβο είναι ο Συνεταιρισμός Οινοποιών Τυρνάβου που βγάζει την ομώνυμη ρετσίνα και το τσίπουρο, χωρίς να λείπουν βέβαια αντίστοιχες ιδιωτικές προσπάθειες
  
  
  
  
  
  Τα χρώματα που δίνουν τα αμπέλια ακόμη και το χειμώνα δίνουν κάτι το ιδιαίτερο στο τοπίο
  
  
  
  
  Ούζο και τσίπουρο με γλυκάνισο, ρετσίνα - ρετσινάκι - αρετάκι Τυρνάβου, αλλά και άλλες πιο ιδιαίτερες ποικιλίες είναι μερικά από τα προϊόντα της περιοχής. Εφαρμόζοντας το παλιό διαφημιστικό σλόγκαν "Ο επιμένων ελληνικά" την επόμενη φορά δοκιμάστε τα, έτσι για αλλαγή...
  Τραγούδι σχετικό για το κλείσιμο: ...φέρτε ούζο του Τυρνάβου...
  
  
  ΥΓ Τον Τύρναβο αξίζει κανείς να τον επισκεφτεί και την Κυριακή της Απόκρεω όπου λαμβάνει χώρα αναπαράσταση αρχαίου διονυσιακού εθίμου, το γνωστό Μπουρανί. Μοναδική εμπειρία, σίγουρα!
  ΥΓ1 Οι φωτογραφίες είναι ευγενική χορηγία του πατέρα μου που ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά μου.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.12.2009
• 21:42

  LaxanoKitsos όπως λέμε Λαχανόκηπος

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  ...ή αλλιώς το laxanaki και ο kitsosmitsos καταπιάνονται με ό,τι μαγειρεύουμε, πίνουμε, τρώμε, καθαρίζουμε, δημιουργούμε, σε μια νέα απόπειρα με τον τίτλο Λαχανόκιτσος...
  

  • Το μαγείρεμα από την πλευρά ενός ερασιτέχνη - απλές συνταγές που έχουμε εφαρμόσει και φωτογραφίες,
  • Προτάσεις για ποτά - κρασιά - μπύρες,
  • Χειροτεχνίες, κατασκευές, μέχρι πλέξιμο και κόσμημα,
  • Σπίτι και οικολογία,
  • Φτιάξτο ή διόρθωσέ το μόνος σου
  • Και ό,τι άλλο προκύψει

  
  Φυσικά, μπορείτε να μας στέλνετε όσες συμβουλές και συνταγές έχετε εφαρμόσει οι ίδιοι. Προτάσεις δεκτές, ειδικά όταν συνοδεύονται με φωτογραφίες, αγαπημένες μας αυτές που δείχνουν την διαδικασία βήμα-βήμα!
  Ανοίξαμε και σας περιμένουμε, λοιπόν. Κοπιάστε λοιπόν στον λαχανόκιτσο.Η πρώτη συνταγή θα είναι γλυκιά για να το καλωσόρισμα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 27.11.2009
• 00:36

  Αθήνα του θέατρου

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η Αθήνα σίγουρα προσφέρει πολλές επιλογές στον κάτοικο και τον επισκέπτη. Είναι ένα από τα προτερήματά της, ένα από τα αντίβαρα στις καθημερινές δόσεις τρέλας που απλόχερα της προσφέρουμε και μας ανταποδίδει. Το ζητούμενο είναι ποιες από αυτές θα επιλέξουμε, ανάλογα με το τι αρέσει στον καθένα. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς κάτοικος της πόλης. Μπορεί μία εκδρομή στην Αθήνα άνετα να συνδυαστεί και με θεατρική εξόρμηση.
  
  Το Εθνικό Θέατρο ανεβάζει φέτος στο Θέατρο Rex στη σκηνή "Μαρίκα Κοτοπούλη" το Τρίτο Στεφάνι του Κώστα Ταχτσή. Το βιβλίο στο οποίο βασίζεται το έργο είναι ένα από αυτά που αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ηλικία. Πρόκειται για την ιστορία δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης, στην Ελλάδα του μεσοπολέμου, της κατοχής και του εμφυλίου. Μέσα από τις αφηγήσεις των δύο γυναικών βλέπουμε μεγάλο μέρος της όχι και τόσο παλιότερης ιστορία της χώρας.
  
  Οι κριτικές που είχα ακούσει για την παράσταση από φίλους που την είχανε παρακολουθήσει ήταν πολύ καλές. Κλείσαμε τα εισιτήρια μέσω Ίντερνετ - το site του Εθνικού Θεάτρου είναι αρκετά καλά οργανωμένο αν και χρεώνουν +7%. Εισιτήρια υπάρχουν για όλα τα βαλάντια. Παραλαβή εισιτηρίων από το φουαγιέ, αφού ανεβήκαμε από ένα ασανσέρ μεγαλύτερο των πενήντα ετών. Και η παράσταση αρχίζει...
  
  Ο θίασος μεγάλος, άνω των είκοσι ατόμων. Η σκηνοθεσία του Φασουλή ευρηματικότατη. Εφάμιλλη μπορεί κανείς να πει αντίστοιχων παραγωγών του εξωτερικού. Οι ερμηνείες κυρίως των δύο πρωταγωνιστριών Κομνηνού και Μεντή απλώς συγκλονιστικές. Παρόλο που η διάρκεια του έργου είναι 4 ώρες, το έργο έκανε κοιλιά μικρότερη των 20 λεπτών.  Συνολικά η παράσταση ήταν τρομερή. Τόσο τρομερή, που σχεδόν κανείς δεν παραπονέθηκε για την διάρκεια.
  
  Βγαίνοντας από το θέατρο, κατεβήκαμε στην Ομόνοια να πάρουμε ταξί για τον γυρισμό, σίγουρα εντυπωσιασμένοι από το θέαμα που είχαμε την χαρά να παρακολουθήσουμε. Όμορφη θεατρική βραδιά. Και τι ειρωνεία, λίγα βήματα πιο πέρα βρίσκεται η Πλατεία Θεάτρου με την γνωστή κατάσταση. Αλλά αυτή την προσπερνάμε... Τι λέτε λοιπόν, πάμε θέατρο;
  
  ΥΓ Καμιά άλλη προτεινόμενη παράσταση;
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.11.2009
• 18:38

  Ελβετική τράπεζα: Ζυρίχη (3/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η τελευταία μέρα στην Ελβετία μας έφερε στη Ζυρίχη, απ'όπου και θα αναχωρούσαμε για Ελλάδα. Αυτή τη φορά δεν πήγαμε στα τυφλά, αλλά ακολουθήσαμε τις συμβουλές μιας νεόκοπης ντόπιας... Αναφέρομαι στην lucinta η οποία με προθυμία μας συμβούλευσε για το τι να δούμε αυτή τη μέρα που θέλαμε να περάσουμε στην πόλη της. Με την άδειά της, λοιπόν και μερικές φωτογραφίες δικές μου ας ξεναγηθούμε σ'αυτή την όμορφη πόλη.
  
  Αγαπητέ Κιτσομήτσο,
  
  σε πρόλαβα, νεσπα? Λογικά μεθαύριο πρέπει να έρχεσαι στην όμορφη Ζυρίχη. Ακολουθεί μια σύντομη εικονική περιήγηση στη νέα μου πόλη, που ελπίζω να βρείτε χρήσιμη :) Η περιήγηση βασίζεται σε αυτόν τον υπέροχο χάρτη που μόλις βρήκα στο ίντερνετ και ο οποίος μας δείχνει ακριβώς το κέντρο της πόλης. Εφόσον απ' ό,τι κατάλαβα θα μείνετε μόνο μία μέρα στη Ζυρίχη, η πρότασή μου είναι να γνωρίσετε το κέντρο της περπατώντας το... Φορέστε λοιπόν τα αθλητικά σας και ξεκινάμε!!
  
  Καταρχάς η Ζυρίχη είναι πολύ μικρούλα, μια "μικρή μητρόπολη" όπως τη λένε οι ντοπιοι. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι μπορείτε μετά τη μέρα που θα περάσετε εδώ, να πείτε ότι τη γυρίσατε όλη :) Πάμε στο χάρτη λοιπόν... Το κέντρο θα έλεγα χονδρικά ότι βρίσκεται μεταξύ των μεγάλων οδών: Bahnhofstrasse και Rämistrasse (αριστερά και δεξιά του ποταμού Λίμματ όπως βλέπουμε τον χάρτη) και των γεφυρών Bahnhofbrücke (βόρεια) και Quaibrücke (νότια). Λογικά το πρώτο σημείο που θα δείτε μόλις φτάσετε στην πόλη είναι ο κεντρικός σταθμός (Hauptbahnhof), που είναι τεράστιος και το σημείο αναφοράς της πόλης. Ας ξεκινήσουμε με μια πιθανή διαδρομή που θα μπορούσατε να ακολουθήσετε. Το περπάτημα είναι αρκετό, αλλά υπάρχει κι άλλος τρόπος να γνωρίσεις μια πόλη? :)
  
  ...Ο επόμενος σας προορισμός είναι η Niederdorfstrasse, η παλιά πόλη ουσιαστικά. Πρώην red-light district, πλέον τουριστικός δρόμος με δεκάδες εστιατόρια, καφέ, μπυραρίες. Μια ωραία σοκολατερί (η παλαιότερη στην πόλη) που θα συναντήσετε στο δρόμο σας (προς το τέλος της Niederdorfstrasse) είναι το Schober. Θα μπορούσατε να κάνετε μια μικρή στάση για μια ζεστή σοκολάτα ή να συνεχίσετε το περπάτημα στη γύρω περιοχή (πχ. Rindermarkt, Neumarkt) με επόμενο στόχο τη χαρακτηριστικής αρχιτεκτονικής εκκλησία Grossmünster (μπορείτε να ανέβετε στο "καμπαναριό" για να απολαύσετε μια ακόμη όμορφη οπτική γωνία της πόλης αν και δεν το θεωρώ απαραίτητο - έχετε ακόμα πολλά να δείτε και θα χάσετε χρόνο).
  
  
  Χαθείτε στα γραφικά στενάκια γύρω από αυτή, βγάλ' τε όμορφες φωτογραφίες και συνεχίστε προς το "άνω" τμήμα της παλιάς πόλης, την Oberdorfstrasse.
  
  
  Συνέχεια της "κάτω" Niederdorfstrasse, όμως κατά τη γνώμη μου πολύ ομορφότερη. Δεν έχει τόσα τουριστικά μαγαζιά, αντιθέτως είναι πιο 'καλλιτεχνική', με όλα τα στενάκια με τα οποία διασταυρώνεται να κρύβουν γκαλερί, όμορφα μαγαζάκια, μικρά σινεμά, ζεστά καφέ, όμορφες εικόνες. Κατεβείτε προς το ποτάμι και πάλι (LimmatQuai) με κατεύθυνση αυτήν τη φορά τη γέφυρα Münsterbrücke, για να περάσετε πλέον στο πιο γκλάμουρους κομμάτι της πόλης. Η περιοχή που οριοθετείται από τις πολλές εκκλησίες είναι επίσης εξαιρετική για περπάτημα.
  
  
  
  Μπείτε αν θέλετε στην Fraumünster για να δείτε τα διάσημα βιτρώ του Chagall, χαζέψτε το καμπαναριό της StPeters Kirche με τα μεγαλύτερα ρολόγια τοίχου της Ευρώπης, περπατήστε όσο πιο πολύ μπορείτε στα γύρω στενά και ανεβείτε στο Lindenhof για να καθίσετε επιτέλους, να κάνετε διάλειμμα και να απολαύσετε τη θέα, αυτήν τη φορά από την άλλη πλευρά της πόλης.
  
  
  
  
  
  
  Αφού ξεκουραστείτε, κατεβείτε στο γραφικό δρομάκι Rennweg και περπατήστε ως την Bahnhofstrasse, μια απ' τις ακριβότερες οδούς της Ευρώπης. Ω ναι, η Ζυρίχη επιτέλους όπως την είχατε φανταστεί, βωμοί του καταναλωτισμού, εμπορικά κέντρα και τράπεζες, πολλές τράπεζες. Περπατείστε και πάλι νότια (κάνουμε μερικά ζικ ζακ αλλά οι αποστάσεις δεν είναι τόσο τρομακτικές) ως την Paradeplatz θαυμάζοντας τα αγαθά του καπιταλισμού. Κάπου εδώ λέω να τελειώσουμε με το περπάτημα και αν έχετε κουράγιο, να μπείτε για ψώνια ή να καθίσετε για φαγητό αν δεν το έχετε ήδη κάνει κάπου στη διαδρομή. Λάβετε υπόψη σας μόνο ότι τα εμπορικά μαγαζιά κλείνουν σχετικά νωρίς (νομίζω στις 6 τα Σάββατα ενώ είναι κλειστά τις Κυριακές), ενώ και οι καφετέριες/ζαχαροπλαστεία συνήθως έχουν κλείσει στις 7-8 το απόγευμα...
  Πανοραμική άποψη της πόλης
  
  
  
  Οι πληροφορίες ήταν σίγουρα πολύ περισσότερες. Υπήρχε ολόκληρο παράρτημα για φαγητό, καφέ και φυσικά σοκολάτες. Στο Πολυτεχνείο δεν πήγαμε, ενώ στο κέντρο της πόλης είχε ήδη σκοτεινιάσει όταν φτάσαμε και οι φωτογραφίες δεν είναι πολύ καλές. Lucinta πραγματικά σε ευχαριστούμε για τον χρόνο που διέθεσες για την ηλεκτρονική αυτή ξενάγηση. Ποιος ξέρει, την επόμενη φορά ίσως συναντηθούμε...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 15.11.2009
• 20:04

  Ελβετικό ρολόι: Λουκέρνη (2/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η δεύτερη μέρα στην Ελβετία μας βρήκε στον δρόμο για την Λουκέρνη. Η μικρή και όμορφη αυτή πόλη βρίσκεται σχετικά κεντρικά στην Ελβετία, μία ώρα περίπου με το τρένο από την Βασιλεία όπου ήταν η έδρα μας. Τα ελβετικά τρένα μπορεί να είναι ακριβή στην ώρα τους όπως τα περίφημα ελβετικά ρολόγια, αλλά είναι αρκετά ακριβά ταυτόχρονα. Για την διαδρομή Βασιλεία-Λουκέρνη μετ' επιστροφής πληρώσαμε κάτι λιγότερο από 50 ευρώ. Ο σιδηροδρομικός σταθμός βρίσκεται στο κέντρο περίπου της πόλης, ακριβώς μπροστά στη ομώνυμη λίμνη που χαρακτηρίζει την πόλη. Οι πρώτες εικόνες που αντικρίζει κανείς βγαίνοντας είναι πραγματικά όμορφες.
  
  
  Δεξιά από τον πύργο που διακρίνεται αριστερά και αποτελεί μέρος της παλιάς οχύρωσης της πόλης, βρίσκεται η παλιά πόλη, όπου ήταν και ο προορισμός μας.
  
  Αυτό που φαίνεται σαν "σκεπαστή" είναι στην ουσία γέφυρα. Και μάλιστα γέφυρα με αρκετά ενδιαφέροντα. Η γέφυρα ονομάζεται Kapellbrücke που σημαίνει γέφυρα του παρεκκλησίου και είναι η παλαιότερη ξύλινη γέφυρα της Ευρώπης. Το κτίσμα που ξεχωρίζει βέβαια είναι ο Πύργος του Νερού που ήταν κομμάτι της οχύρωσης και έχει χρησιμοποιηθεί και ως φυλακή. Διασχίζοντας κανείς την γέφυρα βέβαια, τον περιμένουν και άλλες εκπλήξεις. Αρκετοί κύκνοι και πάπιες είναι μαζεμένες στο ποτάμι που χύνεται στην λίμνη, παρόλο το τσουχτερό κρύο.
  
  Οι ζωγραφιές αυτές είναι του 17ου αιώνα και απεικονίζουν σκηνές της πόλης. Εντυπωσιακό θέαμα.
  
  Το κακό είναι ότι μια φωτιά το 1993 που προήλθε από ξεχασμένο τσιγάρο έκαψε μεγάλο μέρος της γέφυρας όπως και τις περισσότερες από τις ζωγραφιές αυτές. Τα σημάδια είναι ακόμη ορατά.
  
  Η παλιά πόλη έχει αρκετή ζωντάνια και χρώμα. Αυτό φαίνεται παντού όπως και σ'αυτό το εστιατόριο.
  
  Επειδή είχε μεσημεριάσει, αποφασίσαμε να καθήσουμε σε ένα εστιατόριο για να απολαύσουμε ζεστή σούπα. Ο κατάλογος είχε ποικιλία, οπότε είπαμε να πειραματιστούμε. Μια ψαρόσουπα και μια κολοκυθόσουπα ήταν ό,τι πρέπει για αναζωογόνηση.
  
  Καθότι πόλη που αναπτύχθηκε κυρίως λόγω των μοναστηριών, έχει αρκετές εκκλησίες, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο επιβλητικές.
  
  Η συγκεκριμένη χρησιμεύει και ως  "σημαδούρα" για το επόμενο πιο γνωστό αξιοθέατο της πόλης. Πρόκειται για το Löwendenkmal δηλαδή το Μνημείο του λιονταριού, που είναι σκαλισμένο σε βράχο. Εντυπωσιακό μνημείο, αφιερωμένο στη μνήμη των Ελβετών Φρουρών που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης - ας μην ξεχνάμε ότι μπορεί η Ελβετία να έχει ειρήνη πολύ καιρό τώρα, αρκετοί όμως κάτοικοι της χώρας παλιότερα ήταν μισθοφόροι σε ξένους στρατούς.
  
  Αντιπροσωπευτικό παραδοσιακό ελβετικό σπίτι.
  
  Φεύγοντας, ρίξαμε μια τελευταία ματιά πέρα από την λίμνη, στα ψηλά βουνά που την περικλείουν και αντιπροσωπεύουν την χώρα.
  
  
  Σαν μια υπενθύμιση ότι μπορεί να είδαμε κάποιες από τις πόλεις, αλλά το εντελβάις βρίσκεται κάπου εκεί ψηλά στα βουνά και μας περιμένει...
  
  ΥΓ Τελικός προορισμός η Ζυρίχη...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 13.11.2009
• 00:13

  Paraskevidekatriaphobia λίγο πριν τα τριάντα...

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Καταρχάς ομολογώ ότι δεν ήξερα καν ότι υπήρχε αυτή η λέξη. Τι πάει να πει paraskevidekatriaphobia; Ας είναι καλά η wikipedia. Και όμως αν το διαβάσει κανείς φωναχτά, το παζλ αρχίζει σιγά-σιγά και συμπληρώνεται. Παρασκεύη + δεκατρείς + φοβία. Απλά και ελληνικά!
  
  Τι το ιδιαίτερο έχει η συγκεκριμένη ημέρα όμως; Πολλά θα διαβάσετε για γκαντεμιά, γρουσουζιά και λοιπά και λοιπά και λοιπά, άλλα θα ακούσετε, κάποια μπορεί και να τα πιστέψετε. Οι πιο τολμηροί θα δούνε και καμιά ταινία της ομώνυμης σειράς. Είναι όμως για όλο τον κόσμο έτσι;
  
  Για μερικούς ανθρώπους τα πράγματα είναι διαφορετικά. Γιατί για κάποιους αυτή η μέρα είναι η τυχερή τους. Πιο τυχερή δε γίνεται. Γιατί απλούστατα είναι η μέρα που πρωτοείδαμε το φως. Και ας ήμασταν και λίγο παραπάνω μαυριδεροί απ'το συνηθισμένο...
  
  Οπότε για τελευταία φορά με τον αριθμό 2 μπροστά, χρόνια πολλά και καλή paraskevidekatriaphobia. Ας ξορκίσουμε τη μέρα εορτάζοντες...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.11.2009
• 21:26

  Ελβετικό φοντύ: Βασιλεία (1/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το ΠΣΚ που μας πέρασε μου δόθηκε ευκαιρία για ένα γρήγορο ταξίδι στην Ελβετία. Η χώρα που είναι γνωστή για την ουδετερότητά της, τα ρολόγια-κούκος, το φοντύ, τις Άλπεις, το εντελβάις. Βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης και συνορεύει με Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Αυστρία και Λιχτενστάιν. Επίσημες γλώσσες είναι τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρόμανς (που τα μιλάνε κυρίως οι χωρικοί και θεωρούνται τα αυθεντικά ελβετικά). Η χώρα δεν βρίσκεται στην ΕΕ ούτε επιθυμεί να ενταχθεί άμεσα, εντούτοις έχει πρόσφατα υπαχθεί στην Σένγκεν γεγονός που επιτρέπει πιο εύκολα τις μετακινήσεις. Νόμισμα της χώρας είναι το ελβετικό φράγκο, σε πολλά τουριστικά μέρη όμως δέχονται και ευρώ - η ισοτιμία είναι ένα ευρώ για ενάμιση φράγκο περίπου.
  
  Προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης και πήραμε το τρένο για Βασιλεία - σημειωτέον ότι μαζί με το αεροπορικό εισιτήριο, συμφέρει κανείς να κλείσει και αυτό του τρένου. Η πόλη που είναι χτισμένη κατά μήκους του Ρήνου στο σημείο που ονομάζεται γόνατο του Ρήνου λόγω της κλίσης, ανήκει στα γερμανόφωνα καντόνια της χώρας. Η πόλη είναι αρκετά μικρή, δε χρειάζονται πάνω από 2 μέρες να την γυρίσει κανείς από άκρη σε άκρη. Ο ευκολότερος τρόπος να δει κανείς την πλειοψηφία των αξιοθέατων είναι να ξεκινήσει από τον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης και να ακολουθήσει τους κατηφορικούς δρόμους που θα τον οδηγήσουν στον Ρήνο. Η συγκεκριμένη περίοδος είναι από τις πιο όμορφες για την πόλη, καθώς είναι στολισμένη χριστουγεννιάτικα. Τα Χριστούγεννα στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη γιορτάζονται μεγαλοπρεπώς και αυτό φαίνεται τόσο από τις βιτρίνες όσο και από τα υπαίθρια πανηγύρια που έχουν στηθεί σε όλες τις πλατείες της πόλης.
  
  
  
  
  Σημείο αναφοράς για την πόλη είναι το κόκκινο δημαρχείο στην Marktplatz. Δίνει ιδιαίτερο χρώμα στην πόλη ενώ και το προσβάσιμο εσωτερικό του έχει ενδιαφέρον.
  
  
  
  
  
  
  Οι περισσότεροι δρόμοι είναι πλακόστρωτοι πεζόδρομοι, ενώ οι οδηγοί ακινητοποιούνται και μόνο στην σκέψη ότι ο πεζός σκέφτεται να διασχίσει την διάβαση. Δείγμα πολιτισμού, προφανώς. Μικρές όμορφες γωνίες που θυμίζουν αυλές συναντά κανείς σχεδόν παντού στην πόλη. Μικρά καφέ περιστοιχίζουν τις πλατείες αυτές - ενδιαφέρον συνδυασμός μαζί με τις μυρωδιές από τα λουκάνικα των υπαίθριων πωλητών. Το κοράκι και η μαϊμού ομορφαίνουν την συγκεκριμένη πλατεία.
  
  Φθινόπωρο και για τους Ελβετούς με ιδιαίτερο χρώμα λόγω των φύλλων που πέφτουν. Ευτυχώς ο καιρός στάθηκε ευνοϊκός μαζί μας, με εξαίρεση την βροχή το πρώτο βράδυ.
  
  Η επαφή με τη φύση κάνει καλό στον άνθρωπο από μικρή ηλικία...
  
  Μετά την πλατεία με το δημαρχείο, ο Ρήνος είναι πάρα πολύ κοντά. Τα κτίσματα που βρίσκονται κατά μήκος του δίνουν ιδιαίτερο χρώμα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ρήνος είναι πλωτός ποταμός που συνδέει το λιμάνι του Ρότερνταμ με την κεντρική Ευρώπη. Μάλιστα η Βασιλεία διαθέτει και μεγάλο λιμάνι.
  
  Ο τίτλος του συγκεκριμένου γλυπτού θα μπορούσε να είναι το Κορίτσι και το Άλογο.
  
  Έχει και τα θετικά του να χάνεται κανείς μέσα στα στενά της πόλης. Εδώ μπορεί κανείς να δει όλη την ιστορία της ροκ μουσικής τρεις δεκαετίες πίσω. Δείτε ποιους μπορείτε να αναγνωρίσετε.
  
  Και τη νύχτα η τοιχογραφία σε κερδίζει. Ο τοίχος "βλέπει" σε ένα καφέ απέναντι όπου μάλιστα στον πρώτο όροφο έχει κανείς πανοραμική θέα της ζωγραφιάς.
  
  Μ'αυτά και μ'αυτά όμως μας έπιασε νύχτα και είπαμε να την απολαύσουμε από το ποτάμι.
  
  Όσο και αν είναι ειδυλιακό το φεγγάρι από τη γέφυρα στον Ρήνο, καλό είναι να αναζητήσουμε κάποιο μέρος να φάμε και να ζεσταθούμε. Τι πιο παραδοσιακό από ένα γεύμα με φοντύ και απαραίτητο συνοδευτικό βαρελίσια μπύρα; Στο κάτω-κάτω είμαστε στην χώρα απ'όπου προέρχεται το φοντύ.
  
  Τα πανηγύρια στους δρόμους κρατούσαν μέχρι τα μεσάνυχτα περίπου. Ίσως δεν είναι και τόσο ξενέρωτοι οι Ελβετοί όσο νομίζουμε. Πού αλλού θα μπορούσε κανείς να δει αυτή την κούκλα σε βιτρίνα;
  
  Ας δώσουμε βάση στο πόσο γήινη φαίνεται η κούκλα, ειδικά σε σχέση με τη διπλανή της...
  Μ'αυτά και μ'αυτά όμως η πρώτη μέρα μας στην Ελβετία έλαβε τέλος. Επόμενος σταθμός η περισσότερο παραδοσιακή Λουκέρνη.
  
  ΥΓ Για άλλη μια φορά το έκανα το θαύμα μου και ξέχασα την φωτογραφική. Ευτυχώς που υπάρχει το κινητό. Αυτά παθαίνει κανείς άμα φεύγει τρέχοντας απ'την δουλειά και αλλάζει κοστούμια στο αεροδρόμιο.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 04.11.2009
• 21:37

  Τα καλά του ανταγωνισμού: η πλευρά του ταξιδιώτη

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Εδώ και ένα μήνα περίπου η Ολυμπιακή δεν είναι πλέον εταιρεία του δημοσίου και ας ελπίσουμε να μην ξαναγίνει για πολλούς και διάφορους λόγους. Έτσι, για πρώτη φορά έχουμε στη χώρα μας δύο μεγάλες αεροπορικές εταιρείες που λειτουργούν σε συνθήκες πλήρους ανταγωνισμού. Όσο υπήρχε μόνο η πάλαι πότε Ολυμπιακή, δε μιλούσαμε καν για ανταγωνισμό. Οι τιμές ήταν σταθερές, η ποιότητα ας μην συζητηθεί πόσο μάλλον η συνέπεια. Το υψηλό κόστος κυρίως του Ελευθέριος Βενιζέλος απέτρεπε πολλές low cost αεροπορικές εταιρείες να ξεκινήσουν πτήσεις από/ προς την Ελλάδα. Όλα αυτά μέχρι 6-7 χρόνια πριν.
  
  Μετά ήρθαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες που έβαλαν την χώρα ξανά δυνατά στον παγκόσμιο χάρτη του τουρισμού, του ενδιαφέροντος, του πολιτισμού, των μετακινήσεων. Η Ολυμπιακή συνέχιζε να απαξιώνεται, η Aegean Airlines είχε ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται με έμφαση στην ποιότητα και στην συνέπεια, γεγονός που ανταμοίφθηκε από το επιβατικό κοινό. Τα τελευταία δύο χρόνια περίπου η κατάσταση του ανταγωνισμού στην χώρα χειροτέρευε, ακολουθώντας αντίστοιχα βήματα με τις αγορές του εξωτερικού. Η Ολυμπιακή σχεδόν δεν υπήρχε, η Aegean άρχισε να έχει καθυστερήσεις χάνοντας την συνέπεια που την χαρακτήριζε, φθηνά εισιτήρια έβλεπε κανείς μόνο με το κυάλι. Η κατάσταση για τον ταξιδιώτη δε φαινόταν πολύ καλή, σε συνδυασμό και με την οικονομική κρίση.
  
  Τότε μπήκε στο παιχνίδι η Marfin αγοράζοντας την Ολυμπιακή και μετονομάζοντάς την σε Olympic Air. Νέα σκάφη έχουν ήδη κάνουν την εμφάνισή τους, αναβαθμίζοντας την ποιότητα και την ασφάλεια. Η Aegean συνεχίζει να έχει τον νεότερο στόλο της ΝΑ Ευρώπης παραλαμβάνοντας διαρκώς νέα αεροπλάνα. Και οι δύο εταιρείες έχουν εντάξει στο στόλο τους ελικοφόρα αεροπλάνα προετοιμαζόμενες για τους διαγωνισμούς των άγονων γραμμών - μην ξεχνάμε ότι σε ορισμένα αεροδρόμια σε νησιά δεν μπορούν να προσγειωθούν τζετ λόγω μεγέθους. Το ίδιο έχει κάνει και η Athens Airways. Ο πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των δύο μεγάλων ήδη έχει αρχίσει με αφορμή τα δρομολόγια προς Κωνσταντινούπολη.
  
  Και κάπου εκεί μπαίνει και ο ταξιδιώτης. Ως αποτέλεσμα αυτού του ανταγωνισμού, κατακλυστήκαμε τον τελευταίο καιρό από διαφημίσεις για προσφορές. Διαδρομές εξωτερικού με 50 και 70 ευρώ μετ'επιστροφής (φόρων και λοιπών συμπεριλαμβανομένων), διαδρομές εσωτερικού σε αντίστοιχα χαμηλές τιμές (πχ Θεσσαλονίκη-Αθήνα με 21 ευρώ). Και δε μιλάμε για λίγες θέσεις, αλλά για αρκετές χιλιάδες. Πλέον μπορούμε ως πελάτες να συγκρίνουμε τιμές για ίδια δρομολόγια μεταξύ των δύο (για το εξωτερικό) και μεταξύ των τριών (για το εσωτερικό). Απολαμβάνουμε πτήσεις με ονομαστική τιμή 1 ευρώ. Όλα αυτά δηλαδή που στην υπόλοιπη Ευρώπη υπήρχαν εδώ και αρκετό καιρό. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, που λένε.
  
  Ας απολαύσουμε το πάρτι του ανταγωνισμού, λοιπόν, όσο αυτό διαρκεί. Είναι ευκαιρία για φτηνά ταξίδια, κυρίως στο εξωτερικό. Αθροιστικά αν το πάρει κανείς, είναι αρκετά φτηνότερα από ένα σαββατοκύριακο στο Πήλιο ή σε οποιονδήποτε άλλο εσωτερικό προορισμό. Αρκεί να προγραμματίσει κανείς εγκαίρως κάποιο άσχετο τριήμερο μέσα στον Φλεβάρη ή τον Μάρτη. Και πάνω απ'όλα να το πάρει απόφαση... Τι λέτε λοιπόν, πάμε να γνωρίσουμε την Ευρώπη;
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.10.2009
• 21:29

  Εκστρατεία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  
  Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στο φυσικό τους χώρο αποφάσισαν να δράσουν όλοι μαζί ενωμένοι ανεβάζοντας την ίδια ημέρα Κυριακή 1 Νοεμβρίου το παρακάτω κείμενο:
  
  Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε επισκεφτεί ή θα επισκεφτούμε το νέο μουσείο Ακρόπολης.
  Κάποιοι έχουμε επισκεφτεί και τα κομμάτια που είναι στο Βρετανικό Μουσείο.
  Επειδή τα έργα τέχνης αξίζουν περισσότερο όταν είναι ολοκληρωμένα.
  Επειδή τα κενά στις μετώπες του Παρθενώνα αποτελούν παραφωνία στο υπέροχο αυτό δημιούργημα.
  Επειδή πλέον υπάρχει ζεστός και φιλόξενος χώρος που μπορεί να τα φιλοξενήσει.
  Επειδή αυτός ο χώρος βρίσκεται σε αρμονία και άμεση οπτική επαφή με την ίδια την Ακρόπολη.
  Επειδή ο αγώνας της αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη και η προσδοκία όλων των Ελλήνων είναι καιρός να ευοδωθούν.
  
  
  Για όλα αυτά λέμε ΝΑΙ στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα.
  
  
  
  
  The members of Keep on Blogging , in an attempt to support the return of the Parthenon Marbles to their natural space, have decided to act together by posting on the same day, Sunday November 1st, the text below:
  
  Most of us have already or will visit the New Acropolis Museum.
  Some of us have also visited the pieces held at the British Museum.
  Since works of art are more valuable when they are complete.
  Since there now exists a warm and hospitable place to host the marbles.
  Since it’s high time that Melina Mercouri’s battle and the expectations of all Greeks were realized.
  
  These are the reasons why we say YES to the return of the Parthenon Marbles to Greece.
  
  
  
  ΥΓ  Σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 01/11 το ανωτέρω κείμενο. Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων. Το ανέβασα νωρίτερα προς ενημέρωση.
  
  ΥΓ1 Ιστολόγια που συμμετέχουν μέχρι στιγμής είναι του Σκουληκιού που είναι και η εμπνεύστρια, του Laplace, του Κikop80 με βίντεο-ντοκουμέντο της αείμνηστης Μελίνας, του Αντώνη, της Raven, του Typhoon, του Agit8d, της Butterfly, του Τζονάκου, του Αναρχόβλαχου, της Next_day, της Founio, του Μαρουλιού, του Theogr του κηπουρού, της Dreamy Cloud, της Starclub, του JK του Skroytzakou, info press, της Σταλαγματιάς, του Mike, το χαμομηλάκι, του Troktiko, του Γιώργου Τ, enimerwsi-gr, της Μάγισσας Κίρκης, των Συμμοριτών, της Mammas El, του Zone-memo,  του VagSiok, της Μάτας, του Crazy Tzitzi, του Irthe_i_pitsa, του ikor,  των Parthenon sculptures, taxalia, του Side21, της Εύας και έπεται συνέχεια
  
  ΥΓ2 Φωτογραφίες από το Νέο Μουσείο Ακρόπολης (πριν απαγορευτεί η λήψη τους) μπορεί κανείς να βρει στη σχετική ανάρτησή μου.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.10.2009
• 14:36

  Πήλιο: Άγιος Λαυρέντιος

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το σαββατοκύριακο που μόλις πέρασε μας βρήκε στο Πήλιο στα πλαίσια του εορτασμού των γενεθλίων μίας από τις κοπέλες της παρέας. Φέτος σκέφτηκε να το γιορτάσουμε κάπου εκτός Αθηνών και έτσι οργανώθηκε η εκδρομή στο βουνό των κενταύρων και πιο συγκεκριμένα στον Άγιο Λαυρέντιο. Το χωριό αυτό είναι από τα λιγότερα γνωστά του κοσμοπολίτικου κατά τα άλλα Πηλίου, γεγονός που του δίνει αρκετά θετικά στοιχεία: έλλειψη πολυκοσμίας, χαμηλότερες τιμές, ελάχιστη κίνηση, διαθεσιμότητα δωματίων. Πρόκειται για ένα πολύ γραφικό χωριό, με πετρόκτιστα σπίτια, πλακόστρωτα σοκάκια. Βλέπει Παγασητικό κόλπο, απέχει 22 χλμ από τον Βόλο, άρα περίπου τρεισήμισι ώρες από Αθήνα και γύρω στις δύο από Θεσσαλονίκη. Με την ολοκλήρωση του περιφερειακού του Βόλου, δε θα μπαίνει ο επισκέπτης καν στην πόλη, γλυτώνοντας αρκετή κίνηση, αρκεί να ακολουθήσει σωστά τις πινακίδες.
  Το χωριό βρίσκεται σε υψόμετρο 600 μέτρων και φυσικά είναι κατάφυτο. Χαρακτηριστικό που θα δει ο επισκέπτης φτάνοντας είναι τα πολλά ελιόδεντρα.
  
  Η διαμονή μας είχε κανονιστεί για το Αρχοντικό Ζαρίφη 1716. Είναι το κτίσμα που ξεχωρίζει σ'αυτή την φωτογραφία και βρίσκεται στον πάνω μαχαλά του χωριού.
  
  Επειδή οι περισσότεροι δρόμοι βρίσκονται στις παρυφές του χωριού, ο επισκέπτης αφήνει το αυτοκίνητο και προχωρά στα στενά σοκάκια με τα πόδια.
  
  Η πρώτη εικόνα από τον ξενώνα, εντυπωσιακή. Παλιό αρχοντικό που έχει αναπαλαιωθεί κρατώντας όλα τα χαρακτηριστικά της πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.
  
  Η θέα βέβαια προς τον Παγασητικό καταπληκτική.
  
  Μετά την πρώτη θετικότατη εικόνα από το εξωτερικό του ξενώνα, οι εκπλήξεις συνεχίστηκαν και μέσα. Το εσωτερικό του παλιού αρχοντικού είναι διαμορφωμένο καταπληκτικά. Εικόνες μπορεί κανείς να δει μπαίνοντας στην σελίδα του αρχοντικού. Στο ισόγειο βρίσκεται η υποδοχή, η κουζίνα, η τραπεζαρία και ο οντάς, όπου μπορεί κανείς να ξαπλώσει στις μαξιλάρες του πατώματος, να ζεσταθεί με το τζάκι, να πιει ποτά από το αυτοσχέδιο μπαρ και όλα αυτά σε ένα κλίμα που αποπνέει τον αέρα αρχοντιάς του κτίσματος. Τα δωμάτια το ένα καλύτερο από το άλλο με όλες τις ανέσεις. Η θέα από τον δεύτερο όροφο είναι επίσης πολύ καλή.
  
  Οι ιδιοκτήτες του Αρχοντικού 1716 είναι ένα ζευγάρι, ο Βάγιος και η Μαρία. Πρόκειται για δύο ανθρώπους απίστευτα εξυπηρετικούς και ευγενικούς. Φαίνεται ότι αγαπάνε αυτό που κάνουν. Το πρωινό συμπεριλάμβανε εκτός από τα κλασικά και πίτες ψημένες από το προηγούμενο βράδυ από την Μαρία. Φυσικά το τζάκι άναβε κατά βούληση από τον Βάγιο, χωρίς κάποια επιβάρυνση. Και πέρα από όλα αυτά, οι τιμές είναι φυσιολογικές και χαμηλότερες από τα λοιπά τουριστικά μέρη του Πηλίου! Μετά από αυτή το ομολογουμένως πλήρες πακέτο, πιστεύω ότι το συγκεκριμένο αρχοντικό είναι σίγουρα προτεινόμενο για διαμονή! Σπεύσατε...
  Το χωριό πήρε το όνομά του από το ομώνυμο μοναστήρι που βρίσκεται εκεί. Αξίζει μια μικρή στάση.
  
  Πέρα από το καλό φαγητό που βρίσκει κανείς στις ταβέρνες του χωριού - δεν είναι και τόσες πολλές, οπότε μπορεί κανείς να δοκιμάσει παντού - επιβάλλεται το περπάτημα εκτός των ορίων του οικισμού. Υπάρχουν αρκετοί βατοί χωματόδρομοι. Τριγύρω βλέπει κανείς πλατάνια, καρυδιές και άλλα δέντρα.
  
  Αυτή την περίοδο τα κάστανα βρίσκονται στο φόρτε τους. Παντού σ'όλη την διαδρομή βρίσκαμε αρκετά πεσμένα στο έδαφος. Δε χάσαμε την ευκαιρία να μαζέψουμε αρκετά.
  
  
  Παρόλο που στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας είχαμε κακοκαιρία, σ'αυτή την πλευρά του Πηλίου είχαμε μόνο συννεφιά, η οποία έσπαγε σε μερικά σημεία δίνοντάς μας ωραίες εικόνες όπως αυτή. Στο κέντρο περίπου του Παγασητικού κάποιες ακτίνες του ήλιου τρύπωσαν μέσα από τα σύννεφα, χαρίζοντας θέαμα που δύσκολα αποτυπώνεται στον φωτογραφικό φακό.
  
  Φτάνοντας στην άκρη της χαράδρας όπου βρίσκεται το χωριό, το διπλανό λαγκάδι ξεπρόβαλλε. Το πράσινο, το κιτρινωπό και το καφέ των φύλλων των δέντρων ετοιμάζεται να καταβροχθιστεί κυριολεκτικά από το λευκό της συννεφιάς που κατέβαινε.
  
  Το τραγούδι λέει ότι το σύννεφο έφερε βροχή. Ευτυχώς η συγκεκριμένη ήταν τόσο ελαφριά που επέτρεπε να συνεχίσουμε τη διαδρομή μας. Και φυσικά, οι εικόνες που αντικρύσαμε μας αποζημίωσαν όσο δεν πάει...
  
  Το ουράνιο τόξο ήταν τόσο κοντά που νόμιζε κανείς ότι θα μπορούσε να το πιάσει. Και όχι απλώς να το πιάσει, αλλά να τρέξει στις άκρες του να βρει το πιθάρι με το χρυσό που όπως λέει ο μύθος βρίσκεται εκεί.
  
  Έτσι λοιπόν κύλησε ένα γεμάτο σαββατοκύριακο με καλή παρέα, πολύ φαγητό, αρκετό ποτό, φιλική εξυπηρέτηση και με σκέψεις ώστε την επόμενη φορά να κλείσουμε όλο τον ξενώνα για ακόμη μεγαλύτερο πάρτι.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.10.2009
• 13:47

  Τίποτε δεν πάει χαμένο

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η ανακύκλωση είναι κάτι σχετικά καινούριο για τη χώρα μας. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που πρωτοείδαμε τους μπλε κάδους μαζικά στις γειτονιές (κυρίως της Αθήνας), ενώ πιο πριν υπήρχαν σποραδικές κινήσεις κυρίως έξω από σχολεία για ανακύκλωση χαρτιού κτλ. Και εδώ το σύστημα όταν πρωτοεφαρμόστηκε, υπήρχαν αρκετά ευτράπελα. Μόνο 1 στα 3 απορρίμματα στους μπλε κάδους ήταν προς ανακύκλωση. Σιγά-σιγά με την ενημέρωση και την εξοικείωση, το ποσοστό αυξήθηκε πάνω από τα 2/3. Μπορεί κανείς να πει ότι τα πράγματα βελτιώνονται διαρκώς. Βοήθησε αρκετά βέβαια και η αύξηση του αριθμού των μπλε κάδων. Πλέον, μπορεί κανείς με μια αίτηση στο δήμο που ανήκει να ζητήσει κάδο στη γειτονιά. Η ανταπόκριση - τουλάχιστον από το δήμο Αθηναίων που έχω προσωπική εμπειρία - είναι άμεση.
  
  Το θέμα όμως δεν σταματάει εκεί. Τώρα που μάθαμε να ανακυκλώνουμε, καιρός να μάθουμε κάποια πράγματα επιπλέον. Για παράδειγμα το πόσο καθαρά είναι τα προϊόντα που απορρίπτουμε προς ανακύκλωση βοηθάει ή επιβαρύνει επιπλέον την προσπάθεια. Καλό θα είναι τα μπουκάλια να μην έχουν μέσα κάποιο υγρό, τα πλαστικά να καθαρίζονται με μια χαρτοπετσέτα πριν, τα κιβώτια να είναι διπλωμένα και ούτω καθεξής. Η σακούλα σε αντίθεση με τα κοινά απορρίμματα καλό είναι να είναι ανοιχτή ή ακόμη καλύτερα να αδειάζουμε τις συσκευασίες χύμα και μετά να ρίχνουμε μέσα και τη σακούλα. Δεν είναι κρίμα να κάνουμε τον κόπο και τελικά να μην βγαίνει κάτι καλό από αυτό;
  
  Επιπλέον, αρκετές αλυσίδες σουπερμάρκετ επεκτείνουν το πρόγραμμα. Για παράδειγμα έχω υπόψη μου ότι η αλυσίδα ΑΒ Βασιλόπουλος σε ορισμένα καταστήματα έχει εγκαταστήσει δοχεία όπου μπορεί κανείς να ρίξει το μαγειρικό λάδι προς ανακύκλωση. Ιδιαίτερο χρήσιμο αυτό, διότι μία σταγόνα λαδιού μπορεί να μολύνει εκατομμύρια σταγόνες νερού. Στον Βερόπουλο, στα Carrefour Μαρινόπουλος και τον Βασιλόπουλο (εκεί το έχω δει, μπορεί να είναι και σε άλλα καταστήματα) υπάρχουν μηχανήματα όπου ρίχνοντας κανείς τα μπουκάλια μπύρας, αναψυκτικών κτλ μπορεί να ανταμοιφθεί χρηματικά. Κέντρα ανταποδοτικής ανακύκλωσης βρίσκονται σε πολλά σημεία πλέον, σε σχολεία, πλατείες όπου υπάρχει η δυνατότητα επιστροφής αντίτιμου ή δωρεά προς το Χαμόγελο του Παιδιού.
  
  Για τις ηλεκτρικές συσκευές μπορεί κανείς να απευθυνθεί είστε στο δήμο που ανήκει είτε στην ιστοσελίδα Electrocycle. Υπάρχουν ομάδες που ανταλλάζουν τα βιβλία που απλώς σκονίζονται στα ράφια μας. Παλιά ρούχα και παπούτσια, έπιπλα, ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς μπορεί είτε να ανακυκλωθεί - όχι βέβαια στους μπλε κάδους - αλλά μέσω της επαναχρησιμοποίησης. Αρκεί να το θέλουμε, γιατί σίγουρα μπορούμε! Τίποτε δεν πάει χαμένο, λοιπόν...
  
  ΥΓ Έχει ξεκινήσει σχετική ενημερωτική πρωτοβουλία από τον ραδιοφωνικό Σκάι. Όποιος θέλει μπορεί να στείλει εκεί σχόλια, παρατηρήσεις, απορίες οι οποίες θα απαντηθούν.
  ΥΓ1 Στο oikologio.gr υπάρχουν πολλές θεματικές ενότητες περί ανακύκλωσης όπως ανακύκλωση ηλεκτρικών συσκευών, μπαταρίες - ΑΦΗΣ, βαριά υλικά, φάρμακα κτλ. Μπορεί και εκεί κανείς να ενημερωθεί και να ερωτήσει ό,τι χρειαστεί.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.10.2009
• 19:30

  Κλιματική αλλαγή (blog action day '09)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Χθες 15 Οκτώβρη ήταν η Blog Action Day. Μία κίνηση των ιστολογίων παγκοσμίως που κάθε χρόνο θίγουμε, ο καθένας στη γλώσσα του, κάποιο συγκεκριμένο θέμα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι επιστημονική ανάλυση. Μπορεί απλώς να είναι η θεώρηση του καθενός. Το 2007 θέμα ήταν η προστασία του περιβάλλοντος. Το 2008 το πρόβλημα της φτώχειας. Και φέτος, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.
  
  Έχουν γίνει αρκετές συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή και κατά πόσο την επηρεάζει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Αρκετές εκθέσεις το δείχνουν σε υπερθετικό βαθμό. Άλλες πάλι προσπαθούν να αποδείξουν ότι δεν επηρεάζει ή τουλάχιστον ότι δεν επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Το ότι συμβαίνουν βέβαια αλλαγές στο κλίμα δεν το αμφισβητεί κανείς. Και φυσικά η αλήθεια βρίσκεται ως συνήθως κάπου στη μέση. Κουβέντα γίνεται και το πόσο χρήσιμες είναι τέτοιες εκδηλώσεις όπως η blog action day. Σίγουρα δε λύνουν το πρόβλημα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το αναδείξουν και να βάλουν τον καθένα μας να σκεφτεί λίγο περισσότερο. Το θέμα είναι να μη μένουν μόνο πίσω από το πληκτρολόγιο....
  
  Σήμερα, γυρνώντας σπίτι από τη δουλειά βρέθηκα κατά το μεσημέρι προς τα νότια προάστια, στους πρόποδες του Υμηττού - που σημειωτέον κάηκε και φέτος. Κάποια στιγμή ανοίξανε οι κρουνοί του ουρανού και έπεσε αρχικά χαλάζι και έπειτα βροχή με απίστευτη ένταση. Όλα αυτά για μισή ώρα περίπου. Επειδή η ορατότητα ήταν τρομακτικά περιορισμένη, έκανα στην άκρη με τα φώτα ανάγκης αναμμένα περιμένοντας να περάσει το κακό, ενώ το χαλάζι έπεφτε στην οροφή και στα τζάμια με μεγάλη δύναμη και κρότο. Η βροχή σταμάτησε κάποια στιγμή. Εκείνη την ώρα όμως όλο αυτό το νερό που η γη δεν μπόρεσε να απορροφήσει άρχισε να κυλάει από το βουνό και να παρασέρνει στο διάβα του χώμα, πέτρες, ξύλα, κάδους και αυτοκίνητα. Το μποτιλιάρισμα, φυσικά, ήταν μεγάλο. Άνοιξα το ραδιόφωνο να ακούσω Ελληνοφρένεια για να περάσει η ώρα...  Συνηθισμένο φαινόμενο για Αθήνα, θα μου πει κανείς. Βροχή και μποτιλιάρισμα είναι αλληλένδετα. Και γω να αναρωτιέμαι από πού να προήλθε άραγε όλη αυτή η μανία της φύσης. Αλλά είπαμε, η κλιματική αλλαγή είναι κάτι που συμβαίνει κάπου μακριά από εμάς και φυσικά δεν προέρχεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.10.2009
• 20:26

  Τρεις φωνές σαν μία...

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Χθες Παρασκευή στην "Τεχνόπολις" στο Γκάζι πραγματοποιήθηκε μια πολύ καλή συναυλία με τη συμμετοχή τριών νέων καλλιτέχνιδων με ενδιαφέρουσες φωνές. Μια εκδήλωση στα πλαίσια του θεσμού "Η νέα γενιά της μουσικής πατάει Γκάζι". Πάνω από τρεις χιλιάδες κόσμου παρακολουθήσαμε την Ρίτα Αντωνοπούλου, την Ελεονώρα Ζουγανέλη και την Νατάσα Μποφίλιου σε μια δίωρη συναυλία που άφησε πολλές υποσχέσεις για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού. Το θετικό της υπόθεσης ήταν ότι πολύς κόσμος ανταποκρίθηκε. Θες γιατί ήταν Παρασκευή, θες γιατί το Γκάζι βολεύει λόγω μετρό, θες πάλι γιατί το εισιτήριο είχε στην προπώληση 10 ευρώ και οι φωνές είναι πολλά υποσχόμενες, πάντως καρφίτσα δεν έπεφτε.
  
  Την Ρίτα Αντωνοπούλου την γνωρίσαμε μέσα από την Σπείρα-Σπείρα του Κραουνάκη και το τελευταίο διάστημα από την συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο. Χαρακτηριστικές ερμηνείες της στο Καραντί και στο Αυτή η νύχτα μένει. Έχει κυκλοφορήσει δύο δίσκους το "Για φωνή και ορχήστρα" και το "Πάμε ξανά από την αρχή" - και τα δύο με την ενορχήστρωση του Θάνου Μικρούτσικου. Ομολογώ ότι μετά την συναυλία στο Ηρώδειο που την είχα δει αρχές του καλοκαιριού, μου άρεσε και αυτός ο πιο ελεύθερος ρόλος της.
  
  Την Ελεονώρα Ζουγανέλη τη γνωρίσαμε από την μεγάλη επιτυχία του Έλα. Είναι η πιο ροκ φωνή της παρέας. Κόρη του Γιάννη Ζουγανέλη και της Ισιδώρας Σιδέρη, συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Ο πρώτος της προσωπικός δίσκος ονομάζεται και αυτός Έλα. Πολύ καλή στιγμή της όταν τραγούδησε το Και θα χαθώ που ο περισσότερος κόσμος το νομίζει τραγούδι του Χατζηγιάννη, ενώ στην πραγματικότητα το ερμήνευσε πρώτη η μητέρα της Ισιδώρα Σιδέρη.
  
  Τελευταία, αλφαβητικά, η Νατάσα Μποφίλιου. Η περισσότερη πληθωρική φωνή της παρέας, με ένθερμο κοινό. Την πρωτογνωρίσαμε μέσα από τον δίσκο Εκατό μικρές ανάσες, ενώ πέρυσι κυκλοφόρησε ο δίσκος της Μέχρι τέλους. Ένα όνομα που σίγουρα θα ακουστεί αρκετά στη συνέχεια.
  
  Η χημεία μεταξύ τους ιδιαίτερα καλή. Ενδιαφέρον ήταν και το κομμάτι που γράφτηκε και για τις τρεις πιθανότατα ειδικά γι αυτή τη συναυλία με το οποίο άνοιξε και έκλεισε η βραδιά. Ο τίτλος του Ένα ευχαριστώ ( το βίντεο είναι από λήψη μέσα από τη συναυλία, αλλά ακούγεται σχετικά καθαρά).
  
  Καλή ακρόαση λοιπόν στις τρεις αυτές νέες φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Λογικά, θα τις ακούμε για αρκετό καιρό εφεξής. Τα επόμενα βίντεο είναι από τις αγαπημένες μου επιλογές από την καθεμία.
  
  Ρίτα Αντωνοπούλου - Πίσω μη μ'αφήνεις
  
  Ελεονώρα Ζουγανέλη - Μικρά βεγγαλικά
  
  Νατάσα Μποφίλιου - Εν λευκώ
  
  
  ΥΓ Ο καιρός της χώρας μας τελικά είναι καταπληκτικός. Έχουμε Οκτώβρη και γίνονται ακόμη υπαίθριες συναυλίες! Αξίζει να σημειωθεί ότι με το που άδειασε ο χώρος, τα συνεργεία του δήμου ξεκίνησαν αμέσως να καθαρίζουν. Μάλιστα τα μπουκάλια και τα χαρτιά πήγαν κατευθείαν στην ανακύκλωση. Εύγε στον δήμο για την όλη διοργάνωση, λοιπόν!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.10.2009
• 00:40

  Διόδιο μιας και αργεί το τριώδιο

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι εκλογές γενικότερα αποτελούν μιας πρώτης τάξεως αφορμή για επιστροφή στα πάτρια εδάφη. Καλή η Αθήνα, αλλά η ευκαιρία για ένα 4ημερο στη Λάρισα και στο χωριό είναι ό,τι πρέπει. Ευκαιρία για συναντήσεις με γονείς, παλιούς φίλους, συγγενείς, επίσκεψη στο χωριό και απόλαυση των φαγητών της γιαγιάς. Η μετακίνηση έγινε οδικώς - όπως αναγράφει και η υπεύθυνη δήλωση που καταθέτει κανείς για να πάρει την άδεια. Έτσι, πετύχαμε τις νέες αυξήσεις και τα νέα διόδια στην εθνική οδό στο κομμάτι από Αθήνα μέχρι Λάρισα. Τρελή φαεινή ιδέα να αυξηθούν τα διόδια λίγο πριν τις εκλογές. Επίσης, απίστευτη ιδέα ήταν και συνεχίζει να είναι να προπληρώνουμε έργα που θα γίνουν. Αλλά και η σύλληψη να πληρώνουμε διόδια από την πλευρά του Αιγαίου για την εταιρία που κάνει τα έργα στην πλευρά του Ιονίου είναι εξίσου μεγαλειώδης. Όσο για τις χρεώσεις, ασχολίαστο. Είμαι σίγουρος ότι έχουν όλα την μαγική εξήγησή τους...
  
  Το πιο κουλό όμως απ'όλα είναι κατά τη γνώμη μου αυτό που γίνεται με τους πομποδέκτες. Αναφέρομαι στα μικρά μηχανηματάκια που τα γεμίζει κανείς με χρήματα και περνά από τις ειδικές λωρίδες. Αυτό γίνεται κυρίως για οικονομία και ευκολία. Οι περισσότεροι Αθηναίοι γνωρίζουμε τον πομποδέκτη e-pass της Αττικής Οδού. Στις εθνικές οδούς, όπου αυτό ήταν διαθέσιμο, είχαμε παλιότερα μόνο το TEO-pass. Χρήσιμο και αυτό, ειδικά σε μεγάλα μποτιλιαρίσματα σου κέρδιζε χρόνο και μια μικρή έκπτωση της τάξης του 5%. Λίγο καιρό πριν η εταιρία που ανέλαβε το κομμάτι της Πελοποννήσου ανέπτυξε δικό της σύστημα, το Olympia pass. Εδώ να σημειώσω ότι παράλληλα με το Olympia pass μπορεί κανείς προς το παρόν να περάσει και με το e-pass. Τέλος, η εταιρία που διαχειρίζεται το κομμάτι μεταξύ Λαμίας και Λάρισας καθιέρωσε και αυτή με τη σειρά της άλλο σύστημα, το e-way. Οσονούπω έρχεται η Ιονία Οδός και η Εγνατία. Για να δούμε και αυτές τι θα κάνουν.
  
  Αντίστοιχα συστήματα διέλευσης ισχύουν σε αρκετές χώρες της Ευρώπης. Εξ'όσων γνωρίζω όμως, στις περισσότερες εφαρμόζεται ενιαίο σύστημα πομποδέκτη. Έτσι ο χρήστης του δρόμου δε χρειάζεται να έχει πολλαπλούς πομποδέκτες και κάθε φορά στα διόδια να αλλάζει, ούτε το παρμπρίζ του αυτοκινήτου να είναι γεμάτο με βάσεις για τους δέκτες. Και σημειωτέον ότι μιλάμε για χώρες με πραγματικά πολλά χιλιόμετρα οδικού άξονα. Στην χώρα μας βέβαια όπου τα χιλιόμετρα αναλογικά είναι πολύ λιγότερα, έχουμε ήδη 4 διαφορετικά συστήματα! Αυτό δηλαδή που ξεκινά να γίνεται βοήθεια και εξυπηρέτηση, καταλήγει να γίνεται πονοκέφαλος. Για άλλη μια φορά, βέβαια, γίνεται κατανοητό ότι για ένα απλό πράγμα δεν μπορεί να υπάρξει μια κεντρική συμφωνία και διαχείριση...
  
  Προσωπικά έχω e-pass που περνά στην Αττική Οδό και σε ορισμένα διόδια προς Πελοπόννησο μεριά και teo-pass που περνάει στα τρία πρώτα διόδια μέχρι Λαμία, σε ένα έξω από Θεσ/νικη και στο Άκτιο. Ήδη το ότι έχω δύο μου φαίνεται υπερβολή. Ειλικρινά αδυνατώ να τοποθετήσω επιπλέον. Μέχρι νεωτέρας λοιπόν, καλές διαδρομές!
  
  ΥΓ Άσχετο, αλλά όσο ισχύει πάντως η εκλογική άδεια, στο χωριό θα ψηφίζω. Ευκαιρία για επιστροφές στα πάτρια. Χώρια που είναι πάνω από 400 χλμ άρα δύο οι μέρες που αντιστοιχούν.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.09.2009
• 15:30

  Φθινοπωρινή άνοιξη στο μπαλκόνι

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Στην αρχή της άνοιξης είχα ανεβάσει μερικές φωτογραφίες από το μπαλκόνι του σπιτιού μου με θέα τον Ποδονίφτη και την επερχόμενη άνοιξη - για υπενθύμιση μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ. Έξι μήνες περίπου μετά και ενώ ο πιο βροχερός Σεπτέμβρης των τελευταίων χρόνων τελειώνει σιγά-σιγά, το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά. Και ενώ η άνοιξη είναι το ξύπνημα της φύσης μετά το χειμώνα, το φθινόπωρο μας προετοιμάζει για τον ερχομό του. Ο καιρός μπορεί σε μας να φαίνεται περίεργος, αλλά για τα φυτά μάλλον είναι καλός. Και ήλιος και υγρασία από τις βροχές, όχι υψηλές θερμοκρασίες ούτε και χαμηλές. Ιδανικό περιβάλλον λοιπόν. Γι αυτό το λόγο βλέπουμε αρκετά φυτά να αναπτύσσονται και να ανθίζουν.
  Στο τέλος περίπου της άνοιξης ξεκίνησα να γεμίζω το μπαλκόνι μου με γλάστες. Γιατί καλή η θέα προς τα έξω, αλλά είναι όμορφο να υπάρχουν φυτά και λουλούδια και στο δικό μας μπαλκόνι.
  

  

  Στην φωτογραφία αυτή διακρίνονται 5 διαφορετικά φυτά από 4 είδη. Το μπροστά που φαίνεται κάπως ξερό είναι το γιασεμί - ίσως το μόνο από τα φυτά που δεν μου έχουν πιάσει καλά ακόμη. Αριστερά πίσω είναι το μπέντζαμιν - ένα ιδιαίτερο φυτό εσωτερικού και εξωτερικού χώρου που δε χρειάζεται συχνό πότισμα και το οποίο μπορεί να ψηλώσει αρκετά. Δίπλα του ακριβώς είναι μια γλάστρα με ρυγχόσπερμα - σκληρό και ανθεκτικό αναρριχητικό φυτό της οικογένειας των γιασεμί. Η πιο ψηλή απ'όλες είναι η κυρία μπουκαμβίλια - γνωστή και μη εξαιρετέα σε όλους όσοι έχουμε επισκεφτεί κάποιο κυκλαδονήσι το καλοκαίρι. Τέρμα δεξιά είναι άλλο ένα ρυγχόσπερμα - ανθίζει μεταξύ Μάιο και Ιούνιο και μοσχοβολάει.
  

  

  Πίσω από τα φυτά φαίνεται η καλαμένια πέργκολα που έχουμε βάλει στο μπαλκόνι για να κρύβει τη θέα από τους διπλανούς. Το ενδιαφέρον είναι ότι όταν πήρα τα φυτά είχαν περίπου το μισό ύψος και σε λιγότερο από 5 μήνες έχουν ψηλώσει αρκετά. Ήδη πλέκονται γύρω από τα καλάμια. Αυτό που ελπίζω είναι να αντέξουν τον πρώτο τους χειμώνα και επειδή είναι νεαρά φυτά αλλά και επειδή - κακά τα ψέματα - είμαι και γω άπειρος στο θέμα! Ήδη έχω προμηθευτεί με υγρό λίπασμα. Για να δούμε. Όλα τους θέλουν πότισμα κάθε 3 μέρες περίπου και όχι ιδιαίτερα πολύ - εξαίρεση αποτελεί το γιασεμί που ακόμη δεν έχω βρει τους ρυθμούς του.
  

  

  Η συγκεκριμένη μπουκαμβίλια δεν είναι η κλασική φούξια. Είναι πορτοκαλί, δίνοντας ένα ιδιαίτερο χρώμα στην βεράντα. Αν πιάσει με το καλό θα της κάνω δώρο μία φούξια για να έχει να παίζει χρωματικά. Το βουνό που αχνοφαίνεται στο βάθος είναι η Πάρνηθα.
  
  Παρεμπιπτόντως, στην πρώτη φωτογραφία οι γλάστρες με τα ταψιά που φαίνονται κάτω-κάτω έχουν μέσα κομπόστ. Το κομπόστ είναι οργανικό λίπασμα που μπορεί ο καθένας μας να φτιάξει μόνος του από τα οργανικά απορρίμματα του νοικοκυριού. Ήδη έχω βγάλει δύο παραγωγές και πάμε για την τρίτη! Περισσότερες πληροφορίες για το κομπόστ κάντε κλικ εδώ σε παλιότερη ανάρτησή μου.
  
  Και για να ξαναμπούμε στο κλίμα των εκλογών δεν είναι ανάγκη να περιμένουμε πράσινη ανάπτυξη από τους πολιτικούς μας. Μπορούμε να έχουμε και οι ίδιοι στο μπαλκόνι μας.
  
  ΥΓ Όσες συμβουλές, ευπρόσδεκτες!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 24.09.2009
• 13:08

  Αντικειμενικά πάντα...

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Προεκλογικά κινούμαστε ως χώρα, ευτυχώς για λίγο ακόμη. Οι επίδοξοι πολιτευτές επιδιώκουν την ψήφο μας, στέλνουν μηνύματα φιλίας μέσω κινητών, εμφανίζονται σε τηλεοπτικές εκπομπές, μπαίνουν ακόμη και στο Ίντερνετ με διάφορες μεθόδους - κατάλοιπα της εκλογής Ομπάμα και της χρήσης των social media. Όλοι συσπειρώνονται γύρω από τους αρχηγούς των κομμάτων (ή τους εκπροσώπους όπου δεν υπάρχουν αρχηγοί) οι οποίοι τραβάνε και το μεγαλύτερο κουπί. Γιατί μπορεί το πολίτευμα της χώρας να είναι Προδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, αλλά στην ουσία είναι παιχνίδι του ενός, του εκάστοτε δηλαδή αρχηγού.
  
  Μέσα σ'αυτά τα πλαίσια αρκετοί από εμάς παρακολουθήσαμε και τα debates. Ομολογουμένως είχανε ενδιαφέρουσες προσθήκες όπως οι απευθείας ερωτήσεις από αρχηγό προς αρχηγό και την αντιπαράθεση σε δεύτερο χρόνο έστω και με απαντητικούς μονόλογους μεταξύ των δύο υποψηφίων πρωθυπουργών. Από την άλλη, αυτή η εμμονή στους τύπους εξακολουθεί να μετατρέπει το θέαμα σε σούπα. Το ζητούμενο είναι ποιον αφορούν αυτές οι τηλεμαχίες και ποιον τελικά επηρεάζουν.
  
  Τις επόμενες μέρες βγήκανε οι εφημερίδες. Άμα διάβαζε κανείς τους τίτλους θα τρελαινότανε κυριολεκτικά. Ανατροπή κλίματος, κραυγάζανε οι μεν, ώρα για αλλαγή, απαντούσανε οι δε. Κάποιες μετριοπαθείς πένες προσπαθούσαν να δώσουν ένα στίγμα διαφορετικό, αλλά δύσκολο μέσα στο κλίμα πόλωσης που διαρκώς αυξάνεται. Και κάπου εκεί μέσα και εμείς, ο κυρίαρχος λαός. Οι συζητήσεις στα καφενεία, στις δουλειές, σε σπίτια, αναγκαστικά περιστρέφονται και σ'αυτό το κομμάτι. Ποιος κέρδισε, ποιος έχασε, ποιος δεν έχασε και ούτω καθεξής. Και εκεί βλέπει κανείς μια τεράστια απόκλιση απόψεων από ανθρώπους που παρακολούθησαν το ίδιο θέαμα! Είναι δυνατόν με το ίδιο ερέθισμα οι γνώμες να διίστανται τόσο;
  
  Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι όταν προσπαθεί ο συνομιλητής σου να σε πείσει ότι αυτός έχει δίκιο, όχι γιατί το λέει ο ίδιος, αλλά γιατί έτσι είναι αντικειμενικά! Και εδώ έγγειται η όλη ουσία του θέματος. Μήπως τελικά δε βλέπουμε το θέαμα αυτό καθεαυτό και τελικά βλέπουμε αυτό που θέλουμε; Ή ακόμη καλύτερα, μήπως τελικά αναγνωρίζουμε από αυτό που βλέπουμε τις πτυχές που ήδη θέλαμε να δούμε ως επιβεβαίωση αυτού που ούτως ή άλλως υποστηρίζουμε; Σε μια αναμέτρηση όπου ουσιαστικά δεν υπάρχουν λάθη, ο καθένας μπορεί να βρει μερικά επιχειρήματα να υποστηρίξει την ήδη διαμορφωμένη άποψή του και φυσικά πολλά περισσότερα γιατί το αντίπαλον δέος ήταν πολύ χειρότερο. Μέσα σε όλα αυτά, η αντικειμενικότητα μάλλον κάπου βόσκει...
  
  Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο στην πολιτική. Όλοι έχουμε παρακολουθήσει κάποιο παιχνίδι ποδοσφαίρου σε φιλική συνάθροιση όπου ουσιαστικά βλέποντας το ίδιο παιχνίδι, τα συμπεράσματα μπορεί να είναι αντιδιαμέτρου διαφορετικά. Με την ίδια ευκολία το σαπάκι γίνεται παιχταράς και το πέναλτι απλό τζαρτζάρισμα. Η σύνδεση μεταξύ ποδοσφαίρου και πολιτικής σ'αυτό το κομμάτι είναι αντικειμενικά πολύ ισχυρή. Και στα δύο ο κοινός παρονομαστής είναι η επιλογή ταμπέλας που έχουμε (ή μας έχουν) κάνει σε κάποια μικρότερη συνήθως ηλικία και την οποία συνήθως ακολουθούμε μέχρι τελικής πτώσης. Αντικειμενικά πάντα...
  
  ΥΓ Το χρώμα στο τραγούδι μπορεί άνετα να μετατραπεί σε πράσινο, μπλε, κίτρινο κτλ κτλ. Στο κάτω-κάτω ο καθένας επιλέγει και το χρώμα που θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει καλύτερα. Γιατί ανάλογα με τα γυαλιά που φοράμε, βλέπουμε και τα πράγματα αντίστοιχα.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 18.09.2009
• 10:09

  Βόλτες στη Βαλτική : Ελσίνκι (3/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ωραίο το Τάλιν αλλά ήρθε και εδώ η ώρα να φύγουμε. Όπως φαίνεται και στην τελευταία φωτογραφία, αυτό το κομμάτι του ταξιδιού συνεχίστηκε με πλοίο της γραμμής. Το πλοίο βέβαια δεν έχει καμία σχέση με τα αντίστοιχα δικά μας - καινούριο, πολύ μεγάλο, αρκετά οργανωμένο και το κυριότερο για όσους έχουν θέμα είναι ότι δεν κουνούσε καθόλου. Τρεις ώρες περίπου μετά βρίσκεται κανείς στο Ελσίνκι. Αλλά δεν είναι το μόνο διαφορετικό που έχει το ταξίδι με το πλοίο. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής και φυσικά χωρίς να υπάρχει κάποιο σημάδι, περάσαμε τον αρκτικό κύκλο. Αν μη τι άλλο ήταν κάτι ξεχωριστό, από αυτά τα ξεχωριστά που τα είπες, τα διαπίστωσες και τα ξέχασες...Από τις πρώτες εικόνες που συναντά κανείς στο λιμάνι είναι τα πολυάριθμα νησάκια.

  

  
  Οι πρώτες εντυπώσεις από την πόλη δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιώδεις. Προερχόμασταν από μία παλιά και μία μεσαιωνική πόλη, οπότε μία νεότερη βιομηχανική πόλη όπως το Ελσίνκι σίγουρα έπρεπε να προσπαθήσει αρκετά για να κερδίσει τις εντυπώσεις. Σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, το Ελσίνκι χτίστηκε ως το αντίπαλο δέος στο Τάλιν. Από άποψη ομορφιάς δεν κατάφερε πάρα πολλά πράγματα, όμως πέτυχε από οικονομικής απόψεως. Στην πόλη υπάρχουν αρκετά δείγματα αρτ νουβώ, όπως επίσης και αρκετές μοντέρνες επιρροές. Έχουν σωθεί λίγα σοβιετικά χαρακτηριστικά - ας μην ξεχνάμε ότι η Φινλανδία για χρόνια βρισκόταν υπό την κατοχή των Ρώσων, ενώ κομμάτι της χώρας επηρεαζόταν από την Σουηδία. Ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός είναι σίγουρα το καλύτερο δείγμα σοβιετικής αρχιτεκτονικής, όπως και η πλατεία που βρίσκεται δίπλα από αυτόν.

  

  
  

  

  
  Μοντέρνα κτίρια έρχονται να καλύψουν επάξια την έλλειψη παραδοσιακής τεχνικής. Το κοινοβούλιο, το μουσείο μοντέρνας τέχνης και άλλα σίγουρα δίνουν διαφορετικό χρώμα στην πόλη.

  

  
  Το βράδυ τα φώτα στα κτίρια δίνουν τη δική τους πινελιά. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από το εμπορικό κέντρο στην πλατεία Camppi.

  

  
  Η ψαραγορά στο λιμάνι ή αλλιώς η αγοράς Kauppatori αποτελεί σημείο αναφοράς. Εκτός από ψάρια εδώ μπορεί κανείς να βρει χειροποίητα αναμνηστικά και ό,τι άλλο προσφέρει μια λαϊκή αγορά και στην Ελλάδα. Οι τιμές βέβαια είναι αρκετά τσιμπημένες - δεν είναι τυχαία μία από τις ακριβότερες πόλεις παγκοσμίως. Το φαγητό όμως στην ψαραγορά ήταν πολύ καλό. Φρέσκα ψάρια τηγανίζονται εκείνη την ώρα και σερβίρονται σε χάρτινα κουτιά. Ομολογουμένως ήταν από τα καλύτερα γεύματα καθώς όλα τα ψάρια ήταν φρεσκότατα, από τις μαρίδες μέχρι και τον σολωμό. Προσοχή βέβαια στους γλάρους που περιφέρονται άφοβα μέσα στον κόσμο και αρπάζουν ό,τι βρουν. Εκείνο που λάτρεψα ήταν οι πάγκοι με τα κάθε λογιών berries. Πέρα από τα κλασικά, υπήρχαν σε διάφορα χρώματα και μεγέθη. Τάρανδο όσο και αν ψάξαμε, δεν προσφέρανε λόγω καλοκαιριού.

  

  
  Για όποιον ενδιαφέρεται, στο λιμάνι υπάρχουν καραβάκια που σε πάνε βόλτα στα τριγύρω νησάκια του Ελσίνκι. Καθότι κουρασμένοι δεν το προτιμήσαμε, η διαδρομή όμως φαίνεται ενδιαφέρουσα. Μετά το φαγητό στην ψαραγορά, προχωρήσαμε στους δρόμους που εκτείνονται πέρα από αυτή. Μεγάλοι πεζόδρομοι, συντριβάνια και λουλούδια ήταν το τοπίο. Οι ντόπιοι φαίνεται ότι την προσέχουν την πόλη τους αρκετά.

  

  

  
  Το πιο γνωστό μνημείο της πόλης και πιο εύκολο να βρει κανείς είναι ο καθεδρικός του Ελσίνκι. Δεσπόζει σε ψηλό λόφο της πόλης ώστε να είναι ορατός κατά την είσοδο του επισκέπτη στο λιμάνι. Χαρακτηριστικό του το άσπρο χρώμα και τα πολλά σκαλοπάτια στην πλατεία που βρίσκεται ακριβώς από κάτω.

  

  

  
  Μία άλλη εκκλησία μας έκανε εντύπωση καθώς ερχόμασταν από το πλοίο. Ρώσικη με κόκκινα τούβλα και εξίσου καλή θέα φαντάζει σαν αντίπαλο δέος στον καθεδρικό ναό. Είναι ο μεγαλύτερος ορθόδοξος μητροπολιτικός ναός στην δυτική Ευρώπη, ο Uspenski.

  

  
  Οι δύο εκκλησίες έχουν οπτική επαφή, πιθανότατα για να αναμετρώνται από ψηλά.

  

  
  Η αγορά του Ελσίνκι που βρίσκεται στο κέντρο είναι σίγουρα πολύβουη. Πάρα πολλά εμπορικά μαγαζιά και αρκετός κόσμος να ψωνίζει. Εμείς δεν το τολμήσαμε καθώς οι τιμές ήταν σίγουρα ακριβότερες από Ελλάδα.Για να δει κανείς την πόλη από ψηλά, πέρα από τους λόφους και τις εκκλησίες μπορεί να ανέβει στον τελευταίο όροφο του ξενοδοχείου Sokos Torni. Ήταν το πρώτο πολυόροφο κτίριο του Ελσίνκι και εξακολουθεί να είναι το ψηλότερο με 12 ορόφους, αν δεν κάνω λάθος. Στο μικρό μπαρ που βρίσκεται εκεί, μπορεί κανείς να έχει μια πανοραμική θέα της πόλης. Ανεβήκαμε γύρω στις 10 παρά το βράδυ και το φως του ήλιου ακόμη αντιστεκόταν. Προσέξτε τη διαφορά μεταξύ των δύο πρώτων φωτογραφιών που βλέπουν προς νότο και της τρίτης που βλέπει προς τον βόρειο πόλο.

  

  

  

  
  Παίρνοντας κανείς το λεωφορείο νούμερο 24 και ακολουθώντας μια διαδρομή περίπου 20 λεπτών, φτάνει στο κοντινό νησάκι Seurasaari. Το συγκεκριμένο νησάκι είναι στην ουσία υπαίθριο μουσείο που δείχνει την παραδοσιακή Φινλανδία του 18ου και 19ου αιώνα. Επίσης, αν κάποιος διαθέτει περισσότερο χρόνο καλό θα ήταν να βγει από την πόλη και να περιπλανηθεί στην εξοχή. Δεν λέγεται τυχαία η χώρα με τις χίλιες λίμνες. Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι προς βορρά βρίσκονται και άλλα αξιοθέατα όπως η πόλη Turku, το Rovaniemi που θεωρείται η πατρίδα του Αγ.Βασίλη καθώς και μέρος της Λαπωνίας.Με αυτά και μ'αυτά όμως ήρθε η ώρα της επιστροφής, αεροπορικώς μέχρι Ρίγα και από εκεί Αθήνα. Ο ουρανός της Φινλανδίας έβαλε τα καλά του για να μας αποχαιρετήσει. Ο ήλιος της Ελλάδας μας περίμενε...

  

  ΥΓ Αν και το έχουμε ήδη αργήσει, καμιά ιδέα για Πρωτοχρονιά;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 12.09.2009
• 12:56

  Βόλτες στη Βαλτική: Τάλιν (2/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Αφήσαμε λοιπόν την όμορφη Ρίγα πίσω μας κατευθυνόμενοι προς την πρωτεύουσα της Εσθονίας το Τάλιν (Tallin) - έτσι προφέρεται από τους ντόπιους, οπότε είπαμε να το τιμήσουμε. Και αυτή τη φορά επιλέξαμε την Airbaltic για τη μεταφορά μας. Το ταξίδι διαρκεί περίπου μία ώρα, ενώ είχαμε την ευκαιρία μέσα από το αεροπλάνο να δούμε και λίγο Λετονία και Εσθονία από ψηλά, όπως επίσης και τα παράλια. Ούτε η Εσθονία έχει ακόμη ευρώ, αλλά ευτυχώς η πλειοψηφία των καταστημάτων παίρνει πιστωτικές κάρτες.
  Από το αεροδρόμιο πήραμε πάλι ταξί-βανάκι με κόστος 3 περίπου ευρώ το άτομο. Το ξενοδοχείο βρίσκεται μέσα από τα τείχη, στην παλιά πόλη. Καθ'οδόν είχαμε επαφή με την μοντέρνα πόλη η οποία ομολογουμένως είχε αρχικά ενδιαφέρον. Μετά όμως φτάσαμε στα τείχη της παλιάς πόλης και περάσαμε την πύλη...

  

  Τα τείχη περικλείουν την παλιά πόλη η οποία έχει διατηρηθεί σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο, μας περίμενε άλλη μεγάλη έκπληξη. Το οίκημα ήταν απλώς καταπληκτικό. Παλιό αρχοντικό, με αντίστοιχη διακόσμηση, τον αέρα του παλιού και ταυτόχρονα ανακαινισμένου χωρίς να αλλοιωθούν τα χαρακτηριστικά του. Τα περισσότερα δωμάτια "βλέπανε" στην αυλή - αίθριο. Ιδανικό μέρος για τον καφέ ή την μπύρα.

  

  Τακτοποιούμαστε στα δωμάτια και ξεκινάμε την βόλτα στην πόλη. Επειδή ήμασταν κοντά στα τείχη ξεκινήσαμε την περιήγηση λίγο ανάποδα, από έξω προς τα μέσα. Έξω ακριβώς από τα τείχη είχε μια έκθεση - διαγωνισμό για την διαμόρφωση κήπου. Τα χρώματα και τα σχέδια ήταν πραγματικά απίστευτα και δένανε αρμονικά με τα τείχη.

  

  Κάπου εκεί υπάρχει και αυτή η μισοτελειωμένη γέφυρα. Όπως διαβάσαμε, είναι αφιερωμένη στα θύματα του ναυαγίου του πλοίου Estonia που βυθίστηκε στη Βαλτική το 1994 παρασέρνοντας στον βυθό πάνω από 800 ανθρώπους - το πιο πολύνεκρο ναυτικό ατύχημα της Ευρώπης. Ολόκληρες θεωρίες συνομωσίας υπάρχουν γι αυτή την ιστορία, στο τέλος όμως αυτό που μένει είναι οι άνθρωποι που χάθηκαν.

  

  Για την βόλτα στην πόλη του Τάλιν δε χρειάζεται καν χάρτη ή οδηγό. Απλώς αφήνεται κανείς στα σοκάκια και τους δρόμους και όπου τον βγάλει...

  

  Κεντρικό σημείο στην πόλη είναι η πλατεία με το δημαρχείο. Θα την βρείτε σίγουρα.

  

  Εκεί τριγύρω βρίσκονται πολλά εστιατόρια όπου μπορεί κανείς να φάει και να πιει σε σχετικά λογικές τιμές. Τα χρώματα είναι ζωντανά όπως και ο κόσμος που τριγυρνά. Επειδή ήμασταν εκεί από Παρασκευή μέχρι Κυριακή η πόλη έσφυζε πραγματικά από ζωή.

  

  

  Αλλά και ο καιρός μας έκανε τα χατήρια καθώς ο ήλιος μεσουρανούσε. Επιστρατεύαμε τεχνάσματα για να βγάλουμε φωτογραφίες κόντρα στον ήλιο. Εδώ είναι κρυμμένος πίσω από την ταμπέλα με τα σουβενίρ.
  

  

  Λίγο πιο πίσω από την πλατεία βρίσκεται ίσως το πιο καλοδιατηρημένο μεσαιωνικό κομμάτι της πόλης, με κτίσματα που πιθανότατα έχουν μείνει αναλλοίωτα. Χαρακτηριστικότατο ένα (ακριβό) εστιατόριο που προσομοιάζει τον μεσαιωνικό χαρακτήρα.

  

  Ο κατηφορικός δρόμος πίσω από την πλατεία οδηγεί εκτός των τειχών σε έναν από τους πιο πολύβουους δρόμους της πόλης. Εκεί βρίσκονται πολλά μπαρ τα οποία απευθύνονται κυρίως στους Φινλανδούς επισκέπτες που κατακλύζουν την πόλη ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Η Φινλανδία ανήκει στις ακριβότερες χώρες του κόσμου, ενώ η Εσθονία είναι σχετικά φτηνή, ειδικά όσον αφορά στο αλκοόλ. Στο συγκεκριμένο κομμάτι έχουν ανοίξει το τείχος ώστε να περνάνε τα αυτοκίνητα.

  

  Ο πύργος είναι ένα από τα σύμβολα της πόλης - μινιατούρα για όσους κάνουν συλλογή.

  

  Προς την αντίθετη μεριά βρίσκεται ένας λόφος που περιλαμβάνει ορισμένα αξιοθέατα. Καλοδιατηρημένο κομμάτι του τείχους με τις τάφρους, τον Πύργο των Παρθένων όπου υπάρχει και ένα ωραίο μπαράκι αλλά και η ρωσική εκκλησία του Alexander Nevsky. Η πόλη γενικά δεν έχει ρωσικές επιρροές πέρα από αυτή την εκκλησία. Μέχρι και οι Σοβιετικοί την διατήρησαν.

  

  Στην κορυφή του λόφου υπάρχουν μπαλκόνια απ'όπου μπορεί κανείς να δει την πόλη πανοραμικά. Φαίνονται οι στέγες των κτιρίων, οι εκκλησίες, η θάλασσα και στο βάθος η νέα πόλη.

  

  

  

  Το τείχος σε ορισμένα σημεία είναι ενιαίο. Πληρώνοντας κανείς ένα μικρό αντίτιμο μπορεί να ανεβεί στους πύργους και να περπατήσει περιμετρικά την πόλη. Η αίσθηση είναι σίγουρα διαφορετική.

  

  Και στο Τάλιν η κουζίνα αποτελείται κυρίως από κρεατικά και ψαρικά. Επίσης στην πλατεία βρίσκονται εστιατόρια διεθνής κουζίνας (ιταλικό, ινδικό) όπου μπορεί κανείς να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Επίσημο ποτό και εδώ φυσικά η μπύρα. Προτιμήστε τις ντόπιες, πιο ελαφριές και νόστιμες. Οι σούπες κάνουν εξίσου καλά τη δουλειά τους ως πρώτο πιάτο.
  Όπως και στις περισσότερες πόλεις, τα μέρη που έχει περπατήσει κανείς την ημέρα αξίζει να τα περιδιαβεί και το βράδυ. Η αίσθηση είναι τελείως διαφορετική. Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί με το κινητό, εντούτοις το αποτελέσμα ήταν καλύτερο του αναμενόμενου.
  Μεσαιωνική στοά στο τείχος με πλάκες από τάφους ιπποτών

  

  Μέρος του τείχους από την κάτω πλευρά. Εδώ διοργανώνονται και εκθέσεις ζωγραφικής.

  

  Ο πύργος του Τάλιν και στο βάθος το δημαρχείο. Τα φώτα είναι από τα τουριστικά μπαρ.

  

  Παράλληλα με το τείχος, στα στενάκια της πόλης. Θυμίζει λίγο από Τζακ Αντεροβγάλτη.

  

  Ήρθε όμως η ώρα να αφήσουμε και το μαγευτικό Τάλιν για τον επόμενο προορισμό του ταξιδιού, το Ελσίνκι. Η πρωτεύουσα της Φινλανδίας ενώνεται και ακτοπλοϊκώς με το Τάλιν, οπότε είπαμε να το δοκιμάσουμε και αυτό. Το πλοίο αρκετά μεγάλο, ουσιαστικά δεν κούνησε καθόλου σε όλη τη διαδρομή. Κόστος για τις καθημερινές 18 ευρώ - για Κυριακή απόγευμα 35. Φυσικά ήταν γεμάτο με Φινλανδούς οι οποίοι κουβαλούσαν ολόκληρα κιβώτια με μπύρες αγορασμένα από την Εσθονία. Όπως μας είπε Φινλανδός η τιμή από ένα κιβώτιο μπύρες στο Τάλιν ισοδυναμεί με δύο μικρά κουτάκια στο Ελσίνκι. Αυτό αρκούσε για να μας κάνει να ανησυχήσουμε το τι μας περίμενε στο τελευταίο κομμάτι του ταξιδιού, λίγο πιο πάνω από τον αρκτικό κύκλο...

  

  ΥΓ Για το μόνο ίσως που μετανιώσαμε σ'αυτή την εκδρομή ήταν ότι η Αγία Πετρούπολη απέχει από το Τάλιν με αεροπλάνο μόλις μια ώρα...
  ΥΓ1 Ρίγα ή Τάλιν; Η Ρίγα είναι όμορφη, το Τάλιν παραμυθένιο. Μπορείτε να επισκεφτείτε και τα δύο για να κάνετε σύγκριση. Όποιος θέλει πληροφορίες για ξενοδοχεία και όχι μόνο, μπορεί να επικοινωνήσει με email.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 08.09.2009
• 11:28

  Βόλτες στη Βαλτική: Ρίγα (1/3)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Πέρυσι τον Οκτώβρη έπεσε τρελή ιδέα από την παρέα της Λάρισας. Η ιδέα ήταν να κάνουμε ταξίδι τον Αύγουστο προς κάποια μέρη διαφορετικά και όχι τόσο διαφημισμένα. Μια βόλτα σε χώρες της Βαλτικής και ένα πέρασμα από τον αρκτικό κύκλο. Χωρίς πολλή σκέψη και ψάξιμο, βγάλαμε τα εισιτήρια Αθήνα-Ρίγα-Αθήνα (8 ημέρες) και σιγά-σιγά συμπληρώσαμε και τους υπόλοιπους ενδιάμεσους προορισμούς. Και οι τρεις προορισμοί δεν απαντώνται συχνά σε τουριστικούς οδηγούς ούτε σε οργανωμένα ταξίδια. Θα απορήσει κανείς, καλοκαιριάτικα στην Λετονία; Και όμως η πρωτεύουσα της Λετονίας η Ρίγα έχει κάτι διαφορετικό να δώσει. Οι επιρροές από Ρωσία, Γερμανία, Σουηδία και όχι μόνο δίνουν ένα μείγμα διαφορετικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το ιστορικό κέντρο της Ρίγας έχει ανακηρυχθεί ως μνημείο πολιτισμού από την Unesco.Από το αεροδρόμιο για το ιστορικό κέντρο φτάνει κανείς γρήγορα και οικονομικά με το Airport City Express - βανάκι με κόστος 5 ευρώ το άτομο. Από τις πρώτες εικόνες που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι η πλατεία του Δημαρχείου με το άγαλμα της Κατοχής, μπροστά από το ομώνυμο μουσείο.
  

  

  Λίγο πιο πίσω βρίσκονται όμορφα κτίσματα όπως ο Οίκος των Μαυροκέφαλων (συντεχνία εμπόρων)

  

  

  Η παλιά πόλη έχει άλλο στυλ. Η υπαίθρια μουσική δε θα μπορούσε να πηγαίνει πίσω

  

  Ευτυχώς μέναμε σε ξενοδοχείο πολύ κοντά στην Doma laukums που είναι η κεντρική πλατεία της Ρίγας. Υπαίθριες μπυραρίες αλλά και φαγάδικα γεμίζουν την πλατεία.

  

  Ο τοίχος του κτιρίου που διακρίνεται ζωγραφισμένος αποτελεί έκθεμα από μόνος του. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα η ζωγραφιά αλλάζει, αλλάζοντας έτσι και την πλατεία. Παρεμπιπτόντως, η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τραβηγμένη μετά τις 9 το βράδυ - παρόλο που οι μεγάλες μέρες είχαν τελείωσει, το φως της ημέρας εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι τις 10 το βράδυ περίπου.

  

  Η αλήθεια είναι ότι στη Ρίγα δε χρειάζεται να έχει κανείς ταξιδιωτικό οδηγό. Όλα τα ανακαλύπτει ο επισκέπτης απλώς περπατώντας, αρκεί να αφεθεί να χάνεται στα στενά. Ούτως ή άλλως τα πλακόστρωτα δίνουν άλλη χάρη στο περπάτημα.

  

  Ζωντανά χρώματα στην πάλη μεταξύ πράσινης φύσης και κόκκινου τούβλου.

  

  Τα Τρία Αδέρφια, όπως ονομάζονται τα κτίρια αυτά, είναι τα παλιότερα κτίσματα στην πόλη. Το παλιότερο είναι του 15ου αιώνα.

  

  Ο ποταμός που βρίσκεται στο άκρο της Παλιάς Πόλης είναι ο Daugava. Με μια βόλτα στην μεγάλη γέφυρα που ενώνει με την απέναντι πλευρά, μπορεί κανείς να έχει μια πολύ καλή εικόνα της πόλης.

  

  

  Από την άλλη πλευρά της πόλης περνάει το κανάλι της Ρίγας που αποτελεί και το όριο μεταξύ της Παλιάς Πόλης και της νεότερης.

  

  Εδώ βρίσκεται ένα από τα πιο σύγχρονα "αξιοθέατα" της πόλης, η περίφημη γέφυρα με τα λουκέτα. Σύμφωνα με τον πρόσφατο μύθο στην γέφυρα αυτή κλειδώνουν οι ερωτευμένοι τον έρωτά τους.

  

  Πέρα από το κανάλι μπορεί κανείς να βρει χαρακτηριστικά κτίσματα της art nouveau. Ως προς την αρχιτεκτονική αυτό σημαίνει κτίσματα με τερατόμορφα αγάλματα, συνδυασμός μπαρόκ στοιχείων με μοντέρνες επιρροές (ή κάπως έτσι).

  

  

  Ωραία θέα της πόλης μπορεί κανείς να βγάλει από το μπαρ γνωστού ξενοδοχείου που βρίσκεται πολύ κοντά στην Παλιά Πόλη.
  

  

  Πάνω δεξιά στην φωτογραφία είναι ο βορράς, γι αυτό και το φως φαίνεται ακόμη.

  

  Ο καθεδρικός ναός της Ρίγα (Riga Doms). Μέσα θα βρεις κανείς ένα από τα μεγαλύτερα εκκλησιαστικά όργανα.

  

  Το σπίτι με τις γάτες - ένα από τα χαρακτηριστικά αξιοθέατα της πόλης.

  

  Ακολουθώντας το κανάλι ο επισκέπτης οδηγείται στην Μεγάλη Αγορά της Ρίγα, όπου μπορεί να προμηθευτεί τρόφιμα, ρούχα, αναμνηστικά κτλ. Ειδικά τα ψαρικά έβγαζαν μάτι με την αφθονία και την φρεσκάδα τους. Λίγο πιο πέρα βρίσκεται μια μεγάλη κατασκευή που μοιάζει λίγο παράταιρη. Είναι σταλινικό κατάλοιπο και στέγαζε τις δημόσιες υπηρεσίες. Υπάρχουν άλλα 6 παρόμοια με το μεγαλύτερο να βρίσκεται στην Βαρσοβία.

  

  Η πόλη έχει πολλές πλατείες όπου μπορεί κανείς να καθήσει να φάει, να πιει την μπύρα του, συνήθως με τη συνοδεία ζωντανής μουσικής. Αν και στην νέα πόλη υπάρχουν πολλά κλαμπς, προτιμήσαμε τις υπαίθριες μπυραρίες - μάλιστα το βράδυ παρείχαν και κουβέρτες σε όσους κρύωναν. Δοκιμάστε ψάρια και κρεατικά - είναι εξίσου καλά. Δύο είναι τα απαραίτητα συνοδευτικά, ένα πριν και ένα μετά: σούπες και μπύρες. Η συγκεκριμένη σούπα είναι γκούλας με παντζάρι.

  

  Είναι όμορφο τα μέρη που περνάει ο επισκέπτης την ημέρα να τα ξαναπερνά το βράδυ. Δίνει άλλη αίσθηση ο φωτισμός. Όσο για κίνδυνο να κυκλοφορήσει κανείς νύχτα μάλλον είναι μικρός, καθώς αστυνομικοί βρίσκονται παντού.

  

  Τουριστικό μεν, αλλά αυτό το μεσαιωνικό εστιατόριο είναι στα προτεινόμενα. Τα φαγητά και το στυλ είναι κάτι το τελείως διαφορετικό. Και οι τιμές δεν ήταν και τόσο ακριβές. Παρεμπιπτόντως, ο νόμος περί καπνίσματος στην Λετονία εφαρμόζεται αυστηρά σε όλους τους κλειστούς χώρους.

  

  Αγγλικά ξέρουν οι περισσότεροι κάτοικοι, ειδικά στο ιστορικό κέντρο. Ορισμένα μαγαζιά δέχονται ευρώ. Με μια μικρή ανάληψη και συνδυασμό πιστωτικής και ευρώ μπορεί κανείς να κινηθεί άνετα. Όμορφη η Ρίγα για 2-3 μέρες. Δεν είναι για πολύ παραπάνω, εκτός αν κινηθεί εκτός πόλης όπως έκαναν οι τρελοτουρίστες. Αξίζει και μια βόλτα με ποδήλατο. Την τρίτη ημέρα και αφού ολοκληρώσαμε τις βόλτες μας στην Παλιά Πόλη με τις καλύτερες εντυπώσεις, ετοιμαστήκαμε για την επόμενη χώρα της Βαλτικής, την Εσθονία και την πρωτεύουσά της το μεσαιωνικό Tallin... ΥΓ Από Αθήνα πετάει για Ρίγα απευθείας η AirBaltic - low cost εταιρία της Βαλτικής με καινούριο στόλο αεροπλάνων.

  ΥΓ1 Αφιέρωμα και φωτογραφίες από Ρίγα μπορείτε να δείτε επίσης από τους Τρελοτουρίστες που φύγανε εκτός τειχών αλλά και αφιέρωμα στην Πυξίδα πάλι των Crazytourists.

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 03.09.2009
• 17:51

  Ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Έφτασε πάλι η ώρα των εκλογών. Δύο χρόνια μετά τις προηγούμενες, έξι περίπου μήνες πριν τις επόμενες η χώρα μπαίνει πάλι σε προεκλογική περίοδο. Ευτυχώς θα διαρκέσει για λίγες μέρες οπότε δεν θα προλάβουν να μας επιβαρύνουν πάρα πολύ. Βέβαια, οι διαφημίσεις, τα παράθυρα, τα sms και οι ομιλίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Ας ελπίσουμε να σεβαστούν τουλάχιστον τους δρόμους και να μην μπλέξουμε με το τρελό αφισομάνι. Αλλά φρούδες ελπίδες, θα μου πει κανείς...
  Και τώρα τι; Ως κυρίαρχος λαός καλούμαστε πάλι να αποφασίσουμε, εξασκώντας το εκλογικό μας δικαίωμα. Να αποφασίσουμε τι ακριβώς; Ποιος μας εμπνέει περισσότερο ή ποιος μας απωθεί λιγότερο ώστε να μας εκπροσωπήσει για το επόμενο διάστημα. Η οικονομική κρίση βρίσκεται για τη χώρα μας εντός των τειχών πλέον. Έντονη φημολογία υπάρχει ακόμη και για πτώχευση της χώρας - αρκετοί λένε ότι γι αυτόν ακριβώς τον λόγο παραιτήθηκε ο Καραμανλής. Ας ελπίσουμε αυτό να μην συμβαίνει γιατί αλλιώς ζήτω που καήκαμε...ουπς! Αυτό έχει ήδη ξανασυμβεί λίγες μέρες πριν!
  Για να δούμε λοιπόν τι θα ψηφίσουμε. Όπως σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις υπάρχουν αρκετές επιλογές - τα καλά της δημοκρατίας μας, βλέπετε. Ποιες είναι οι εκλογικές μας επιλογές; Καταρχάς, υπάρχουμε οι ταγμένοι σε κάποιο κόμμα. Δεν είμαστε και λίγοι. Είμαστε αυτοί που ούτως ή άλλως θα ψηφίσουμε το κόμμα το οποίο υποστηρίζουμε, ανεξαρτήτως πόσο μπάχαλο ή χάλια ή σάπιο είναι. Πάντα θα υπάρχουν αντεπιχειρήματα για το πόσο χειρότερος είναι ο άλλος - συνήθως δεν κοιτάμε τα δικά μας χάλια, αλλά μας νοιάζουν μανιωδώς τα χάλια των άλλων. Απαξιώνοντας σιγά-σιγά τους υπόλοιπους φαντάζει ως μόνη επιλογή το κόμμα που εξαρχής έχουμε αποφασίσει. Ποιος ξέρει γιατί; Ίσως για λόγους διαστροφής, ίσως γιατί στην τρυφερή παιδική ηλικία αυτό μας μεταγγίσανε, ίσως μαζί με τα γονίδια μεταφέρεται και η κομματική-οπαδική επιλογή. Είμαστε εμείς που θα ψηφίσουμε ξανά μπλε παρόλο που αποδεδειγμένα είναι η χειρότερη κυβέρνηση που έχει περάσει μεταπολιτευτικά από τον τόπο, εμείς που ψηφίσαμε πράσινους το '04 παρόλο που η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο και θα ψηφίσουμε τώρα ξανά γιατί είναι η νέα(;) λύση, εμείς που παραδοσιακά και αμετάκλητα ψηφίζουμε κόκκινο και τα λοιπά και τα λοιπά.
  Έπειτα είμαστε εμείς που θα ψηφίσουμε τα άκρα, είτε από αντίδραση είτε γιατί τι να μας πούνε οι άλλοι, είτε γιατί θεωρούμε τους εαυτούς μας πιο αριστερούς απ'τους αριστερούς ή πιο πατριώτες απ'τους πατριώτες. Διαφορά δεν έχει ουσιαστική, γιατί τα άκρα ως γνωστόν επικοινωνούν μεταξύ τους. Η ριζοσπαστική αριστερά (όπως αυτοπροσδιορίζεται κομματικά) τρώει τις σάρκες της καθώς απέτυχε να παρουσιάσει εφαρμόσιμες κυβερνητικές προτάσεις. Η έκπληξη-αντίδραση του κόσμου των ευρωεκλογών οικολογικής απόχρωσης έχει επίσης αρχίσει να αυτοαναιρείται καθώς αποχωρούν από αυτή προσωπικότητες που την στήριξαν, ενώ κατά τη διάρκεια των πυρκαγιών ήταν λίγο-πολύ άφαντοι. Ο νεοφιλελευθερισμός απ'ό,τι φαίνεται δεν είχε ποτέ ισχυρή βάση και περιορίζεται σε περιορισμένες προσωπικότητες. Υπάρχουν βέβαια στις επιλογές μας και τα μικρότερα κόμματα δίχως πολλές ελπίδες για κάτι διαφορετικό, αλλά όσο να'ναι αποτελούν για αρκετούς από εμάς βαλβίδες εκτόνωσης. Άρα πού καταλήγουμε;
  Σκούρα τα πράγματα για άλλη μια φορά. Διλήμματα μπαίνουν και θα μπουν όπως αυτοδυναμία ή ακυβερνησία, μεγάλα ή μικρά, αριστερά ή δεξιά, πατριδοκαπηλία ή παραχώρηση, έξω ή μέσα... Σε τελική ανάλυση εκείνο που ίσως αξίζει να σκεφτούμε είναι τι πραγματικά επηρεάζει την καθημερινότητά μας, τόσο σε μικρόκοσμο όσο και σε επίπεδο συνολικό. Αυτό αν μπορούμε να αναλογιστούμε όλοι είναι ίσως το καλύτερο - και όχι το εάν ο πρώην κουράστηκε ή ο αν ο, κατά πάσα πιθανότητα,- ερχόμενος πείθει ή όχι. Γι αυτό λοιπόν, ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή...
  
  
  
  ΥΓ Την αποχή δεν την βάζω καν σαν σκέψη γιατί πολύ απλά δεν είναι πολιτική επιλογή. Είναι εκχώρηση του αναφαίρετου εκλογικού δικαιώματος. Το λευκό αποτελεί μεν επιλογή, με τη μορφή όμως του εκλογικού συστήματος δίνει την δυνατότητα στους κομματικούς στρατούς να χρειάζονται λιγότερες δυνάμεις για να πετύχουν τον σκοπό τους
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 31.08.2009
• 18:03

  Φθινόπωρο ήρθε πάλι

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Στα απόνερα της απογευματινής νεροποντής η πόλη δροσίζεται. Το φθινόπωρο ήρθε μία μέρα πριν την ημερολογιακή του άφιξη. Τουλάχιστον τα παιδιά που χάνουν την επαφή με τη φύση μπορούν να πουν ότι βλέπουν και αυτή την εποχή του χρόνου, σε αντιδιαστολή με την άποψη ότι οι εποχές σιγά-σιγά χάνονται και τείνουν να γίνουν δύο. Από τα πρώτα μαθήματα στο Δημοτικό δεν είναι αυτά για τα πρωτοβρόχια;
  Η βροχή ήρθε να διώξει την ζέστη του καλοκαιριού που αντέχει ακόμη αλλά ήρθε η ώρα του να σβήσει. Σίγουρα με μια βροχή δε φεύγει έτσι εύκολα το καλοκαίρι. Έχει ακόμη να δώσει ζεστές ημέρες και ευκαιρίες για αποδράσεις. Είναι ένα όμως προμήνυμα, δήλωση ξεκάθαρη ότι είναι εδώ και θα επιμείνει. Έχει δύναμη το νερό, ανήκει στις αρχέγονες δυνάμεις που αλλάζουν αδιάκοπα το τοπίο. Η δύναμή του μεγαλύτερη και πιο καταστροφική της φωτιάς.
  Ήρθε όμως να ξεπλύνει την πόλη. Όχι μόνο από τις καλοκαιρινές ατασθαλίες ούτε από τις υπερβολές των διακοπών. Ήρθε να ξεπλύνει την πόλη για να υποδεχτεί τους κατοίκους που αργά-αργά επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος. Διττή η έννοια και φέτος με κοινό παρονομαστή τον βιασμό της φύσης. Βιασμός που φαίνεται από την ζέστη που εκπέμπει το τσιμέντο που έχει συσσωρευθεί όλο το καλοκαίρι. Βιασμός από τη ζέστη που θα έρθει γι άλλη μια φορά από εκείνα που δίνανε μέχρι τώρα δροσιά και οξυγόνο.
  Ξεπλένει η βροχή τις στάχτες από τα καμμένα. Και μαζί μ'αυτές ξεπλένει και το χώμα που συγκρατούσαν μέχρι τώρα τα δέντρα. Ίσως ξεπλένει κομμάτι από τις ενοχές μας ώστε να συνεχίσουμε περισσότερο ξαλαφρωμένοι την καθημερινότητά μας, που προβλέπεται έντονη από δω και πέρα. Μέχρι να ξεπλύνει την ντροπή γι αυτά που ανήμποροι αποδεχόμαστε... Καλό φθινόπωρο να'χουμε!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.08.2009
• 11:12

  Ικαρία: Φούρνοι, πανηγύρια, μύθοι και πραγματικότητα (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Όπως φαίνεται και σε φωτογραφία στην προηγούμενη ανάρτηση, οι Φούρνοι είναι πολύ κοντά στην Ικαρία. Από τον Άγιο Κήρυκο φεύγει σχεδόν καθημερινά καράβι που μεταφέρει και αυτοκίνητα για όποιον θέλει να διανυκτερεύσει. Επίσης γίνονται ημερήσιες εκδρομές με κόστος 25 ευρώ, όταν δεν έχει αέρα φυσικά. Το πλοίο σε πάει σε μια παραλία για μπάνιο και μετά στους Φούρνους για φαγητό, καφέ, βόλτα και τα σχετικά.
  
  
  Και το λιμάνι των Φούρνων υπάρχει το καλωσόρισμα. Έξυπνη τακτική αυτή. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι οι Φούρνοι λέγονται Φούρνοι Κορσέων, προσωνύμιο που πηγάζει πιθανότατα από το πειρατικό παρελθόν του νησιού.
  
  
  Βγαίνοντας από το καραβάκι, συναντά κανείς τις ταβέρνες της παραλίας. Με το που κατεβήκαμε, τρέξαμε να κλείσουμε φαγητό για να φάμε αργότερα. Τι άλλο εκτός από ψαρικά; Οι ιδιοκτήτες των ψαροταβέρνων έχουν δικά τους καϊκια και σερβίρουν ό,τι πιάνουν. Εμείς κλείσαμε 3 κιλά φρέσκους αστακούς για αστακομακαρονάδα (65 ευρώ το κιλό) - τουρίστες γαρ - και πήγαμε την βόλτα μας για έναν καφέ.
  
  Ο κεντρικός δρόμος των Φούρνων
  
  
  Η πλατεία με το παραδοσιακό καφενείο. Στο τραπέζι μας κάθησε και ένας γέροντας 84 χρονών που άρχισε να μας διηγείται ιστορίες για το νησί και όχι μόνο. Οι ντόπιοι σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα ζούνε πάρα πολλά χρόνια.
  
  
  Μετά τον καφέ συνεχίσαμε για μια μικρή βόλτα στους Φούρνους. Χρώματα παντού, άναρχη αρχιτεκτονική (από κλασικά αιγαιοπελαγίτικα σπίτια, απομιμήσεις πύργων της Μάνης, μέχρι εκτρώματα της αντιπαροχής και του μπετόν) και όμορφες αυλές.
  Τα φραγκόσυκα σχεδόν γινωμένα
  
  
  Πεταχτήκαμε και για μια βουτιά στην Ψιλή Άμμο που είναι μισό χιλιόμετρο από το λιμάνι
  
  
  Και φυσικά επιστρέψαμε έτοιμοι για τη μάχη. Στην αρχή τα οστρακόδερμα μας κρυφτήκανε
  
  
  Αλλά μετά από προσπάθειες τα ανακαλύψαμε
  
  
  Και τα κατατροπώσαμε - με απώλειες είναι η αλήθεια καθότι οι δαγκάνες τσιμπούσαν άγρια
  
  
  Η επίσκεψη στους Φούρνοι (ή αλλιώς στις Φούρνοι, όπως λένε οι ντόπιοι) άξιζε.
  Σειρά είχε η νυχτερινή ζωή στην Ικαρία. Στον Εύδηλο δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για νύχτα. Στον Άγιο Κήρυκο όσοι βρεθείτε μην παραλείψετε να πάτε για ποτό στο Φτερό. Είναι ένα μπαράκι πάνω από την εκκλησία του Άγιου Κήρυκου σε ένα ύψωμα με τρομερή θέα στη θάλασσα και στους Φούρνους. Ειδικά όταν έχει φεγγάρι το θέαμα είναι το κάτι άλλο. Στον Άγιο Κήρυκο επίσης υπάρχουν κάποια μπαρ-κλαμπ (Κάμελοτ, Φλικ-Φλακ, Wha Wha) αλλά όσες φορές περάσαμε δεν είχανε ιδιαίτερο κόσμο. Ένα-δύο μπαρ υπάρχουν επίσης στον Αρμενιστή.
  
  Η νυχτερινή ζωή του νησιού είναι κυρίως στον Χριστό Ραχών. Αρκετοί έχετε ακούσει γι αυτό το χωριό, είναι αυτό που υποτίθεται ότι οι κάτοικοι κοιμούνται τη μέρα και ξυπνάνε το βράδυ. Γνωρίζοντας και μεις το μύθο το επισκεφτήκαμε. Αυτό δεν ισχύει πλέον, είναι απλώς μύθος. Όντως το βράδυ γίνεται χαμός από κόσμο, αλλά ανοιχτά είναι τα μπαρ, οι ταβέρνες, ένα σούπερ μάρκετ στην πλατεία και τα τουριστικά μαγαζιά. Όσο για το ότι κοιμούνται τη μέρα μήπως στα περισσότερα νησιά αν κυκλοφορήσει κανείς το πρωί θα δει κανέναν; Πρόκειται για ένα όντως γραφικό χωριό με μια όμορφη πλατεία γύρω από την οποία υπάρχουν πολλές ταβέρνες, μικρά καφενεδάκια και μπαράκια κολλητά το ένα στο άλλο. Μπορεί κανείς να πάει κατά τις 10, να φάει, μετά να μετακινηθεί παραδίπλα για λουκουμάδες, έπειτα πιο δίπλα για ρακόμελα και στο τέλος σε ένα μπαράκι για ποτό. Και όλα αυτά σε απόσταση λίγων μέτρων!
  
  
  Από τον Εύδηλο ο Χριστός Ραχών είναι περίπου 20 λεπτά με σχετικά καλό δρόμο. Άμα προσεγγίσει κανείς το χωριό από το νότο τον περιμένει ταλαιπωρία. 16 χιλιόμετρα κακού χωματόδρομου με ανύπαρκτη σήμανση (η οποία είναι εξίσου ανύπαρκτη σχεδόν σε όλο το νησί). Απαράδεκτο πραγματικά. Από τον Χριστό μπορεί να πάει κανείς σε χωριά όπως το Πλατάνι, την Προεσπέρα και άλλα όπου γίνονται πανηγύρια.
  
  Χαρακτηριστικό της Ικαρίας είναι τα πανηγύρια. Ειδικά τον Αύγουστο γίνονται πάρα πολλά. Υπάρχουν τα επίσημα και τα τουριστικά. Επίσημα είναι αυτά που γίνονται για χάρη κάποιας γιορτής, αγίου κτλ. Τουριστικά είναι αυτά που γίνονται χωρίς κάποια αντίστοιχη γιορτή, απλώς θέλουν ψάξιμο. Αν θέλει κανείς να νιώσει την Ικαρία, οφείλει να πάει τουλάχιστον σε ένα πανηγύρι. Εκεί όπου τα βιολιά παίζουν συνέχεια και το κρασί ρέει άφθονο. Ειδικά της Παναγίας τον 15αυγουστο γίνονται περίπου 10 πανηγύρια σε όλο το νησί! Οπότε ειδικά εκείνη τη μέρα το πανηγύριng επιβάλλεται.
  
  Αξιοσημείωτο είναι ότι τα πανηγύρια τον 15αυγουστο έχουν ημερήσιο ωράριο. Ξεκινάνε από το πρωί και συνεχίζουν μέχρι το άλλο πρωί! Η ορχήστρα αλλάζει κατά τις 8 το βράδυ, οπότε θεωρείται άλλο πανηγύρι αυτό που ξεκινάει μετά. Γνωστότερα πανηγύρια είναι στην Ακαμάτρα, στα Κοσοίκια και στον Καραβόσταμο. Βέβαια γίνονται και αλλού, αλλά είναι περισσότερο τουριστικά. Εκείνο που δε γνωρίζαμε είναι ότι τα πανηγύρια διοργανώνονται από συλλόγους εθελοντών του κάθε χωριού ώστε να συγκεντρώνονται χρήματα για τις διάφορες εργασίες. Αυτοοοργάνωση λοιπόν.
  
  
  Το κατσίκι στη λαδόκολλα. Τα ικαριώτικα κατσίκια δεν έχουν σχεδόν καθόλου λίπος και είναι νοστιμότατα
  
  
  Μοίρα τους βέβαια είναι να φαγωθούν. Και αυτή η μάχη δεν κράτησε πολύ. Φυσικά επιστρατεύτηκαν κυρίως τα χέρια, αφού το κατσίκι έλιωνε στα χέρια
  
  
  Και μετά αρχίζουν οι χοροί. Στην αρχή διστακτικά - φταίει και το γεμάτο στομάχι. Εκεί μάθαμε και τον Ικαριώτικο χορό υπό τον ήχο των βιολιών. Μοναδική εμπειρία!
  Ο καριώτικος χορός είναι γνωστός στους περισσότερούς μας από τον αντίστοιχο τραγούδι του Πάριου. Αλλά αυτό για τους ντόπιους δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα. Υπάρχουν καλύτερα δείγματα, όπως αυτό.
  
  
  Κατά τις 4 το μεσημέρι φύγαμε από το πανηγύρι για μία βουτιά σε κοντινή παραλία. Επιστρέφοντας κατά τις 6 βρήκαμε την πλατεία γεμάτη και τον κόσμο να χορεύει ασταμάτητα! Δεν θέλαμε και πολύ, όπως ήμασταν με τα αλάτια ξαναμπήκαμε στο χορό και δεν βγήκαμε μέχρι τις 3 το πρωί - και αυτό γιατί έπρεπε να προλάβω το πλοίο για να φύγω από Ικαρία. Κανονικά το γλέντι συνεχίζεται μέχρι αργά το πρωί.
  
  
  Το νησί γενικότερα είναι αριστερών πεποιθήσεων. Λίγο η εξορία, πολύ τα άγονα και άγρια τοπία, όλα αυτά δένουν και με τις πεποιθήσεις. Βέβαια αυτό έχει γίνει ταμπέλα και η Ικαρία παρουσιάζεται ως εναλλακτικός προορισμός. Κάποτε μπορεί να ήταν, τώρα όμως με τόσο μαζικό τουρισμό αυτό μάλλον έχει εκλείψει. Ειδικά στο βόρειο κομμάτι θα συναντήσει κανείς τα απομεινάρια των χίπηδων παλιότερων δεκαετιών με αντίστοιχη αμφίεση, εμφάνιση κτλ. Οι περισσότεροι δένουν αρμονικά με το νησί. Υπάρχουν όμως και οι "γκρούβαλοι". Πολλοί τουρίστες (έλληνες και ξένοι) κατεβαίνουν στην Ικαρία για φτηνές διακοπές. Και επειδή οι Ικαριώτες είναι φιλόξενοι, γενικότερα δεν υπάρχουν προβλήματα. Μια κατηγορία όμως αυτών των τουριστών έρχονται με κακές διαθέσεις. Τριγυρνάνε στα πανηγύρια για παράδειγμα, κάθονται στα πεζούλια και περιμένουν όταν θα σηκωθούν οι παρέες για να ορμήσουν στα τραπέζια και να φάνε το φαγητό των άλλων, να πιούνε το κρασί και ούτω καθεξής. Συχνά καταλήγουν σε τσακωμούς, κάτι σαν κακό έθιμο δηλαδή. Οι περισσότεροι ντόπιοι δεν τους θέλουν ή καλύτερα, τους θεωρούν αναγκαίο κακό. Όπως μας είπε ντόπιος που καθήσαμε μαζί σε τραπέζι, "Μπες στο χωράφι, φάε σύκα - ντομάτες κτλ. Δε θα σου πει κανένας τίποτε. Αλλά μην καταστρέψεις τα φυτά, μην γεμίσεις ακαθαρσίες, μην τρομάξεις τα ζώα". Σημειωτέον, οι περισσότεροι γκρούβαλοι δε θα έλεγε κανείς ότι στερούνται χρημάτων και ότι το κάνουν από ανάγκη...
  
  Και επειδή όλες οι διακοπές στην Ικαρία είχανε το κατιτίς τους, η επιστροφή δε θα μπορούσε παρά να είναι και αυτή υπερπαραγωγή. Επειδή θέσεις στο γρήγορο πλοίο δεν υπήρχαν τις μέρες που ήθελα να γυρίσω, πήγα με το πλοίο μέχρι τη Σάμο και από εκεί έφυγα αεροπορικώς. Έτσι για το κάτι παραπάνω. Και όλα αυτά κλείνοντας περίπου 30 ώρες άυπνος.
  Ικαρία λοιπόν. Τόπος άγριος, όμορφος, αφιλόξενος με φιλόξενους ανθρώπους. Σίγουρα αξίζει την επίσκεψή μας. Βάλτε την στο πρόγραμμα πριν αναπτυχθεί μαζικά τουριστικά, όσο ακόμη κρατάει χαρακτήρα. Εγώ πάντως θέλω να ξαναπάω.
  
  ΥΓ Μετά τα εντός, ήρθε η ώρα για τα εκτός. Τα επί τα αυτά, όταν με το καλό γυρίσουμε όλοι από Σεπτέμβρη.
  ΥΓ1 Είμαι περίεργος να δω τι θα γίνει με τον προγραμματισμό των αναρτήσεων.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 19.08.2009
• 11:11

  Ικαρία: η εναλλακτική(;) (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι μέρες της Πάρου τελείωσανε γρήγορα και σειρά είχε ο επόμενος προορισμός, η Ικαρία. Τα δύο νησιά ενώνονται ακτοπλοϊκά, οπότε ο επισκέπτης δε χάνει καθόλου χρόνο. Η Ικαρία έχει δύο λιμάνια, τον Εύδηλο στον βορρά (όπου δένει το γρήγορο καράβι) και τον Άγιο Κήρυκο στο νότο που είναι και η πρωτεύουσα (όπου δένει γνωστό πλοίο της γνωστής εταιρίας με τα γνωστά προβλήματα κάθε χρόνο). Γενικώς το νησί είναι χωρισμένο σε βόρειο και νότιο αφού είναι μακρόστενο και στη μέση δεσπόζει η οροσειρά. Το βόρειο τμήμα έχει καλύτερες παραλίες και είναι περισσότερο τουριστικά ανεπτυγμένο, το νότιο είναι πιο οικογενειακό αλλά δεν έχει και τον...εναλλακτικό τουρισμό που υπάρχει στο βόρειο. Το οδικό δίκτυο του νησιού είναι επιεικώς χάλια, σαν να μην τους ενδιαφέρει. Μέχρι πρόσφατα λένε οι ντόπιοι ότι το βόρειο με το νότιο τμήμα σχεδόν δεν ενώνονταν! Περισσότερα στους χάρτες του νησιού. Αυτά για τα τοπικά.
  Το καλωσόρισμα στο λιμάνι του Άγιου Κήρυκου
  
  
  
  Το λιμάνι του Εύδηλου
  
  
  Το νησί είναι ιδιαίτερο, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μύθοι αλλά και αρκετές πραγματικότητες το περιβάλλουν. Η ζωή στην Ικαρία είναι όντως αργή και χαλαρή. Το βλέπει κανείς παντού. Οι ντόπιοι γενικά δε βιάζονται. Στις ταβέρνες, στις καφετέριες, παντού καλό είναι κανείς να έχει υπομονή, κοινώς να μπει στο κλίμα του νησιού. Για παράδειγμα είχαμε πάει σε ζαχαροπλαστείο στο κέντρο του Άγιου Κήρυκου και επειδή σκάσαμε μύτη ταυτόχρονα τρεις διαφορετικοί πελάτες, η κοπέλα που εξυπηρετούσε τα έχασε τελείως και έκανε άλλ'αντ'άλλων! Οι παραγγελίες στις ταβέρνες κάνανε τουλάχιστον μισή ώρα, οπότε καλό είναι να υπολογίζει κανείς πότε θα πεινάσει για να'ναι έτοιμος. Αλλά είπαμε, να μπει κανείς στο κλίμα του νησιού, αυτό είναι το νόημα.
  Πρώτη μέρα στο νησί ξεκινήσαμε για το βόρειο τμήμα. Από τον Άγιο Κήρυκο ο Εύδηλος είναι περίπου 40 χλμ τα οποία όμως θέλει κανείς γύρω στη 1 ώρα λόγω οδικού δικτύου. Μετά τον Εύδηλο είναι στη σειρά ίσως οι πιο οργανωμένες παραλίες του νησιού. Τις προσπεράσαμε για να πάμε σε μία από τις πιο γνωστές, στον Να. Ο Νας είναι μια ιδιαίτερη παραλία, καθώς σε αυτήν εκβάλει ο ποταμός Χάλαρης, ενώ απομεινάρια αρχαίων βρίσκονται ακριβώς από πάνω. Η παραλία είναι με πέτρες όπως και μέσα στη θάλασσα. Το τοπίο από ψηλά - γιατί έχει και κατάβαση - είναι μαγευτικό.
  
  
  Κατεβήκαμε μέσα από το δρομάκι που περνά από τις καλαμιές του ποταμού. Σαν να διασχίζεις τη ζούγκλα.
  
  
  Κάπου εκεί μέσα υπάρχουν αρκετοί που κάνουν ελεύθερο κάμπινγκ σαν χίπηδες άλλης εποχής. Είπαμε, το νησί έχει την ταμπέλα του εναλλακτικού. Και επειδή στη ζούγκλα μπορεί κανείς να χαθεί...
  
  
  Η καφετέρια-ταβέρνα-μπαρ που βρίσκεται στον λόφο πάνω από τον Να έχει τρομερή θέα και φυσικά μαζεύει αρκετό κόσμο.
  
  
  Παρεμπιπτόντως, στην συγκεκριμένη παραλία επιτρέπεται ο γυμνισμός, οπότε μην παραξενευτείτε άμα δείτε κόσμο να απολαμβάνει το μπάνιο του γυμνός. Επίσης στις άκρες υπάρχουν αρκετές εσοχές όπου αρκετοί καπνίζουν όχι μόνο τσιγάρα.
  
  
  Καλό θα είναι να αποφύγει κανείς τις βόρειες παραλίες γενικά όταν έχει βοριά, καθότι τα ρεύματα μπορούν να γίνουν επικίνδυνα. Το τοπίο με μάγεψε οπότε το ξαναφωτογράφησα και στο ανέβασμα, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα.
  
  
  Κοντά στον Να είναι μαζεμένες παραλίες με άμμο, ιδανικές για όσους θέλουν να επιδωθούν σε αθλοπαιδιές. Ενδεικτικά αναφέρω Αρμενιστή, Λιβάδι, Κάμπο. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από τη Μεσακτή.
  
  
  Στην παράλια διαδρομή βρίσκεται ένα ψαροχώρι, το Γιαλισκάρι. Εδώ μπορεί να φάει κανείς καλό ψάρι.
  Στα νότια του νησιού, πάνω από τον Άγιο Κήρυκο υπάρχουν επίσης ορισμένες καλές παραλίες όπως ο Φάρος και το Δράκανο - το τελευταίο ήταν μία από τις αρχαίες πόλεις της Ικαρίας και θεωρείται η πατρίδα του Διονύσου. Λίγο μετά το Δράκανο βρίσκεται και η σπηλιά όπου θεωρείται ότι γεννήθηκε ο Διόνυσος και φυσικά σπεύσαμε να την επισκεφτούμε.
  
  
  Στο δρόμο βρήκαμε τα απομεινάρια ενός τραγιού, κάτι που σχετίζεται τόσο με τον Διόνυσο όσο και με το νησί. Στην Ικαρία υπάρχουν πάρα πολλά κοπάδια από κατσίκια σε ημιάγρια κατάσταση. Το κατσικίσιο γάλα παρά την έντονη μυρωδιά του είναι πάρα πολύ καλό και δυναμωτικό. Μας έφερνε η σπιτονοικοκυρά κάθε πρωί βρασμένο. Από αυτό βγαίνει και το τυρί καθούρα της Ικαρίας που είναι κάτι ανάμεσα σε φέτα και μανούρι.
  
  
  Λίγο πριν τη σπηλιά του Διόνυσου, η ιστορία φαίνεται ότι συνεχίζεται. Στένωμα κλεισμένο με ξύλα όπου οι ντόπιοι κουρεύουν τα ζώα (κυρίως τα πρόβατα) για το μαλλί τους.
  
  
  Η σπηλιά όπου εικάζεται ότι γεννήθηκε ο Διόνυσος είναι όντως εντυπωσιακή. Το όλο τοπίο με τις πέτρες, τις κατσίκες που συνεχίζουν να βόσκουν εκεί τριγύρω, η παραλία με το όνομα Σεμέλη (μητέρα του Διονύσου) δένουν το σκηνικό. Βλέποντας κανείς την εικόνα (κέντρο και λίγο δεξιά) μπορεί να πει ότι η προεξοχή μοιάζει με το κεφάλι τράγου. Τελικά κανένας μύθος δεν είναι τυχαίος...
  
  
  Η ομορφότερη παραλία του νησιού και μία από τις γνωστότερες είναι οι Σεϋχέλες. Η συγκεκριμένη παραλία δεν ήταν προσβάσιμη μέχρι τη δεκαετία του '70 περίπου όπου άνοιξε λόγω των εργασιών που γίνανε για τη διάνοιξη τούνελ. Η κατάβαση είναι δύσκολη, στην αρχή έχει χώμα και μετά βράχια. Πόδια, χέρια και οπίσθια επιστρατεύονται για να την κάνουν εφικτή.
  
  
  Το αποτέλεσμα όμως αποζημιώνει και με το παραπάνω. Τα χρώματα είναι απίστευτα όπως επίσης και το υπόλοιπο τοπίο.
  
  
  
  Καλό θα είναι να πάει κανείς νωρίς γιατί η παραλία μετά τις 2 το μεσημέρι γεμίζει. Ιδιαίτερο στοιχείο της παραλίας η βάρκα-καφετέρια όπου βρίσκει κανείς τα πάντα, από καφέδες και νερά μέχρι φαγώσιμα!
  
  
  Γυρνώντας προς Άγιο Κήρυκο από παραλία μεριά, περάσαμε από μια ταμπέλα που λέει Ίκαρης. Καθότι το νησί του Ικάρου, την ακολουθήσαμε μέχρι τη θάλασσα. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό. Κομμάτι βράχου ενιαίο έκτασης περίπου όσο ένα γήπεδο ποδοσφαιρικό που φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Σχεδόν σαν τσουλήθρα, σαν διάδρομος απογείωσης. Άλλος ένας μύθος με εξήγηση; Η φωτογραφία είναι αφιερωμένη στους τρελοτουρίστες για ευνόητους λόγους...
  
  
  Ικαρία, λοιπόν. Το νησί του Ικάρου και σίγουρα και των ανέμων. Ο άνεμος έρχεται ασθενής από τις βόρειες παραλίες που βλέπουν ανοιχτά. Ανεβαίνει το βουνό όπου αποκτά ταχύτητα και μετά την κορυφή σκάει κυριολεκτικά στο νότιο τμήμα του νησιού, κάτι σαν ράμπα δηλαδή. Γι αυτό και οι διαφορές μεταξύ νότου και βορρά τόσο στα τοπία, τη βλάστηση όσο και στην νοοτροπία.
  Το σπίτι που νοικιάσαμε είναι στο Γλαρέδο, πάνω από τον Άγιο Κήρυκο. Η θέα είναι καταπληκτική. Πέρα από την βλάστηση και τη θάλασσα, τα νησιά που φαίνονται αριστερά είναι η Θύμαινα και οι Φούρνοι. Εκεί κάπου αριστερά βρίσκεται και η Σάμος ενώ δεξιά πίσω από τον λόφο φαίνεται η Πάτμος και όταν έχει καλή ατμόσφαιρα και η Αμοργός.
  
  
  Αυτά προς το παρόν. Στην επόμενη ανάρτηση φωτογραφίες από Φούρνους, από τις μάχες με οστρακόδερμα και κερασφόρα, διασκέδαση και πανηγύρια στο νησί, ανάλυση των αριστερών πεποιθήσεων των περισσότερων νησιωτών καθώς και ποιοι είναι τελικά οι γκρούβαλοι...
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 16.08.2009
• 17:37

  Στην Πάρο...τον αέρα μου ν'αλλάξω (δις)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Δύο μήνες περίπου μετά, τα βήματα με φέρανε πάλι στην Πάρο. Εκείνη τη φορά ήταν για επαγγελματικούς λόγους, τώρα καθαρά για παραθεριστικούς. Και μάλιστα μια περίοδο που το νησί βουλιάζει από τουρισμό. Ειδικά στη Νάουσα το βράδυ η κατάσταση ήταν το κάτι άλλο...
  Διαμονή στην Αλυκή. Όμορφη και ήσυχη παραλία στα νότια του νησιού, σημαντικό στοιχείο γιατί κόβει ο αέρας που τον Αύγουστο ξυρίζει τα νησιά του Αιγαίου. Η θέα από το σπίτι του φίλου που μας φιλοξένησε όπως ακριβώς πρέπει να είναι στα πλαίσια των διακοπών: θάλασσα και ξερό ψωμί.
  
  Πολύ κοντά στην Αλυκή, επίσης στα νότια του νησιού, η παραλία του Φάραγγα. Καθότι οργανωμένη και τα ταλαιπωρημένα κορμιά μας από τη δουλειά όλου του χρόνου, την προτιμήσαμε. Διαθέτει ουζερί, καφετέρια, beach bar με τρομερές ξαπλώστρες με μαξιλαράκι (3,5 ευρώ) και αρκετή φαντασία στην ονοματολογία.. Προσέξτε την αμφισημία του ευφάνταστου ονόματος.
  
  
  
  Η παραλία ζεστή και ρηχή, αλλά αρκετά καθαρή παρόλο που ήταν γεμάτη από κόσμο. Πρωτότυπη η ιδέα του beach bar να βάλει δίχτυ παραλλαγής για τον ήλιο για όσους δεν προλάβαιναν τις ομπρέλες.
  
  
  
  
  
  Οι βραδινές έξοδοι γίνονται σχεδόν αποκλειστικά στην Νάουσα. Όσοι έχετε πάει θα ξέρετε τι και πώς. Η παραμελημένη Παροικιά δεν αξίζει τόσο από νυχτερινής πλευράς, εντούτοις κρύβει εκπλήξεις ακόμη και για κόσμο που έχει πάει επανειλημμένα. Τα στενά της Παροικιάς είναι όπως στα περισσότερα κυκλαδονήσια.
  
  Το συγκεκριμένο εκκλησάκι βρίσκεται σχεδόν απέναντι από εκεί που πιάνουν τα καράβια. Το βράδυ είναι ιδιαίτερα φωτισμένο.
  
  Περπατώντας κανείς κατά μήκος του λιμανιού συναντά ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα του νησιού.
  
  Πρόκειται για την Παναγιά την Εκατονταπυλιανή. Αρκετά ενδιαφέρουσα κατασκευή ως μονή και ως εκκλησία, σίγουρα αξίζει μια επίσκεψη. Ειδικά τη νύχτα είναι φωτισμένη όμορφα. Μπείτε στον κόπο και κάνετε ένα πέρασμα.
  
  Οι μπουκαμβίλιες είναι από τα αγαπημένα μου φυτά και σίγουρα άμεσα συνυφασμένα με τα ελληνικά νησιά. Το φούξια δένει άψογα με το αιγαιοπελαγίτικο λευκό και φαντάζει εντυπωσιακό. Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι από τη Νάουσα σε ένα στενό δίπλα από τους λουκουμάδες του Παραδοσιακού. Αυτή η στάση και αν αξίζει. Οι επιλογές αρκετές: κλασικοί με μέλι, με μερέντα, παγωτό και άλλα...
  
  Τις μέρες που κοπάζει ο αέρας είναι ευκαιρία να επισκεφτεί κανείς τις βόρειες παραλίες του νησιού. Κολυμπήθρες είχα πάει στην προηγούμενη επίσκεψη, οπότε αυτή τη φορά τραβήξαμε αρχικά για Μοναστήρι. Η αλήθεια είναι ότι με απογοήτευσε η παραλία, αφού η ανθρώπινη παρέμβαση ήταν τόσο έντονη που έχει αλλοιώσει την παραλία σε πολύ μεγάλο βαθμό.
  
  Απογοητευμένοι, συνεχίσαμε για της παραλία της Σάντα Μαρίας. Ενώ την συγκεκριμένη παραλία την ήξερα, αυτό που αγνοούσα ήταν ότι υπάρχει και Μικρή Σάντα Μαρία η οποία μου άρεσε περισσότερο από την κλασική. Και εδώ οι ξαπλώστρες αλλά και η εξυπηρέτηση είναι σε αρκετά καλά επίπεδα.
  
  Επειδή τα μελτέμια έκαναν την επάνοδό τους, έτερη επίσκεψη στον Φάραγγα κρίθηκε επιτακτική ανάγκη. Λες και το ξέραμε, συναντήσαμε και παλιούς συμφοιτητές που παραθέριζαν επίσης στην Πάρο, ο ένας μάλιστα δουλεύει στο εξωτερικό και ήταν στην Ελλάδα για λίγες μέρες! Τα είπαμε και τα ήπιαμε φυσικά υπό την σκέπη του πεύκου αυτή τη φορά.
  
  Στην Αλυκή που μέναμε έχει δύο ψαροταβέρνες που είναι σίγουρα προτεινόμενες. Εκτός από διάφορα ψαρικά, οστρακοειδή και μαλάκια, δοκιμάσαμε και την σπεσιαλιτέ του νησιού, τη γούνα. Γούνα είναι ψάρι λιαστό αποξηραμένο. Το ανοίγουν στη μέση, αφαιρούν το κόκκαλο και το αφήνουν να λιαστεί για τρεις μέρες. Έπειτα το ψήνουν και γίνεται πραγματικά πεντανόστιμο. Περισσότερα για τις γούνες από κάποιους περισσότερο ψαγμένους . Από πλευράς μου, παραθέτω την φωτογραφία που τράβηξα από το μαγαζί που πήγαμε: λιαστό χταπόδι και γούνα. Φυσικά με τη συνοδεία ούζου!
  
  Οι μέρες όμως της Πάρου τέλειωσαν και σειρά είχε ο επόμενος προορισμός. Ικαρία απευθείας από την Πάρο μόνο σε δύο ώρες! Σε επόμενη ανάρτηση όμως όλα αυτά...
  Προς το παρόν η Πάρος μας χαιρετά με ηλιοβασίλεμα πάνω από τον κολπίσκο της Αλυκής.
  
  ΥΓ Οι επόμενες αναρτήσεις θα είναι για Ικαρία και Φούρνους φυσικά με φωτογραφίες. Παρεμπιπτόντως, επειδή ο blogger μου έκανε κάτι περίεργα, οι φωτογραφίες φαίνονται λίγο περίεργες. Θα δω αν μπορώ να το φτιάξω.
  ΥΓ1 Ειδικά την βδομάδα πριν τον 15αυγουστο αποφύγετε παραλίες τύπου Πούντα καθώς και κλαμπ στη Νάουσα καθώς γίνεται πατείς-με-πατώ-σε. Ή μήπως είναι ωραία αλλά απλώς μεγαλώσαμε για κάτι τέτοια; Προτιμώ την πρώτη εκδοχή.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 07.08.2009
• 09:58

  Θερινές εξελίξεις στην ελληνική μπλογκόσφαιρα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Χαμός στην ελληνική μπλογκόσφαιρα από χθες το βράδυ για το ανοιγοκλείσιμο του troktikou. Το γνωστό blog "ενημέρωσης με αξιοπρέπεια και σάτιρα", όπως αυτοπροσδιορίζεται, κατέβηκε για μερικές ώρες από την Google για πιθανή αρχικά και σίγουρη έπειτα παραβίαση των όρων χρήσης. Γνωστότεροι και λιγότερο γνωστοί έσπευσαν να πανηγυρίσουν χαιρέκακα, οι υποστηρικτές κατέβασαν μούτρα, γενικότερα μια αναστάτωση δημιουργήθηκε. Θέμα εθνικής ασφάλειας; Μήνυση για κακούργημα; Υπουργική παρέμβαση; Παραβίαση των όρων της Google (που παρεμπιπτόντως είναι αρκετοί και εύκολα άθελά του ο καθένας μας μπορεί να τους παραβιάσει χωρίς να το καταλάβει); Το θέμα είναι ότι έγινε παρέμβαση από τη Google που σύμφωνα με τους όρους χρήσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να κλείσει κάποιο ιστολόγιο χωρίς πολλά-πολλά. Τις τελευταίες μέρες έχουν κλείσει και μερικά ακόμη ιστολόγια για παρόμοιους λόγους όπως πχ του asimonis.
  
  Πολύς κόσμος διαβάζει καθημερινά το troktiko. Είτε με κουτσομπολίστικη διάθεση είτε με διάθεση για ενημέρωση. Οι αναρτήσεις των παιδιών έχουν...εύρος. Από πολιτικές, επιστημονικές, πολιτιστικές μέχρι τα οπίσθια της Χ δι-άσημης και τον χωρισμό του Ψ νούμερου. Προσωπικά δεν είμαι "φαν" του συγκεκριμένου ιστολογίου, καθότι όσες φορές το έχω διαβάσει έχω ανακαλύψει αρκετά λάθη, παραπληροφόρηση κτλ κτλ. Λογικό είναι, θα μου πει κανείς, όταν ανεβάζεις με τέτοια ταχύτητα να κάνεις και λάθη. Σίγουρα. Από την άλλη το κακό είναι ότι υπάρχει αρκετός κόσμος που ενημερώνεται σχεδόν αποκλειστικά από ιστολόγια ανάλογου βεληνεκούς. Καμιά φορά αυτό μπορεί να γίνει επικίνδυνο. Κατά τη γνώμη μου όμως δε φταίει το οποιοδήποτε ιστολόγιο αλλά ο καθένας μας που πιστεύει άκριτα ό,τι διαβάζει.
  
  Το ζητούμενο όμως δεν είναι αν συμφωνεί κανείς ή διαφωνεί με το συγκεκριμένο ιστολόγιο - που παρεμπιπτόντως είναι από τα πρώτα σε αναγνωσιμότητα με διαφορά. Το διαδίκτυο υποτίθεται ότι είναι ένα ελεύθερο μέσο για τη διάδοση πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο. Οι πληροφορίες μπορεί να είναι χρήσιμες, άχρηστες, παραπλανητικές, αληθινές, επιμορφωτικές, τα πάντα. Η απορία μου είναι πώς μπορεί κάποιος χρήστης του διαδικτύου να χαίρεται για το κλείσιμο του διπλανού του; Δεν αναφέρομαι στην κόντρα Μάκη και troktikou. Δικαίωμά τους να έχουν τις μονομανίες τους. Δεν τραυματίζει την ελευθερία του διαδικτύου μια τέτοια κίνηση με όποιο παρασκήνιο κρύβεται από πίσω; Στο κάτω-κάτω αν σε κάποιον δεν αρέσει, ας μην διαβάζει! Άλλο αν προσβάλει ευθέως και ονομαστικά, τότε ναι, ας πάρει κανείς μέτρα. Περίεργα πράγματα, αν μη τι άλλο...
  
  Πέρα από αυτό, άλλη εξέλιξη στο διαδίκτυο είναι η δημιουργία ενός ιστολογίου με τίτλο Βlοggers ενωμένοι ποτέ νικημένοι αρχικά από την marianaοnice και τον anemοs. Ενδιαφέρουσα απόπειρα, στα χνάρια της αντίστοιχης προσπάθειας της ιταλικής μπλογκόσφαιρας. Αναρτήσεις περισσότερο περί ελευθερίας του διαδικτύου, αυτοοργάνωση σε σημαντικό βαθμό και άλλα παρόμοια μπορεί να βρει κανείς εκεί. Αξίζει η συμμετοχή μας σ'αυτό το ενδιαφέρον πείραμα.
  
  ΥΓ Σίγουρα θα γίνει αρκετή κουβέντα περί ελευθερίας διαδικτύου. Να βγει τίποτε καλό;ΥΓ1 Ακόμη και αν αποδειχτεί ότι το εν λόγω ιστολόγιο έκλεισε γι άσχετους λόγους, η συνομωσιολογία θα υπάρχει, είναι στο αίμα της φυλής μας...ΥΓ2 Επειδή το moderation μου την έσπασε πραγματικά, παρόλο που θα λείψω τις επόμενες δέκα ημέρες περίπου, το αφαιρώ και ό,τι θέλει ο κινέζος ας γίνει!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.07.2009
• 14:02

  Αίγινα: ο θησαυρός της Βαγίας

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Η Αίγινα είναι ένα μικρό σχετικά νησί του Αργοσαρωνικού (βλέπε σχετικό χάρτη) σε σχετικά μικρή απόσταση από τον Πειραιά και με συχνά δρομολόγια - τα δελφίνια κάνουν περίπου 40', τα συμβατικά περίπου τον διπλάσιο χρόνο. Κατοικείται από την αρχαιότητα, είναι άλλωστε το νησί του Αιάκου αλλά και το μέρος όπου δημιουργήθηκαν οι Μυρμιδόνες, σύμφωνα με τον μύθο - αργότερα μετακόμισαν προς Πήλιο μεριά. Ήταν επίσης η πρώτη ανεπίσημη πρωτεύουσα της νεότερης Ελλάδας, πριν το Ναύπλιο κιόλας. Κάποια από τα πρώτα κτίρια του Καποδίστρια ακόμη υπάρχουν στην πόλη όπως το Ορφανοτροφείο ή το οίκημα που στέγαζε την άτυπη Τράπεζα της Ελλάδος.
  
  Αρκετοί από εμάς έχουμε διαβάσει ως παιδιά βιβλία της Ζωρζ Σαρρή. Ίσως το πιο γνωστό απ'όλα είναι ο Θησαυρός της Βαγίας, είχε μάλιστα γυριστεί και σειρά στην ΕΤ1 τη δεκαετία του '80. Η ιστορία εξελίσσεται στην Αίγινα. Εκπληρώνοντας παιδικό όνειρο αποφασίσαμε λοιπόν, ανάμεσα στα άλλα, να ακολουθήσουμε τα βήματα των πρωταγωνιστών του βιβλίου στις διάφορες τοποθεσίες του νησιού. Όποιος δεν το έχει διαβάσει, ποτέ δεν είναι αργά!
  Νυχτερινή άποψη από το λιμάνι της Αίγινας - άσχετο με την πλοκή.
  
  Η Αίγινα, παρά το μικρό της μέγεθος, έχει αρκετά μνημεία. Καθοδόν για την Παλιαχώρα, που είναι η μεσαιωνική πρωτεύουσα του νησιού χτισμένη σε έναν λόφο, βρίσκεται το μοναστήρι του αγίου Νεκταρίου. Πολύ όμορφες είναι οι σκάλες που οδηγούν από τη νέα εκκλησία στην παλιά, ανάμεσα σε μπουκαμβίλιες και άλλα λουλούδια.
  
  
  Δίπλα σχεδόν βρίσκεται η Παλιαχώρα. Από τη μεσαιωνική αυτή πόλη αυτή τη στιγμή σώζονται μόνο 38 εκκλησίες. Η πόλη είχε χτιστεί εκεί προφανώς για το φόβο πειρατών. Όταν ο φόβος εξέλιπε, η ανάπτυξη του νησιού συνεχίστηκε στα παράλια.
  
  
  Γνωστότερη εκκλησία στην Παλιαχώρα είναι αυτή του αγίου Διονυσίου ή αλλιώς Επισκοπή. Εδώ διαδραματίστηκε μέρος της πλοκής, αφού ήταν αρχικά το μέρος όπου πίστευαν ότι ήταν κρυμμένος ο θησαυρός.
  Η Επισκοπή όπως φαίνεται ανεβαίνοντας.
  
  
  Κιονόκρανο στον προαύλιο χώρο
  
  
  Συνεχίζοντας, περνάει κανείς από τον Μεσαγρό, καταλήγει στην Αγία Μαρίνα. Το παραθαλάσσιο αυτό χωριό κατά τις δεκαετίες '60 και '70 ήταν κάτι αντίστοιχο της Μυκόνου. Φοιτητικές εκδρομές κατέληγαν εδώ, πολλοί τουρίστες ερχόντουσαν από Πειραιά μόνο για την πλαζ της, ενώ υπήρχε ακτοπλοϊκή σύνδεση απευθείας από Πειραιά! Αργότερα η πλαζ καταστράφηκε από την άναρχη δόμηση που φτάνει μέχρι τον αιγιαλό. Τώρα δειλά-δειλά επανέρχονται οι τουρίστες.
  
  
  Επιστρέφοντας κανείς από την Αγία Μαρίνα από τον παραλιακό δρόμο, περνά από το μικρό ψαροχώρι της Βαγίας. Εδώ ήταν το μέρος όπου μένανε οι πρωταγωνιστές του βιβλίου αλλά πέραν τούτου ουδέν. Το χωριό είναι μικρό χωρίς κάτι το ιδιαίτερο. Μια στάση αρκεί.
  
  
  Λίγο πριν την πόλη της Αίγινας βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Κολώνας. Οικισμός που κατοικείται από τους προϊστορικούς χρόνους. Αξίζει μια επίσκεψη κυρίως για την θέα προς την πόλη και το λιμάνι.
  
  
  
  Σημαντικότερος αρχαιολογικός προορισμός της Αίγινας είναι ο ναός της Αφαίας. Παλιότερα υπήρχε η σύγχυση ότι ο ναός ήταν αφιερωμένος στη θεά Αθήνα. Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι το όνομα σημαίνει άφαντη (αφαία) ενώ υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του μύθου.
  
  
  Ο ναός είναι πώρινος και βρίσκεται σε περίοπτη θέση, αφού έχει θέα προς Πελοπόννησο, Ελευσίνα, Πειραιά και Σαλαμίνα από τη μία και Σούνιο, Κέα, Κύθνο προς την άλλη μεριά. Είναι σε σχετικά καλή κατάσταση, όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες.Διακρίνεται δε και το ιερό του ναού στο εσωτερικό.
  
  
  
  
  Τα βήματα των "κυνηγών" του θησαυρού της Βαγίας κατέληξαν στον ναό αυτό. Κατά πάσα πιθανότητα, ο θησαυρός βρέθηκε σ'αυτή τη στέρνα. Αυτά ως προς τη μυθοπλασία.
  
  Στην Αίγινα βέβαια υπάρχουν και άλλοι κρυμμένοι θησαυροί. Στην κάτω πλευρά του νησιού στο Όρος, βρίσκεται ο αρχαιότερος βωμός της Ευρώπης αφιερωμένος στον Ελλάνιο Δία, τον Δία δηλαδή όλων των Ελλήνων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις χρονολογείται τρεις γενιές πριν τον Τρωικό πόλεμο. Στον χώρο αυτή τη στιγμή βρίσκεται εκκλησάκι, γεγονός που φανερώνει γι άλλη μια φορά τη συνέχεια των θρησκειών.
  
  
  Λίγα μέτρα πιο πάνω βρίσκεται μια τεχνητή στέρνα όπου είναι και ο χώρος που γίνονταν οι τελετές. Η τεχνητή αυτή δεξαμενή διατηρείται ως σήμερα.
  
  
  Οι παραλίες της Αίγινας είναι κυρίως βραχώδεις. Υπάρχουν βέβαια μερικές που ξεχωρίζουν όπως της Αγίας Μαρίνας ή αυτή της Πέρδικας. Απέναντι από το γραφικό αυτό ψαροχώρι βρίσκεται το νησάκι της Μονής. Το νησάκι αυτό είναι ακατοίκητο και χρησιμεύει ως καταφύγιο για αίγαγρους, παγώνια και λαγούς. Έχει συνέχεια καραβάκι που σε πηγαινοφέρνει με 5 ευρώ. Η παραλία που δένει το καραβάκι έχει beach bar και ξαπλώστρες.
  
  
  Αν διαθέτει κανείς μια μικρή περιπετειώδη διάθεση, μπορεί να περπατήσει την πίσω βραχώδη παραλία, όπου τα νερά είναι ασύγκριτα καλύτερα. Εκεί υπάρχουν και τα ίχνη από εγκαταστάσεις κάμπινγκ του ΕΟΤ - πλέον δεν επιτρέπεται η διαμονή το βράδυ για την προστασία των ζώων και του νησιού.
  
  
  Σε μικρή απόσταση από την Αίγινα βρίσκεται φυσικά και το Αγκίστρι. Την επόμενη φορά όμως η βόλτα προς τα εκεί.
  Κλείνοντας αυτό το οικογενειακό τετραήμερο, η Αίγινα μας χαιρετά με δύο χαρακτηριστικές φωτογραφίες. Η πρώτη είναι από τον αρχαιολογικό χώρο της Αφαίας, ενώ η δεύτερη από την Κολώνα.
  
  
  
  
  
  Καλή συνέχεια στην αναζήτηση θησαυρών εύχομαι...
  
  ΥΓ Ο μετριασμός σχολίων ενεργοποιήθηκε γιατί το τελευταίο διάστημα πολλά ιστολόγια δεχτήκαμε "επίθεση" από κινέζικο bot που γέμιζε τις αναρτήσεις με διάφορα περίεργα. Έχουν σταλεί αναφορές στη google και περιμένουμε.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.07.2009
• 09:31

  Στιγμές καλοκαιριού στην πόλη

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το εν τω βάθει καλοκαίρι στην πόλη είναι διαφορετικό από τις παρυφές του. Όσο πλησιάζει ο Αύγουστος, όπου και φεύγει η πλειοψηφία, οι εικόνες αλλάζουν. Η πόλη αδειάζει, ειδικά τα Σαββατοκύριακα. Ούτε οι θερινές εκπτώσεις μπορούν να συγκρατήσουν τον κόσμο που φεύγει, που αναζητά την όαση κάπου εκτός. Θέσεις parking ξεφυτρώνουν παντού. Ολόκληρα συγκροτήματα πολυκατοικιών αδειανά με λίγους θαρραλέους να κρατούν τις επάλξεις. Η ακοή οξύνεται, καθώς λείπει το ατελείωτο βουητό της κίνησης - ένα βουητό που το καταλαβαίνει κανείς πόσο έντονο είναι μόνο όταν σταματήσει. Μέσα σ'αυτή τη θερινή ραστώνη, στιγμές καλοκαιριού μπορούν να ευδοκιμήσουν δίνοντάς μας εικόνες της πόλης διαφορετικές, όμορφες.
  Συζήτηση στην αυλή σε μια από τις λίγες μονοκατοικίες που έχουν μείνει. Συνοδεία παγωμένης μπύρας, ρεμβάζοντας την έλλειψη αυτοκινήτων και την ησυχία της γειτονιάς. Έχει κάτι το απόκοσμο αυτή η αίσθηση, αυτή η μοναξιά. Έντονες συζητήσεις προσπαθούν να σπάσουν αυτή την ησυχία, ίσως γιατί δεν την έχουμε συνηθίσει έτσι, ίσως γιατί μας φαίνεται παράξενο. Και κάπου στο βάθος το κρώξιμο ενός πουλιού. Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία πραγματική επαφή με τη φύση;
  Βραδινή βόλτα με το αυτοκίνητο στην πόλη. Όταν είναι άδεια η πόλη, φαντάζει όμορφη. Κλισέ μεν, αλλά ισχύει ότι δεν είναι τόσο άσχημη η Αθήνα, εμείς είμαστε πολλοί και την ασχημαίνουμε. Οπότε όταν φεύγουμε ή έστω όταν αραιώνουμε, τότε αυτή ξαναβρίσκει την ομορφιά της. Ώρα για βόλτες, λοιπόν, στο κέντρο, στις γειτονιές, στις λεωφόρους για μια οπτική διαφορετική, μια οπτική που απέχει μακράν από αυτή που την έχουμε συνηθίσει. Πώς φαίνεται η Κατεχάκη ή η Κηφισίας όταν δεν είναι πηγμένες στα αυτοκίνητα;
  Πρωινό στο μπαλκόνι. Με τα τζιτζίκια να προσπαθούν να δώσουν το δικό τους κονσέρτο λίγο πριν η ζέστη γίνει ανυπόφορη. Με τα αυτοκίνητα να περνάνε σποραδικά σε βαθμό που να προκαλεί έκπληξη η κάθε διέλευση. Με τον καφέ και το χυμό να δροσίζουν λίγο πριν τη βουτιά από ψηλά. Με τους γείτονες ανήσυχα ήσυχους. Καλοκαιρινό κομμάτι της πόλης και αυτό.
  Σ'αυτούς που μένουν για να απολαύσουν αυτές τις στιγμές. Σ'αυτούς που θα πηγαινοέρχονται και θα παίρνουν μερικές ανάσες πόλεις ενδιάμεσα στους πολύβουους προορισμούς τους. Η Αθήνα μένει εδώ, αναπνέει και αφουγκράζεται... Αυτές οι στιγμές είναι που δίνουν αξία. Καλό καλοκαίρι ό,τι και αν κάνουμε.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 21.07.2009
• 22:18

  Άντε να φεύγουμε

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι μέρες τελειώνουν. Και αυτή η περίοδος οδεύει στη λήξη της. Οι εκκρεμότητες έχουν τακτοποιηθεί, αβαρίες της τελευταίας στιγμής δε γίνονται δεκτές, η διάθεση ανεβοκατεβαίνει από την απαλεψιά στην ανεξήγητα ηλίθια καλή διάθεση που σπάει τα νεύρα των άλλων, το τελευταίο γεύμα με την εταιρία πραγματοποιήθηκε, οι πελάτες την έχουν κάνει εδώ και πολύ καιρό, το επίδομα μπαίνει όπου να'ναι και εμείς όπου φύγει-φύγει. Προς το παρόν νοερά, απ'το επόμενο ΣΚ και στην πραγματικότητα!
  Πρώτη στάση Αίγινα. Νησί κοντινό στην Αθήνα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, χαραγμένο στην μνήμη αρκετών από τον Θησαυρό της Βαγίας της Ζωρζ Σαρή. Παρόλο που στενοί συγγενείς έχουν σπίτι εκεί δεν έχω αξιωθεί να πάω μέχρι στιγμής. Οπότε φέτος θα την κάνω την εξόρμηση. Υπάρχουν αρκετά που θέλω να δω, κυρίαρχο όλων ο ναός της Αφαίας Αθηνάς. Τρεις περίπου μέρες είναι αρκετές.
  Δεύτερη και γρήγορα στάση για το πρώτο ΠΣΚ του Αυγούστου στο Μαρμάρι Εύβοιας. Εκεί θα μαζευτεί μέρος της φοιτητικής παρέας για να γιορτάσουμε για άλλη μια φορά τα έντεκα χρόνια γνωριμίας μας. Άνδρο θέλαμε βέβαια, αλλά δεν υπήρχε τίποτε από δωμάτια.
  Τρίτη στάση στην μαγευτική και εξωτική Λάρισα. Το προσκύνημα στην πατρίδα επιβάλλεται. Φίλοι από το σχολείο, τη γειτονιά, συγγενείς στο χωριό και όχι μόνο, μέρη αγαπημένα γεμάτα αναμνήσεις με περιμένουν και φέτος. Αν και η διαμονή θα περιοριστεί σε τέσσερις μέρες μόνο...
  Τέταρτη στάση Πάρος. Φέτος έτυχε να ξαναπάω για επαγγελματικούς λόγους, οπότε τώρα είναι καιρός για διασκέδαση. Βοηθάει και η σύνθεση της παρέας που αποτελείται από τέσσερις μαντράχαλους - ένας εκ των οποίων διαθέτει το σπίτι και το μεταφορικό μέσο. Ποιότητα και οικονομία!
  Πέμπτη στάση Ικαρία. Το εναλλακτικό νησί που ή θα μισήσεις ή θα λατρέψεις, λένε όσοι το έχουν επισκεφτεί. Ομολογουμένως θα είναι η πρώτη φορά για μένα, οπότε το περιμένω πώς και πώς. Δεδομένου ότι θα βρισκόμαστε εκεί και τον Δεκαπενταύγουστο, είναι ευκαιρία να ζήσουμε και τα περίφημα πανηγύρια του νησιού. Το πήγαινε-έλα στο νησί υπερπαραγωγή: έχει καράβι απευθείας από Πάρο οπότε δεν χρειάζεται να γυρίσω Πειραιά, για 16 του μήνα όμως επιστροφή δεν είχε τίποτε! Τελικά θα πάρω το καράβι για Σάμο και από εκεί αεροπορικώς - το δωρεάν εισιτήριο της Aegean να'ναι καλά.
  Έκτη στάση και τελευταία Ρίγα-Ταλίν-Ελσκίνκι. Με εισιτήρια κλεισμένα από πέρσι τον Οκτώβρη, οι χώρες της Βαλτικής είναι έτοιμες να μας υποδεχτούν. Την περίοδο αυτή θα πούμε τη νύχτα...μέρα! Αυτό γιατί είναι η εποχή των μεγάλων ημερών και των ανύπαρκτων νυχτών. Για να δούμε τι θα δούμε και εκεί! Μια ιδέα για τη Ρίγα μας δώσανε πέρυσι οι τρελοτουρίστες.
  Στάση επόμενη επιστροφή στη ζούγκλα και δουλειά, βεβαίως-βεβαίως. Σημαντικές εξελίξεις αναμένονται περί τα τέλη Σεπτέμβρη, αλλά ας μην βιαζόμαστε. Οι διακοπές είναι προ των πυλών! Κάνοντας έναν γρήγορο απολογισμό για όλα αυτά θα χρειαστούν περίπου 3+3+4+5+5+8=28 μέρες, όσες δηλαδή και οι μέρες που κλείνει η εταιρία τον Αύγουστο! Όσο για τα κόστη γενικά θα είναι χαμηλά - ακτοπλοϊκά και φόροι αεροδρομίου μόνο για εντός περίπου 100 ευρώ, αεροπορικά εξωτερικού κάτω από 200 ευρώ. Τελικά μου φαίνεται το μεγαλύτερο έξοδο θα είναι το Αθήνα-Λάρισα-Αθήνα οδικώς.
  Ενδιάμεσα θα έχω επαφή με το Ίντνερνετ αλλά όχι συχνή, φαντάζομαι. Οπότε δε χανόμαστε! Μέχρι να περάσουν οι τελευταίες μέρες στη δουλειά... Καλές διακοπές σε όλους μας!
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 17.07.2009
• 12:40

  Λίγο πριν και φέτος...βιβλιοπροτάσεις

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Οι διακοπές πλησιάζουν. Σχεδόν τις αγγίζουμε. Άλλοι τις έχουν αδράξει ήδη, κάποιοι έρχονται και φεύγουν, ορισμένοι περιμένουν να γυρίσουμε για να μας κουνήσουν μαντήλι. Ο πρώτος μίνι καύσωνας βρίσκεται προ των πυλών. Η αλήθεια είναι ότι μας άργησε φέτος γιατί το τροπικό κλίμα ήρθε να εγκατασταθεί εδώ. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί κάθε σχεδόν απόγευμα έβρεχε στη μισή Ελλάδα, πρέπει να'χουμε μετακομίσει στους τροπικούς και δεν το έχουμε καταλάβει. Άσχετη σκέψη τώρα, αλλά όλο αυτό το νερό μήπως πήγε χαμένο; Γιατί δε βλέπω να έγινε καμιά προσπάθεια συγκέντρωσής του. Μην πούμε αργότερα πάλι το νερό νεράκι. Κλείνει η άσχετη παρένθεση.
  Διακοπές, λοιπόν, ετοιμάζουμε οι περισσότεροι. Μικρότερες ή μεγαλύτερες αυτό εξαρτάται από την άδεια, την οικονομική κατάσταση, τα συνοδά μέλη (βλέπε νεογέννητα κτλ) και άλλα. Οι βαλίτσες γεμίζουν, ψωνίζουμε τα απαραίτητα και γενικότερα προσέχουμε για να έχουμε. Οδικώς, αεροπορικώς, ακτοπλοϊκώς οι ώρες είναι πολλές, ειδικά αν υπάρχουν και ανταποκρίσεις. Απαραίτητη συντροφιά και φέτος λοιπόν τα βιβλία. Είτε παλιότερα που έχουμε διαβάσει και ξεσκονίζουμε, είτε βιβλία που αγοράσαμε μες στο χειμώνα και δεν έχουμε προλάβει να τελειώσουμε, είτε πάλι νέες αγορές που θα μας συντροφεύσουν ορισμένες ώρες χαλάρωσης και μετάβασης. Μετά τις αντίστοιχες περσινές προτάσεις, ώρα για τις φετινές.
  Η πρώτη αφορά σε μια τριλογία που μας προέκυψε τετραλογία. Αναφέρομαι στα βιβλία της Stephanie Meyer Έπος του Λυκόφωτος (Λυκόφως, Νέα Σελήνη και Έκλειψη - εν αναμονή του τέταρτου και τελευταίου με τον τίτλο Χαραυγή). Όλα τους παγκόσμια Best Seller που διαβάζονται ευχάριστα. Ιστορία παράδοξης αγάπης όπου βρικόλακες διαφορετικοί απ'ό,τι τους έχουμε συνηθίσει, λυκάνθρωποι περισσότερο ανθρώπινη και στη μέση μια κοπέλα που ενώνει τις δύο πλευρές. Από τις καλύτερες επιλογές κατά τη γνώμη μου για φέτος το καλοκαίρι. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι θα θέλετε να τα διαβάσετε όλα μονομιάς, καθότι στο τέλος κάθε βιβλίο βρίσκεται ενσωματωμένο το πρώτο κεφάλαιο του επόμενου... Ομολογώ ότι το έξυπνο αυτό κόλπο με καθήλωσε!
  Επόμενη επιλογή από τα εγχώρια και μάλιστα από μία συν-blogger, την Μαρία Τζιρίτα. Αρκετοί φαντάζομαι θα την γνωρίζουμε μέσα από τα blogs αλλά και από τα βιβλία της. Το μυθιστόρημά της Το παιδί της αγάπης (πρώτο της βιβλίο αν δεν κάνω λάθος) είναι ήδη best seller. Πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού που έτσι απλά το μετέτρεψαν σε άνθρωπο-βαλίτσα. Το δεύτερό της βιβλίο που κυκλοφόρησε πιο πρόσφατα λέγεται Μάτια μου. Μια συγκλονιστική ιστορία αγάπης, έρωτα και πάθους, μέσα από δυο μάτια που δεν είδαν ποτέ το φως του ήλιου. Προτεινόμενο και αυτό!
  Επειδή τα φετινά μου ταξίδια συμπεριλαμβάνουν αρκετές μετακινήσεις, όποιο άλλο βιβλίο έχετε να προτείνετε για φέτος το καλοκαίρι, ευπρόσδεκτο! Θα περιμένω τις προτάσεις σας στα σχόλια. Μέχρι να φύγουμε, προλαβαίνουμε να εφοδιαστούμε...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 13.07.2009
• 13:17

  Σπέτσες: Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το ΠΣΚ που μόλις πέρασε με βρήκε στο ορμητήριο των Τρελοτουριστών, τις Σπέτσες για...εκπαιδευτικούς σκοπούς. Νησί του Αργοσαρωνικού, αρχοντικό, με πολλούς καπεταναίους, που όλοι το θυμόμαστε από τα έργα με την Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα. Τρεις ώρες περίπου από Αθήνα, είκοσι λεπτά από Κόστα (Πόρτο Χέλι) αν θέλει κανείς να πάει οδικώς. Ένα νησί που κρατάει ακόμη χαρακτήρα όπου οι μετακινήσεις γίνονται με θαλάσσια ταξί, άμαξες, ποδήλατα και λεωφορεία που θυμίζουν λίγο την Βουγιουκλάκη στην Αρχόντισσα και τον Αλήτη.
  
  Παρασκευή μεσημέρι φτάσαμε και φύγαμε κατευθείαν για Βρέλλο. Από τις πιο κοντινές παραλίες με λεωφορείο (1,5 ευρώ εισιτήριο) που διαθέτει ξαπλώστρες και beach bar. Γενικά οι παραλίες του νησιού είναι μικρές σχετικά με βότσαλο. Ήπιαμε τις μπύρες μας στην παραλία και γυρίσαμε στον Άγιο Μάμα για φαγητό. Το βράδυ έφτασε και το μεγαλύτερο κομμάτι του γκρουπ και ξεχυθήκαμε μπαρότσαρκα στο Παλιό Λιμάνι. Μεγαλύτερη στάση και πιο κεφάτη στο Μουράγιο. Ξεκινώντας σχετικά χαλαρά, καταλήξαμε να χορεύουμε και να χοροπηδάμε 4 ώρες με τέτοια μανία που οι γύρω μας κοιτούσαν απορημένοι! Και λογιών-λογιών ηλικίες, από 25 ως και 45. Άμα το'χει ο άνθρωπος, το'χει, πάει και τελείωσε. Και δεν ήταν το αλκοόλ η κινητοποιός δύναμη. Πώς να συμβαίνει άραγε να περνάς τόσο αυθόρμητα όμορφα με ανθρώπους που γνωρίζεις τόσο λίγο;
  
  Η επόμενη μέρα ή μάλλον μεσημέρι μας βρήκε με το καραβάκι για Αγίους Αναργύρους. Πρακτικά κάναμε τον γύρο του νησιού. Τα θαλάσσια ταξί απλησίαστα - για την συγκεκριμένη παραλία είναι 63 ευρώ η διαδρομή και μέχρι 8 άτομα, ενώ το καραβάκι 9 ευρώ με επιστροφή. Μόνο μειονέκτημα ότι γυρνάει σχετικά νωρίς, 6 η ώρα το τελευταίο δρομολόγιο. Η παραλία συμπαθητική και σχετικά ήρεμη. Όλα τα λεφτά όμως η ξενάγηση στο νησί του γέρου πλοιάρχου. Μάθαμε για όλες τις βίλες του νησιού, για τις ξέρες, τα βράχια, την ιστορία και όχι μόνο. Συναντήσαμε μέρη που βλέπουμε συχνά σε ταινίες (όπως η σπηλιά που πήγε η Καρέζη με τον Μπάρκουλη στο Τζένη-Τζένη) ή το μέρος όπου "ξαπόστασε" η ωραία Ελένη με τον Πάρη όταν φύγανε από Σπάρτη.
  
  Η δεύτερη βραδιά ξεκίνησε πιο χαλαρά. Εκείνο που έκανε εντύπωση ήταν ότι μας σταματούσαν από τα άλλα εκπαιδευτικά γκρουπ και μας ρωτούσαν για την χθεσινή βραδιά. Από εγκωμιαστικά σχόλια περί χορευτικών ικανοτήτων και Πες μας τι πίνεις και δε μας δίνεις μέχρι κακεντρέχιες τύπου Δε βγαίνετε στην Αθήνα καθόλου... Τι έκανες παιδί μου στις Σπέτσες, θα ρωτά η έρμη μάνα. Εντύπωση μάνα, είναι η σωστή απάντηση! Αρχικά ποτό στο Stavento (ψιλομπόμπα), έπειτα για ελαφρύ λίκνισμα στο BBack (όλα αυτά στο Παλιό Λιμάνι) και τέλος οι ηρωικοί της παρέας στο ΕΜΠΑΤΗ. Το καλοκαίρι το γνωστό αθηναϊκό μαγαζί μετακομίζει στις Σπέτσες. Οποία σύμπτωση ότι είχε έναρξη τις μέρες που ήμασταν εμείς κάτω! Φυσικά η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη και απολαύσαμε τα άσματα του Σπυράκου (Ο έρωτας με έρωτα περνάει) και της αχΣαμπρίνας (Boom Boom) μέχρι πρωίας! Ο ήλιος είχε ήδη ανατείλει όταν επιστρέψαμε κοιτώντας με μισόκλειστα μάτια τα αποτελέσματα του λουλουδοπόλεμου στα παντελόνια μας, έχει να πέσει πολλή χλωρίνη στο άσπρο παντελόνι. Από τα αγαπημένα του καλοκαιριού η πρωινή επιστροφή από ξενύχτι.
  
  3 ώρες μετά πήγαμε για την τελευταία βουτιά στο Καϊκι - 5 λεπτά από το κέντρο, από τις πλέον οργανωμένες παραλίες. Λιώσιμο στην ξαπλώστρα με αποτέλεσμα κοκκίνισμα, μερικές βουτιές χαλάρωσης και ετοιμασία για επιστροφή στην Αθήνα με τη συνοδεία των απαραίτητων αμυγδαλωτών. Ευτυχώς στην Αθήνα μας περίμενε η δροσιά της απογευματινής βροχής.
  
  Γενικό συμπέρασμα του 3ημέρου; Δε χρειάζεται να υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για να περάσεις καλά, ούτε καν να προσπαθήσεις για να τις δημιουργήσεις. Καλή διάθεση μόνο και τα υπόλοιπα έρχονται. Τα πάντα όλα και τα κοάλα τίποτα, λοιπόν...
  
  
  ΥΓ Φωτογραφίες θα αργήσουν καθότι είναι μοιρασμένες στα 4 σημεία του ορίζοντα της Αθήνας.
  
  ΥΓ1 Οι έντονες εντυπώσεις μου από το νησί έχουν προϊστορία. Όταν ήμουν 3 χρονών είχαμε πάει οικογενειακώς στις Σπέτσες. Εκεί που καθόμουν αμέριμνος και έτρωγα ένα μήλο, μια μέλισσα κάθησε πάνω στο φρούτο μου. Φυσικά την δάγκωσα, με τσίμπησε στη γλώσσα η οποία πρήστηκε και είχαμε τρεχάματα. Τέλος καλό βέβαια αλλά, υποσυνείδητα μάλλον, είχα να πάω στο νησί από τότε! Μας συνδέει προφανώς κάτι διαφορετικό και μ'αυτό το νησί.
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 09.07.2009
• 21:29

  Η ζωή τραβάει τον ανη-Φόρο...*

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το ταμείο είναι μείον. Αυτό είναι πλέον ολοφάνερο. Τόσο μείον που αστεία μέτρα προσπαθούν να εφαρμοστούν. Η "τακτοποίηση" και όχι νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων είναι ένα από αυτά. Μετάφραση; Το ταμείο έχει ανάγκη από ζεστό χρήμα. Νέοι φόροι επιβάλλονται. Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδεις οικονομικές γνώσεις αντιλαμβάνεται ότι σε περίοδο οικονομικής κρίσης δεν επιβάλλεις νέους φόρους, αντίθετα τους μειώνεις έτσι ώστε να προσελκύσεις επενδύσεις και να αυξήσεις την κατανάλωση που οδηγεί μεσοπρόθεσμα σε περισσότερα έσοδα. Αλλά αυτά τα μέτρα απαιτούν προγραμματισμό, κάτι που φυσικά οι εκάστοτε κυβερνώντες μάλλον αγνοούν. Και συνήθως αυτούς τους φόρους καλούνται να τους πληρώσουν αυτοί που έχουν ήδη πληρώσει...
  
  Τυπικό παράδειγμα μια βόλτα για καφέ. Ένα παγωμένο τσάι και ένας καφές. Τον τελευταίο καιρό ζητάω τον λογαριασμό μαζί και την απόδειξη. Συγκεκριμένα "Μπορείτε να μας φέρετε την απόδειξη να σας πληρώσουμε;". Αρχίζει το γκαρσόνι ιστορίες ότι την ώρα που εκδίδανε την απόδειξη, πιάστηκε το χαρτί στη μηχανή κτλ κτλ. Επιμένω να ζητάω την απόδειξη. Χωρίς αυτή δεν κάνω κίνηση να πληρώσω, φυσικά. Εν τέλει και με ύφος χιλίων καρδιναλίων μου την φέρνει, πληρώνεται χωρίς πουρμπουάρ φυσικά και φεύγουμε. Φυσικά το μαγαζί μόλις μας έχασε από πελάτες.
  
  Τι κοινό έχει η πρώτη ιστορία με τη δεύτερη; Μέρος της φοροϋστέρησης προέρχεται από τη φοροδιαφυγή. Ποιοι φοροδιαφεύγουν; Αρκετοί καταστηματάρχες, πάροχοι υπηρεσιών, ελεύθεροι επαγγελματιές κτλ. Και λέω αρκετοί γιατί υπάρχουν ασφαλώς και νομοταγείς. Ποιοι όμως αγοράζουν άραγε τις υπηρεσίες όλων αυτών; Η εύκολη απάντηση είναι να τους κυνηγήσει το κράτος. Συμφωνώ. Το κράτος όμως και ειδικά στην παρούσα κατάσταση αδυνατεί για τους χι-ψι λόγους να το κάνει. Οπότε τι μένει; Η ενεργοποίησή μας ως πολίτες και καταναλωτές.
  
  Και γιατί να μπούμε σ'αυτή τη διαδικασία, θα ρωτήσει κάποιος άλλος; Απλούστατα γιατί αυτά τα έσοδα που λείπουν, φίλτατε, τα έχουμε πληρώσει αρκετοί από εμάς εις τριπλούν. Ποιοι είμαστε οι εμείς; Οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι νομοταγείς πολίτες. Και γιατί εις τριπλούν; Μία φορά ως φόρο στο μισθό μας. Δεύτερη φορά ως ΦΠΑ στο κατάστημα, επαγγελματία κτλ ο οποίος δεν τον αποδίδει ως όφειλε στο κράτος και φυσικά τον έχει εισπράξει από εμάς - μιλάμε για χρήματα που φεύγουν από την τσέπη μας και πάνε στην τσέπη του επιτήδειου, καθαρή απάτη δηλαδή. Και τρίτη φορά γιατί από τη στιγμή που το κράτος υστερεί σε έσοδα επιβάλλει νέους φόρους που πάλι εμείς θα κληθούμε να πληρώσουμε. Ουσιαστικά ο κάθε επιτήδειος που δεν πληρώνει, επιβαρύνει επιπλέον τον καθένα από εμάς.
  
  Πόσο θα άλλαζαν άραγε τα πράγματα αν εμείς κάναμε την απλή κίνηση να διεκδικούμε αυτό που έχουμε πληρώσει; Να διεκδικούμε δηλαδή ως πολίτες και καταναλωτές τα νόμιμα και τα αυτονόητα. Αν την επόμενη φορά αντί να ζητήσουμε απλώς τον λογαριασμό, ζητήσουμε να μας φέρουν την νόμιμη απόδειξη για να πληρώσουμε;
  
  *εμπνευσμένο από το γνωστό ποίημα του Γ.Ρίτσου μελοποιημένο από τον Θεοδωράκη
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.07.2009
• 10:58

  Δροσερά καλοκαιρινά

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ενόψει διακοπών, το πήγαινε-έλα είναι κομμάτι της καθημερινότητας. Άλλοι φεύγουν για διακοπές, άλλοι έρχονται, άλλοι απλώς περιμένουν. Μέσα σ'αυτό το κλίμα δύο κουλά για να'χουμε να πορευόμαστε.
  Κουλό νο1: Κατεβαίνανε δύο γνωστοί με ΚΤΕΛ από Λάρισα με κατεύθυνση προς Πειραιά. Κάποια στιγμή περάσανε, όπως συμβαίνει συνήθως, από τις Θερμοπύλες. Ακολουθεί ο κάτωθι διάλογος.
  -Ρε συ, θύμησέ μου πώς τον λένε αυτόν στο άγαλμα.
  -Πλάκα κάνεις έτσι ότι δε θυμάσαι...-Άστο, το'χω. Θυμήθηκα, ο Περικλής είναι.-Λεωνίδας βρε άσχετο!-Α γεια σου! Και δε θυμόμουνα το επίθετο...
  Όλο το λεωφορείο έσκασε στα γέλια, εννοείται.
  

  Κουλό νο2: Ετοιμαζόμασταν να πάμε το Σάββατο που μας πέρασε στην Επίδαυρο στις Νεφέλες του Αριστοφάνη από τον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου. Το Σάββατο όμως το μεσημέρι είχαμε το τρελό μπουρίνι που πλημμύρισε τα πάντα. Πάνω που περιμέναμε να δούμε αν θα βγει ανακοίνωση για την παράσταση, χτυπάει το τηλέφωνο της συνοδού μου και ακολουθεί ο χαρισματικός διάλογος.
  

  
  -Έλα βρε, τι γίνεται. Έμαθα βρέχει και δε θα πάτε τελικά στην παράσταση.-Έτσι φαίνεται. Τρελή γκαντεμιά, μια φορά είπα να πάω και γω Επίδαυρο.-Ε καλά τι σκας βρε; Δεν είναι κλειστό το θέατρο από πάνω;-...-Κοτσάνα είπα ε; Άστο, κάνε ό,τι δεν άκουσες...
  Η παράσταση παρεμπιπτόντως έγινε κανονικά. Ο ουρανός ήταν ξάστερος, η παράσταση δε αρκετά καλή. Μία φορά τουλάχιστον το χρόνο το προσκύνημα στην Επίδαυρο έχει την αξία του. Η τοποθεσία είναι μαγευτική, το θέατρο μοναδικό όπως και η εμπειρία του να βλέπεις παράσταση στον ίδιο χώρο που βλέπανε οι πρόγονοί μας 2 χιλιάδες και χρόνια πριν με τη συνοδεία των τζιτζικιών. Όποιος δεν το έχει ζήσει, το προτείνω ανεπιφύλακτα.
  
  ΥΓ Άσχετο: Τελικά στην Πλάκα άμα ψάξει κανείς υπάρχουν μαγαζιά που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα τουριστικά. Και καλό φαγητό, άψογη εξυπηρέτηση και φυσιολογικά τσιμπημένες τιμές.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 01.07.2009
• 00:50

  Ρώμη: Βατικανό, Κολοσσαίο, Άγγελοι και Δαίμονες (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Ο χαρακτηρισμός Αιώνια Πόλη προήλθε από το γεγονός ότι η Ρώμη κατοικείται πάνω από τα αρχαία χρόνια. Επί χρόνια ήταν πρωτεύουσα του ρωμαϊκού κράτους που εξαπλώθηκε σε όλη τη Μεσόγειο. Επιπλέον υπήρξε και συνεχίζει να είναι η έδρα των Παπών. Στα σπλάχνα της Ρώμης βρίσκεται το Βατικανό, το μικρότερο κρατίδιο της Ευρώπης. Η Ρώμη ως φόντο έχει χρησιμοποιηθεί σε αρκετές ταινίες, με πιο πρόσφατη την ταινία Άγγελοι και Δαίμονες (ελληνική μετάφραση Illuminati) από το ομώνυμο βιβλίο του Dan Brown (συγγραφέα και του Κώδικα Ντα Βίντσι). Αρχαιότητα και Αναγέννηση συνυπάρχουν ομάλα σ'αυτή την πόλη - ζωντανό μουσείο.
  Στο δρόμο για το Βατικανό βρίσκεται το Castel Sant'Angelo, μπροστά στον Τίβερη. Αρχικά χτίστηκε σαν Μαυσωλείο του Αδριανού, αργότερα χρησιμοποιήθηκε σαν οχυρό, φυλακή και τώρα είναι μουσείο. Στην κορυφή του βρίσκεται ο Αρχάγγελος που βάζει το σπαθί του στο θηκάρι. Ιδιαίτερο στοιχείο ότι το κτίριο είναι κυλινδρικό. Το κάστρο αποτελεί βασικό σημείο της πλοκής και στην όπερα Tosca του Puccini.
  Καλύτερη πρόσβαση και θέα έχει κανείς διασχίζοντας την Γέφυρα των Αγγέλων που ενώνει σ'εκείνο το σημείο τις όχθες του Τίβερη. Στην κορυφή του υπάρχει ένα καφέ με πολύ καλή θέα στην πόλη.
  Περπατώντας κανείς με τα πόδια προς το Βατικανό βλέπει και το Passetto. Είναι ένας οχυρωμένος διάδρομος που ενώνει το Castel Sant'Angelo με το Βατικανό. Το χρησιμοποιούσαν οι Πάπες ως έξοδο διαφυγής σε περίπτωση κινδύνου. Φυσικά αποτελεί και σημαντικό κομμάτι της πλοκής στο Illuminati. Μετά από 5' περίπου λεπτά περπάτημα φτάνει κανείς στο Βατικανό. Τα κάγκελα χωρίζουν το παπικό κρατίδιο από τη Ρώμη και το υπόλοιπο ιταλικό κράτος. Ο Άγιος Πέτρος φυσικά ξεχωρίζει επιβλητικός, αμέσως μετά την περίφημη πλατεία.
  Στη μέση της πλατείας βρίσκεται ένας οβελίσκος και ένα συντριβάνι, κομμάτι και αυτό της πλοκής στο Angels and Demons. Γύρω από το συντριβάνι βρίσκονται σε λιθογραφίες οι άνεμοι της αρχαιότητας. Δεξιά και αριστερά από το συντριβάνι βρίσκονται δύο χάλκινοι δίσκοι στο πάτωμα της πλατείας. Αν σταθεί κανείς εκεί και κοιτάξει την πλησιέστερη συστοιχία από κολώνες, παρατηρεί μια οπτική απάτη: οι κολώνες από τρεις φαίνονται μία! Μια προοπτική που έδωσε ο Μπερνίνι όταν σχεδίασε την πλατεία και τους κίονες.Αφού περάσει κανείς τον έλεγχο, μπαίνει στον Άγιο Πέτρο. Προσοχή στην ενδυμασία, κυρίως για τις κυρίες. Βασικότερη επιλογή μετά είναι να μπει κανείς στην περίφημη βασιλική του Αγίου Πέτρου και οι κατακόμβες. Στις κατακόμβες βρίσκονται οστά αγίων, εικάζεται και αυτά του Αγίου Πέτρου. Παρεμπιπτόντως ο ναός έχει χτιστεί πάνω από το σημείο όπου σταυρώθηκε ο άγιος.
  Η εκκλησία είναι εντυπωσιακή σε μέγεθος. Μην παραλείψετε εκθέματα όπως η περίφημη Πιετά του Μιχαήλ Άγγελου, όπου αναπαριστά την Παναγία να κρατά στα χέρια της το σώμα του Ιησού μετά την αποκαθήλωση. Ο τρούλος είναι έργο επίσης του Μιχαήλ Αγγέλου.
  Δεξιά από την είσοδο της πλατείας του Αγίου Πέτρου βρίσκεται η είσοδος για τα μουσεία του Βατικανού. Εκεί βρίσκεται και η περίφημη Καπέλα Σιστίνα ή Καπέλα Σιξτίνα. Τα μουσεία του Βατικανού είναι ουσιαστικά ένα ορθογώνιο. Στη μία πλευρά είναι η είσοδος και στο τέλος του ορθογώνιου αυτού είναι η Καπέλα Σιστίνα. Έτσι αναγκαστικά περνάει ο επισκέπτης από παντού.Στη διαδρομή πάντως έχει μερικά ενδιαφέροντα σημεία. Ξεχωρίζει η περίφημη Σχολή των Αθηνών του Ραφαήλ όπου αναπαριστώνται οι μεγαλύτεροι αρχαίοι φιλόσοφοι.Καταλήγει κανείς στην Καπέλα Σιστίνα. Ένα παρεκκλήσι μοναδικό σίγουρα με ιδιαίτερη αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες ιδιαίτερες. Έργο αρκετών, ανάμεσα στους οποίους και ο Μιχαήλ Άγγελος. Φωτογραφίες δεν επιτρέπονται, το έμαθα αφού τράβηξα την συγκεκριμένη.Φεύγοντας από το Βατικανό και περπατώντας κατά μήκος του Τίβερη συναντά το νησάκι του Τίβερη, την περίφημη Isola Tiberina. Ένα νησάκι που έχει πάρει το σχήμα καραβιού το οποίο στεγάζει ένα νοσοκομείο και όχι μόνο. Υποτίθεται ότι εκεί βρέθηκε ένα φίδι - αφιέρωμα στο θεό Ασκληπιό.Σχετικά κοντά βρίσκεται η Piazza Navona. Μία πλατεία γεμάτη από καφέ στο ίδιο μέρος όπου παλιότερα βρισκόταν ο ιππόδρομος της Ρώμης. Εκτός από ιπποδρομίες και θεάματα, κατά τα ρωμαϊκά χρόνια αρκετές φορές πλημμύριζαν την πλατεία και διοργάνωναν ναυμαχίες!Στο κέντρο της έχει ένα ακόμη συντριβάνι έργο του Μπερνίνι, το συντριβάνι των 4 ποταμών. Στη βάση του οβελίσκου βρίσκονται οι τέσσερις γνωστότεροι ποταμοί από τέσσερις ηπείρους. Ο Νείλος, ο Γάγγης, ο Ρίο ντε λα Πλάτα και ο Δούναβης. Καθένας έχει τους συμβολισμούς του. Ο Νείλος για παράδειγμα έχει κάλυμμα στο κεφάλι γιατί την εποχή που χτίστηκε το συντριβάνι δεν ήταν ακόμη γνωστές οι πηγές του.Η Ρώμη όμως έχει και την αρχαία πλευρά της. Αυτή εκτείνεται κυρίως πίσω από το λόφο του Καπιτωλίου. Εκεί βρίσκεται το Forum Romanum και το Κολοσσαίο. Επειδή ο χρόνος δεν επαρκούσε και ο ήλιος έκαιγε, το προσεγγίσαμε από την εξωτερική πλευρά μόνο.Μ'αυτά και μ'αυτά το επαγγελματικό ταξίδι στη Ρώμη έφτασε στο τέλος του. Το νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι καλού-κακού το έριξα, η πόλη όμως από μόνη της σε καλεί χωρίς να το καταλάβεις. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη, λοιπόν! Μέχρι την επόμενη φορά...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.06.2009
• 13:51

  Μουσείο Ακρόπολης και πέριξ

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το καλοκαίρι στην Αθήνα είναι γεμάτο εκδηλώσεις. Εκδηλώσεις μουσικές, χορευτικές, θεατρικές. Στο Ηρώδειο, στην Επίδαυρο, στην Πειραιώς, στους δρόμους και σε άλλους χώρους μπορεί κανείς να παρακολουθήσει κυριολεκτικά ό,τι θέλει. Οι τιμές κυμαίνονται από τσουχτερές έως δωρεάν. Το καλοκαίρι λοιπόν η πόλη παίρνει πιο ανθρώπινο πρόσωπο.
  
  Χθες το απόγευμα ως αργά το βράδυ ήταν γεμάτο ήχους, εικόνες, σκέψεις, συναισθήματα. Πρώτη στάση επίσκεψη στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, το νέο στολίδι της πόλης. Στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, δίπλα στον σταθμό του μετρό Ακρόπολη. Από το μετρό ήδη ο επισκέπτης προϊδεάζεται τι θα δει καθώς τον περιμένουν αναπαραστάσεις από την ζωφόρο του Παρθενώνα.
  
  Το Νέο Μουσείο Ακρόπολης στέκεται απέναντι από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Από τα σκαλιά πριν την είσοδό του η θέα είναι διπλή και γεμίζει το μάτι. Το αιώνιο και το νέο...
  Τα βήματα του επισκέπτη περνάνε από το γυάλινο πάτωμα με τις γκρι βούλες που επιτρέπουν να βλέπει κανείς κάτω. Τα εκθέματα του μουσείου ξεκινάνε ήδη από τα θεμέλια...Το μουσείο είναι χτισμένο έτσι ώστε να υπάρχει η όσο το δυνατόν μικρότερη επιβάρυνση των αρχαίων που βρίσκονται από κάτω του, καθότι η συνοικία Μακρυγιάννη βρίθει αρχαιοτήτων. Αρχαία λοιπόν και στα σπλάχνα του μουσείου.Εισιτήριο μπορεί κανείς να κλείσει και μέσω Ίντερνετ με χρέωση πιστωτικής. Η τιμή ως το τέλος του 2009 είναι 1 ευρώ! Το ωράριο 8-8. Και παρόλο που χθες ήταν η πρώτη μέρα ελεύθερη για το κοινό, στο διάστημα 6-8 το απόγευμα ο κόσμος ήταν λίγος.Η πρώτη εικόνα μετά τον έλεγχο εισιτηρίων.Το ισόγειο είναι σε κεκλιμένο επίπεδο, έτσι ώστε ο επισκέπτης να νιώθει κάτι αντίστοιχο με τα Προπύλαια. Εκεί βρίσκονται ευρήματα από την αρχαϊκή περίοδο. Έχουν γίνει ενδιαφέρουσες απόπειρας αποκατάστασης και ολοκλήρωσης θραυσμάτων.Οι Καρυάτιδες σε περίοπτη θέση - λείπει η "συνάδελφός" τους που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.Ως γνωστόν, τα αρχαία μάρμαρα, γλυπτά κτλ ήταν χρωματιστά και μάλιστα με έντονα χρώματα. Ελάχιστα έχουν διατηρηθεί για να μας δίνουν μια σχετική ιδέα. Οι αίθουσες έχουν χωρό ώστε ο επισκέπτης να βλέπει τα εκθέματα με την άνεσή του. Η συγκεκριμένη φωτογραφία θα μπορούσε να έχει τίτλο Το κορίτσι και το άλογο...Στο τρίτο και τελευταίο επίπεδο (η πρόσβαση γίνεται και με κυλιόμενες σκάλες) πέρα από μια 3D περιήγηση στον τρόπο κατασκευής αλλά και καταστροφής της Ακρόπολης, υπάρχουν τα κομμάτια από τις μετόπες και τα αετώματα του ναού. Έχει γίνει μια ενδιαφέρουσα δουλειά όπου τα κομμάτια που λείπουν - βρίσκονται ως επί το πλείστον στο Βρετανικό Μουσείο - έχουν συμπληρωθεί ώστε το έργο να φαίνεται ενιαίο. Έτσι, για να παίρνουμε μία ιδέα του μεγαλείου. Με άσπρο προφανώς τα εκμαγεία των μαρμάρων.Μια στάση για μια απρόσκοπτη ματιά προς τον Ιερό Βράχο και πάλι αυτή τη φορά από πιο ψηλά. Η θέα γενικότερα στην Αθήνα είναι αρκετά καλή.Υδρορροή με μορφή λιονταριού - τα γκαργκόιλς των καθολικών ναών δεν είναι τελικά και τόσο πρωτότυπη ιδέα.Η άλλη πλευρά του αετώματος με ό,τι έχει περισωθεί. Σημειωτέον ότι αρκετά αγάλματα τα κατέστρεψαν χριστιανοί κατά τον 3ο μχ αιώνα. Δε μας φταίνει μόνο οι ξένοι.Το συγκεκριμένο γλυπτό βρισκόταν στην κορυφή του αετώματος. Ο περιβάλλων χώρος του μουσείου έχει διαμορφωθεί με το φυτό-έμβλημα της πόλης της Αθήνας, την ελιά. Ενδιαφέρουσα προσέγγιση σίγουρα.Η άνεση στους χώρους φαίνεται καλύτερα από ψηλά. Η συγκεκριμένη αίθουσα βρίσκεται στο πρώτο επίπεδο.Έπειτα από μιάμιση περίπου ώρα περιήγησης στο μουσείο, ήρθε η ώρα για έναν γρήγορο καφέ υπό την σκέπη της Ακροπόλεως κάπου στην Πλάκα. Σημειωτέον μέσα στο μουσείο, στο δεύτερο επίπεδο υπάρχει καφέ και εστιατόριο με άπλετη θέα και τιμές προσιτές. Εμείς το απολαύσαμε δίπλα στο Φανάρι του Διογένη.Περπατώντας τον ομορφότερο πεζόδρομο της Ευρώπης, τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, τα βήματά μας μας οδήγησαν στο Ηρώδειο όπου χθες το βράδυ ο Θάνος Μικρούτσικος παρουσίαζε ορισμένα από τα καλύτερά του έργα. Ο αττικός ουρανός μας έκανε το χατήρι και δεν είχαμε απρόοπτα.Στο πρώτο μέρος εμφανίστηκε η Καμεράτα υπό την καθοδήγηση του Αλέξανδρου Μυράτ με την Ρίτα Αντωνοπούλου να ερμηνεύει όμορφα τραγούδια του Μικρούτσικου. Στο δεύτερο μέρος ο Χρήστος Θηβαίος, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, ο Γιάννης Κούτρας και ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας φυσικά με τον Θάνο Μικρούτσικο στο πιάνο ερμήνευσαν μελοποιημένα τραγούδια του Καββαδία σε μουσική Μικρούτσικου. Και κάπως έτσι συμπληρώθηκε μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά στην Αθήνα.
  
  ΥΓ Η συνέχεια της περιήγησης στη Ρώμη μπορεί να περιμένει...ΥΓ2 Φωτογραφίες χωρίς φλας μπορεί κανείς σε βγάλει σε όλο το μουσείο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.06.2009
• 01:56

  Ρώμη: η αιώνια πόλη (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Τετάρτη απόγευμα χτυπάει το γνωστό τηλεφώνημα του γνωστού προϊσταμένου (βλέπε ταξίδι Κωνσταντινούπολη). Ψυλλιασμένος αυτή τη φορά, ήξερα τι με περίμενε. Τετάρτη και πάλι, τετραήμερο επαγγελματικό ταξίδι και αυτή τη φορά.
  
  -Ετοιμάσου, μου λέει, 9 το πρωί της Πέμπτης πετάς.-Να φανταστώ για εκεί που οδηγούν όλοι οι δρόμοι, του απαντάω.-Δεν καταλαβαίνω τι λες, αλλά φεύγεις για Ρώμη.-Το ίδιο λέμε, απαντάω.
  
  Και να που οι δρόμοι με φέρανε και πάλι στην Αιώνια πόλη. Πρώτη φορά τα βήματα μας είχανε φέρει εδώ για εφταήμερη στην τρίτη Λυκείου, την μακρινή εποχή που δεν υπήρχε καν ευρώ. Και ομολογώ ότι την είχα λατρέψει από τότε. Η Ρώμη είναι ζωντανό μουσείο. Αρχαιότητα, ρωμαϊκά χρόνια, χριστιανικές επιρροές, Αναγέννηση, νεότερα χρόνια, όλα συνδυασμένα συμπληρώνουν την εικόνα της εφτάλοφης πόλης που διασχίζεται από τον ποταμό Τίβερη.
  
  Το ξενοδοχείο σε πολύ καλό μέρος και κεντρικό, στη Via Veneto. Για τους επισκέπτες της Ρώμης είναι πολύ σημαντικό η διαμονή αν είναι σε κεντρικό σημείο διότι έχουν τη ευκαιρία να περπατήσουν την πόλη. Και είναι πραγματικά πολύ όμορφη.
  Φωτογραφία της Via Veneto με τα πλατάνια, λίγο πάνω από την Piazza BarberiniΠολύ κοντά στο ξενοδοχείο ορισμένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα της Ρώμης. Διασχίζοντας την Via Sistina προσεγγίζει κανείς την περίφημη Piazza di Spagna από την πάνω πλευρά. Στην κορυφή της δεσπόζει ένας από τους δεκατρείς οβελίσκους που βρίσκονται διάσπαρτοι στη Ρώμη.Τα Ισπανικά Σκαλιά (Spanish steps) είναι σημείο συνάντησης νέων κατοίκων της Ρώμης και επισκεπτών. Πολύ συχνά βρίσκει κανείς εκεί παρέες να πίνουν, να διασκεδάζουν, να τραγουδούν. Φυσικά κατά τη διάρκεια της ημέρας γίνεται πανικός από τουρίστες που δροσίζονται στα νερά του συντριβανιού που βρίσκεται στη βάση των σκαλιών.
  Κατεβαίνοντας ευθεία από τα Σκαλιά βρίσκεται η περίφημη Via dei Condotti, ένας δρόμος όπου σίγουρα οι πιστωτικές κάρτες αναστενάζουν. Εδώ έχουν μαγαζιά όλοι οι γνωστοί οίκοι. Ευτυχώς πλέον υπάρχουν και στην Αθήνα, οπότε καλύτερα να ψάξετε μόνο για προσφορές.Στη Via Condotti βρίσκεται και το Antico Caffe Greco, ένα από τα παλιότερα και γνωστότερα καφέ της Ρώμης (μαζί με το Cafe de Paris που βρίσκεται στη Via Veneto). Το Caffe Greco ήταν σημείο συνάντησης καλλιτεχνών, πράγμα που φαίνεται και από την καταπληκτική διακόσμηση στο εσωτερικό του με πίνακες αξίας. Ατού του μαγαζιού τα γλυκά του και φυσικά ένας καπουτσίνο για αναπλήρωση δυνάμεων μετά τα ψώνια.Μέσα από τα στενάκια του κέντρου, φτάνει κανείς άνετα από την Piazza di Spagna στην περίφημη Fontana di Trevi. Συστάσεις ιδιαίτερες δε χρειάζονται. Καταπληκτική δημιουργία, αναπαράσταση του Ωκεανού σε ένα έργο που σίγουρα κόβει την ανάσα. Έχει εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες, σημαντικότερη εκ των οποίων η ιδιαίτερη σκηνή στην Dolce Vita. Ρίχνοντας κάποιο νόμισμα στα νερά του συντριβανιού δίνει ο επισκέπτης την υπόσχεση ότι θα επιστρέψει στη Ρώμη.Συνεχίζοντας τη βόλτα μέσα στα στενάκια του κέντρου και ακολουθώντας το πλακόστρωτο σε συνέχεια της Fontana di Trevi, μπορεί ο επισκέπτης να φτάσει σε ένα άλλο διάσημο μνημείο της Ρώμης, το Πάνθεον. Αυτό το επιβλητικό κτίριο που αρχικά χτίστηκε για τη λατρεία αρχαίων θεών έχει μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία. Ιδιαίτερο στοιχείο που χαρακτηρίζει το Πάνθεον εκτός από τους κίονες της εισόδου είναι η τεράστια οπή στο κέντρο. Ο θόλος δε στηρίζεται με κολώνες αλλά φαίνεται να αιωρείται. Επειδή όμως έχει αρκετά παχιά τοιχώματα, δεν μπορούσε να ανοιχτεί παράθυρο οπότε σχεδιάστηκε η οπή στο κέντρο για να μπαίνει φως και αέρας.Αριστερά από το Πάνθεον είναι ακόμη ένας οβελίσκος που στηρίζεται σε έναν ελέφαντα - έργο του Μπερνίνι. Αν δεν υπήρχαν οι αρχαιότητες θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Μπερνίνι είναι για τη Ρώμη ότι ο Γκαουντί για τη Βαρκελώνη.Η Ρώμη έγινε γνωστή και μέσα από τις ταινίες της Τσινετσιτά, το ιταλικό Χόλυγουντ που έδωσε αρκετές υπερπαραγωγές μερικές δεκαετίες πριν. Φαίνεται όμως ότι οι Ρωμαίοι είχανε τον κινηματογράφο αρκετό καιρό πριν μέσα τους. Σ'αυτούς τους δύο οβελίσκους παρατηρεί κανείς κάτι διαφορετικό: οι εικόνες δεν είναι σε παράλληλα επίπεδα αλλά στροβιλίζουν ακολουθώντας ένα μαιανδρικό μοτίβο. Οι εικόνες αναπαριστούν σημαντικές μάχες από την αρχή μέχρι και την κατάληξή τους. Έχει ενδιαφέρον να τις χαζέψει κανείς.
  Επειδή όμως το ταξίδι ήταν επαγγελματικό, η βόλτα διεκόπη κάπου εδώ για τις υποχρεώσεις. Η Ρώμη όμως κρύβει εκπλήξεις και το βράδυ. Αξίζει κανείς να δει τα μέρη αυτά και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο φωτισμός είναι πάρα πολύ καλός, αν και επειδή είναι τραβηγμένες από το κινητό χάνουν λίγο σε ανάλυση.
  
  
  Τα υπόλοιπα στο δεύτερο μέρος με Τίβερη, Βατικανό, Κολοσσαίο και άλλα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 15.06.2009
• 19:22

  Πάρος: Όλα μέσα*

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε με βρήκε για επαγγελματικούς λόγους στην Πάρο. Τα καλοκαιρινά συνέδρια ο κόσμος προτιμά να τα περνά σε νησιά και παραθαλάσσια μέρα, σίγουρα μακριά από το κλεινόν άστυ. Πάρος λοιπόν ο προορισμός και συγκεκριμένα ξενοδοχείο κοντά στη Νάουσσα, όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία.Κόσμος πολύς δεν υπήρχε στο νησί, κυρίως ντόπιοι και φίλοι τους από Αθήνα. Ίσως έτσι είναι καλύτερα να επισκέπτεται κανείς πολυσύχναστα νησιά, καθότι γενικώς υπήρχε μια χαλαρότητα. Παρόλο που υπήρχε πρόγραμμα και πολλά πράγματα να κάνει κανείς στο ξενοδοχείο, ξεκλέψαμε μερικές ώρες και πήγαμε για βουτιές και ξάπλες σε μία από τις πιο ιδιαίτερες παραλίες του νησιού, τις Κολυμπήθρες.
  Η απόσταση ήταν περίπου 10' λεπτά οπότε επιλέξαμε να περπατήσουμε. Όταν το τοπίο διανθίζεται με όμορφες εικόνες όπως αυτή η μπουκαμβίλια  δε σου φαίνεται καν.Η ιδιαιτερότητα στις Κολυμπήθρες είναι οι σχηματισμοί με τα βράχια. Παρατηρώντας τους κανείς καλύτερα θυμίζει κάτι σουρεάλ με ονοματεπώνυμο... Το λες και Γκαουντί!Ρηχή παραλία γενικότερα, ήρεμη όταν δεν έχει κόσμο με μικρούς κολπίσκους. Σίγουρα αξίζει σαν τοπίο.Την Κυριακή θέλαμε να πάμε στο Μοναστήρι που όπως μας είπανε οι ντόπιοι είναι πολύ όμορφη παραλία. Το μειονέκτημά της; Έληξε η σύμβαση με τον προηγούμενο που εκμεταλλευόταν την καντίνα και τις ξαπλώστρες, οπότε όποιος θέλει να πάει πρέπει να είναι εφοδιασμένος με όλα τα υλικά από νερά μέχρι ψάθες κτλ. Ίσως αξίζει. Η περίφημη Πούντα είχε πάρα πολύ αέρα και λίγο κόσμο, οπότε δεν την προτιμήσαμε.
  
  Εκείνο που μου έκανε εντύπωση στο ξενοδοχείο ήταν οι Ιταλοί επισκέπτες που είχανε all inclusive και δεν το κουνήσανε ρούπι. Φαγητό, μπάνιο, βόλτες, αθλοπαιδιές, όλα μέσα στο πρόγραμμα. Και έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται αν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αυτό. Μάλλον όχι, απ'ό,τι μπορώ να σκεφτώ. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις...
  
  Όσον αφορά στα μεταφορικά, πήγαμε με Highspeed (περίπου 3 ώρες) και γυρίσαμε με Νήσος Μύκονος (4 ώρες). Το Highspeed είναι σαφέστατα πιο γρήγορο, αλλά από 3-4 μποφώρ και πάνω κουνάει αρκετά. Το Νήσος Μύκονος (μαζί με το αδερφάκι του το Νήσος Χίος) είναι τα νεότερα πλοία του ελληνικού επιβατηγού στόλου. Αρκετά γρήγορο, σταθερό, καινούριο και καθαρό. Διαλέγετε και παίρνετε!
  
  Παρόλο που ήταν επαγγελματικό το ταξίδι, τελικά καταφέραμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα. Αξίζει λοιπόν η ταλαιπωρία, σε γεμίζει...Στις επόμενες βουτιές μας, λοιπόν!ΥΓ Για το βράδυ σας, όλα τα λεφτά τα μπαράκια στη Νάουσα στην πλατεία που είναι και το Μπαρμπαρόσσα. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει το νησί. Μαζί με τους λουκουμάδες για τους ξενύχτηδες...
  *αυθαίρετη μετάφραση του all inclusive = πακέτο διακοπών μεγάλων πρακτορείων όπου μέσα στην τιμή περιλαμβάνονται τα πάντα σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα, από φαγητό μέχρι αθλοπαιδιές, εκδηλώσεις κτλ ώστε δεν υπάρχει ανάγκη να βγουν από τα όρια του συγκροτήματος
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 10.06.2009
• 03:05

  Το βόλεμα και οι ενεργοί πολίτες

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Τελειώσανε και αυτές οι εκλογές, επιστρέψαμε σχεδόν όλοι στην καθημερινότητά μας. Συζητήσεις για το πώς περάσαμε, τι φάγαμε, τι ήπιαμε, πού πήγαμε, τι ψηφίσαμε, τι όχι, για τα αποτελέσματα κτλ. Μεγάλος πρωταγωνιστής, λένε, η αποχή. Μια αποχή σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που άγγιξε ή και ξεπέρασε το πενήντα τοις εκατό. Οι μισοί περίπου Ευρωπαίοι δεν πήγανε να ψηφίσουν.
  
  Και εδώ για πρώτη φορά - όπως πολυσυζητήθηκε - αρκετός κόσμος δεν πήγε να ψηφίσει. Γύρω στο πενήντα τοις εκατό είπανε. Και μετά αρχίσανε οι αναλύσεις για το νόημα της αποχής, τι θα είχε συμβεί αν όλοι αυτοί πηγαίνανε και ψηφίζανε, σε ποιο χώρο ανήκουν, οι λόγοι για τους οποίους απείχανε. Αρχίσανε και ορισμένοι πολιτικοί να καπηλεύονται αυτούς που δεν ψηφίσανε λέγοντας χαρακτηριστικά ότι "Ξέρουμε ότι είστε δικοί μας, το λάβαμε το μήνυμά σας - λέμε τώρα - και ξέρουμε επίσης ότι στις επόμενες βουλευτικές θα μας ξαναψηφίσετε". Φωνή βοώντος εν τη ερήμω ή αλλιώς από τη στιγμή που αυτοί όλοι παραχώρησαν και παραιτήθηκαν του δικαιώματος της έκφρασης της άποψής τους, τότε ο καθένας μπορεί να λέει και να εκμεταλλεύεται όπως θέλει και να τα παρουσιάζει όπως τον συμφέρει.
  
  Αλήθεια, γιατί ασχολούμαστε τόσο πολύ με το ποιο είναι το νόημα αυτών που απείχαν; Δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο; Οι άνθρωποι απλώς επέλεξαν να πάνε για μπάνιο απ'το να τρέχουν για ψήφο. Είδανε ευκαιρία το τριήμερο και την αδράξανε - όπως θα κάναμε και αρκετοί ακόμη αν δεν ήταν εκλογές. Αποδεκτό μπορεί να μην είναι απ'όλους, είναι σίγουρα όμως δικαίωμά τους. Φυσικά αν ήταν ένα απλό Σαββατοκύριακο πχ του χειμώνα οπότε με την επιπλέον άδεια για τους ετεροδημότες γινότανε ένα ευχάριστο τριήμερο, τότε πολλοί περισσότεροι θα είχαν ξεχυθεί στα χωριά τους για να εκδράμουν μετά ψήφου. Τώρα όμως που η άδεια της Δευτέρας υπήρχε ούτως ή άλλως, προτιμήσανε οι άνθρωποι τα μπάνια τους.
  
  Το θέμα όμως ξεκινάει όταν οι ίδιοι αλλά και οι πολιτικάντηδες προσπαθούν να δώσουν ερμηνεία γι αυτή την επιλογή. Πολιτική απαξίωση σου λέει ο ένας. Ενεργοί πολίτες που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν σου λέει ο άλλος. Αν θυμάμαι καλά, ενεργός είσαι όταν πράττεις (ή ακόμη και όταν δεν πράττεις) κάτι και όχι όταν παραιτείσαι του δικαιώματός σου. Απαξιώνεις όταν αγωνίζεσαι εκ των έσω και όχι όταν απλώς δεν είσαι εκεί. Γιατί όταν δεν είσαι εκεί εκχωρείς ουσιαστικά το δικαίωμά σου αυτό σ'αυτόν που είναι εκεί. Και δίνεις την ευκαιρία να ακουστεί η άποψή του εις διπλούν και τριπλούν. Και επιπλέον επιτρέπεις να καπηλεύεται και να χρησιμοποιεί προς ιδίον όφελος την απραξία σου αυτή. Έχεις άποψη μου λες και εγώ πραγματικά θέλω να σε πιστέψω. Πού είναι η άποψή σου όμως όταν τη στιγμή που ήρθε η ώρα να την εκφράσεις δυνατά και επίσημα, εσύ απλώς δεν ήσουν εκεί;
  
  Παραδείγματα ενεργών πολιτών, συνανθρώπων μας που ηχηρά εκφράζουν την άποψή τους καθημερινά υπάρχουν αρκετά και φυσικά πέραν της πολιτικής. Καλό είναι να τα μοιραζόμαστε. Ορισμένα από αυτά έγραψε το πατσιούρι. Αξίζει να τα διαβάσουμε. Άλλο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι του doctor με τη δουλειά που κάνει στο Άλσος Γαλατσίου. Σίγουρα υπάρχουν πολλά περισσότερα. Και σίγουρα αποδίδουν πολύ περισσότερο από την αποχή και την παραίτηση. Ερμηνείες να δίνουμε εκεί που υπάρχουν και όχι εκεί που απουσιάζουν. Βολευόμαστε να φωνάζουμε ότι το κράτος φταίει για όλα, οι άτιμοι οι πολιτικοί, ο τάδε και ο δείνα, όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς, αλλά όταν φτάνει η ώρα της δράσης ή έστω της έκφρασης της άποψης (βλέπε κάλπη) μάλλον λοξοδρομούμε. Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει κάτι, έστω και το παραμικρό στην καθημερινότητά μας, πρέπει να ενεργοποιηθούμε.
  
  
   ΥΓ Παρεμπιπτόντως η ενεργή αποχή είναι γύρω στο 35% καθότι ένα ποσοστό της τάξεως του 15% από αυτούς που "απείχαν" είναι οι διπλοεγγεγραμμένοι, οι αποθανόντες και ούτω καθεξής καθότι δεν έχουν εκκαθαριστεί οι εκλογικοί κατάλογοι.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 05.06.2009
• 13:58

  Περί πνεύματος των εκλογών

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Γυρνώντας χθες το απόγευμα από Κυψέλη προς το σπίτι μου, εγκλωβίστηκα μαζί με αρκετούς άλλους στα στενά του αρχιπελάγους της πόλης. Αρχιπέλαγος καθότι όλοι οι δρόμοι γύρω έχουν ονόματα νησιών αλλά και επειδή κατοικείται από ανθρώπους εξωτικούς. Περάσανε μπροστά μας ορισμένοι από αυτούς κρατώντας πλαστικές σημαίες κόμματος που είχε ομιλία εκείνη την ώρα στο Πεδίον του Άρεως. Σημασία δεν είχε το χρώμα της σημαίας, καθότι και προχθές και σήμερα τα ίδια γίνονται. Ούτε ότι ο συμπολίτης μας είχε σκουρότερο δέρμα από το σύνηθες (σημείο των καιρών και αυτό), ούτε καν η κυκλοφοριακή συμφόρηση που είχε δημιουργηθεί επειδή ο δρόμος ήταν κλειστός.
  Η κατάσταση είναι άμεσα συνυφασμένη με τις επερχόμενες εκλογές. Αρκετός κόσμος (περίπου ένας στους δύο) δε θα πάνε να ψηφίσουνε. Θα προτιμήσουν τις παραλίες, τις βόλτες, κάπου μακριά από τις κάλπες για τις ευρωεκλογές. Η σκανδαλολογία, το τριήμερο που "δε λέει να χαθεί", οι βόλτες στο εξωτερικό που είναι της μόδας (βλέπε Μόναχο, Παραγουάη) είναι λόγοι που η αποχή φαίνεται ότι θα είναι μεγάλη. Λόγοι κατανοητοί μεν, όχι και τόσο εύκολα αποδεκτοί δε.
  Καταρχάς το τριήμερο. Σίγουρα είναι απώλεια το τριήμερο. Σαφέστατα αν δεν ήταν οι εκλογές, οι περισσότεροι θα πηγαίναμε σίγουρα βόλτα είτε προς κάποιο νησί, χωριό είτε προς αναζήτηση παραλίας. Λογικό και θεμιτό. Τι μας εμποδίζει όμως να το κάνουμε και την Κυριακή; Να πάμε δηλαδή πρωί να ψηφίσουμε και μετά βουρ για παραλία; Σκεφτείτε το όσοι δεν έχετε ήδη φύγει για κάπου μακριά.
  Έπειτα, το ζήτημα της πολιτικής απαξίωσης. Η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και την πολιτική γενικότερα βρίσκεται στο ναδίρ. Σκάνδαλα ξεφυτρώνουν καθημερινά, το συνάφι αλληλοκατηγορείται αλλά όταν έρθει η κρίσιμη ώρα αλληλοπροστατεύεται. Και μέσα σ'αυτά και η οικονομική κρίση. Σαφέστατα και η διαμαρτυρία από πλευράς μας είναι αναγκαία. Αρκετοί αντιπαραθέτουν το επιχείρημα ότι η αποχή είναι διαμαρτυρία, είναι πολιτική στάση. Πολιτική στάση δεν είναι σίγουρα - από πότε η απραξία έγινε στάση; Αυτό σαν επιχείρημα δε στέκει από μόνο του. Το να πάω να αράξω σε μια ξαπλώστρα, βρίζοντας παράλληλα το σύστημα και αυτούς που το εκφράζουν είναι κάτι λιγότερο από ένα βότσαλο που αναπηδά στη θάλασσα κάνοντας γκελ. Αναρωτιέμαι άραγε, αν δεν ήταν κάποιο καλοκαιρινό τριήμερο αλλά μέσα πχ στον Νοέμβρη, θα γινόταν τόσος χαμός για την "πολιτική απαξίωση" και το "σιγά μην πάω να τους ψηφίσω, να μάθουνε αυτοί";
  Δείτε το διαφορετικά. Φωνάζουμε διαρκώς ότι το πολιτικό σύστημα είναι αναξιόπιστο, ότι τα υπάρχοντα κόμματα έχουν πάψει να εκφράζουν τον κόσμο αλλά μόνο την τσέπη τους. Σωστό αυτό. Και την κρίσιμη ώρα που είναι να εκφράσουμε επίσημα τη θέση μας, τι κάνουμε; Σιωπούμε αφήνοντας τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους. Και λέγοντας άλλους εννοώ τους κομματικούς στρατούς που τρέχουν στις συγκεντρώσεις όπως αυτή που ανέφερα στην αρχή. Αφήνω δηλαδή αυτούς που καθημερινά κοροϊδεύω εντέλει να με εκπροσωπήσουν. Θαρραλέα στάση, σωστά;
  Καθότι φωνακλάδες σαν λαός, φωνάζουμε επίσης για την οικογενειοκρατία, τις μίζες, τους κουρασμένους πολιτικούς. Τι κάνουμε γι αυτό; Πάμε και τους ξαναψηφίζουμε; Για να μην αδικούμε τα πάντα, στις τελευταίες εκλογές αρκετοί παλιοί πολιτικοί έμειναν απ'έξω, ονόματα τρανταχτά. Βέβαια κάποιοι φρόντισαν να τα επαναφέρουν τοποθετώντας τους στα ευρωψηφοδέλτια. Μήπως όμως και αυτές οι εκλογές είναι ευκαιρία για νέα πρόσωπα; Μήπως καταψηφίζοντας τους μεγάλους και κουρασμένους δώσουμε την ευκαιρία σε νέες φωνές να έρθουν στο προσκήνιο; Αλήθεια, δεν έχουμε καν την περιέργεια να τους ακούσουμε, να δούμε αν έχουν κάτι να πούνε; Ξέχωρα που αν οι μεγαλύτεροι νιώσουν τον ανταγωνισμό, ίσως κοιτάξουν να βελτιωθούν - αυτό καμιά φορά βοηθάει.
  Η δική μου απόφαση είναι ειλημμένη. Θέλω να ακούσω κάποιους καινούριους, να δω τι έχουν να πουν. Θα τους δώσω από πλευράς μου την ευκαιρία να ακουστούν εκεί που μπορούν. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ευρωεκλογές είναι εξίσου σημαντικές με τις εθνικές, καθότι πολλά πράγματα που μας επηρεάζουν καθημερινά αποφασίζονται στην Ευρωβουλή. Και ας πάει χαλάλι το τριήμερο, ευκαιρίες για αποδράσεις υπάρχουν αρκετές. Καλή ψήφο και καλή επιστροφή.
  
  ΥΓ Οικονομική Κρήτη είπε ο νυν, ούτε μία ψήφος χαμένη στις κάλτσες είπε ο ερχόμενος. Πού να πιάσουν και οι ζέστες. Βρε δεν πάμε καλά...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 31.05.2009
• 12:54

  Δίχως το τσιγάρο η ζωή έχει καλύτερη γεύση

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  
  Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καπνίσματος γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 31 Μαΐου, με απόφαση που πήρε το 1988 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας.
  
  Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Καρδιολογίας, της Αντικαπνιστικής και Αντικαρκινικής Εταιρείας η Ελλάδα είναι μία από τις πρώτες χώρες στην Ευρώπη σε κατανάλωση καπνού.
  
  Ερευνες έχουν δείξει ότι περίπου το 28 % του ενήλικου πληθυσμού της γης εκτιμάται ότι χρησιμοποιεί καπνό, αριθμός που υπερβαίνει κατά πολύ τον αριθμό αυτών που χρησιμοποιούν παράνομες ουσίες( πχ χάπια, κοκαΐνη κα).
  
  Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας μας ενημερώνει ότι το κάπνισμα είναι η σημαντικότερη αιτία θανάτου που μπορεί όμως εύκολα να προληφθεί και προβλέπει πως οι θάνατοι λόγω του καπνίσματος από καρκίνο, καρδιακές παθήσεις κ.ά. μπορεί να ξεπεράσουν τα δέκα εκατομμύρια το χρόνο έως το έτος 2020, με το 70% να προέρχεται από τις αναπτυσσόμενες χώρες.
  
  Τα μέλη του Keep on Blogging σε μια προσπάθεια να στηρίξουν και να βοηθήσουν στην εκστρατεία κατά του καπνίσματος θέλουν να περάσουν σε όλους με δυνατή φωνή το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ».
  
  σημ. Η ιδεα είναι να περάσουμε όλοι μαζι το μήνυμα «ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΓΕΥΣΗ» για αυτο τον λόγο σας καλούμε όλους να στηρίξετε την ιδέα αυτη, κάνοντας ανάρτηση στο blog σας την συγκεκριμένη ημέρα 31/05 το ανωτέρω κείμενο.Σας ευχαριστούμε όλους εκ των προτέρων.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.05.2009
• 14:02

  Οικολογική...τζαζ

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το καλοκαίρι έρχεται και πάλι στην Αθήνα. Πού το καταλαβαίνει κανείς; Πέρα από τις παραλίες που βουλιάξανε τα δύο προηγούμενα Σαββατοκύριακα (δημοσιογραφικό κλισέ) άρχισαν οι εκδηλώσεις και τα φεστιβάλ. Η έκθεση βιβλίου μόλις τέλειωσε αλλά η πόλη της Παλλάδας δε μας αφήνει παραπονεμένους. Δύο ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις αυτή τη βδομάδα με σχεδόν παράλληλους βίους. Ecolife και φεστιβάλ τζαζ - και τα δύο στην Τεχνόπολη στο Γκάζι.
  
  Κατά σειρά έναρξης, προηγείται το 9ο ευρωπαϊκό φεστιβάλ τζαζ. Διοργανώνεται στον προαύλειο χώρο του πολυχώρου "Τεχνόπολις" στο Γκάζι και θα διαρκέσει από 27 έως 31 Μαϊου. 14 από τα πιο σημαντικά συγκροτήματα από αντίστοιχες χώρες της Ευρώπης θα εμφανίζονται καθημερινά από τις 9 το βράδυ. Μοναδική ευκαιρία για να ακούσει κανείς ενδιαφέρουσες μουσικές απ'όλη την Ευρώπη υπό την σκέπη της Ακρόπολης. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη, οπότε γιατί να μην πάει κανείς; Περισσότερες πληροφορίες και το πρόγραμμα αναλυτικότερα ΕΔΩ.
  
  Στον ίδιο χώρο, λίγο πιο δίπλα στην Τεχνόπολη διοργανώνεται η Ecolife, η έκθεση για την οικολογία στην καθημερινή ζωή. Εκεί μπορεί κανείς να μάθει πώς να ανακυκλώνει καλύτερα, πώς να μην επιβαρύνει το περιβάλλον, πώς να κάνει το σπίτι του περισσότερο οικολογικό με απλές μεθόδους και πολλά άλλα. Οικολογικά προϊόντα, εναλλακτικές θεραπείες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, οργανισμοί, δόμηση μέχρι και βιολογικά παγωτά θα διανεμηθούν! Όσοι πιστοί...
  
  Οπότε τι καλύτερο για μια έξοδο από το Γκάζι αυτό το τετραήμερο; Υπενθυμίζω ότι η Τεχνόπολις είναι δίπλα στο σταθμό Κεραμεικού του μετρό και κοντά στο Θησείο. Σημειωτέον Παρασκευή και Σάββατο βράδυ μετρό και ηλεκτρικός λειτουργούν μέχρι περίπου τις 2:30 τη νύχτα. Τι λέτε, πάμε αυτό το τετραήμερο Γκάζι για τζαζ οικολογική;
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.05.2009
• 22:55

  By Nature και Favarte

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Όπως θα έχετε παρατηρήσει στο συγκεκριμένο ιστολόγιο στη στήλη αριστερά εμφανίζονται δύο banners. Το ένα λίγο παλιότερο, το άλλο πιο φρέσκο. Και τα δύο οδηγούν σε επιχειρηματικές προσπάθειες φίλων. Δυο προσπάθειες διαφορετικές που αξίζουν την προσοχή όσων ενδιαφέρονται. Γι αυτό και αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στο να πω δυο λόγια για καθεμία από αυτές τις προσπάθειες. Αρχίζω με το By Nature. Ανήκει στον Βασίλη, παιδικό φίλο από τη γειτονιά στην Λάρισα. Κατάστημα με προϊόντα που αφορούν σε δύο κατηγορίες: φυτικά καλλυντικά χωρίς προσθήκη χημικών και οικολογικά παιχνίδια χωρίς τοξικές ουσίες. Όπως αναφέρεται και στην κεντρική σελίδα, Ένα παραμυθένιο μαγαζί, παράδεισος για τις γυναίκες και τα παιδιά. Τα καλλυντικά είναι απολύτως φυτικά και περιλαμβάνουν κατηγορίες από αντικυτταριδικά, προϊόντα μπύρας, κρέμες σώματος, σαμπουάν και αφρόλουτρα και άλλα. Ελεγμένα και δοκιμασμένα σύμφωνα με όλες τις επιταγές της ΕΕ. Όσο για τα παιχνίδια αποτελούν μια ενδιαφέρουσα πρόταση για παιδιά μικρότερα και μεγαλύτερα. Είναι ξύλινα, εκπαιδευτικά και φιλικά για το περιβάλλον. Φυσικά μπορείτε να τα δει κανείς και να τα παραγγείλει και μέσω Ίντερνετ αφού πρόσφατα ενεργοποιήθηκε και το e-shop. Περισσότερα στο [www.bynature.gr] ή κάντε click στο banner. Διαθέτει και group στο facebook. Τώρα στην πιο πρόσφατη προσθήκη. Η Fava μας, η δική μας Φάβα έχει ανοίξει το δικό της ιντερνετικό μαγαζί! Ο τίτλος του είναι Favarte. Εκεί μπορεί κανείς να δει και να αγοράσει χειροποίητα αντικείμενα από τα χέρια της. Και είναι όλα μοναδικά και σίγουρα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. Μπείτε, δείτε και ποτέ δεν ξέρετε... Όλο και κάτι μπορεί να σας αρέσει! Ένα μπορώ να πω με σιγουριά: το'χει τρελά το Φαβόνι μας! Και εκεί μπορεί να τα παραγγείλετε on-line φυσικά στο [www.favarte.etsy.com] ή κάντε click στο banner επίσης. Επίσης διαθέτει group στο facebook. Νεανική επιχειρηματικότητα λοιπόν. Προσωπικά, έχω αποφασίσει τα δώρα προς τους υπόλοιπους φίλους να είναι οικολογικά και χειροποίητα...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.05.2009
• 11:11

  Ατενίζοντας την Αθήνα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Κάθε φορά που έρχομαι ή φεύγω από το Ελ.Βενιζέλος αφιερώνω μερικές στιγμές για να κοιτάξω την Αθήνα από ψηλά. Αυτό το χάος που λέγεται πρωτεύουσα, αυτή την τσιμεντούπολη στην οποία ζούμε λίγοι παραπάνω απ'ό,τι αντέχει η πόλη. Που εκτείνεται σε λόφους, βουνά. Μόνο η θάλασσα φαίνεται ότι την σταματά προς το παρόν...Και η οικονομική κρίση, βεβαίως-βεβαίως, αλλά αυτό θα ξεπεραστεί σχετικά σύντομα. Βλέπει κανείς τις πολυκατοικίες, τους δρόμους, τα λιγοστά ξέφωτα, την Ακρόπολη και τα λοιπά κληροδοτήματα των αρχαίων ημών, τα νεότερα κληροδοτήματα κυρίως προς Κηφισίας μεριά...
  
  Καθότι λεκανοπέδιο, υπάρχουν αρκετά μέρη από τα οποία μπορεί κανείς να ατενίσει την πόλη. Από το Αττικό Άλσος, την Πετρούπολη, την Ακρόπολη, τον Λυκαβηττό και άλλα... Είτε για καφέ, είτε για φαγητό, είτε πάλι για ποτό, βόλτα συναυλία, σ'αυτά τα μέρη δίνεται η ευκαιρία να απολαύσει ή να απογοητευτεί το μάτι γεμίζοντας γκρίζες εικόνες. Όπου φτάνει το μάτι βλέπει κανείς πόλη. Πόλη να ζει, να φυτοζωεί, να νιώθει, να δυσανασχετεί. Να θέλει να φύγει, να επιλέγει να μείνει, να φεύγει μένοντας. Να αγαπά, να διασκεδάζει, να ερωτεύεται, να μισεί. Μικρές και μεγαλύτερες ιστορίες εκτυλίσσονται μέσα στα διαμερίσματα που φαίνονται τόσο μικρά και μάταια από κει ψηλά. Σαν ουδέτερος παρατηρητής, αποστασιοποιημένος απ'όσα διαδραματίζονται εκεί κάτω.
  
  Η καλύτερη ώρα γι αυτά τα παρατηρητήρια της πόλης είναι λίγο πριν νυχτώσει. Είναι η στιγμή της μετάβασης. Από το γκρι τσιμέντο που κυριαρχεί όσο και αν προσπαθούν οι πράσινες οάσεις να το ομορφύνουν, η πόλη περνά σε μια ηλεκτρική πανδαισία. Φώτα ξεπετάγονται από παντού. Τα φώτα των δρόμων, τα φωτισμένα μνημεία, η κίνηση των αυτοκινήτων που φανερώνουν ζωή - οξύμωρο μεν αλλά αληθινό, φώτα στο μπαλκόνι - ειδικά τώρα που καλοκαιριάζει ολοένα και συχνότερα. Θάλασσα από φώτα.
  
  Και μετά; Έρχεται η ώρα της βουτιάς. Βουτιά μέσα σ'αυτή τη θάλασσα με τα φώτα. Βουτιά εκεί που καλώς ή κακώς εξελίσσεται η ζωή του καθενός από εμάς. Επιστροφή στην άγρια φύση ή μάλλον στη ζούγκλα. Μέχρι το επόμενο σούρουπο, μέχρι το επόμενο ατένισμα.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 08.05.2009
• 09:58

  Αφού υποχρεωτικό είναι το στρατιωτικό

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μέρες κατάταξης αυτές που διανύουμε - πέρα από την επερχόμενη καλοκαιρία. Νέοι και λιγότερο νέοι ετοιμάζουν τα πράγματά τους, η μάνα-αδερφή-γυναίκα πλέκει την κάλτσα του στρατιώτη, τα μαγαζιά που πουλάνε στρατιωτικά είδη θησαυρίζουν και τα στρατόπεδα ανοίγουν τις πύλες τους να δεχτούν μερικές χιλιάδες νεοσύλλεκτων. Για τους περισσότερους ξεκινάει μία χρονιά για τη ζωή τους σε γενικές γραμμές χαμένη, για άλλους πιο τυχερούς ή άτυχους ένα εννιάμηνο ή ένα εξάμηνο και ούτω καθεξής.
  
  Ειδικά από τότε που άρχισε το δωδεκάμηνο (ήμουν από τους τυχερούς της πρώτης δωδεκάμηνης σειράς στην ιστορία του ελληνικού στρατού) μέρα στον στρατό που περνά, δεν ξαναγυρνά. Αυτό για όσους μπορεί να στενοχωριούνται ή να το σκέφτονται λίγο παραπάνω. Σίγουρα αποτελεί διακοπή της πολιτικής ζωής με ό,τι αυτό συνεπάγεται: απόσταση από φίλους, δουλειά, γνωριμίες, οικογένεια, σχέση κτλ κτλ. Από την άλλη αποτελεί μια πρόγευση της ζωής που ακολουθεί μετά, καθώς εκεί μέσα βρίσκει κανείς κάθε καρυδιάς καρύδι, ενώ είναι υποχρεωμένος κατά κανόνα να υπακούει τους "ανωτέρους" του που μόνη βάση "ανωτερότητάς" τους δεν είναι ο σεβασμός ή κάτι ανάλογο, αλλά η εξουσία που πηγάζει από τη θέση και μόνο. Σας θυμίζει κάτι αυτό;
  
  Αναχρονιστικός θεσμός, γενικότερα άχρηστος, υπάρχει μάλλον για να δικαιολογεί τους μισθούς των στρατιωτικών. Γιατί κακά τα ψέματα οι κληρωτοί δύσκολα σε ενδεχόμενες εχθροπραξίες μπορούν να σταθούν - μακριά από εμάς βέβαια όλα αυτά. Όλα τα άλλα είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Από τη στιγμή που έτσι είναι το σύστημα, βέβαια, με αυτά τα δεδομένα πορεύεται κανείς προσπαθώντας να βγει με όσο το δυνατόν λιγότερες απώλειες. Παλιότερα μπορεί να είχε νόημα και πίκρα ο στρατός. Τα παιδιά έφευγαν πρώτη φορά από το σπίτι, κινητά δεν υπήρχαν οπότε η επικοινωνία δύσκολη, η θητεία κρατούσε δύο και τρία χρόνια. Τώρα έχουν απλουστευτεί οι διαδικασίες. Βέβαια το γεγονός ότι έχουμε συχνά κρούσματα αυτοκτονιών μέσα στο στράτευμα μας δείχνει ότι κάτι σάπιο εξακολουθεί να υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας... Για να την παλέψει κανείς καλό θα είναι να το πάρει απλώς ως καλαμπούρι, ένα κακόγουστο αστείο, μια σουρεάλ παράσταση με κομπάρσο τον ίδιο.
  
  Για όλους όσοι τους ήρθε το χαρτί και απλώς γελάσανε, για τους άλλους που μπαίνουν αυτές τις μέρες αφήνοντας πίσω τους επιστημονικό έργο, δουλειά, γυναίκα, σκυλιά, γατιά (όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά), για αυτούς που υπηρετούν τώρα και τέλος για όλους τους υπόλοιπους από εμάς που ξεμπερδέψαμε με αυτή την ιστορία αφιερωμένο λοιπόν το άσμα... Καλοί πολίτες!
  
  - Ήρθα να σου πω αντίο, γιατί το πρωί θα φύω
  γιατί το πρωί θα φύω, ήρθα να σου πω αντίο
  - Φεύγεις και ως την Κυριακή θα ‘σαι ντυμένος στο χακί
  θα ‘σαι ντυμένος στο χακί, φεύγεις και ως την Κυριακή
  - Γράμματα σου να μου στέλνεις και δικά μου θα λαβαίνεις
  και δικά μου θα λαβαίνεις, γράμματα σου να μου στέλνεις
  - Που θα φύγεις και τα βράδια θα’ ναι η καρδιά μου άδεια
  θα’ ναι η καρδιά μου άδεια, Που θα φύγεις και τα βράδια
  - Αφού υποχρεωτικό είναι το στρατιωτικό
  είναι το στρατιωτικό, αφού υποχρεωτικό
  - Στην καρδιά μου έχω μεράκι που θα φύγεις φανταράκι
  που θα φύγεις φανταράκι, στην καρδιά μου έχω μεράκι
  - Περίμενε μ‘ ώσπου ν’ απολυθώ, μα ‘γω θα σ’ αγαπώ
  λυθώ μα ‘γω θα σ’ αγαπώ, περίμενε μ‘ ώσπου ν’ από-
  - Σ’ αγαπώ και θα σε περιμένω να γενούμε ταίρι
  μένω να γενούμε ταίρι, σ’ αγαπώ και θα σε περι-
  - Φεύγω και σ’ αποχαιρετώ αλλά τσι μέρες θα μετρώ
  αλλά τσι μέρες θα μετρώ, φεύγω και σ’ αποχαιρετώ........ΥΓ Οι στίχοι είναι από ΕΔΩ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 30.04.2009
• 15:05

  Τάσεις φυγής

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Λίγες ώρες πριν το επερχόμενο τριήμερο της Πρωτομαγιάς (καλά μας έκατσε φέτος) η ώρα της μεγάλης φυγής έρχεται και πάλι. Δηλαδή τι μεγάλη φυγή είναι αυτή δεν μπορεί κανείς να προσδιορίσει, αφού δεν έχουμε πάνω από δέκα μέρες που γυρίσαμε από την προηγούμενη, ενώ σε ένα μήνα περίπου έχουμε την επόμενη. Γενικώς όλο φεύγουμε, μου φαίνεται... Η κίνηση στους δρόμους ασφαλώς και είναι ιδιαίτερα αυξημένη, οι δημοσιογράφοι ετοιμάζουν τα κλισέ που αρμόζουν στην περίσταση - η μεγαλύτερη έξοδος των τελευταίων ετών, σύμμαχος των εκδρομέων ο καιρός κτλ κτλ - η πληρότητα αεροπλάνων, τρένων, πλοίων, λεωοφορείων αγγίζει το απόλυτο. Τάση φυγής όλη η χώρα...
  Ειδικά στο κλεινόν άστυ το όπου-φύγει-φύγει είναι κανόνας. Με την πρώτη ευκαιρία πιάνει τους περισσότερους μια τάση φυγής. Φυγή από την πόλη, από την δουλειά, από την καθημερινότητα. Από την άλλη για τους εναπομείναντες στα ξύλινα τείχη, αν δε φύγεις πώς θα έρθεις ξανά σε επαφή με τη φύση, πώς θα ανανεωθείς, πώς θα ξεφύγεις από την καθημερινότητα;
  Συνήθως όταν έχει κανείς τάσεις φυγής από μία σχέση, από συγκεκριμένο εργασιακό περιβάλλον, από μια δεδομένη κατάσταση το κάνει γιατί πραγματικά θέλει να φύγει. Θέλει να αλλάξει, να απομονωθεί, να μείνει μόνος, να ανασυγκροτηθεί, να αλλάξει. Αν δε φύγει πώς θα προχωρήσει; Πώς θα παλέψει ξανά για το καινούριο που θα ανοιχτεί μπροστά του για να κληθεί να το εξερευνήσει από την αρχή; Αναρωτιέται λοιπόν κανείς μήπως η ζωή είναι μία ατελείωτη τάση φυγής.
  Και αν ισχύει αυτό, στην περίπτωση της φυγής από την πόλη μήπως τελικά όλοι θέλουμε να φύγουμε, να την κάνουμε; Μήπως η ερωτική μας σχέση με την πόλη και κυρίως την Αθήνα δε μας αρκεί; Μήπως έχουμε κορεστεί; Τα ερωτήματα βέβαια είναι δύο σ'αυτή την περίπτωση. Το πρώτο είναι αν θέλουμε να φύγουμε ξέρουμε πού θέλουμε να καταλήξουμε ή πάμε στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα - ένα άγνωστο πού ούτε καν το έχουμε φανταστεί άρα δεν ξέρουμε τι ψάχνουμε; Και αν ξέρουμε τι ψάχνουμε, τότε γιατί δε φεύγουμε νωρίτερα; Και αν τελικά πραγματικά θέλουμε να φύγουμε, τότε γιατί πάντα επιστρέφουμε;
  Μ'αυτές τις σκέψεις τόσο για την έξοδο όσο και για την επιστροφή, καλά να περάσουμε όλοι σ'ό,τι επιλέξουμε να κάνουμε και αυτό το τριήμερο. Ούτως ή άλλως και για τους παραμένοντες υπάρχουν εορταστικές εκδηλώσεις τόσο στο κέντρο της πόλης όσο και σε συνοικίες όπως πχ στη Ν.Φιλαδέλφεια όπου γίνεται πανηγύρι. Γεροί, δυνατοί και ανανεωμένοι από βδομάδα...Καλό μήνα να έχουμε!
  
  ΥΓ Βροχές είπε για το τριήμερο στην Θεσσαλονίκη. Πάνε τα όνειρα για πρώτο μπανάκι κάπου στην Χαλκιδική.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 25.04.2009
• 12:44

  Πάσχα στο Londinium: άνθρωποι, φύση, ζώα (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Παρόλο που το Λονδίνο είναι μια μεγαλούπολη, εν τούτοις "περιβάλλεται" από αρκετή φύση. Πολλά και μεγάλα πάρκα (Hyde Park, Regent's Park, Holland Park, Green Park και άλλα) είναι κάποια από αυτά που βρίσκονται μέσα στην πόλη. Με τον παραμικρό ήλιο οι κάτοικοι της πόλης ξεχύνονται σε αυτά. Τα περισσότερα έχουν λίμνες, αξιοθέατα όπως παλάτια κτλ, δρόμους για τρέξιμο, για ποδήλατο και πάσης φύσεως δραστηριότητες - κάτι που πραγματικά απουσιάζει από την Αθήνα.
  Ο επισκέπτης της πόλης σίγουρα αξίζει να επισκεφτεί ορισμένα από αυτά και γιατί όχι να απολαύσει ένα μεσημεριανό σάντουιτς περπατώντας. Ειδικά στο Hyde Park τις Κυριακές μπορεί κανείς να δει αρκετά. Πολύς κόσμος κατεβαίνει για πικνικ (αλήθεια πόσο καιρό έχω να κάνω πικνικ εντός πόλης; από πριν την πυρκαγιά της Πάρνηθας νομίζω) με καλάθια γεμάτα φαγητό, κρασί και κοινώς ξαμολιέται! Μέχρι και ξαπλώστρες έχουνε βάλει για να απολαμβάνουν λίγο ήλιο παραπάνω, με το αζημίωτο βέβαια. Στο Hyde Park τις Κυριακές βέβαια μαζεύονται και ρήτορες όπου πάνω σε ένα σκαμνάκι λένε τα δικά τους (κυρίως για συντέλειες του κόσμου κτλ), αλλά έχει χάζι κανείς να τους βλέπει.Εμείς πάλι προτιμήσαμε να πάρουμε το καραβάκι και να πάμε στο Greenwich όπου και εκεί ο κόσμος είχε ξεχυθεί στο πάρκο. Εκτός από πικνικ, παίζανε από κυνηγητό μέχρι κρίκετ, γκολφ και ράγκμπι. Πραγματικά εντυπωσιακό!Στο αστεροσκοπείο απ'όπου περνάει και ο μεσημβρινός του Greenwich (όπως έχει γράψει παλιότερα η Σοφία προφέρεται Γκρένιτς και όχι Γκρίνουιτς) είχε αρκετό κόσμο και τρελή ουρά για φωτογραφία με την γραμμή στο πάτωμα. Προτιμήσαμε να τραβήξουμε αυτήν την πατριωτική και να απολαύσουμε ένα hot dog στο κιόσκι παραδίπλα...
  Σήμα κατατεθέν των αγγλικών πάρκων είναι νομίζω τα σκιουράκια. Αυτά κι αν έχει χάζι να τα βλέπεις. Άσε που επειδή τα ταϊζει αρκετός κόσμος, είναι εξοικειωμένα και δε φοβούνται πολύ. Πλησιάζουν σε απόσταση βολής!Καμιά φορά βέβαια τα ζώα της πόλης το παρακάνουν - προσοχή στην λεπτομέρεια στην κορώνα. Ούτε την Αυτού Μεγαλειότητα δε σέβονται... Τς τς τς! Τι να πει κανείς...
  Η φωτογραφία είναι από τους κήπους του Kensington (αριστερή πλευρά του Hyde Park)
  
  Βέβαια το καβάλημα φαίνεται ότι είναι στη φύση των ζώων της πόλης, εξού και η φωτογραφία του κυρίου από την Portobello Market.Το κρύο στην Αγγλία συνήθως επιβάλλει κανείς να φοράει το κασκόλ ή το φουλάρι του. Πάντως χρήση σαν την συγκεκριμένη ομολογώ ότι πρώτη φορά βλέπω. Λες να φταίει η οικονομική κρίση και γι αυτό; (Ναι, κασκόλ είναι αυτό που είναι δεμένο γύρω από το λαιμό του σκύλου)
  
  Άλλα ζώα βέβαια είναι πιο ευγενή και φαίνεται αυτό. Παρόλο που επιτελούν ένα όχι και τόσο θεάρεστο έργο - αυτό της αστυνόμευσης - το αγγλικό του φλέγμα παραμένει ατάραχο. Εδώ μπλοκαρισμένα από την κίνηση περιμένουν υπομονετικά το φανάρι...
  Βέβαια έχουν και την τιμητική τους, οπότε έτσι δικαιολογούνται οι καλοί τρόποι. Ιδού και η απόδειξη μέσα από την ρύθμιση της κυκλοφορίας. Μην έχουμε και κανένα ατύχημα.
  Πέρα από την πλάκα, η έφιππη αστυνομία ειδικά σε περιπτώσεις όπως γήπεδα και γενικότερες συγκεντρώσεις έχει ένα κύρος περισσότερο. Το είδα και στην Ισπανία και στην Αγγλία. Αλλιώς υπολογίζει ο άλλος έναν έφιππο και αλλιώς κάποιον πεζό. Ο φόβος φυλάει τα έρημα; Ίσως... Βέβαια μην ξεχνάμε ότι αυτό τον καιρό η λονδρέζικη αστυνομία κατηγορείται για ελληνοποίηση (αντιμετώπιση του πλήθους ως εχθρού, πιθανή δολοφονία διαδηλωτή από γκλοπ κτλ κτλ).
  Εκτός από τα πάρκα το Λονδίνο έχει και τον Τάμεση. River Thames, όπως είναι στα αγγλικά, μέχρι λίγα χρόνια πριν ήταν ένα νεκρό ποτάμι λόγω αποβλήτων και υψηλής τοξικότητας. Εφαρμόζοντας πρόγραμμα καθαρισμού των νερών, καταφέρανε μέσα σε λιγότερο από δεκαετία να καθαρίσουν σχετικά το ποτάμι σε σημείο που επανεμφανίστηκαν μέχρι και ψάρια! Σε ορισμένα σημεία φαίνεται και κομμάτι παραλίας που είναι ευκαιρία για ορισμένους να αναδείξουν τα ταλέντα τους...Ο εν λόγω κύριος είχε και ένα κουβαδάκι παραδίπλα όπου έριχνε ο κόσμος χρήματα. Όλα αυτά τα βλέπει κανείς περπατώντας στην South Bank, βεβαίως-βεβαίως.
  Φύση όμως ή μάλλον τα κατάλοιπα αυτής ανακαλύπτει κανείς και εντός των μουσείων. Όσα εκατομμύρια χρόνια και αν περάσουν, ζώα σαν και αυτά προκαλούν σίγουρα δέος. Από τα κυριότερα αξιοθέατα του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας είναι η αίθουσα με τους δεινόσαυρους.
  Στο Βρετανικό Μουσείο βέβαια υπάρχει κατασκεύασμα που αποτελεί αντικείμενο διαμάχης και έμπνευσης για το Χόλυγουντ. Είναι το γυάλινο κρανίο που μέχρι πρόσφατα νόμιζαν οι επιστήμονες ότι ήταν έργο των Αζτέκων (ή και των εξωγήινων, σύμφωνα με το Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull ), αλλά πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι μάλλον είναι έργο ευρωπαίων του προηγούμενου αιώνα. Άλλος ένα μύθος καταρρίφθηκε.
  Μετά από τόσο περπάτημα, ασφαλώς και ανοίγει η όρεξη. Αν δεν βρείτε κάποιο fish 'n' chips στο δρόμο σας και βαρεθήκατε το κλασικό κρέας, μπορείτε να κάνετε μια βόλτα από την Chinatown. Είναι ακριβώς πάνω από την Leicester Square και κάτω από την ευρύτερη περιοχή του Soho. Έχει αρκετά κινέζικα εστιατόρια μαζεμένα όπου μπορείτε σχεδόν σε όλα να φάτε καταπληκτική πάπια Πεκίνου σερβιρισμένη με παραδοσιακό τρόπο με πιτάκια, φρέσκο κρεμμύδι, αγγούρι και σάλτσα δαμάσκηνου. Αν σας αρέσει το κινέζικο, είναι σίγουρα καλή ευκαιρία!Και επειδή και εμείς έχουμε πράσινο στο κέντρο της πόλης και σαφώς περισσότερο ήλιο, ώρα για ουζάκια στο Θησείο! Μέχρι το επόμενο ταξίδι...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.04.2009
• 03:55

  Πάσχα στο Londinium: διαδρομές, μουσεία, κτίρια (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μετά το περσινό Πάσχα Βιεννουά, τα βήματα μας έφεραν και φέτος εκτός Ελλάδος για τις μέρες της άδειας του Πάσχα. Η οικονομική συγκυρία είναι αρκετά βολική καθώς η ισοτιμία λίρας και ευρώ πλησιάζει επικίνδυνα στο 1 προς 1, γεγονός που ευνοεί τα ψώνια και όχι μόνο. Δεδομένου ότι τα αεροπορικά είχαν κλειστεί από Οκτώβρη, μπορεί κανείς να πει ότι η εκδρομή ήταν αρκετά οικονομική.Τι μπορεί κανείς να κάνεις στο Λονδίνο; Φυσικά βόλτες, μουσεία, φαγητό, ψώνια, πάρκα και όλα τα συναφή. Σύμμαχος ο καιρός - αν εξαιρέσει κανείς την βροχούλα της Μ.Παρασκευής όλα κύλησαν ομαλά.Ενδεικτική φωτογραφία καλοκαιρίας και έντονων χρωμάτωνΣτάση πρώτη ή μάλλον βόλτα πρώτη η περίφημη βόλτα στην South Bank του Τάμεση, ακολουθώντας το Thames Path από Big Ben μέχρι και πέρα από την Tower Bridge. Στάσεις που μπορεί να κάνει κανείς είναι το Αββαείο του Γουεστμίνστερ (12 λίρες), το London Eye (15 λίρες), το Μουσείο Νταλί, η Tate Modern (είσοδος δωρεάν εκτός από συγκεκριμένες εκθέσεις) όπου αξίζει μια στάση για καφέ ή μπύρα στον έβδομο όροφο. Αξίζει να διαθέσει κανείς 3 ώρες περίπου γι αυτή την βόλτα που καταλήγει στο London Tower Bridge όπου περνώντας κανείς απέναντι φτάνει στον Πύργο του Λονδίνου και από εκεί στο City, στον Καθεδρικό του Αγ.Παύλου και άλλα αξιοθέατα.Ξεκινώντας λοιπόν από Big Ben...Διασχίζει την γέφυρα απέναντι και ακολουθεί το Thames Path...Μία από τις γέφυρες του Τάμεση. Η συγκεκριμένη είναι η Blackfriars - άλλες είναι η Millenium Bridge απέναντι από την Tate Modern, η London Bridge και άλλες...Ο καθεδρικός ναός του Αγ.Παύλου και το City όπως φαίνεται από απέναντι...Ο Πύργος του Λονδίνου και συγκεκριμένα η Traitors Gate...Φυσικά η Tower Bridge η οποία παρεμπιπτόντως ήταν φρεσκοβαμμένη - το γαλάζιο φαίνεται έντονα...Την επίσκεψή μας σίγουρα αξίζουν και τα Catherine Docks όπου τα λόγια για τα κότερα είναι περιττά...Βέβαια, το Λονδίνο δεν είναι μόνο ο Τάμεσης. Έχει και πολλά μουσεία. Γνωστότερο όλων το Βρετανικό Μουσείο (είσοδος δωρεάν). Σαν γνήσιοι Έλληνες επισκεφτήκαμε τα αγάλματα του Παρθενώνα αλλά δεν περιοριστήκαμε σε αυτά, έτσι γι αλλαγή. Όπως φαίνεται και από την είσοδο, αυτή την περίοδο υπάρχει αφιέρωμα στο Ιράν. Εκτός αυτού, είδαμε τα αιγυπτιακά, οτιδήποτε σε μικρασιάτικο, ρωμαϊκά, αφρικανικά και ορισμένα άλλα αφιερώματα. Παρεμπιπτόντως, οι ώρες λειτουργίας των περισσότερων μουσείων στο Λονδίνο είναι 10 το πρωί με 6 το απόγευμα.Ενδιαφέροντα μουσεία είναι και το τρίπτυχο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, Μουσείο Επιστημών και Μουσείο Αλβέρτου και Βικτωρίας που είναι σε απόσταση μερικών μέτρων. Στο πρώτο στεγάζεται μία από τις μεγαλύτερες εκθέσεις δεινοσαύρων (απολιθώματα φυσικά) ενώ το δεύτερο είναι αρκετά διαδραστικό. Η είσοδος είναι δωρεάν...Στην συγκεκριμένη φωτογραφία είναι η είσοδος στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας με θέμα την Ιστορία του χρόνου και του κόσμου. Διακρίνονται αγάλματα της Μέδουσας, ενός Κύκλωπα και ενός αστροναύτη...Αξιοθέατο που κάθε σωστός τουρίστας, που επισκέπτεται πρώτη φορά το Λονδίνο, επιβάλλεται να επισκεφτεί είναι το Madame Tussauds μουσείο κέρινων ομοιωμάτων. Η είσοδος είναι 25 λίρες και για να αποφύγετε τις ουρές καλό είναι να είστε εκεί λίγο πριν τις 10 το πρωί. Φυσικά χρειάζεται φορτισμένη φωτογραφική μηχανή και μεγάλη μνήμη, καθότι οι φωτογραφίες θα είναι σίγουρα πολλές!Το Λονδίνο φυσικά έχει και ωραίες υπαίθριες αγορές. Κάθε Σάββατο στο Notting Hill υπάρχει η γνωστή Portobello Market - σχετική φωτογραφία είχα ανεβάσει σε προηγούμενη ανάρτηση. Την Κυριακή αξίζει κανείς να επισκεφθεί την Camden Town και την περίφημη ιδιαίτερη αγορά της. Χρώματα και σχέδια παντού, όπως και οι φουσκάλες στη μέση του δρόμου...Οι περίφημοι Stables μαζί με το Stable Hospital...Από τα αγαπημένα μου μέρη για περπάτημα φυσικά είναι και το downtown του τουρίστα, η διαδρομή δηλαδή που ξεκινά από Picadilly Circus, περνά από Leicester Square και καταλήγει στην Covent Garden. Στην τελευταία μπορεί κανείς να απολαύσει το ποτό του σε ένα από τα μπαλκόνια των bars που βρίσκονται στον πάνω όροφο. Η θέα και η αίσθηση είναι σίγουρα μοναδική. Μάλιστα στην συγκεκριμένη ταράτσα συναντήθηκαν και ορισμένοι bloggers - ο αριθμός τους ήταν σίγουρα μεγαλύτερος του 2. Για τους δύο έχουμε σίγουρα στοιχεία: ο ένας είναι Londoner και ο άλλος βλαχούτσος (εκ του βλάχου). Η μπυροποσία τους μάλιστα διεκόπη από απειλητικό τηλεφώνημα γνωστού Λέσβιου blogger...Το Picadilly Circus και ο ErosΗ θέα από την ταράτσα bar της Covent Garden Και επειδή άγιες μέρες ήτανε, φαγητό χρειαζόμασταν, τι πιο κλασικό από μία βρετανική Pub; Ειδικά όταν έχει ευλογημένο όνομα και εικόνα - Angel and Crown...Σημείωση: κατά την αναχώρησή σας από το Λονδίνο, καλό είναι να φοράτε καθαρές κάλτσες άνευ τρύπας, γιατί στο αεροδρόμιο θα κληθείτε να βγάλετε τα παπούτσια σας. Για να μη λέτε μετά ότι δεν σας προειδοποίησα... ΥΓ Μετά τα κτίρια, τις διαδρομές και τα μουσεία θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος με εικόνες του Λονδίνου. Οσονούπω και αυτό. ΥΓ1 Έκανε αλλαγές ο blogger γενικότερα στις αναρτήσεις προσθέτοντας επιπλέον στοιχεία ή είναι ιδέα μου; Καλές φαίνονται πάντως.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 13.04.2009
• 09:44

  Στο κλίμα των ημερών - Keep on blogging

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Άρχισε σήμερα και η Μ.Βδομάδα για τους περισσότερους - για κάποιους κορυφώθηκε χθες βράδυ - έρχεται όπου να'ναι και η μικρή ή μεγαλύτερη άδεια. Αρκετοί θα εκδράμουν στα χωριά τους, άλλοι θα παραμείνουν στην ήρεμη Αθήνα, ορισμένοι θα ταξιδέψουν στο εξωτερικό καθότι οι άδειες γενικά δυσεύρετες.
  Μέσα σ'αυτό το κλίμα κατάνυξης αρχικά και χαράς όσο κοντεύει το Πάσχα, καλό είναι να θυμόμαστε και κάποιους ανθρώπους που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Είτε συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη είτε παιδιά που βρίσκονται σε κάποια μακρινή χώρα. Αυτό άλλωστε πρεσβεύει και το κήρυγμα της θρησκείας που ασπάζονται οι περισσότεροι κάτοικοι της χώρας μας: αγάπη και προσφορά για τον συνάνθρωπο. Συνήθως θυμόμαστε αυτούς τους ανθρώπους μόνο Χριστούγεννα και Πάσχα, κάτι σαν ήπιο χαλαρωτικό για τη συνείδησή μας. Όποια φιλανθρωπία καθόλα αποδεκτή, ειδικά στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε.
  Για να μην θυμόμαστε όμως μόνο αυτές τις ημέρες, υπάρχουν περισσότερο διαχρονικές λύσεις. Η υιοθεσία ενός παιδιού, η παροχή εμβολίων και βασικών ειδών διατροφής όπως και η στήριξη των γιατρών που συμμετέχουν σ'αυτές τις ενέργειες είναι μια αρχή. Είτε μέσω έκτακτης συνεισφοράς είτε μέσω ετήσιας συνδρομής είτε πάλι αγοράζοντας υλικά όπως τετράδια από την Unicef μπορούμε να στηρίξουμε παρόμοιες προσπάθειες. Σαν λαός το έχουμε αποδείξει ότι ενεργοποιούμαστε στον πόνο και στην ανάγκη του άλλου. Ενδεικτικά αναφέρω τρεις από τους τρόπους που μπορεί κανείς να συνεισφέρει:
  

  
  
  • Unicef: Είτε αγοράζοντας είδη και δώρα, είτε με το πρόγραμμα Νονός της Unicef.
  
  
  • Γιατροί χωρίς Σύνορα: κατά βάση εθελοντική οργάνωση που στηρίζεται στις δωρεές.
  
  
  • Action Aid: Διαθέτει και πρόγραμμα όπου μπορεί κανείς να "υιοθετήσει" ένα παιδί από χώρα της Αφρικής με μικρό κόστος.

  
  

  Αυτοί και άλλοι πολλοί είναι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να συνεισφέρουμε. Κάθε φορά που διοργανώνεται κάποιος ραδιο- ή τηλεμαραθώνιος οι συνεισφορές ούτως ή άλλως ξεπερνάνε κάθε προσδοκία. Ας προσφέρουμε για άλλη μια φορά, λοιπόν.

  
  

  Μέχρι να έρθει η Μ.Πέμπτη που σηματοδοτεί για τους περισσότερους τις μέρες άδειας - υπάρχουν αρκετοί τυχεροί που ξεκουράζονται δύο βδομάδες και κάποιοι λιγότερο τυχεροί που δουλεύουν έως και Μ.Σάββατο.

  ΥΓ Τυχόν έσοδα από τις διαφημίσεις αριστερά θα διατίθενται για τους άνωθεν σκοπούς. Όσοι πιστοί...

  
  

  ΥΓ1 Παρεμπιπτόντως, έχει ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα περίπου μια αξιόλογη προσπάθεια για την συγκέντρωση αρκετών blogs σε ένα forum. Το όνομα αυτού είναι KeepOnBlogging. Μια καλή ιδέα του σκουληκιού με την αρωγή bloggers όπως ο Tzonakos, o Laplace, o Γιώργος Τ., δική μου φυσικά και άλλων. Ήδη έχει μαζευτεί αρκετός κόσμος.

  
  

  
  

  Ένα forum, λοιπόν, όπου προσφέρεται βοήθεια για τυχόν απορίες σχετικά με τα blogs, επισημάνσεις, υλικό όπως banners κτλ, συζήτηση περί επικαιρότητας, φιλοσοφικών και μη ανησυχιών. Εκεί καθένας μπορεί να παρουσιάσει το blog του, να συζητήσει με άλλους bloggers και όχι μόνο. Ενδιαφέρουσα απόπειρα αν μη τι άλλο που αξίζει τουλάχιστον να το δοκιμάσει κανείς! Μπείτε και δείτε!

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 08.04.2009
• 13:50

  Βάρκα στον Ποδονίφτη

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Άνοιξη μπήκε και ζηλεύοντας από τις αντίστοιχες αναρτήσεις του leviathan για τη θέα από το μπαλκόνι του, μπήκα και γω στο τριπάκι να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες. Τα χρώματα της άνοιξης σίγουρα ευνοούν...Η πρώτη είναι ό,τι βλέπω από την κρεβατοκάμαρά μου όταν ξυπνάω. Σχεδόν δε φαίνονται κτίσματα...Αν ανοίξει λίγο το πλάνο, εισβάλλουν μερικά, αλλά πάλι το τοπίο επικρατεί. Το πράσινο που φαίνεται προς το παρόν το χαίρονται σκυλιά και πάσης φύσεως έντομα... Μέχρι και το ασιατικό κουνούπι-τίγρης εικάζεται ότι εθεάθη πρόσφατα.Ποιος είδε φάρο στον Ψηλορείτη, στην Ελασσόνα λευκό πανί λέει το άσμα... Παραφράζοντάς το ελαφρά μπορεί κανείς να αναφωνήσει Ποιος είδε βάρκα στον Ποδονίφτη - όπου Ποδονίφτης παραπόταμος του Κηφισού που κυλά ακόμα κάτω απ'το μπαλκόνι. Έχουν ήδη αρχίσουν εργασίες για διάνοιξη της κοίτης και διαμόρφωση ποδηλατόδρομων, διαδρομών για τρέξιμο κτλ. Στο σημείο αυτό χωρίζει δήμο Αθηναίων και Νέα Χαλκηδόνα.Το όνομα Ποδονίφτης προέρχεται από τα συνθετικά "πους (πόδι) και νίπτω", άρα πλένω τα πόδια μου. Εικάζεται ότι το όνομα προέρχεται από το γεγονός ότι όποιος ερχόταν στην Αθήνα έπρεπε να βρέξει τα πόδια του για να περάσει προς την πόλη. Πηγή el.wikipedia.orgΚαι άλλα σύνορα στον ορίζοντα. Η Νέα Φιλαδέλφεια και στο βάθος η Πάρνηθα. Το βράδυ τα φώτα του Mont Parnes φαίνονται πάρα πολύ καλά. Η γειτονιά πρέπει να έχει πολλά τζάκια, εξού και οι πωλήσεις καυσόξυλων.Οάσεις πρασίνου μπορούν να βρεθούν σε πολλές γωνιές σ'αυτή την πόλη. Την έχουμε ασχημύνει αλλά εξακολουθεί να αντιστέκεται...
  
  *Η τελευταία φωτογραφία προέρχεται από την αποκαλούμενη και "Αττική Ριβιέρα". Πολύ καλό για να είναι αληθινό... Ας το απολαύσουμε όμως, φέρνοντας στο μυαλό μας προσδοκία καλοκαιριού...
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 02.04.2009
• 02:42

  Eurodisney, Βερσαλλίες και μερικές πληροφορίες (2/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Eurodisney... Για να πάει κανείς εκεί πρέπει να πάρει το τρένο RER A με κόστος περίπου 12 ευρώ πήγαινε-έλα. Καλό είναι να πάει κανείς πρωί για να προλάβει τα θεάματα. Προσοχή στις κυρίες: μία στάση πριν την Eurodisney βρίσκεται το Ville d'Europe, εκπτωτικό πάρκο με πάσης φύσεως μαγαζιά. Να το έχετε υπόψη σας... Διαδρομή 40 λεπτά περίπου και φτάνει κανείς στην Eurodisney. Τα πάρκα είναι δύο: ένα με ήρωες του Ντίσνεϋ και ένα με Hollywood Theme. Το κόστος είναι 50 ευρώ για το ένα για μία μέρα ή 60 ευρώ και για τα δύο. Εάν πάτε νωρίς, αξίζει σίγουρα και τα δύο. Και η μαγεία ξεκινά... Τα θεάματα που μπορεί να κάνει κανείς είναι πάρα πολλά και για όλα τα γούστα. Τα roller coaster είναι που αξίζουν γιατί κόβουν την ανάσα. Αν αντέχετε, δοκιμάστε Indiana Jones, Space Mountain στο ένα το πάρκο και Hollywood Tower και Rock 'n' Roller Coaster starring Aerosmith στο δεύτερο. Ειδικά το τελευταίο όλα τα λεφτά!!!
  
  Κατά τις 4 ξεκινάει η παρέλαση των ηρώων της Ντίσνεϋ, όπου φυσικά αξίζει να την παρακολουθήσετε. Και μετά ξεχυθείτε για ψώνια: αναμνηστικά, ρούχα, γλυκά, ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί σε όλα τα (παιδικά) κυρίως χρώματα. Βερσαλλίες... Τα ανάκτορα του Λουδοβίκου του 14 ή αλλιώς Βασιλιά Ήλιου. Αξίζει σίγουρα την επίσκεψή σας. Μισή ώρα περίπου με το RER C (κόστος γύρω στα 6 ευρώ) από το κέντρο και 16 ευρώ είσοδος μαζί με audioguide (πραγματικά αξίζει, καθότι μαθαίνει κανείς πάρα πολλά). Η χλιδή τρομερή, αλλά εκείνο που μένει στον επισκέπτη είναι σίγουρα οι κήποι. Πού να ήταν και ανθισμένοι... Κλείνοντας, όσες φορές και να επισκεφθεί κανείς το Παρίσι αξίζει το προσκύνημα στο Λούβρο (είσοδος 9 ευρώ). Ένα παλάτι που έγινε το διασημότερο μουσείο στον κόσμο και αποτελεί έκθεμα από μόνο του. Βέβαια, δεν είναι τυχαίο ότι στα 5-6 διασημότερα έργα του είναι η Αφροδίτη της Μήλου και η Νίκη της Σαμοθράκης - ειδικά η τελευταία είναι σε περίοπτη θέση έτσι ώστε κανένας επισκέπτης να μην την προσπεράσει ασυγκίνητος. Το παρκέ της Μεγάλης Αίθουσας με τους πανέμορφους πίνακες είναι από μόνο του και αυτό ένα έργο τέχνης. Μερικά πράγματα που πρέπει να προσέξει κανείς στο τι θα φάει-θα πιεί και τα σχετικά: οι Γάλλοι γενικώς προτιμούν το φαγητό τους ωμό. Αν δε σας συγκινεί η ιδέα, τα κρέατα που θα παραγγείλετε να ζητήσετε να είναι well done. Πάλι θα έχουν το αιματάκι τους, αλλά δε θα βελάζουν κιόλας. Αποφύγετε αν δεν το αντέχετε οτιδήποτε tartar - είναι σαν φρεσκοκομμένος κιμάς. Προσωπικά μου άρεσε, αλλά δεν είναι για όλα τα στομάχια. Αρκετές σαλάτες τους αλλά και η καρμπονάρα έχουν για dressing ένα αυγό ωμό. Οι κρέπες είναι αρκετά λεπτές. Προτιμήστε τις γλυκές.
  
  Ως προς τα ποτά-καφέδες κτλ. Καπουτσίνο και οι άλλοι καφέδες που έχουν γάλα, παραέχουν γάλα. Ο ελληνιστί γαλλικός εκεί είναι μάλλον αμερικάνικος. Οπωσδήποτε δοκιμάστε Kir Royal, ποτό με βάση τη σαμπάνια και χυμό φραγκοστάφυλο - μπορεί να το βρει κανείς και στην Ελλάδα, αλλά το ντόπιο έχει άλλη χάρη. Και φυσικά όταν πάτε για καφέ (παρεμπιπτόντως πληρώσαμε σε τουριστικά μέρη μέχρι και 7 ευρώ τον καπουτσίνο) ζητήστε οπωσδήποτε une carafe d'eau γιατί πολύ απλά νερό με τον καφέ δεν φέρνουν!
  Ακόμη το σκέφτεστε; On y va a Paris!
  ΥΓ Εξαιρετική "βόλτα" στο Παρίσι έχει αναρτήσει πρόσφατα σε βίντεο με ήχο η lifewhispers. Επίσης ο gkriniaris παλιότερα, οι τρελοτουρίστες πάάάρα πολύ παλιά, η butterfly, η penny και ο philos. Σίγουρα υπάρχουν και πολλοί άλλοι. Απολαύστε!
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 29.03.2009
• 14:50

  Encore une fois...a Paris (1/2)

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Εκπαιδευτικοί λόγοι αυτή τη φορά με φέρανε για άλλη μια φορά στο Παρίσι (εξ'ου και ο τίτλος*). Και λέω άλλη μια φορά, γιατί τελευταία επίσκεψη ήταν πριν 2 χρόνια, την Πρωτοχρονιά του 2008 - Λουτετία είσαι μια οπτασία. Συνέπεσε βέβαια με το προηγούμενο podcast των Kipsila και το συγκριτικό τεστ μεταξύ Παρίσι και Καρπενήσι.
  
  Όταν επισκέπτεσαι ξανά μια πόλη, έχεις πάντα την ευκαιρία να δεις και να κάνεις πράγματα που δεν είχες κάνει στις προηγούμενες επισκέψεις. Από τις προηγούμενες επισκέψεις είχανε μείνει δύο μεγάλα κενά τα οποία δεν έμειναν ανικανοποίητα: η Eurodisney και οι Βερσαλλίες (αυτά στο δεύτερο μέρος). Φυσικά, δεν μπορεί κανείς να ξαναπάει Παρίσι και να μην κάνει κάποια βασικά πράγματα όπως είναι βόλτα στη Μονμάρτη, προσκύνημα στο Λούβρο και περαντζάδα στον Σηκουάνα.
  
  Άποψη της Notre Dame παραποτάμια - η Παναγιά των Παρισίων βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού στο νησάκι Île de la Cité όπου αρχικά βρισκόταν η Λουτετία (Παρίσι). Παρεμπιπτόντως, ο Σηκουάνας στα γαλλικά λέγεται Seine. Αν δεν έχετε ξαναπάει, δοκιμάστε βόλτα με το καραβάκι στο ποτάμι. Δίνει στον επισκέπτη άλλη οπτική της πόλης.
  
  Σχετικά κοντά βρίσκεται το George Pombidou, ένα ριζοσπαστικό για την εποχή του μουσείο μοντέρνας τέχνης. Αξίζει να το επισκεφθεί κανείς διότι πέρα από τα εκθέματα έχει φανταστική θέα σε όλη την πόλη.Το Pombidou βρίσκεται στην άκρη μιας όμορφης συνοικίας του Παρισίου που ονομάζεται Le Marais απ'όπου ξεπήδησε η παριζιάνικη μπουρζουαζία. Ειδικά την Κυριακή οι δρόμοι είναι γεμάτοι με καλλιτέχνες που εκτελούν τα προγράμματά τους, μουσικούς, ενώ τα μικρά μαγαζάκια είναι ανοιχτά παρέχοντας λογιών-λογιών πράγματα.
  
  Η θέα από την Μονμάρτη και συγκεκριμένα από την Sacré-Cœur (Ιερή Καρδιά) είναι μαγευτική μέρα-νύχτα. Στα σκαλιά κάτω μαζεύεται αρκετός κόσμος όπου διασκεδάζει τραγουδώντας και πίνοντας. Μην παραλείψετε να φάτε μια κρέπα στην πλατεία των ζωγράφων που βρίσκεται ακριβώς από πίσω. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρέπα είναι από τα εθνικά φαγητά των Γάλλων.Καθότι εκπαιδευτική εκδρομή, περιλάμβανε επίσκεψη και στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Μάλιστα, η επίσκεψή μας συνέπεσε και με επεισόδια, καθότι και εκεί ισχύει το άσυλο... Πάντως η Σορβόννη βρίσκεται κεντρικότατα στο Παρίσι, μεταξύ των κήπων του Λουξεμβούργου και της Παναγιάς των Παρισίων - προσωπικά είχα την εντύπωση ότι βρισκόταν κάπου έξω από το Παρίσι. Ξεκίνησε από θεολογική σχολή για να καταλήξει ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια της Ευρώπης.Φυσικά πήγαμε στην Galerie Lafayette όπου οι κυρίες του γκρουπ επιδώθηκαν μανιωδώς σε αγαπημένο τους άθλημα. Οι λιγοστοί άντρες της ομάδας καθήσαμε να ξαποστάσουμε στο καφέ που βρίσκεται στον πρώτο όροφο, αγναντεύοντας τον γενικότερο χαμό του κόσμου που πηγαινοερχόταν, απολαμβάνοντας παράλληλα ένα ποτήρι σαμπάνια υπό την σκέπη του φανταστικού βιτρώ της οροφής.Ως γνήσιοι Έλληνες επισκεφθήκαμε φυσικά και το Buddha Bar. Όμορφο bar-restaurant, στο τέλος της Av. Champs-Élysées. Οι τιμές ίδιες με αντίστοιχα μαγαζιά στην Αθήνα - για παράδειγμα ένα ποτήρι Kir Royale 16 ευρώ. Παρέχει και φαγητό, κυρίως fingerfood και ασιατική κουζίνα. Άλλο μέρος για decadance διασκέδαση είναι η Latin συνοικία που βρίσκεται στις όχθες του Σηκουάνα απέναντι από Notre Dame. Εκεί βρίσκει κανείς μπαράκια που μένουν ανοιχτά μέχρι σχετικά αργά σε περιβάλλον που έχει μείνει κολλημένο στην δεκαετία του '80. Σ'αυτή τη συνοικία υπάρχουν και αρκετά ελληνικά μαγαζιά Πίτα-γύρος και τα σχετικά. Ένα σύντομο πέρασμα αρκεί...
  Κλείνοντας, ο πύργος του Άιφελ - σήμα κατατεθέν της πόλης. Δυστυχώς η ουρά για να ανέβει κανείς μέχρι πάνω είναι συνήθως τεράστια, μέχρι και πάνω από δύο ώρες αναμονή. Η θέα πάντως είναι τρομερή, αν βοηθά και η μέρα. Ωραία άποψη του πύργου έχει κανείς είτε από το Πεδίον του Άρεως (ακριβώς από πίσω στην φωτογραφία) είτε από το Τροκαντερό απ'όπου είναι τραβηγμένη αυτή η φωτογραφία.
  Ωραία φαίνεται και τη νύχτα, αφού κάθε ώρα ακριβώς ανάβουν όλα τα φώτα για 5 λεπτά περίπου.
  
  Θα ακολουθήσει μέσα στη βδομάδα β' μέρος με Eurodisney, Βερσαλλίες και μερικές χρήσιμες πληροφορίες για τους επισκέπτες.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 22.03.2009
• 16:33

  Τι Παρίσι, τι Καρπενήσι...3o Kipsila podcast

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Στο προηγούμενο podcast σας είχαμε υποσχεθεί συγκριτικό διαγωνισμό με τίτλο Τι Παρίσι, τι Καρπενήσι. Ήρθε η ώρα να απαντήσουμε! Στο τρίτο podcast των Kipsila ο συναγωνισμός των δύο προορισμών είναι αμείλικτος! Η lifewhispers είναι η Παριζιάνα και το λαχανάκι η Καρπενησιώτισσα. Ποια επικράτησε τελικά; Η απάντηση στα ηχεία σας! Και για να το κάνουμε πιο πειστικό, το τρίτο μέλος των Kipsila (η αρχοντομουτσουνάρα μου) θα εκδράμει εκεί για το πενθήμερο(;) της 25ης Μαρτίου!
  Επιπλέον, καλούμε όσους bloggers θέλουν να αποκτήσουν και φωνή! Λεπτομέρειες στο 3o podcast... Ηχογράφηση κάτω από αντίξοες συνθήκες, καθότι δεχόμαστε (μελλοντική) επιδρομή στο στούντιο! Ολίγον από podcamp συνοδεύει το podcast αυτό. Και φυσικά το απαραίτητο making of. Αναμένουμε τα σχόλιά σας! ΥΓ Η συγκεκριμένη ανάρτηση έχει προγραμματιστεί να δημοσιευτεί 3:33 το απόγευμα της Κυριακής. Για να δούμε τι ψάρια πιάνουμε...
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 20.03.2009
• 01:57

  Diet is die with a t*

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το μυστικό της κάθε δίαιτας είναι ένα. Θέληση να πετύχουμε το στόχο μας, όποιος και αν είναι αυτός. Εντάξει, πρέπει να είναι και ρεαλιστικός. Δεν μπορεί κανείς να κατέβει αμέσως τι 30, τι 40, τι 50. Ίσα-ίσα είναι αφύσικο και ενδεχομένως ακίνδυνο. Επιπλέον χρειάζεται και προσήλωση στο στόχο. Και φαντασία. Γιατί άλλο πράγμα να τρως το άνοστο νερόβραστο λαχανικό και άλλο να το γεύεσαι σαν γουρουνόπουλο ψητό στη σούβλα. Φυσικά χρειάζεται και πρόγραμμα. Πρωινό, δεκατιανό, μεσημεριανό, απογευματινό και βραδινό-όχι-γουρούνιασμα. Βασικά, κανένα από τα γεύματα δεν πρέπει να είναι ιδιαίτερα βαρύ. Τα πέντε-έξι γεύματα τη μέρα τον γιατρό ή μάλλον τον διαιτολόγο τον κάνουν πέρα. Αναψυκτικά, τρανς λιπαρά, γλυκά και ταχυ-φαγητά είναι στη λίστα Μην-Όχι-Μη. Απλά πράγματα. Όλα και όλα, το αλκοόλ δεν κόβεται. Είπαμε, ας μας μείνει και τίποτε όρθιο. Αν και αρκετοί κινητοποιούνται μόνο στην ιδέα του διαιτολόγου - κοινώς τα σκας για να υπάρχει κάποιος να σε παρακολουθεί να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο που του τα σκας. Μυστήριο πράγμα ο καταναλωτισμός...

  
  

  Η δίαιτα όμως είναι επικίνδυνη όταν επεκτείνεται και σε άλλες πτυχές της ζωής. Για την οικονομική τι να πει κανείς... Την βλέπουμε τριγύρω. Αλλά και αυτή κάνει τους κύκλους της. Αν όμως περάσει στα συναισθήματα; Υπάρχει άραγε συναισθηματική δίαιτα και από ποιον επιβάλλεται και σε ποιον απευθύνεται; Πώς γίνεται να κάνεις εκπτώσεις σε αυτό που αισθάνεσαι; Χρειάζονται μεγάλες μπουκιές μία στο τόσο ή είναι απαραίτητο να τσιμπάς συνέχεια; Μήπως αυτή η δίαιτα μπορεί να σε "σκοτώσει" όπως λέει και ο τίτλος; Με τις μεγάλες μπουκιές υπάρχει λύση. Όταν όμως μπουκώνει κανείς τα συναισθήματά του και τα πιέζει αντί να τα βγάζει προς τα έξω ή ακόμη χειρότερα τα καταναλώνει λαίμαργα και μετά μένει νηστικός και τρέφεται από το λίπος του, τι λύση άραγε να υπάρχει; Και ενώ στην άλλη υπάρχει σχετικός που μπορεί να απευθυνθεί κανείς (βλέπε διαιτολόγος), περί συναισθημάτων πού άραγε μπορεί να αποταθεί; Ή τρώγοντας ανοίγει η όρεξη; Το νερόβραστο φαγητό αντέχεται, το νερόβραστο συναίσθημα όμως με τίποτα.

  
  

  Και στις δύο περιπτώσεις τελικά μάλλον υπάρχουν κοινές συνισταμένες. Ζήσε και απόλαυσέ το όσο κρατάει. Όπως μετά από κάθε γεύμα ξεκινάνε οι τύψεις (αφού έχει κανείς φάει τον περίδρομο) έτσι και στα συναισθήματα ας χορέψουμε πρώτα και ψάχνουμε μετά το τι και πώς. Αυτό άλλωστε δεν έχει αξία; Ούτως ή άλλως δίαιτα ξεκινάει κανείς, αφού πρώτα έχει φάει... Αν δεν έχει φάει, δεν έχει καν νόημα...

  
  ΥΓ Μέχρι 25 Μαρτίου λόγω εκπαιδευτικού ταξιδιού θα επισκεφτώ έναν από τους προορισμούς που συζητήθηκαν στο προηγούμενο podcast των Kipsila. Λεπτομέρειες στο podcast που θα βγει πέριξ της εθνικής εορτής...

  *λογοπαίγνιο δανεισμένο
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 14.03.2009
• 21:07

  16 Μαρτίου 2009 - Ημέρα τιμής και μνήμης στον Μάνο Χατζιδάκι

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Μια ιδέα που ξεκίνησε από το radiobubble. Μια ιδέα κατά βάση ραδιοφωνική αλλά όχι μόνο. Για έναν άνθρωπο που σίγουρα στιγμάτισε την σύγχρονη πολιτιστική ιστορία μας και εκπροσώπησε τη χώρα μας στο παγκόσμιο στερέωμα με αποκορύφωμα το Όσκαρ το 1961 για το τραγούδι Τα παιδιά του Πειραιά από την ταινία Ποτέ την Κυριακή με την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη. Ψυχή του Τρίτου προγράμματος, δημιουργός και διευθυντής της Ορχήστρας Χρωμάτων, "δήμαρχος" της Λιλιπούπολης. Το αφιέρωμα αποσκοπεί στο να ακούσουμε, να δούμε, να θυμηθούμε ο καθένας μας... Για να μην ξεχνάμε... Η φωτογραφία είναι από το σπίτι του Χατζιδάκι στην Ξάνθη. Η πρώτη μου επαφή με το έργο του Χατζιδάκι (όπως έγραφε το όνομά του ο ίδιος) ήταν μέσα από τα τραγούδια της Λιλιπούπολης. Μέσα από τις αυθεντικές κασέτες που παίζανε στο αυτοκίνητό μας όταν οργώναμε την Ελλάδα. Ήθελα κάτι αυθεντικό, κάτι δικό μου, κάτι διαφορετικό. Γι αυτό και ζήτησα τις αναμνήσεις του πατέρα μου που έζησε την Λιλιπούπολη ραδιοφωνικά από την στιγμή της δημιουργίας της...
  Λιλιπούπολη (οι αναμνήσεις του πατέρα μου)
  
  Είμαι κι εγώ υπήκοος της Λιλιπούπολης, ένας Λιλιπούα... Η συνέχεια της ιστορίας στα ακουστικά σας.
  
  
  
  
  LilipoupoliHatzidakis - Download (6,3 MB)
  
  Πόσο επίκαιρα είναι όλα αυτά ακόμη...
  ΥΓ Όλοι οι στίχοι από τα τραγούδια της Λιλιπούπολης ΕΔΩ.
  ΥΓ1 Δύο από τα αγαπημένα τραγούδια με την συμμετοχή του ίδιου του Μάνου Χατζιδάκι. Το πρώτο είναι ντουέτο με την Μελίνα Μερκούρη στον Κυρ Αντώνη σε ελληνικά και γαλλικά και το δεύτερο είναι ο Κεμάλ με τον προλογισμό του ίδιου του Χατζιδάκι. Απολαύστε τα.
  ΥΓ2 Περισσότερα για το αφιέρωμα, μουσικές εκπομπές, συμμετοχές, banners και άλλα στο RadioBubble, στην Ροδιά και στο ΜικρόΑνάλογο.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 11.03.2009
• 12:56

  Τρία σε ένα και πάλι

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Παιχνίδια κατακλύζουν την μπλογκόσφαιρα και πάλι. Μάλλον λόγω άνοιξης μας έπιασε παιχνιδιάρικη διάθεση. Καλό είναι αυτό, σε καλό δρόμο είμαστε...
  Παιχνίδι πρώτο ή αλλιώς τα 10 ελαττώματα. Και το ερώτημα είναι μόνο δέκα; Ή πού να τα βρω τώρα δέκα; Έλα μου ντε. Θυμίζει λίγο τα παλιότερα αμαρτήματα πάντως... Η πρόσκληση έγινε από την φίλτατη Next beautiful day.
  

  
  
  1. Του άντρα του πολλά βαρύ μην του μιλάτε το πρωί... Έτσι λέει το άσμα και κάτι θα ξέρει. Το πρωί, λοιπόν, αν με ξυπνήσετε πριν της ώρας μου μη μου μιλάτε για αρκετή ώρα. Δολοφονική ματιά είναι το λιγότερο που μπορείτε να εισπράξετε. Τώρα βέβαια αν το ξύπνημα περιλαμβάνει ελαφριά έως καθόλου ενδυμασία, εξωτικό μέρος (ας είναι και η Λούτσα) ή έστω ένα χαμόγελο αλλάζει το πράγμα.
  
  
  2. Βαριέμαι εύκολα. Εκεί που το'χω το θέμα, με πιάνει μια τρελή βαρεμάρα και ξενερώνω. Και άμα ξενερώσω, τέλος.
  
  
  3. Είμαι λιγάάάκι αναβλητικός. Το ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο πράγμα να λες σε μια συνέντευξη για παράδειγμα, αλλά είμαι. Στο κάτω-κάτω γιατί να αναβάλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις μεθαύριο;
  
  
  4. Όταν κάποια πράγματα δεν πάνε όπως τα έχω προγραμματίσει (ακόμη και σε διασκέδαση, διακοπές κτλ) σπάζομαι τρελά. Τώρα τελευταία προσπαθώ να το συγκρατώ, αλλά συμβαίνει.
  
  
  5. Άμα βαριέμαι τρελά δεν σηκώνω καν το τηλέφωνο. Και ας μου τάζουν λαγούς με πετραχήλια.
  
  
  6. Το ίδιο ισχύει όταν (μία στο τόσο) έχω πάρει την απόφαση να σαπίσω σπίτι. Είναι λες και μπαίνω στο κοστούμι "κάθομαι μέσα" και δε θέλω να κουνηθώ ρούπι!
  
  
  7. Κάνω συχνά υποθέσεις για τους άλλους και δεν τις αλλάζω εύκολα, παρόλο που ξέρω ότι δεν είναι απαραίτητα σωστές. Προσπαθώ να το αναθεωρήσω αλλά είναι δύσκολο!
  
  
  8. Όπως έχω αναφέρει και σε άλλο παιχνίδι, είμαι αρκετά απαισιόδοξο άτομο, άσχετα που το κρύβω καλά. Όταν συμβαίνει κάτι το πρώτο που σκέφτομαι είναι συνήθως το χειρότερο!
  
  
  9. Καθότι λαίμαργος, έχω αυξομειώσεις βάρους. Τα συν/πλην δέκα κιλά τα'χουμε για την πλάκα. Αυτό έχει και άλλα παρελκόμενα. Όταν ξεπερνώ συγκεκριμένο βάρος, αρχίζουν οι παρενέργειες - βλέπε ροχαλητό κτλ - τ'ακούς γιατρέ; Ευτυχώς ό,τι παίρνω το χάνω και σχετικά εύκολα - να δούμε για πόσο ακόμη. Τώρα πάντως είμαι στα καλά μου.
  
  
  10. Βαριέμαι απίστευτα το πλύσιμο των πιάτων. Όλες τις άλλες καθαριότητες τις κάνω, αλλά το συγκεκριμένο το βαριέμαι αφόρητα. Δεν ξέρω γιατί. Ευτυχώς πλέον έχω πλυντήριο πιάτων οπότε γλυτώνω το νταβαντούρι!

  
  

  Για όσους συνεχίζουν να θέλουν να διαβάσουν μετά από αυτά, συνεχίζω με την πρόσκληση της σκουλήκως σχετικά με το αβατάρι του καθενός. Βέβαια με πρόλαβε και απάντησε η ίδια αλλά ήρθε η ώρα να αποκαταστήσω την ιστορική αλήθεια. Η εξήγηση είναι πολύ πιο απλή και λιγότερο διεστραμμένη, δυστυχώς... Λίγους μήνες μετά που είχα ξεκινήσει να γράφω στο μπλογκ, η σκουλήκω και το λάχανο με κορόιδευαν γκρινιάζοντας ότι οι αναρτήσεις μου είναι πολύ σοβαρές και ότι καίνε τα εγκεφαλικά τους κύτταρα διαβάζοντάς με. Προβληματίστηκα είναι η αλήθεια, οπότε είπα να το "αλαφρύνω" λιγάκι επιλέγοντας το συγκεκριμένο αβατάρ που μου φάνηκε ενδιαφέρον επειδή είναι ακριβώς το απόλυτο ό,τι να'ναι! Ευτυχώς τα αποτελέσματα ήταν άμεσα καθότι σύμφωνα με σχόλιο των τρελοτουριστών, ποιο πιθανό είναι να με πούνε φλούφλη παρά jamanfou μετά από αυτό. Κοιτώντας μόνο τη χαρά στο πρόσωπο του μπισκότου, ομολογώ ότι με έκανε σαν τρελός να το αγαπήσω! Και αν σας φαίνεται κουλή η ιστορία, εξορία στο Καρπενήσι για να μάθετε καλό σκι!

  
  

  
  

  ΥΓ Η ιστορία είναι κατά το ήμισυ αληθινή. Το υπόλοιπο είναι απάντηση σε πρόσκληση-παιχνίδι της ζουζούνας όπου γράφουμε μια ιστορία στην οποία εμπλέκουμε δέκα άλλους μπλόγκερς είτε με βάση το όνομά τους είτε με βάση το αβατάρ τους. Όσοι από τους δέκα θέλουν, ας συνεχίσουν τις ιστορίες.

  
  ΥΓ1 Επειδή για ορισμένα έχει περάσει λίγος καιρός από τότε που έγινε η πρόσκληση, αν έχω ξεχάσει κάποιον/-α ας μου το πει να προσθέσω το link!
  
  ΥΓ2 Το αφιέρωμα για τον Χατζιδάκι είναι προγραμματισμένο να "σκάσει" διαδικτυακά από αρκετά blogs, από το twitter και μέσω podcast και αναρτήσεων για τις 16 Μαρτίου. Περισσότερες πληροφορίες στο radiobubble και στην Ροδιά.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 06.03.2009
• 16:55

  Μουντ(ζ)άδα

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Είναι κάτι μέρες περίεργες. Σαν την σημερινή, ή μάλλον σαν τις τελευταίες μέρες. Που κυριαρχεί αυτή η υπέροχη μουντάδα η οποία δίνει άλλη αίσθηση στη γεμάτη γκρι αποχρώσεις πόλη. Λες και δε μας έφτανε το γκρι γύρω μας, γκρίζαρε και ο ουρανός. Μια υπέροχη αίσθηση μουντάδας που κάνει τον περισσότερο κόσμο κατσούφη. Περπατάς στο κέντρο και βλέπεις στο βλέμμα την έλλειψη χρωμάτων που κυριαρχεί. Σαν κάτι να τα στράγγιξε μακριά και δεν ξαναγυρνάνε. Έντονη η αντίθεση με την απίστευτη ηλιοφάνεια των πρώτων ημερών της άνοιξης που γέμιζε χρώματα. Σαν να τέλειωσε ο καμβάς, τελέψανε οι τέμπερες και ζωγραφίζουμε με ό,τι έχει απομείνει. Είναι και η υγρασία που επιτρέπει στις ανοιξιάτικες αλλεργίες να κάνουν πάρτι σε συνεργασία με τους ωρλ - κακά τα ψέματα, καλά την είχαμε βγάλει ελέω ήπιου σχετικά χειμώνα. Και φυσικά αυτή η υπέροχη αίσθηση του αχ-βαχ-μπλιαχ που δεν μπορεί αλλιώς να περιγραφεί.
  
  Η μουντζά-δα πάει αλλού. Ταιριάζει βέβαια με το κλίμα της μουντάδας, μπορεί και να΄ναι παρελκόμενό της. Μουντζά-δα γιατί αυτή η οικονομική κρίση δε φαίνεται να τελειώνει. Τι κακό είναι αυτό; Για πρώτη φορά σα να μην υπάρχει ελπίδα. Το φως στο τούνελ είναι πολύ-πολύ μακρινό. Και καθημερινά ακούμε για χιλιάδες απολύσεις. Ποιανού θα'ναι η σειρά άραγε και όποιος αντέξει... Μούντζα και στους πολιτικούς μας. Ο μεν που κυβερνάει φαίνεται ότι δεν έχει σχέδιο αλλά ταυτόχρονα ζητάει συναίνεση απ'τους λοιπούς για ένα σχέδιο που ακόμη δεν έχει καταστρώσει. Ο δε ετοιμάζεται να κυβερνήσει και δεν επιθυμεί τη συναίνεση σε μια κρίσιμη στιγμή που μάλλον την χρειαζόμαστε. Τόσο κακό είναι αυτή η άτιμη, ειδικά σε μια περίοδο εθνικής κρίσης; Ό,τι και να γίνει, θα είναι ο επόμενος (αφού οι παρόντες τα κάνανε φασκελοκουκούλωστα), αν όμως συναινούσε στα πλαίσια του εθνικού συμφέροντος καταθέτοντας στο τραπέζι του διαλόγου εφαρμόσιμες προτάσεις πιστεύω θα κέρδιζε πολύ περισσότερους πόντους. Για τα υπόλοιπα κόμμα της αντιπολίτευσης τι να πει κανείς; Μόνιμα κολλημένα στο όχι και στην άρνηση, το μόνο που τους νοιάζει είναι αν το ένα θα είναι πιο πάνω απ΄το άλλο για να πανηγυρίσουν. Μούντζα σε όλους, λοιπόν και ας ακούγεται ισοπεδωτικό.
  
  Το πηξ λα μουν το βλέπουμε, το ζούμε. Το αντίδοτό του πού είναι; Ευτυχώς είναι Παρασκευή. Ευτυχώς...
  
  ΥΓ Προσεχώς αφιέρωμα στον Χατζιδάκι από blogs και radiobubble. Έτσι στο άσχετο... Θα επανέλθω μέσα στο σκ.
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 26.02.2009
• 14:04

  Καρναβαλοpodcast και κουίζ

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Απόκριες έχουμε πάλι, ήρθε η ώρα για καρναβάλι... Μάλλον, τελειώνει το καρναβάλι, αφού αυτό το τριήμερο έχουμε την κορύφωση. Και τα τρία μέλη των Kipsila ταξιδεύουν και θα στείλουν την ανταπόκρισή τους στο επόμενο.
  
  Εν αναμονή τριημέρου λοιπόν για τους περισσότερους, το δεύτερο podcast των kipsila είναι εδώ με πληροφορίες για πολλά και διάφορα. Η αγριοφωνάρα και τα κοριτσίστικα γέλια συνδυάζονται εύκολα με το κόκκινο καλσόν. Και εκεί προκύπτει το ερώτημα κουίζ: σε ποιο μέλος των kipsila ανήκει η συγκεκριμένη γάμπα; Επίσης, ποιο μέλος απείλησε με αποχώρηση, ποιο είναι ο συνδετικός κρίκος και πώς το κάπνισμα μπορεί να καταστρέψει ένα podcast (ποδψαστ ελληνιστί για να μην ξεχνιόμαστε).
  
  Για να βρείτε τις απαντήσεις στο κουίζ και πολλά περισσότερα, κάντε κλικ στην φωτογραφία.

  Αναμένουμε τα σχόλιά σας. Καλή ακρόαση και να περάσετε καλά το τριήμερο!

  
  

  ΥΓ Ρίξτε μια ματιά και στο site των Ένα Βήμα Μπροστά. Τα παιδιά έχουν ροκ γκρουπάκι και κάνουν εξαιρετική δουλειά. Η δουλειά τους διατίθεται δωρεάν μέσω του Ίντερνετ και όχι μόνο. Αξίζει...

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Λάρισα, 21.02.2009
• 13:03

  Η ώρα της γης 2009

   »  Ό,τι φας κι ό,τι πιεις
  Το 2007 ξεκίνησε στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας μια πρωτοβουλία για την ευαισθητοποίηση των πολιτών ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Η πρωτοβουλία αυτή καλούσε 2,2 εκατ ανθρώπους να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα ώστε να συμβάλλουν στην εξοικονόμηση ενέργειας. Είχε τέτοια επιτυχία που την επόμενη χρονιά επαναλήφθηκε σε 35 χώρες και συμμετείχαν περίπου 100 εκατ άνθρωποι παγκοσμίως! Ιδού και η περσινή αντίστοιχη ανάρτηση. Φέτος στόχος είναι πάνω από το ένα δέκατο του πληθυσμού της γης να συμμετέχει σε αυτή την παγκόσμια κίνηση. Έτσι λοιπόν, το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ κατεβάζουμε τον γενικό, έτσι απλά για μία ώρα.
  Εύλογη απορία είναι το τι κερδίζουμε από την κίνηση αυτή και γιατί κανείς να συμμετάσχει. Το μήνυμα είναι διττό. Από τη μία, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, η εξοικονόμηση εκείνη την συγκεκριμένη ώρα είναι τεράστια και δίνει μικρή ανάσα στον πλανήτη μας - ο οποίος κινδυνεύει όπως επισημαίνει και η eri. Αυτό είναι το άμεσο αποτέλεσμα. Το έμμεσο είναι ότι έτσι ευαισθητοποιούμαστε και αντιλαμβανόμαστε την δύναμη που έχουμε στα χέρια μας, δύναμη που συνήθως καταστρέφει αλλά ενίοτε μπορεί και να κάνει καλό. Ευαισθητοποίηση για ορθολογική χρήση των πόρων που μας παρέχει ο πλανήτης που μας φιλοξενεί.
  Η κίνηση είναι προγραμματισμένη για το Σάββατο 28 Μαρτίου 2009 στις 20:30 το βράδυ για μία ώρα. Μία ώρα που έχουμε στη διάθεσή μας να αφουγκραστούμε τη γη, να νιώσουμε λίγο πιο ρομαντικά υπό το φως των κεριών. Και ίσως μπορούμε να "χαζέψουμε" ευκολότερα όποιο κομμάτι ουρανού βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια μας. Αρκεί να κλείσουμε τα φώτα...
  ΥΓ Στις εκδηλώσεις συμμετέχουν πολλοί δήμοι της χώρας μας. Πρωτοστατεί ο δήμος Αίγινας. Για δεύτερη χρονιά συμμετέχει ο δήμος Αθηναίων κατεβάζοντας τα φώτα σε μνημεία όπως η Ακρόπολη, Λυκαβηττός, Βουλή κτλ, ο δήμος Θεσσαλονίκης και πολλοί ακόμη. Περισσότερες πληροφορίες στο Earth Hour.
  ΥΓ1 Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο θέμα, αλλά θα ήθελα να ευχαριστήσω το σκουλήκι και τον fresco για την απονομή του βραβείου Proximade. Το καλύτερο βραβείο είναι τα καλά λόγια των ανθρώπων που τους διαβάζεις και σε διαβάζουν, όσο και αν ποικίλλουν τα θέματα που απασχολούν τον καθένα. Στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι μία από τις ομορφιές του διαδικτύου;
  
  Περισσότερα... »